facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่14 เฮียของหนู

ชื่อตอน : ตอนที่14 เฮียของหนู

คำค้น : เสือปะทะแรด,นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2563 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14 เฮียของหนู
แบบอักษร

วันนี้เป็นวันจันทร์ที่หนูไปโรงเรียนตามปกติเพราะตรงนั้นของหนูหายเจ็บแล้ว ตอนที่มันเจ็บอยู่หนูแทบจะร้องไห้เวลาเดินเพราะมันเจ็บมากจริงๆ  

หนูไม่รู้ว่าถ้าทำครั้งต่อไปมันจะเจ็บเหมือนครั้งแรกรึเปล่า ซึ่งหนูก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะถามเฮียเสือเพราะหนูกลัวเฮียจะชวนหนูทำอีกรอบ ถ้าเฮียทำอีกหนูคงไปเรียนไม่ไหวแน่นอน 

สรุปวันนั้นที่แกล้งขึ้นไปนั่งอ่อยเฮียหนูก็ไม่ได้โดนหนักๆ อะไรหรอกจ้ะ เฮียก็คงเข้าใจว่าหนูแค่พูดเล่นเฉยๆ แต่สิ่งที่ทำให้หนูอดยิ้มไม่หุบมาจนถึงวันนี้ก็คือเฮียหวงหนู เฮียหวงหนูได้น่ารักมาก น่ารักจนอยากจะจับหอมแก้มสักสองฟอด 

"เป็นไรวะ กูเห็นมึงยืนบิดตัวอยู่หน้ากระจกตั้งนานละ" 

"อุ๊ย! เฮียมาตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ" 

หนูสะดุ้งหันไปมองทางต้นเสียงทันทีหลังจากบิดตัวเขินอยู่หน้ากระจกโดยไม่รู้ตัวว่าคนตัวโตมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้เฮียเสือกำลังยืนทำหน้าหล่อ(?)เอาแขนเท้ากับขอบประตูอยู่ตรงหน้าห้องนอนของหนูอยู่ 

งื้อ~ เฮียของหนูโคตรหล่อและโคตรเท่ สายตาของเฮียที่จ้องมองมาที่ตัวหนูมันทำให้หนูใจเต้นแรงและใบหน้าร้อนผะผ่าวไปหมด  

วันนั้นหนูเคยเขินยังไงวันนี้ก็ยังเขินเหมือนเดิมทั้งที่ควรจะชินได้แล้วแท้ๆ เพราะหนูเป็นเมียของเฮียแล้ว 

"กูมานานพอที่จะเห็นมึงทำหน้าเคลิ้มบิดตัวง้องแง้งอยู่หน้ากระจกคนเดียวแล้วกัน เป็นบ้ารึไง?" เฮียเสือเดินเข้าห้องของหนูมาพร้อมกับปิดประตู เสร็จแล้วเฮียก็เดินมาหาหนูตรงหน้ากระจกก่อนจะเลิกคิ้วถามหนูด้วยท่าทางกวนๆ  

"เฮียอย่าว่าหนูสิ หนูไม่ได้เป็นบ้าสักหน่อย นะโมคิดถึงเฮียอยู่ไงจ๊ะ"  

หนูขยับตัวไปเกาะท่อนแขนล่ำๆ ของเฮียเสือพร้อมกับยิ้มหวานให้เฮียอย่างออดอ้อนจนเฮียหลุดยิ้มออกมาตรงมุมปาก ก่อนที่เฮียจะใช้มือลูบหัวของหนูเบาๆ 

"คิดถึงกูก็ดีแล้วเพราะถ้าคิดถึงผู้ชายคนอื่นมึงแย่แน่" 

แหนะ!! มีขู่ด้วย หนูรู้หรอกว่าที่หวงหนูเพราะหนูน่ารัก คิกๆ ๆ 

"นะโมก็ต้องคิดถึงเฮียแค่เดียวอยู่แล้วสิจ๊ะ จะไปคิดถึงผู้ชายคนอื่นทำไมกัน" 

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดเอาใจคนแก่ของหนูเฮียก็ลอบยิ้มออกมาแล้วตวัดวงแขนมาโอบเอวหนูไว้พลางบดเบียดร่างหนาของตัวเองเข้ามาหาตัวหนูจนเรารับรู้ถึงไออุ่นจากตัวกันและกัน มันใกล้จนหนูต้องใช้มือยันหน้าอกเฮียไว้แล้วเงยหน้ามองเฮียด้วยแววตาสั่นไหว 

"เฮียจะทำอะไร..." 

