ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 : ความรักของเด็กทั้งสอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 : ความรักของเด็กทั้งสอง

คำค้น : ตอนที่ 17 : ความรักของเด็กทั้งสอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 624
× 6,300
แชร์ :
ตอนที่ 17 : ความรักของเด็กทั้งสอง
แบบอักษร

ตอนที่ 17 : ความรักของเด็กทั้งสอง

*************************************************

คำเตือน * ตอนต่อจากนี้จะเป็นแนวพี่น้องกินกันเองนะคะ รับไม่ได้เชิญกดออก *

"แฮ่กๆๆ เจ้าพอแล้ว"คนใต้ร่างเริ่มน้ำตาคลอหน่วย เมื่อถูกคนรักกอดไม่ยอมปล่อย มาตั้งแต่ช่วงเย็นจนจะใกล้รุ่งก็ไม่มีท่าทีจะหยุด ร่างกายสีซีดเริ่มแดงระเรื่อ โดยเฉพาะช่วงคอลงมาจนถึงต้นขาขวาด้านในยังมีรอยจูบของคนรักประปราย

"อ๊า...ข้ายังไม่พอเลย เสี่ยวเออร์"ริมฝีปากร้อนไล่งับไปตามตัวของคนรัก กลิ่นกายหอมนั้นยิ่งทำให้คุณชายแทบคลั่ง

"อึก ฮือ เจ้า"ข้าจะไม่ไหวแล้วนะ 

"อ่า....เจ้าช่างรัดข้าแน่นนัก"ด้านในทั้งร้อน ทั้งนุ่ม มือหนาจับขาเรียวให้อ้าออกกว้างก่อนจะกระแทกกระทั่นเข้าไปจนร่างบางโยกตัวโยน

"อ๊า....อ่า อ๊ะ!"

"เสี่ยวเออร์"คุณชายทั้งปรนเปรอข้างหน้าและข้างหลังให้คนรัก ไม่พอริมฝีปากร้อนชื้นยังขบกัดจุกสีหวานบนอกของร่างบางไปด้วย ให้คนรักทั้งอาย ทั้งเสียวตามๆ กันไป

"ฮื้อ ข้าเกลียดเจ้า!"

รุ่งเช้า

"เราจะออกเดินทางกัน"

"เอ๋ ตะ...แต่ว่า ข้ายังอยากอยู่ที่นี่"ร่างบางเริ่มงอแงเมื่อรู้ว่าจะต้องเดินทางกลับไปยังดินแดนของเผ่าหมาป่า แถมร่างกายของก็เพิ่งถูกใช้งานมาอย่างหนักยิ่งงอแงมากกว่าเดิมหลายเท่า

"เสี่ยวเออร์ ข้าจากที่นู่นมานาน มันถึงเวลาที่ต้องกลับไป"

"ข้า...."

"เจ้าไม่อยากไปกับข้าหรือ"คุณชายว่าเสียงอ่อนลง ทำเอาใจดวงน้อยของคนรักกระตุกวูบ

"ข้าจะอยู่กับเจ้า"

"ข้ารักเจ้านะ"

"แต่ข้าห่วงท่านพ่อท่านแม่ของข้า"พี่สาวก็ออกเรือนไป แล้วใครจะอยู่ดูแล

"ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอกลูก แค่กลับมาเยี่ยมทางนี้บ้าง"

"ทะ...ท่านแม่"คนตัวบางเริ่มน้ำตาคลอ เมื่อท่านแม่มาเยือนในห้อง

"ลูกคนนี้เมื่อไหร่จะโต...หืม ทำให้แม่เป็นห่วงยิ่งนัก"ฝ่ามืออุ่นลูบไล้เส้นผมบางที่สะอึกสะอื้นตรงอก ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เป็นเช่นนี้เสมอ อดห่วงไม่ได้จริงๆ

"ริว เจ้ามีลูกน่ารักๆ ถึง 2 คน เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้"แม่ยิ้มอ่อนโยน ปลอบอยู่ไม่นานก็หันไปมองทางคุณชาย

"แม่ฝากลูกแม่ด้วย แล้วกลับมาเยี่ยมทางนี้บ้างก็พอ"

