ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พี่ครับ...ผมท้อง [ครั้งที่ 1]

ชื่อตอน : พี่ครับ...ผมท้อง [ครั้งที่ 1]

คำค้น : yaoi,เคะท้อง,3p,พระเอกเลว,อัศวินเจสันซีเนียร์,แอสตันจัสติน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2560 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ครับ...ผมท้อง [ครั้งที่ 1]
แบบอักษร


พี่ครับ...ผมท้อง [ครั้งที่ 1]

Author: Per-Piper


5ปีต่อมา...


“หยุดนะแอสตัน! จัสติน! แม่ตัวเปียกหมดแล้วนะ!” เสียงทุ้มหวานตะโกนบอกลูกชายตัวน้อยที่รุมฉีดน้ำใส่เขาจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว


“ม่ายหยุด คิกๆ คุงแม่ตัวเปียกหมดเลย” เสียงใสของหนูน้อยพูดบอก ก่อนจะวิ่งหนีคุณแม่คนสวยไปหลบหลังของคนเป็นน้องแล้วหัวเราะคิกคักอย่างถูกใจที่สามารถแกล้งคุณแม่คนสวยให้โวยวายได้


แอสตันกับจัสติน


คือลูกชายฝาแฝดของซีเนียร์ที่เกิดห่างกันแค่ 5นาที และถึงแม้ว่าเด็กน้อยจะเป็นฝาแฝดกัน แต่เค้าโครงหน้าของหนูน้อยกลับแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด


‘อย่ามองเขาเป็นแค่ตัวแทนของพวกมัน...พวกเขามีค่ามากกว่านั้น มึงเป็นพูดเอง...จำได้มั้ย’


ผมจำได้ไม่เคยลืม...และผมก็ไม่เคยมองพวกเขาเป็นแค่ตัวแทนของคนเลวพวกนั้น


พวกเขาบริสุทธิ์และมีค่ามากกว่าที่จะเป็นแค่ตัวแทนของใครที่เขาไม่ต้องการ...


​~พี่ครับ..ผมท้อง~

อีกด้านหนึ่ง...


“เมื่อไหร่แกกับหนูพลอยจะแต่งงานกันสักที แม่อยากอุ้มหลานแล้วนะตาอัศ” คำถามเดิมๆถูกถามขึ้นมาอีกครั้งในช่วงมื้อเย็น ทำให้ชายหนุ่มรวบช้อนทันที ก่อนจะหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิดเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง


“ผมยังไม่พร้อม...” อัศวินตอบเสียงเรียบ ซึ่งเป็นคำตอบแบบเดิมๆที่เขาปฏิเสธมาตลอด หลังจากที่หมั้นกับพลอยดาว ผู้หญิงที่มารดาเขาหามาให้เขาเมื่อ 5ปีก่อน


“ยังไม่พร้อมหรือยังลืมมันไม่ได้กันแน่ตาอัศ!”


“ในเมื่อคุณแม่ก็รู้อยู่แล้วๆจะถามผมอีกทำไมครับ”


“อัศวิน!!”


“พอเถอะครับ...ผมเหนื่อย”


“...”


“คุณแม่ก็น่าจะรู้นี่ครับ ว่าที่ผมยอมหมั้นกับพลอยดาวเพราะอะไร...”


“...”


“ผมแค่พยายามจะปกป้องคนที่ผมรัก...” พูดจบอัศวินก็เดินออกจากห้องอาหารไปทันที


~พี่ครับ...ผมท้อง~


พรึ่บ!


ร่างสูงล้มตัวนอนบนเตียงกว้างอย่างอ่อนแรง ก่อนมือหนาจะเลื่อนไปที่ใต้หมอนแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา


“ขอโทษ...” เสียงทุ้มเอ่ยขอโทษร่างบางในรูปอย่างคนเจ็บปวด ถึงแม้จะรู้ดีว่าคนในรูปไม่มีทางได้ยินก็ตาม


“ขอโทษนะครับคนดี...”


“...”


“พี่คิดถึงเรานะ...ซีเนียร์”


“...”


“รอพี่ก่อนนะคนดี...พี่จะไปรับเรากลับมา”


“...”


“พี่รักเรานะ...ซีเนียร์”


~พี่ครับ...ผมท้อง~


อีกด้านหนึ่ง...


“เจสัน...เมื่อไหร่ลูกจะขอหนูเอมแต่งงาน ลูกกับหนูเอมหมั้นกันมาตั้งนานแล้วนะ ปล่อยไว้แบบนี้นานๆฝ่ายหญิงเขาเสียหายนะ” คำถามเก่าๆกับคำพูดเดิมๆที่ไม่ต่างจากแม่ของอัศวิน ทำให้เจสันกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย


“ผมไม่อยากแต่ง...” และคำพูดปฏิเสธเดิมๆของเจสันก็ไม่ได้ต่างจากอัศวินเลยแม้แต่น้อย


“ไม่อยากแต่ง เพราะยังลืมไอ้เด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นไม่ได้ใช่มั้ย!”