เฮียเสือไม่ตอบหนูแต่กลับกระตุกยิ้มออกมาแล้วก้มลงมาใช้จมูกซุกไซร้ไปทั่วซอกคอของหนู วงแขนที่ตวัดโอบเอวของหนูไว้ก็เริ่มรัดแน่นขึ้นจนร่างกายเราแนบชิดติดกัน  

ขนของหนูลุกซู่ไปทั้งร่างเมื่อโดนลมหายใจอุ่นร้อนของเฮียรินรดอยู่ตรงบริเวณลำคอ ยิ่งตอนที่เอาจมูกถูไถซุกไซร้ไปมายิ่งทำให้หนูตัวสั่นจนต้องใช้มือทั้งสองข้างจับชายเสื้อของเฮียไว้แน่น 

"อืม~ กลิ่นตัวมึงโคตรหอม น่าขย้ำฉิบหาย" เฮียเสือพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในขณะที่กดย้ำจมูกสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ตามซอกคอของหนูอยู่หลายครั้งทำเอาหนูเข่าอ่อนแทบจะทรุดลงไปกับพื้น ดีที่มีแขนของเฮียคอยโอบกอดไว้ 

"อึก! เฮียจ๋าพอแล้ว นะโมต้องไปเรียน" 

หนูร้องห้ามเฮียเสือด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับใช้มือดันตัวของเฮียออกไป เฮียก็ยอมถอนหน้าออกไปแล้วจ้องมองหน้าหนูด้วยแววตากรุ้มกริ่มเหมือนพวกตาเฒ่าหัวงู 

"มึงรู้ตัวไหมว่าตัวเองน่าฟัดขนาดไหน เด็กแรด" 

"เฮีย..." 

สิ่งที่เฮียพูดออกมาทำเอาแก้มหนูเห่อร้อนไปทั้งแถบ ไหนจะสายตาหื่นกระหายที่จ้องมาที่หนูราวกับจะกระโจนเข้ามาขย้ำอีก 

"หึหึ กูพูดเล่น ลงไปกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปสายอีก" 

เฮียเสือมองหน้าหนูแล้วกระตุกยิ้มพูดออกมา เฮียบอกว่าพูดเล่นแต่แววตาคือหื่นจริงไม่มีแววล้อเล่นสักนิดเลย หนูได้แต่ยิ้มเจื่อนให้เฮียเมื่อเฮียขยับมาโอบเอวหนูให้ลงไปกินข้าวข้างล่าง หนูก็ลงมาพร้อมกับเฮียโดยไม่ลืมหยิบกระเป๋านักเรียนตัวเองมาด้วย 

หนูลงมากินข้าวกับเฮียข้างล่างโดยมีพี่หนุนจัดเตรียมข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ไว้ให้แล้ว กลิ่นข้าวต้มของพี่หนุนหอมยั่วน้ำลายของหนูมาก แค่กลิ่นยังหอมขนาดนี้ไม่ต้องพูดถึงรสชาติเลยจ้ะ อร่อยมากกก พี่หนุนทำอะไรก็อร่อยหมดแหละสำหรับหนูเพราะกินมาตั้งแต่ยังเด็ก 

"อร่อยมากเหรอวะ? ทีกูทำมึงไม่เห็นซดเอาๆ แบบนี้"  

อยู่ๆ เฮียเสือที่มองหน้าหนูกำลังตักเข้าต้มขึ้นมาเป่าซดอย่างเอร็ดอร่อยก็พูดขึ้นทาทำเอาหนูแทบสำลัก พอคิดถึงรสชาติของข้าวต้มของเฮียแล้วขนลุกเท้าจรดหัวเลยจ้ะ 

"เอ่อ... หนูหิวจ้ะเฮีย เลยรีบกินไปหน่อย แฮะๆ  " 

