ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2560 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14
แบบอักษร

"คุโระนายนี่มันเป็นพวกมีความสุขเวลาผู้หญิงร้องไห้หรือไง"

"ชั้นไม่ได้ตั้งใจสะหน่อย แต่ถ้าถามว่าชอบไหม เธอที่เคยโดนมากับตัวน่าจะรู้ดีที่สุดหนิ"

คุโระกับซาคุยะกำลังยืนอยู่ที่นอกห้องนอนในปราสาทบริตัน โดนในห้องก็มีลูน่าที่กำลังนอนหลับอยู่ และมีลูลู่กับรินอยู่ในห้อง

ลูลู่นั้นมาพร้อมกันกับซาคุยะเพราะเธอเห็นว่าลูน่านั้นยังไม่กลับมาสักทีเลยออกมาตาม

โดยตอนนี้ลูลู่กำลังปลอบรินที่กำลังร้องไห้อยู่

คุโระขยับหน้าเข้าไปใกล้ซาคุยะ แล้วกระซิบที่ข้างหูของเธอ

"ถ้าเธอต้องการชั้นก็ยินดีจะเล่นแบบครั้งแรกที่เราทำกันนะ แต่ครั้งนี้จะไม่จบแค่8ครั้งหรอก ชั้นจะทำสัก99ครั้งเลยเป็นไง"

"ม ไม่ละ ฉันขอผ่านละกัน"

ซาคุยะพยายามก้าวถอยหลังที่ละก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากคุโระจนหลังชนกำแพง แต่คุโระก็ขยับเข้าไปหาซาคุยะ โดยที่มาโอกำลังยิ้มอย่างหน้ากลัว

คุโระขยับเข้ามากัดหูของซาคุยะเบาๆ

"ว้าย"

ซาคุยะร้องออกมาอย่างน่ารัก

"ซาคุยะ เวลาเธอส่งเสียงร้องออกมาเนี่ยมันน่ารักมากเลยนะ"

คุโระใช้ลิ้นเลียใบหูของซาคุยะ

"แต่ฉันไม่ชอบมันนะ อ่า นี่หยุดนะอย่ามาเลียหูฉันนะ อ่า"

เมื่อคุโระแกล้งซาคุยะจนพอใจแล้วก็ขยับหน้าออกห่างจากใบหน้าของซาคุยะที่กำลังก้มหน้าทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้

"ฮ เฮ้ นี่ชั้นแกล้งแค่นิดๆหน่อยๆเองอย่าร้องไห้สิ"

คุโระก้มหน้าเข้าหาซาคุยะที่กำลังร้องไห้อยู่เพื่อที่จะปลอบเธอ แต่ในจังหวะนั้นเอง 

ซาคุยะยกตัวขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้หัวของเธอชนเข้าไปที่ใต้คางของคุโระ ทำให้คุโระล้มลงไปด้านหลังลงนอนกับพื้น

"หึ นี่ผลจากการที่นายชอบแกล้งฉัน อุ้ยยย เจ็บๆๆ"

"นี่เธอแกล้งร้องไห้งั้นเหรอ"

"ใช่แล้วละ ฉันบอกนายแล้วแต่นายก็ไม่หยุดเองหนิ"

ขณะที่ซาคุยะกับคุโระกำลังคุยกันอยู่นั้นประตูห้องของห้องคุโระก็ได้เปิดออก

เอียดดดดด

โดยมีลูลู่กับรินเดินออกมา

"เอ๊ะ ทำไมคุโระถึงไปนอนอยู่บนพื้นละคะ"

"อ่อ ก็เพราะว่าตรงนี้หน่ะมุมมันดีมากเลยละนะ อาจจะได้เห็นอะไรดีๆก็ได้หน่ะนะ"

"เห็นอะไรๆดีๆ? เห็นอะไรงั้นเหรอคะ คุโระ"

ลูลู่นั้นไม่เข้าใจกับสิ่งที่คุโระพูด ซึ่งรินที่ยืนอยู่ข้างหลังลูลู่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกับลูลู่