“ใช่! ผมยังลืมเขาไม่ได้!!”


“เจสัน!!”


“พอเถอะครับ...หยุดพูดถึงเรื่องนั้นสักทีเถอะ ผมเบื่อ...”


“...”


“เพราะผมไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นแน่”


“ฉันก็ไม่มีวันยอมให้แกแต่งงานกับคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างไอ้เด็กนั่นเหมือนกัน!”


“ซีเนียร์ไม่ใช่”


“ถึงไม่ใช่ฉันก็ไม่ยอม! คนสามคนมันจะอยู่ร่วมกันได้ยังไง! ฉันรับไม่ได้หรอกนะ!”


“แต่ผมกับไอ้อัศอยู่ได้”


“เจสัน!!”


“ผมไม่สนหรอกว่าใครรับได้หรือไม่ได้ ผมสนแค่ว่า...ผมกับไอ้อัศ เรารับกันได้”


“...”


“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว” พูดจบเจสันก็เดินออกจากบ้านไปขึ้นรถและขับออกมาทันที   และที่เดียวที่เขากำลังจะไปก็คงหนีไม่พ้นที่นั่น...


~พี่ครับ...ผมท้อง~


พรึ่บ!


ร่างแกร่งของเจสันล้มตัวบนเตียงกว้างอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมจางๆที่ไม่เคยจางหายไปอย่างโหยหา...


“พี่อยากเจอเรา...ซีเนียร์” เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะซบหน้าลงบนหมอนที่ใครอีกคนเคยใช้มัน...


ของทุกอย่างที่เกี่ยวกับร่างบาง เขาไม่เคยคิดจะทิ้งมันเลย ไม่ว่าของพวกนั้นจะมีค่าหรือไม่ก็ตาม...


แต่สำหรับเขาแล้ว...มันสำคัญกับเขาทุกอย่าง   ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม...


“สักวัน...พี่จะไปรับเรากลับมา!”


​~พี่ครับ...ผมท้อง~


ในค่ำคืนที่เหน็บหนาวของใครอีกคนหนึ่ง...


“เหม่ออีกแล้ว...” เสียงทุ้มเข้มของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้านหลังของคนร่างบางที่ยืนเหม่อมองเกลียวคลื่นสาดซัดกระทบเข้าหาฝั่ง ทำให้ร่างบางที่ยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลุดออกจากภวังค์ความคิด...


“คิดถึงอยู่สินะ...”


“ผมเปล่า...” เสียงทุ้มหวานเอ่ยปฏิเสธทันที ถึงแม้ว่าในใจของเขาส่วนหนึ่งอาจจะมีความคิดถึงบ้างก็ตาม...


“เฮียก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ ถ้าเราจะคิดถึง...”


“ผมบอกว่าไม่ใช่ไง!” เผลอตะคอกออกมาอย่างคนหงุดหงิดหัวใจ ทำให้ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ในมุมมืดกระตุกยิ้มบางๆที่มุมปาก


“ไม่เห็นต้องหงุดหงิดเลยนี่...ซีเนียร์”


“เฮียมีอะไรก็พูดมาเถอะครับ ผมง่วงนอนแล้ว” ซีเนียร์เอ่ยพูดเบี่ยงเบนทันที ทำให้คนที่มุมมืดหลุดยิ้มออกมาอย่างถูกใจ


“เฮียอยากให้เรากลับไปที่นั่น...”


“ไม่มีวัน! ผมจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแน่!” ซีเนียร์โวยวายลั่น ทั้งๆที่ร่างสูงยังพูดไม่จบ


“บางที...เฮียก็อยากได้น้องชายคนเดิมของเฮียนะ” ทันทีที่ร่างสูงพูดจบ ร่างบางก็ชะงักไปทันที ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง


“น้องชายคนเดิมของเฮียน่ะ...มันตายไปตั้งนานแล้ว ตายไปพร้อมกับความรักโง่ๆนั้น...” ซีเนียร์เอ่ยพูดเสียงเรียบ


“น้องชายเฮียไม่เคยคิดที่จะลืมมันเลยสินะ...”


“เรื่องบางเรื่อง...มันก็ทำใจให้ลืมไม่ได้หรอกครับ”


“งั้นก็เฮียหวังว่าเราคงไม่ลืมเรื่องนั้นด้วย...อย่าเอาพวกเขาเป็นแค่ตัวแทนของคนพวกนั้น”


“ไม่ครับ...ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแค่ตัวแทนของใคร พวกเขาสำคัญกับผมมากกว่านั้น...” ซีเนียร์เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น


“งั้นก็กลับไปที่นั่นซะ เฮียจะเปิดตัวน้องชายคนเล็กของเฮียให้คนพวกนั้นได้รู้!”


“ครับ...”