หนูยิ้มเจื่อนตอบเฮียเสือไปก่อนจะก้มตักข้าวต้มในถ้วยตัวเองกินช้าๆ จะบอกว่ารสชาติของข้าวต้มที่เฮียมันแย่มากจนหนูเข็ดก็ไม่กล้าพูด กลัวว่ามันจะทำร้ายจิตใจเฮีย เพราะเฮียอุตส่าห์ตั้งใจ (?) ทำให้หนูกิน 

"เดี๋ยววันนี้และทุกๆ วัน กูจะไปรับ-ไปส่งที่โรงเรียนเองนะ" 

หนูเงยหน้ามองหน้าเฮียเสืออย่างไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินเฮียพูดแบบนี้ ร้อยวันพันปีเฮียเคยขับรถไปส่งหนูที่โรงเรียนซะที่ไหน นานทีจะมีสักครั้งนึง แต่นี่เฮียบอกว่าจะไปรับ-ไปส่งหนูทุกวัน หนูไม่อยากจะเชื่อ 

"เฮียพูดจริงๆ เหรอจ๊ะ เฮียจะไปส่งนะโมจริงๆ เหรอ? " 

"เออ!! " 

เฮียเสือตอบหนูได้ความรำคาญก่อนจะก้มกินข้าวต้มของตัวเองต่อ ส่วนหนูนี่ยิ้มแก้มปริเลยจ้ะที่ได้ยินเฮียพูดแบบนี้ 

แต่ว่า...  

ถ้าเฮียไปรับหนูที่โรงเรียนทุกวันงั้นขุนพลก็ต้องเดินกลับบ้านคนเดียวสิ ไว้หนูค่อยบอกเรื่องนี้กับขุนพลแล้วกัน จะขอให้เฮียพาเพื่อนตัวเองกลับด้วยก็ไม่กล้า ในสายตาคนอื่นเฮียดูเป็นผู้ชายที่ป่าเถื่อนจะตาย(แต่กับหนูเฮียน่ารักมากนะ) 

หลังจากที่กินข้าวเสร็จหนูเดินตามเฮียเสือมาที่รถหรูราคาแพงแสนแพงของเฮียที่มีเหมือนไว้ประดับบ้าน เพราะส่วนใหญ่เฮียจะเดินทวงหนี้ตามบ้านใกล้ๆ กับพวกพี่หนุนหรือไม่ก็ขับกระบะโดยมีลูกน้องนั่งท้ายกระบะกันเป็นโขยง จัดว่าอยู่ในสไตล์หล่อเถื่อนได้ใจหนูมาก  

แต่เวลาออกไปข้างนอกเฮียก็จะเลือกเอารถหรูราคาแพงที่จอดเรียงรายอยู่ในโรงจอดรถมาขับ พูดง่ายๆ ก็คือเพื่อโอ้อวดแหละจ้ะ 

พอเฮียเริ่มสตาร์ทรถหนูก็เปิดประตูขึ้นรถไปนั่งข้างๆ เฮียด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอารมณ์ดีสุดๆ แล้วเฮียก็ขับออกมาส่งหนูที่โรงเรียนเลย ซึ่งรถก็ค่อนข้างที่จะติดด้วยแต่ว่าหนูเผื่อเวลาไว้แล้วยังไงก็ไปเรียนทันแน่นอน สุดท้ายเฮียก็ขับมาส่งหนูตรงข้างประตูโรงเรียน 

"เดี๋ยวตอนเย็นมารอกูตรงนี้นะ" 

"โอเคจ้ะเฮีย" หนูตอบเฮียยิ้มๆ แล้วเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าจากเบาะหลังมาสพพายจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมเข้าโรงเรียน 

"เดี๋ยว... ขอรางวัลให้กูชื่นใจหน่อยสิ" 

เฮียเสือจับมือของหนูไว้ก่อนที่หนูจะเปิดประตูออกพร้อมกับโน้มตัวมาพูดชิดริมใบหูของหนู เฮียรั้งใบหน้าของหนูให้หันมาสบตาทำเอาหัวใจหนูเต้นแรงเพราะหน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ 

"ระ รางวัลอะไรจ๊ะเฮีย หนูไม่มีให้หรอก... อุ๊บ! อื้อออ!!" 