คุโระลุกขึ้นยืนโดยปล่อยลูลู่กับรินให้ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่คุโระพูด

"นี่  ริน"

"คะ นายท่าน"

"คือชั้นขอโทษนะตอนแรกชั้นแค่ยากแกล้งเธอเฉยๆ แต่ดูเหมือนชั้นจะแกล้งมากไปหน่อย ชั้นขอโทษนะริน"

"ไม่เป็นไรหรอกคะนายท่าน แล้วถ้านายท่านอยากสัมผัสหูกับหางฉันก็ยินดีคะ เอ่อ แล้วก็สิ่งนี้หน่ะคะนายท่าน"

สิ่งที่รินหยิบออกมาจากชุดเดรสของเธอคือปืนเวทย์ สีดำกับสีขาว

"หืมนี่มันปืนเวทย์นี่น่า"

คนแรกที่พูดขึ้นมาคือซาคุยะ

"สุดยอดเลยนะคะฉันก็เคยได้ยินมาเหมือนกันนะคะ แต่เพิ่งเคยเห็นของจริงครั้งแรกนี่ละคะ แถมยังมีตั้ง2อัน เลยนะคะ"

"นี่ๆรินฉันยืมแปปนึงได้ไหม"

"นี่คะเชิญเลยคะคุณซาคุยะ"

รินส่งปืนให้ซาคุยะ ซาคุยะหยิบปืนสีดำไปแค่อันเดียว

"นี่ริน ไม่ต้องใช้คำพูดสุภาพกับฉันก็ได้นะ เรียกฉันแค่ ซาคุยะก็พอ"

"ไม่ได้หรอกคะทาสอย่างฉันไม่-"

"นี่รินฉันไม่สนเรื่องแบบนั้นหรอกนะ เพราะงั้นเรียกฉันว่า ซาคุยะ นะ"

ซาคุยะพูดจบก็ยิ้มออกมา

"คะ คุณ ซาคุย- เอ้ย ซาคุยะ"

"อะนี่ฉันคืนให้"

หลังจากที่ซาคุยะตรวจสอบปืนเสร็จก็ส่งปืนคืนให้ริน หลังจากที่รินรับปืนคืนมาจากซาคุยะ เธอก็ยื่นปืนทั้งสองกระบอกมาให้คุโระ

"หืมเธอให้ชั้นทำไมละชั้นว่าเธอน่าจะเก็บไว้ใช้เองน่าจะดีกว่านะ"

"ฉันหน่ะมีพลังเวทย์(MP)น้อยหน่ะคะ"

"แล้วถ้างั้นเธอจะใช้อาวุธอะไรละ"

"ฉันยังมีมีดอยู่ 1เล่มนะคะ นายท่าน"

"งั้นเหรอ แต่ชั้นว่าเธอเก็บปืนไว้ใช้เองดีกว่านะ"

"แต่นายท่าน-"

"นี่รินฟังนะ ของบางอย่างหน่ะมีแต่ไม่ได้ใช่ มันก็ดีกว่าจะใช้แล้วมันไม่มี นะ"

"คะ เข้าใจแล้วคะ นายท่าน"

พูดจบรินก็เก็บปืนกลับไป

แล้วพวกคุโระก็เริ่มเดินทางไปยังห้องอาหาร 

"หืม ว่าแต่ ทำไมลูลู่กับลูน่าถึงมาอยู่ที่ปราสาทได้ละ"

ระหว่างที่เดินไปห้องอาหารคุโระก็พูดขึ้นมา

"เอ่อคือว่าเรื่องนั้น ดูเหมือนว่าพี่ลูน่าจะคุยอะไรสักอย่างกับ คุณพ่อคุณแม่หน่ะคะ แล้วพวกท่านก็ให้เรามาพักที่ปราสาทนี่ละคะ"