"ขอรับ ท่านแม่"คุณชายยิ้มรับก่อนจะจับมือร่างบางให้ไปขึ้นรถ ออกเดินทาง

"ท่านพ่อ ท่านแม่ จะไปไหนกันหรือขอรับ"คุณชายชุนจับมือน้องชายอีกคนเดินมารอตรงฝั่งขบวนรถขนาดใหญ่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้เดินทาง

"กลับเผ่าหมาป่าของเรา"คุณชายย่อตัวเล็กน้อย พูดกับลูกชายคนโตที่ดูตื่นเต้นกับครั้งนี้

"เผ่าหมาป่า"

"เจ้ากลับไปเจ้าจะเข้าใจ"เพราะถ้าพูดถึงความแตกต่างคุณชายกับลูกชายคนโตคงแปลกแยกที่สุดเพราะมีหูและหางสีดำที่่บ่งบอกว่าไม่เหมือนคนในที่แห่งนี้ที่มีหูและหางเป็นสีขาวเป็นเอกลักษณ์ แล้วก็กลิ่นที่สัมผัสได้โดยทันที 

"ขอรับ"

"หนูเมย!"

"ท่านแม่"คนขี้อายหลบหลังพี่ชาย ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"ท่านแม่ ข้าบอกแล้วไงขอรับว่าอย่าทำเช่นนี้"ลูกชายคนโตพูดเสียงเรียบบ่งบอกว่าไม่พอใจ มือที่ยังคงห้ามไม่ให้เข้าใกล้นั้นลดกาจลง น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงเมื่อเห็นแววตาคลอเบ้าไปด้วยหน่วยน้ำตา

ทั้งแม่ ทั้งลูก เหมือนกันไม่มีผิด! 

โป๊ก!

"ท่านพ่อ"ดีดหน้าผากข้าทำไม

"เจ้าอย่าทำตัวเช่นนี้ชุน แม่ของเจ้าแค่อยากจะกอดลูกชายเพียงเท่านั้น"คุณชายช่วยห้ามศึกครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดลูกชายคนโตถึงได้หวงน้องนัก ยิ่งโตก็ยิ่งกันให้ผู้ใดเข้าใกล้ และยิ่งมากขึ้นโดยเฉพาะเขากับเสี่ยวเออร์ก็ถูกห้ามไปด้วย แต่เห็นจะไม่ได้เพียงน้ำตาคลอหน่วยบนใบหน้าเล็กคุณชายยิ่งไม่พอใจ

"ทะ...ท่านแม่"

"เมย"พอถูกปล่อยตัวร่างบางก็ไม่รีรอกระโดดกอดลูกชายคนเล็กอย่างแสนคิดถึง เมยยิ่งอายไปใหญ่เมื่อถูกกอด ใบหน้าเล็กแดงนั้นซุกอยู่แนบอก​

"พอแล้ว"แค่เพียงไม่นานลูกชายคนโตก็จับทั้งสองแยกกัน แล้วจับมือน้องชายพาเดินไปนั่งบนรถ

"ขึ้นรถได้แล้วเสี่ยวเออร์"คุณชายส่ายหัวไปมาเล็กน้อย จับอุ้มคนรักขึ้นรถตามไปบ้าง

"พี่จ๋า เราจะไปไหนกันหรือ"เสียงหวานเล็ดลอดออกมาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าจิ่มลิ้มมองทอดไปยังหน้าต่างด้วยความตื่นเต้นไม่น้อย

"เจ้าอย่าขยับตัวนัก เดี๋ยวอาการจะกำเริบ"ผู้เป็นพี่ชายจับน้องชายให้มานั่งตรงตัก แม้จะเป็นเด็กแต่ตัวน้องชายเขากลับเล็กกว่าตัวเองนัก ยิ่งนานวันไปร่างกายนี้แทบไม่โตไปจากเดิม

"อื้อ ข้าง่วงแล้วล่ะ"มือเล็กขยี้ตาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวให้สบายในอ้อมกอดของพี่ชาย แม้หลับตาแต่เรียวปากบางยังคงยิ้มอยู่บางเบา

