// นั่งวาดรูป

เพลินใช่มั้ยครับคุณนิวเยียร์

เพลินมากเลยครับครูไนซ์ นิวชอบ Art Gallery จัง

คลาสครูไนซ์ทางนี้ค่ะคุณพิมพ์

โชคดีจังค่ะ มาเจอคุณดาพอดี

ดาเพิ่งมาจากมหาวิทยาลัยค่ะ วันนี้ประชุมทั้งวันเลย

ท่านคณบดีน่าจะกลับหลังดาอีกมั้งคะ

โทรมาเมื่อกี้บอกว่า กำลังจะกลับบ้านแล้วค่ะ

ครูไนซ์คะ คุณพิมพ์ประภามารับหนูนิวเยียร์ค่ะ

ครับอาจารย์

แม่ครับ // ยิ้ม

น้องนิว เพลินเลยนะลูก // ยิ้ม

เอื้อ พี่ฝากเก็บของคุณนิวเยียร์ด้วยนะ เดี๋ยวสีแห้งแล้วเก็บยาก

// หันขวับ // มองตามครูไนซ์

แม่รอนิวแปบนึงนะครับ

………….. // สะดุ้ง

จ๊ะ // รีบหลบตาเอื้อ

หนูนิวเพิ่งกลับจากอังกฤษใช่มั้ยคะ

ใช่ค่ะ

หนูนิวคนเล็กหรือเปล่าคะ

................// แอบมองหน้าเอื้อ

เอ๊ะ หรือว่าคนเดียว ดาอาจสับสนกับคุณนารี

หนูนิว เป็นลูกคนเดียวค่ะ พิมพ์มีลูกแค่คนเดียว ( พยายามเก็บอาการ )

อ้อ....งั้นดาคงสับสนกับคุณนารีจริงๆ ด้วย

เลข 5 แล้วก็เริ่มจะหลงแล้วค่ะ

เสร็จแล้วครับแม่ // กอดแขนอ้อน

งั้นเรากลับกันเถอะลูก คุณพ่อก็กำลังจะกลับบ้านแล้ว ( พยายามเก็บอาการ )

ครับ

ขอตัวนะคะคุณดา

ค่ะ // ยิ้ม

// เดินออก

นึกยังไงวันนี้ถึงมาเดินตามแม่ได้ห๊ะเรา

ไม่มีแข่งครับ ไม่ได้เข้าออฟฟิศแล้วด้วย อยากเอาสายตามาเสพศิลปะที่ Art Gallery

หื้ม.....เสพศิลปะ ขออนุญาตหมั่นไส้ลูกนะคะ ( หยอก )

อ้าว ......เอื้อ ถืออะไรเยอะแยะเชียว

( สะดุดชื่อ ) // มองตามเสียง

เอื้อ // เบิกตาโต

รู้จักกันเหรอ // หันมองหน้าคิมหันต์ สลับกับเอื้อ

อ้าวเหรอ

บังเอิญจัง บังเอิญที่เอื้อก็เป็นคนช่วยชีวิตแม่ // หันมองหน้าคิมหันต์

เป็นเธอนี่เองที่ช่วยแม่ฉัน // ยิ้ม

เธอได้ตอบแทนฉันแล้วนะเอื้อ

รอยแผลที่แขนวันนั้นของเธอ ก็เพราะช่วยแม่ไว้ใช่มั้ย เพราะแม่บอกว่าคนที่ช่วยแม่ไว้ โดนมีดฟัน

ถึงยังไงก็ขอบใจเธอมากนะ

.................( ชื่นชม )

อืม............

ไม่เห็นเธอไปสนามแข่งรถเลย

ฉันมองหาเธอ ไม่เจอเลย

เธอไปทำงานต่อเถอะ

................... // ชะงัก // สบตาเอื้อ

น้าพิมพ์สวัสดีครับ // ยกมือไหว้ ทักทาย

สวัสดีค่ะคุณคิมหันต์ // เดินไปทักทาย