"ง งั้นเหรอเป็นพ่อแม่ที่แปลกจริงๆนะ ปกติพ่อแม่ต้องเป็นห่วงที่ลูกสาวตัวเองต้องไปเจอกับอันตรายสิ"

"อ่อ แล้วคุณพ่อกับคุณแม่เองก็เคยบอกไว้ว่าพวกท่านเจอกันและตกหลุมรักกันตอนที่เป็นนักผจญภัยหน่ะคะ"

"เอ่อนี่ลูลู่ชั้นได้ยินจากลูน่าว่า พวกเธอหน่ะชอบอะไรเหมือนๆกันจริงไหม"

"เอ่อก็ไม่หรอกนะคะ ถึงพวกเราจะเป็นพี่น้องกันพวกเราก็ไม่ได้ชอบอะไรเหมือนกันทั้งหมดเลยนะคะ ก็มีบางอย่างที่พี่ชอบแต่ฉันไม่ค่อยชอบหน่ะคะ"

"เห๋งั้นแล้วมีอะไรมั้งเหรอที่ลูน่าชอบแต่ลูลู่ไมม่ชอบหน่ะ"

"เอ่อ~~คือ~~"

ลูลู่พยายามพูดอะไรบางอย่างออกมาโดยที่หน้าเธอเริ่มแดง

คุโระนำมือไปวางไว้บนหัวของลูลู่แล้วลูบหัวเธอเบาๆ พร้อมพูดว่า

"ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าเรื่องไหนเธอไม่อยากพูดก็ไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้นะ"

"ค คะ "

ระหว่างที่คุโระกำลังคุยกับลูลู่อยู่นั้น คุโระก็รู้สึกเจ็บที่สีข้างด้านขวา ซึ่งสาเหตุก็คือซาคุยะที่กำลังหยิกสีข้างของคุโระอยู่ 

เห็นดังนั้นคุโระจึงนำมือไปวางไว้บนหัวของซาคุยะ แล้วลูบหัวเธอ

ซึ่งนั้นทำให้ซาคุยะยอมปล่อยมือจากสีข้างของคุโระ

พอลูบหัวซาคุยะจนพอใจแล้ว คุโระก็นำมือออกจากหัวของซาคุยะแล้วไปวางไว้บนหัวของรินแทน แล้วเริ่มลูบหัวของริน ทำให้รินส่งเสียงน่ารักออกมา

"ฟุเนี้ยว~~~~~"

#นายท่านฉันเองก็อยากโดนลูบหัวด้วยคะ#

'เธอหน่ะไว้คราวหน้าละกัน'

#บูววว เข้าใจแล้วคะนายท่าน#

แล้วหลังจากนั้นสักพัก พวกคุโระก็เดินมาถึงห้องอาหาร

เมื่อเปิดประตูห้องอาหารก็พบกับ ราชินีเรเนีย องค์หญิงยูริ องค์หญิงเอเลน และผู้กล้ายาเอะ ที่กำลังนั่งรอพวกคุโระอยู่

"ขอโทษทีมาสายครับราชินีเรเนีย"

"ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ ฉันจะยกโทษให้ ถ้าคุโระ เรียกฉันว่าพี่เรเนียนะจ๊ะ"

"อย่าพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สิครับ ราชินีเรเนีย ผมเป็นแค่ประชาชนคนธรรมดา ไม่มีสิทธิ์เรียก ท่านราชินีอย่างสนิทสนมได้หรอกนะครับ"

"เห้อแย่จังเลยนะจ๊ะ ฉันฝันว่าอยากมีน้องชายสักคนมานานเลยนะจ๊ะ หืม เอ่อคุโระจ๊ะ เด็กสาวที่มีหูกลับหางแมวตรงนั้นหน่ะ คือเด็กสาวที่เธอพามาด้วยใช้ไหมจ๊ะ"

"อ่อ ใช่ครับ มานี่สิริน มาแนะนำตัวสิ"