"เสี่ยวเออร์เจ้าก็นอนได้แล้วกระมัง"คุณชายเรียกคนรักให้รีบมานอนเช่นกัน แต่เหมือนอีกคนจะไม่สนใจมองนู่นมองนี่ อย่างสนุก

"ข้ายังไม่ง่วงนี่ อยากเล่นกับหนูเมย"เมื่อกี้เล่นไปแปบเดียวเอง 

"ลูกหลับแล้ว เจ้าอย่าดื้อ"คุณชายถอนหายใจกับท่าทางของคนรักที่ยังคงดื้อจะเล่นกับลูกให้ได้ ถ้าไม่ติดว่ามีลูกชายอยู่ในรถด้วยเขาคงต้องจับลงโทษเสียหน่อย

"เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ"พอรู้ตัวอีกทีใบหน้าเล็กก็มาอยู่ตรงหน้า คุณชายที่ไม่ทันตั้งตัว ถูกริมฝีปากแดงงับลงบนจมูก

"คิกๆ เจ้าชอบทำข้าเช่นนี้"ข้าเอาคืนเจ้าบ้าง

"นับวันเจ้ายิ่งน่าจับตีนัก"คุณชายพูดไปเท่านั้นแหละ จับอุ้มคนรักนอนบนตัก

"เสี่ยวเออร์กลับไปคราวนี้เรามาทำลูกกันอีกเถิด"คุณชายกระซิบให้อีกคนได้ยิน แววตาที่กำลังหลับลงตาโตขึ้นมาอีกครั้ง

"เจ้า!"

"ฮ่าๆๆ"


*************************************************​


"พักก่อนขอรับคุณชาย"ขบวนรถหยุดกับที่ ท้องฟ้าเริ่มมืดไปทุกทีเมื่อเข้าสู่ยามเย็น 

"อืม เสี่ยวเออร์เจ้าจะออกไปกับข้าหรือไม่"ออกไปข้างนอก สูดอากาศยามเย็นเสียหน่อย

"อื้อ เจ้าอุ้มข้าหน่อย"รู้สึกง่วงจัง แต่ก็อยากออกไป

"ต้องทำเช่นไร"คุณชายยังคงไม่ยอมอุ้มแต่เคลื่อนตัวไปใกล้ๆ แววตาหวานมองไหววูบ ลังเล แต่ก็รีบกดริมฝีปากลงอย่างรวดเร็ว

จุ๊บ

"รีบออกไปได้แล้ว"คนตัวบางก้มหน้างุดที่ถูกทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว

"หึหึ"คุณชายไม่แกล้งต่อ อุ้มคนตัวบางเดินออกไป โดยลืมไปว่ามีสิ่งมีชีวิตอีก 2 ตัวกำลังมองดูอยู่

"พี่จ๋า"

"เราก็ออกไปกันเถิด"คุณชายชุนบอกกับน้อง เดินทางมาตั้งไกลออกไปสูดอากาศด้านนอกบ้างคงดี

"อุ้ม"

"งั้นเจ้าต้องหอมแก้มข้าก่อน"รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้า 

"เอ๋...."

"แบบที่ท่านแม่ทำกับท่านพ่อ"คุณชายน้อยอธิบายต่อ

"พี่จ๋า"คนตัวบางอายจนแทบจะเอาหน้ามุดลงกับไหล่พี่ชายเมื่อเข้าใจ ก่อนจะหลับตาเขย่งหอมแก้มคนตัวหนาอย่างไว ท่าทางเขินอายเช่นนั้น ไม่ทำให้ชุนอยากจะแกล้งต่อ

"น่ารักมาก เมยของข้า"คุณชายชุนยิ้มรับก่อนจะจับคนตัวบางอุ้มออกไปอย่างทุลักทุเลเพราะยังเป็นเด็ก แต่อ้อมแขนอันแข็งแรงกลับทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

"สวยจัง"พระจันทร์ยามค่ำคืนสวยมาก เมยไม่เคยเห็นเช่นนี้มาก่อน

"เจ้าดูนั่นหิ่งห้อย"พี่ชายชี้ไปยังในป่าลึกมีแสงเล็กๆ ระยิบระยับไปหมด เขาจำได้ตอนท่านพ่ออ่านนิทานให้ฟัง และจำมันได้ดี 