หนูสบตามองหน้าเฮียพร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เฮียเสือก็กระตุกยิ้มก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างกุมใบหน้าของหนูไว้แล้วประกบปากลงมาจูบปากหนู 

ริมฝีปากหยักบดเคล้ากับกลีบปากอ่อนนุ่มของหนูพร้อมกับสอดลิ้นเข้ามาตวัดชิมไปทั่วโพรงปากจนหนูเริ่มหายใจหอบถี่ ยิ่งเฮียใช้ปากงับดูดดุนลิ้นของหนูมันยิ่งทำให้หนูหอบหายใจหนักราวกับพึ่งไปวิ่งมา 

เฮียเสือจูบหนูอย่างเร่าร้อนจนน้ำสีใสไหลเอ่อออกมาตรงมุมปาก ก่อนที่เฮียจะตวัดลิ้นเลียตรงมุมปากของหนูแล้วบดขยี้ปากหนูอย่างเอาแต่ใจอีกครั้ง นี่เฮียลืมไปแล้วรึไงว่าหนูต้องไปเรียน 

"อื้อ~ เฮียพอแล้ว อึก! แฮ่กๆ นะโมต้องไปเรียนนะ" 

หนูใช้มือดันหน้าอกของเฮียเสือออกไปในขณะที่ตัวเองกำลังหายใจหอบถี่ เฮียก็จ้องมองหน้าแล้วยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจแถมยังใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มด้วยหน้าตากวนๆ ด้วยอีก 

ฮือ~ เฮียของหนูโคตรท่ 

"หึ! นี่แหละรางวัลที่กูต้องการ ไปเรียนได้แล้วไป" เฮียเสือพูดพร้อมกับเอื้อมมือมายีหัวของหนูเบาๆ แถมยังมองหนูด้วยสายตาเอ็นดูไปอีก หนูเขินมากเลยจ้ะ 

"นะโมรักเฮียนะจ๊ะ รักที่สุดเลย" หนูจับมือของเฮียมากุมไว้แล้วสบตาพูดกับเฮียเสือ เฮียก็สบตามองหน้าหนูนิ่งๆ ก่อนจะพูดสิ่งที่ทำให้หนูหน้าเห่อร้อนออกมา 

"สรุปมึงอยากไปเรียนหรืออยากให้กูพากลับไปบอกรักบนเตียงที่บ้าน? " 

"ก็ต้องไปเรียนสิเฮีย เอ่อ... นะโมไปเรียนแล้วนะจ๊ะ" 

หนูพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักก่อนจะยกมือไหว้เฮียแล้วเปิดประตูออกจากรถรีบเดินเข้าโรงเรียนตัวเองทันที เฮียเสือคนบ้า!! ไม่รู้จะหื่นอะไรขนาดนั้น ถ้าเฮียพาหนูกลับไปจริงๆ หนูคงต้องเตรียมตัวลาล่วงหน้าสักสองวันเพราะมันคงจะเจ็บที่ตรงนั้นมากจนหนูไม่สามารถมาเรียนได้ 

 

 

... 

ช่วงพักกลางวันหลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จขุนพลก็ลากหนูมานั่งคุยกันสองต่อสองตรงที่ลับตาคนทันที ตอนเรียนขุนพลซักไซ้ถามเรื่องหนูกับเฮียเสือไม่หยุด หนูก็เลยบอกไปว่าตอนกลางวันเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง  

พอตกกลางวันปุ๊บขุนพลก็รีบลากหนูลงไปกินข้าวที่โรงอาหารแล้วก็พาหนูออกมานั่งสัมภาษณ์อยู่ในตอนนี้ น้ำหนูก็ต้องถือมากินด้วยเพราะขุนพลรีบลากหนูออกมา 

"เล่ามาเลย"  

ขุนพลยืนกอดอกมองหน้าหนูด้วยสายตากดดันในขณะที่หนูนั่งทำตัวลีบแทบจะกลมกลืนไปกับโต๊ะ หนูอาย... หนูไม่กล้าบอกว่าเฮียเสร็จหนู(?)เรียบร้อยแล้ว 