คุโระเรียกรินที่แอบอยู่ข้างหลังตนให้ออกมาแนะนำตัว

ซึ่งรินก็ทำตามที่คุโระบอก

"สวัสดิ์คะ ฉันชื่อรินคะ ~~~

(เราจะข้ามการแนะนำตัวของรินไป เพราะมันเปลื้องตัวอักษร)

"ว้าว น่ารักจังเลยนะจ๊ะ เรียกฉันว่า พี่เรเนียสิจ๊ะ รินจัง"

"ยินดีที่ได้รู้จักคะ ราชินีเรเนีย"

"ยินที่รู้จักนะ ริน ฉัน ยูริ ออเรนเฟร์ต ส่วนนี่ น้องสาวฉัน เอเลน ออเรนเฟร์ต

"ยินดีที่ได้รู้จัก คะ องค์หญิงยูริ องค์หญิงเอเลน"

"เอ่อ ริน ช่วยเรียกฉันกับเอเลน แค่ชื่อเฉยๆได้ไหม ไม่ต้องใส่คำว่าองค์หญิงหน่ะ แล้วก็ไม่ต้องสุภาพด้วยนะ"

รินก้มหน้าทำท่าครุ่นคิดอยู่สักนึง แล้วสักพักเธอก็เงยหน้าขึ้นมา

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ ยูริ เอเลน"

"นี่ๆรินจัง ฉันชื่อ ยาเอะ "

"ยินดีที่ได้รู้จักคะ ยาเอะ"

"นี่ รินจังของจับหูกับหางเธอหน่ยได้ไหม"

"เอเลน ก็อยากจับมั้ง "

"ขอโทษนะคะ ยาเอะ เอเลน แต่ว่า ฉันคงให้จับหูกับหางไม่ได้หรอกนะคะ"

"เอ๋ ทำไมละ"

"ทำไมเอเลน กับพี่ยาเอะจับไม่ได้ละ"

"นี่ๆ ทั้งสองคนฟังนะ หูกับหางของ เผ่ามนุษย์สัตว์หน่ะ พวกเค้าจะให้จับได้เฉพาะแค่ พ่อแม่ แล้วกับคู่ที่จะมาเป็นคู่ชีวิตเค้าเท่านั้นละจ๊ะ"

""ย อย่างงั้นเองเหรอคะ""

เมื่อการแนะนำตัวจบลงรินก็เดินเข้ามาหาคุโระ

"นายท่านคะ ฉัน-"

คุโระไม่รอให้รินพูดจบประโยคนำมือของตนวางไว้บนหัวของริน แล้วลูบหัวของเธอ

"นี่นายจะลูบหัวรินอีกนานไหมคุโระไปนั่งเก้าอี้ได้แล้ว"

"คร้าบๆ "

ซาคุยะพูดขัดขึ้นมา ทำให้คุโระต้องนำมือออกจากหัวของริน แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ถูกเตรียมไว้ ซึ่งคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับคุโระคือเอเลน

ลูลู่นั่งลงทางด้านซ้ายของคุโระ ส่วนซาคุยะก็นั่งบนตักของคุโระ

"ซาคุยะทำไมเธอไม่ไปนั่งที่เก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ละ"

"ไม่เอาอะก็ตรงนี้มันสบายที่สุดแล้ว"

"เห้อ~~"

คุโระถอนหายใจออกมาแล้วหันไปหารินที่ยังคงยื่นอยู่

"รินทำไมเธอไม่มานั่งละ"

"ไม่เป็นไรคะนายท่าน ฉันขอยืนอยู่ตรงนี้ละคะ "

"มานั่งกินอาหารด้วยกันสิจ๊ะ รินจัง อาหารหน่ะยิ่งมีคนกินเยอะยิ่งดีนะจ๊ะ"

"ได้ยินที่ราชินีเรเนียพูดแล้วใช่ไหมริน มานั่งสิ"

"แต่ว่า-"

"รินมานั่ง นี่เป็นคำสั่ง"

"ค คะ"