"กลับเข้าไปข้างในกันเถิด เดี๋ยวเจ้าจะไม่สบาย"ร่างกายของร่างบางยังไม่แข็งแรงนัก มาตากลมตากฝนเช่นนี้ก็เกรงว่าจะไข้ขึ้น

"คุณชายชุน คุณหนูเมย ขอรับ ได้เวลาอาหารแล้วขอรับ"คนดูแลเข้ามาตาม คุณชายพยักหน้าเล็กน้อย เดินไปอุ้มน้องเข้าไปด้านใน

"อะไรหรือท่านแม่"ชุนขมวดคิ้วหนัก เมื่อเห็นบางอย่างที่ท่านแม่ส่งมาให้น้อง

"อาหาร"

"ดอกไม้หรือขอรับ"ถึงจะเด็กก็รู้ว่าสิ่งตรงหน้านั้นคือดอกไม้ 

"หอมจัง"น้องเล็กเอ่ยเสียงหวาน ดวงตากลมโตมองดอกไม้ในมือที่ท่านแม่ส่งมาให้

"ข้าไม่เห็นได้กลิ่น"ถ้าหอมจริงเขาก็ต้องรับรู้สิ

"เมย ลองกินสิลูก"คุณชายเป็นคนหยิบดอกไม้ในมือร่างบางให้ลูกชายคนเล็กกิน ตั้งแต่มาถึงเสี่ยวเออร์ของเขาก็รบเร้าให้ไปเก็บมาให้ลูก หวังว่าอาการที่เป็นอยู่จะหายไป

"ท่านพ่อ"มือเล็กๆ เอื้อมไปหยิบก่อนจะกัดกินเข้าไปช้าๆ ชุนอยากเข้าไปห้ามแต่เหมือนว่าจะถูกท่านแม่จับเอาไว้

"อร่อย"แก้มขาวพองขึ้นเล็กน้อย เมื่อยามใบหน้านั้นเคี้ยวช้าๆ ริมฝีปากแดงสดคลี่ยิ้มเมื่อรับรู้รสชาติความหอมหวาน

"อร่อยก็ทานเยอะๆ แม่ของเจ้าเก็บมาให้เจ้า"คุณชายลูบผมยาวปะบ่าของลูกชายคนเล็กอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลุกขึ้นยืนพาคนรักออกไปทานอาหารข้างนอก

"เดี๋ยวพี่ป้อนข้าวเจ้า"ดอกไม้มันจะไปอิ่มอะไร คุณชายน้อยจึงหันไปหยิบกับข้าวมาป้อนน้องสลับกันบ้าง

"อิ่มแล้ว พี่จ๋า"กินไปเพียงสองสามคำ ก็ส่ายหน้า 

"เจ้ากินไปเพียงนิดอีกสักสองสามคำเถิด"

"อื้อ"พอเห็นแววตาของพี่ชายที่ถอดมองมา ก็ยอมที่กินเข้าไปอีกสองสามคำจริงๆ 

"ดื่มน้ำสมุนไพร"เมื่อกี้ท่านหมอเอามาให้ คุณชายก็ป้อนให้น้องดื่มช้าๆ

"สีหน้าเจ้าดูดีขึ้นมาก"ถ้าหากสังเกตดีๆ ใบหน้าขาวซีดมีเลือดฝาดอย่างสุขภาพดี ไม่มีเสียงหอบ หรือความเหนื่อยหล้าอยากจะนอนเหมือนครั้งก่อน

"อื้อ วิ่งได้ด้วย"ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น น้องเล็กวิ่งไปมารอบรถ คุณชายมองอย่างตกใจรีบเข้าไปอุ้มให้หยุด

"คิกๆ สนุกจัง"ไม่ได้วิ่งแบบนี้มานาน

"เมย ไม่ได้ เดี๋ยวเจ้าจะเหนื่อย"พี่ชายห้ามปราม น้องเพียงพยักหน้าอย่างเชื่อฟังพี่ชายสุดใจ

"อื้อ"

"กลับเข้าไปนอนกันเถิด"


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น