"เอ่อ... แล้วพลอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ" หนูเงยหน้าพูดกับขุนพลยิ้มๆ แต่กลับโดนขุนพลทำหน้าดุใส่จนยิ้มแทบไม่ออก ไม่รู้ว่าทำไมทำไมต้องทำหน้าโหดใส่หนูด้วย 

"มึงอย่ามาทำไขสือนะไอ้แรดฝึกหัด บอกกูมาให้หมดเลยเรื่องของมึงกับเฮียเสือสุดที่รักของมึงน่ะ" 

"บอกก็ได้ ไม่เห็นต้องดุเราเลย" หนูแหวใส่ขุนพลกลับบ้างจนขุนพลชะงักไปสักพักแล้วก็พูดขึ้นมาใหม่ 

"เอ้า! ก็กูอยากรู้ กูมีเพื่อนสนิทคนเดียวก็คงไม่แปลกที่กูจะห่วง" ขุนพลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงห้าวๆ จนหนูไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเองอยากจะทำให้หนูซึ้งหรือแค่อยากรู้เรื่องของหนูกันแน่ 

"ตกลงพลห่วงเราจริงๆ หรือพลแค่อยากรู้? " หนูเงยหน้าถามขุนพลตรงๆ จนโดนเพื่อนตัวเองจิ๊ปากใส่ที่หนูรู้ทัน 

"ทั้งสองแหละ บอกกูมาเถอะน่า คืนนี้กูจะได้หลับอย่างสบายอกสบายใจที่เห็นเพื่อนรักแรดฝึกหัดอย่างมึงเป็นฝั่งเป็นฝาสักทีไง" 

เพื่อนของหนูพูดพลางใช้มือตบไหล่ของหนูไปด้วย พลก็เปรียบเทียบเวอร์ไป ถึงกับได้นอนหลับสบายเลยเหรอที่เห็นหนูเป็นฝั่งเป็นฝา  

แต่ยังไงหนูก็จะบอกขุนพลแหละเพราะขุนพลเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของหนูที่รู้เรื่องนี้และคอยช่วยเหลือหนูทุกอย่าง ถึงแม้มันเป็นวิธีที่แปลกไป (ไม่) หน่อยก็ตามเถอะ 

"ก็ได้ๆ เราจะบอก คือเรา..." 

"เราอะไร?" 

"เราไม่กล้าพูด เราเขินอ่ะพล" 

สุดท้ายหนูก็ทำใจพูดไม่ได้เพราะรู้สึกเขินเมื่อนึกเรื่องระหว่างหนูกับเฮียเสือที่เกิดขึ้นในคืนนั้น อีกอย่างหนูก็เป็นคนยอมเฮียเองด้วย จะโทษเฮียก็ไม่ได้เพราะหนูเต็มใจอยากจะเป็นเมียของเฮียเอง 

"ปั้ดโถ! กูอุตส่าห์รอฟัง!! สรุปยังไงมึงจะบอกกูหรือไม่บอก"  

ขุนพลดูอารมณ์เกรี้ยวกราดมากที่หนูไม่ยอมบอกสักที หนูเลยต้องรีบพูดเพราะกลัวเพื่อนตัวเองจะโกรธ เวลาขุนพลงอนนี่ไม่ได้งอนแป๊บเดียวด้วย งอนจนหนูต้องคอยตามง้อเป็นวัน 

"เราบอกก็ได้ เรากับเฮียเสือได้กันแล้ว!" หนูรีบเร่งพูดออกไปรัวเร็วจนลิ้นแทบพันกัน รู้สึกว่าหน้าเห่อร้อนจนรู้ได้เลยว่าตอนนี้หน้าของตัวเองคงแดงมากแน่ 

"ก็แค่เนี้ย! มันจะพูดยากอะไรวะ..."  

ขุนพลก็พยักหน้ารับเออออกับสิ่งที่หนูพูดออกไปแล้วนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนสมองกำลังประมวลผล ก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วแล้วร้องอุทานออกมาเสียงดัง 

"ห๊ะ!!? มึงกับเฮียเสือได้กันแล้ว!" 

ความคิดเห็น