ในที่สุดก็ยอมมานั่งด้วยคำสั่งของคุโระ

หลังจากรินนั่ง ก็มีเมดเดินเข้ามาเสริฟอาหารลงตรงหน้าทุกคน

อาหารที่เสริฟคือเนื้อย่างชิ้นใหญ่ กับ ซุบร้อนๆ 

*ข้ามฉากกินข้าวไป*

"เป็นไงจ๊ะอาหารของที่อร่อยไหมจ๊ะ"

""อร่อยมากเลยคะ""

ซาคุยะกับลูลู่พูดขึ้นมาพร้อมกัน เหลือแต่รินที่กำลังก้มหน้าอยู่ ส่วนคุโระนะหรอ มื้อก็อดกินไปอีก(ไรท์ : ก็งี้ละดันไปแกล้งซาคุยะไว้เยอะ)

"อร่อยมากเลยคะ"

"งั้นเหรอจ๊ะถ้ารินชอบฉันก็ดีใจนะจ๊ะ"

"ท่านแม่ วันนี้ หนูกับเอเลน ไปสมัครเป็นนักผจญภัยมาด้วยนะคะ"

"งั้นแม่ก็ยินดีด้วยนะจ๊ะ ถ้ามีไรให้แม่ช่วยก็บอกมาเลยนะจ๊ะ"

""ขอบคุณคะท่านแม่""

"อ่าจริงสิคุโระจ๊ะ ฉันได้ยินว่าเธอไปตึกนักผจญภัยมาใช่ไหมจ๊ะ"

"อ่า ใช่แล้วครับ"

"แล้วคุโระนี่คุโระไปทำเควสไรมามั้งยังจ๊ะ"

"อ่อ ผมทำเควสหาสมุนไพรไปหน่ะครับเพราะปมไม่ค่อยเก่งเรื่องต่อสู้ หน่ะครับ"

"งั้นเหรอจ๊ะ แล้วพรุ่งนี้พวกซาคุยะกับคุโระจะไปทำเควสด้วยกันใช่ไหมจ๊ะ งั้นฉันจะแนะนำให้พวกเธอไปล่าก็อบลินนะจ๊ะ อ่องั้นยาเอะจังก็ไม่กับพวกคุโระด้วยสะเลยละจ๊ะ"

"อย่างงั้นก็ไม่เลวเลยนะคะ เพราะพวกเราก็ไม่ตัวชน**(ตัวรับตีนละนะไรท์รู้จักดีเลยละเพราะไรท์นี่เล่นประจำ soraka สายรับตีน)**อยู่พอดีเลย"

"นั้นสินะ"

"พี่ยาเอะมาด้วยกันสิคะ"

"เข้าใจแล้วคะเรื่องตัวชนไว้ใจฉันได้เลยนะ"

หลังจากนั้นสาวๆก็เริ่มคุยๆเรื่องต่างๆกัน ซึ่งคุโระก็ขอแยกตัวออกมาก่อน โดยให้เหตุผลว่า เค้าเหนื่อยแล้วอยากรีบพักผ่อน

ซึ่งราชินีเรเนียได้ให้ริสะพาคุโระไปห้องนอนห้องใหม่เพราะห้องเก่ามีลูน่ากำลังนอนหลับอยู่

แต่ระหว่างทางไปห้องนอนคุโระได้บอกริสะว่าตนเองอยากอาบน้ำก่อน ริสะจึงพาคุโระไปที่ห้องอาบน้ำ

"งั้นเดียวฉันไปเตรียมเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนนะคะท่านคุโระ"

"หืมไม่ต้องหรอกชั้นเตรียมชุดของชั้นมาไว้แล้วละนะ"

"งั้นเหรอคะงั้น ฉันจะออกไปคอยด้านนอกนะคะ"

สิ้นเสียงพูดของริสะ เธอก็เดินออกไปจากห้องอาบน้ำ

"เห้อในที่สุดก็ได้อยู่คนเดียวเงียบๆสักที"