ถึงแม้ว่าไม่อยากจะกลับไปที่นั่นก็ตาม...


​~พี่ครับ...ผมท้อง~


“ตาอัศ แกช่วยทำหน้าให้มันดีๆหน่อยได้มั้ย แกทำหน้าแบบนั้นหนูพลอยก็กลัวแกไม่กล้าเดินคู่กับแกพอดี” หญิงวัยกลางคนต่อว่าลูกชายตัวเองทันที เมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของลูกชาย


“ก็ดีสิครับ เพราะผมไม่ได้อยากเดินคู่กับเธอ” อัศวินเอ่ยตอบเสียงเรียบ


“มันจะมากไปแล้วนะอัศวิน!!”


“หยุดบังคับผมสักทีเถอะครับ...ที่ผ่านมาคุณแม่ยังไม่พอใจอีกเหรอครับ” อัศวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้คุณหญิงชะงักไปทันที


“...”


“แค่นี้ผมยังเจ็บปวดไม่พอใช่มั้ยครับ”


“...”


“ต้องให้ผมตายก่อนมั้ย? คุณแม่ถึงจะพอใจ”


“อัศวิน!!”


“ทำไมเหรอครับ ผมก็แค่อยากรู้...ว่าผมจะต้องทนเจ็บไปถึงเมื่อไหร่ คุณแม่ถึงจะพอใจสักที”


“...”


“และอีกนานแค่ไหน...ถึงผมจะได้เจอหน้าคนที่ผมรัก”


“หยุดพร่ำเพ้อถึงไอ้เด็กนั่น แล้วทำหน้าที่ของแกซะ! และมันจะดีมากกว่านี้ ถ้าแกลืมไอ้เด็กนั่นไปด้วย!” พูดจบหญิงวัยกลางคนก็เดินแยกออกไปทันที


คงไม่มีแม่คนไหนที่ทนเห็นสีหน้าเจ็บปวดของลูกชายตัวเองได้นานหรอก...


​~พี่ครับ...ผมท้อง~


“ตัน! อย่าวิ่งเร็วนักสิ เดี๋ยวก็ล้มหรอก” เสียงของเด็กน้อยตะโกนบอกคนเป็นพี่ที่วิ่งเล่นซนไปทั่วงานด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดกับความแสบซนของแอสตัน


“นิดเดียวเองน่าติน โอ๊ย!...” แอสตันตะโกนบอกคนเป็นน้อง ก่อนจะร้องออกมาทันที เมื่อร่างเล็กของหนูน้อยชนเข้ากับร่างเพรียวของใครคนหนึ่งแล้วล้มลงไปนั่งกับพื้น


“พี่แอสตัน!” จัสตินเอ่ยชื่อของคนเป็นพี่ที่นั่งร้องอยู่บนพื้นเสียงดัง ก่อนร่างเล็กจะรีบวิ่งเข้าไปหาแอสตันทันที


“โอ๊ย! ไอ้เด็กบ้า! วิ่งยังไงของแกเนี้ย!!” หญิงสาวโวยวายทันที แขนเรียวปัดไปตามตัวเบาๆ ก่อนจะก้มมองเด็กน้อยสองคนที่ประคองกันลุกจากพื้นแล้วชะงักไปทันที เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กทั้งสองคน


คงบังเอิญมั้ง...


“พ่อแม่ไม่รู้จักสั่งสอนรึไง ว่าวิ่งชนผู้ใหญ่แล้วให้ขอโทษน่ะ!” หญิงสาวเอ่ยว่าเสียงดัง ทำให้แอสตันหลบหลังน้องชายทันที


“อย่ามาว่าคุณแม่ของพวกเรานะ!!” จัสตินตะวาทเสียงดังลั่น ทำให้ทุกคนในงานหันมามองหญิงสาวกับเด็กน้อยทั้งสองคนทันที


“จะ จัสติน...พอเถอะ ฮึก!...” แอสตันพูดบอกน้องชายเสียงสั่น มือเล็กพยายามดึงแขนจัสตินให้เดินออกมาเพื่อกลับไปหาคุณแม่คนสวย


“ไม่! ป้าหน้าขาวปากแดงนี่มาว่าคุณแม่ของเรานะ!” จัสตินพูดบอกคนเป็นพี่เสียงดังอย่างไม่ยอม


มาว่าคุณแม่คนสวยของเขาได้ไง! เขาไม่มีทางยอมหรอก!!


“กรี๊ดดด!! แก! ไอ้เด็กบ้า!” หญิงสาวกรีดเสียงดัง ก่อนจะตรงเข้ามาจะทำร้ายเด็กน้อยทันที แต่ทว่า...


หมับ!!


“คิดจะทำอะไรของเธอ...เอมิกา!”


​~พี่ครับ...ผมท้อง~

ลงแล้วนะคะ(ยังไม่ได้ตรวจคำผิด)

ขอบคุณสำหรับการติดตาม




ความคิดเห็น