คุโระทำความสะอาดร่างกายแล้วเตรียมตัวลงแช่อ่างน้ำร้อน แต่จู่ๆก็มีมือเล็กๆมาจับมือของคุโระไว้ก่อน ทำให้คุโระต้องหันกลับไป

"ปะป๋าคะ ปะป๋าถูกหลังให้เรย์หน่อยสิคะ"

เจ้าของมือเล็กนั้นก็คือเรย์ ที่จู่ๆเรย์ก็ปรากฏตัวออกมาด้านหลังของคุโระในชุดวันเกิด

"เธอคิดจะทำอะไรหน่ะเรย์"

"ทำอะไรงั้นเหรอคะ ก็เรย์อยากจะอาบน้ำกับปะป๋าไงละคะ"

"แต่ชั้นอยากอาบน้ำเงียบๆคนเดียวหน่อยนะ"

"แต่หนูอยากอาบน้ำกับปะป๋านี่คะ"

คุโระกับเรย์จ้องหน้าหันสักพักนึงก็เป็นคุโระที่เป็นคนเริ่มพูดออกมาก่อน

"เห้อเข้าใจแล้ว"

"เย้เรย์รักปะป๋าที่สุดเลย"

คุโระเดินไปหาเรย์และเริ่มทำความสะอาดร่างกายของเธอ

"อ่าาาาปะป๋าคะ อ่าาาาไม่นะ"

"นี่อยู่ยืนนิ่งๆสิมันลำบากนะถ้าเธอขยับตลอดเนี่ย แล้วก็เลิกส่งเสียงแปลกๆได้แล้ว"

"ก็มันรู้สึกดีมากเลยหนิคะ ปะป๋า"

คุโระกำลังถูหลังของเรย์ โดยที่เรย์ยืนหันหลังให้คุโระ

"เอาละเสร็จแล้ว"

สิ้นเสียงพูดของคุโระเรย์ก็หันหน้ามาหาคุโระโดยเรย์กางแขนของตนออก

"อะไรหรือเธออยากให้ชั้นถูด้านหน้าให้ด้วยหรือไง"

"คะ"เรย์ตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มน่ารัก

"เห้อ~~"

คุโระถอนหายใจออกมาแล้วเริ่มทำความสะอาดร่างกายด้านหน้าของเรย์

เมื่อคุโระทำความสะอาดร่างกายของเรย์เสร็จ ทั้งสองคนก็ลงไปแช่น้ำร้อน

"การอาบน้ำนี่มันรู้สึกดีจริงๆนะคะ ปะป๋า"

"อืม"

เมื่อคุโระกับเรย์แช่น้ำจนพอใจแล้วทั้งคู่ก็ลุกออกจากอ่างน้ำ

คุโระเช็ดตัวแล้วใส่เสื้อผ้า ส่วนเรย์ก็ให้คุโระเช็ดตัวให้เธอ แล้วอยู่ที่มือของเธอก็มีชุดเดรสสีขาวที่เธอใส่เมื่อตอนกลางวันปรากฏขึ้นมา

"หืมเธอเอาเสื้อตัวนั้นออกมาจากไหนหน่ะ"

"ก็storageไงคะ ปะป๋าก็ใช้บ่อยๆนี่คะ ตอนแรกหนูก็กะจะใช้ ไอเทมบ๊อก แต่มันลำบากเวลาเอาของออกหรือเอาของเข้านี่คะ เลยใช้แบบปะป๋า"

​*ไอเทมบ็อกเวลาจะใช้งานนั้นจะมีหลุมมิติปรากฏขึ้นมาแล้วผู้ใช้ต้องใช้มือหยิบสิ่งที่ต้องการออกมาจากหลุมมิตินั้น เวลาใส่ของเข้าไปก็ต้องใส่เข้าไปในหลุมนั้น

​แต่storage นั้นขอเพียงผู้ใช้คิดถึงสิ่งที่ต้องการมันของที่ต้องการก็จะโผล่ออกมา และการเก็บของเข้าไปก็ทำแบบเดียวกัน*

​เมื่อเรย์ใส่เสื้อผ้าเสร็จร่างของเธอก็ได้หายไป

"ดีจริงๆเลยนะเธอเนี่ย คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป"

#ขอบคุณที่ชมคะ นายท่าน#

"ชั้นไม่ชมสะหน่อย"

คุโระเปิดประตูห้องอาบน้ำออกมาก็พบกับริสะที่ยืนคอยอยู่ด้านหน้า

"เชิญทางนี้คะท่านคุโระ"

ริสะเริ่มเดินนำออกไปเพื่อพาไปยังห้องนอนใหม่ของคุโระ ซึ่งคุโระก็เดินตามไปโดยไม่พูดอะไร

"ห้องนี้ละคะ ท่านคุโระ"

ทั้งคู่เดินมาสักพักก็มาถึงที่หมาย ซึ่งห้องนอนใหม่ของคุโระก็อยู่ติดกับห้องนอนเก่าที่ลูน่ากำลังนอนอยู่

เมื่อริสะพาคุโระมาถึงเธอก็ขอตัว แล้วเดินหายไปอย่างรวดเร็ว

คุโระเดินเข้าห้องไปซึ่งภายในก็เหมือนกับห้องเก่าของคุโระที่ลูน่ากำลังนอนอยู่

เมื่อเข้ามาในห้องคุโระก็ได้นั่งลงที่เตียงแล้ว สร้างกระเป๋าคาดเอวขนาดเล็กขึ้นมา5ใบ โดยทั้ง5ใบเป็นสีน้ำตาลอ่อน โดยที่กระเป๋าสีน้ำตาลอ่อนทั้ง5ใบมีชื่อติดอยู่ ใบแรกชื่อเขียนว่า​ซาคุยะ <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>​ส่วนใบที่2เขียนว่า​ริน<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>​ ส่วนใบที่3เขียนว่า​เรย์ <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>​ส่วนใบที่4เขียนว่า​ลูน่า<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>​ ส่วนใบที่5เขียนว่า​ลูลู่

​โดยที่ใบที่1,2,3คุโระได้บรรจุ โพชั่น3ขวด บลูโพชั่น(โพชั่นเพิ่มMP)2ขวด ยาแก้พิษระดับต่ำ1ขวด

ส่วนใบที่4,5คุโระได้บรรจุ โพชั่น2ขวด บลูโพชั่น3ขวด ยาแก้พิษระดับต่ำ1ขวด

แล้วคุโระก็สร้างถุงน้ำขนาดเล็กขึ้นมา5อัน โดยชื่อของมันคือถุงน้ำเวทย์(ถุงน้ำอนันต์) ความสามารถก็ตามชื่อละนะ

เมื่อเสร็จเรียบร้อยคุโระก็นำกระเป๋าทั้ง5ใบและถุงน้ำทั้ง5อันไปว่างไว้บนโต๊ะภายในห้อง เป็นคู่ๆ

เมื่อวางกระเป๋าและถุงน้ำลงบนโต๊ะ จู่ๆกระเป๋าที่มีชื่อเรย์ติดอยู่กับถุงน้ำที่วางอยู่ข้างกันก็หายไป

พร้อมกับเสียงเด็กสาวดังขึ้นมาภายในหัวของคุโระ

#ขอบคุณนะคะ ฉันดีใจมากเลยคะที่นายท่านให้มีของให้ฉันอย่างงี้ ถึงฉันอาจจะไม่ได้ใช่มันก็ได้นะคะ#

"รับไว้สะเถอะนะ เพราะชั้นเองก็รบกวนเธอไว้เยอะเหมือนกันละนะ"

​คุโระเดินมาที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอน

"อ่าาา ชั้นจะพักผ่อนสักหน่อยละ"

#ราตรีสวัสดิ์คะนายท่าน#

"อ่า ราตรีสวัสดิ์"

##############

จบตอน

ผมกะจะลงวันที่1 ม.ค. แต่มีไรนิดหน่อยเลยลงก่อน


ความคิดเห็น