แต่งจบติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนมากมาย Danke

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2560 17:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

ตอนที่ 19


“ป้าโฮลี่คะ ไมล์กลับก่อนนะคะ แล้วพรุ่งนี้จะรีบมาเร็วๆเลย”


“กลับบ้านดีๆล่ะไมล์”


“ค่ะ”


เด็กสาวโค้งให้ป้าโฮลี่แล้วรีบวิ่งออกมาจากร้าน เลิกงานดึกจังวันนี้ ลูกค้าเยอะจนน่าตกใจเลยจริงๆ ปวดแขนไปหมดแล้วด้วย เดินกลับบ้านคนเดียวอีกแล้วสิ ไม่รู้ป่านนี้เมดู้จะเป็นยังไงบ้าง ต้องอยู่ตัวเดียวที่บ้าน คงเหงาน่าดูเลย


“สวัสดีครับไมล์”


“คุณ??”


นี่มันผู้ชายคนที่คนที่เจอในผับนี่นา แถมยังเป็นคนคนเดียวกับที่ดึวตัวไมล์ไปนั่งตักด้วย เขายืนพิงรถอยู่เหมือนกำลังรอเธออย่างงั้นแหละ แถมการแต่งตัวเหมือนเพิ่งตื่นนอนด้วย


“ผมชื่อโรมไงครับ จำผมได้หรือเปล่า”


ต้องจำได้สิ ก็นี่มันเพื่อนของพี่เพนี่นา แล้วเขามาทำอะไรที่นี้กันล่ะ


“ผมว่างครับ เลยจะมาพาไมล์ไปกินข้าวและก็พากลับบ้านด้วย ดึกๆมันอันตรายนะครับ”


อะไรของเขากันนะ ไว้ใจไม่ได้ด้วย ตั้งแต่คราวนั้นในผับด้วย ถ้าที่ไม่น่าเชื่ออย่างแรงเลยคือการใส่ชุดนอนออกมาชวนเธอไปกินข้าว นี่เขาเพี้ยนอะไรหรือเปล่านะ


“ไม่ค่ะ ไมล์กลับเองได้ บ๊ายบาย”


เธอโบกมือบ๊ายบายเขาแล้วเดินหนีออกมาซะงั้น ทำไมดื้อแบบนี้วะ! เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวด้วย ถ้าไอ้เพไม่มีขอร้องนะ คงไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้แน่ๆเลย โคตรจะขัดเวลานอนเลยจริงๆ


“วุ่นวายชะมัดเลย ไว้ใจก็ไม่ได้ด้วยผู้ชายแบบนี้”


ไมล์รีบสาวเท้าเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ผลักประตู การก้าวเข้ามาของผู้ชายคนหนึ่งก็ทำให้เธอต้องหยุดเท้าลงและหันไปมองหน้าเขา ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนี่นาแล้วทำไมมายืนอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของเธอกันล่ะ


“คุณเป็นใครคะ? มาผิดบ้านหรือเปล่า”


“ไม่หรอก ไม่ผิดแน่ๆ”


เขาค่อยๆสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆเธอ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอพยายามถอยหลังเพื่อที่จะห่างจากตัวของเขามากที่สุด


‘แกร็ก’


เสียงปลดเซฟตี้ของปืนทำให้เด็กสาวมองวัตถุที่ดิบเงาที่เขาถืออยู่


“จะทำอะไร!”


บ้าน่า..คนที่ไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำ กลับจะยิงเธองั้นหรอ


“ไม่ต้องห่วงสาวน้อย เพราะฉันจะทำให้มันจบเร็วมาก จนเธอไม่รู้สึกว่าเจ็บเลยล่ะ”


‘ผลัวะ!’


“ที่จบคือมึงรึเปล่า!”


โรมกระชากตัวของมันและใช้มือจับที่คอและหักมันแรงๆ เหมือนหักคอไก่งั้นแหละ เขาเหวี่ยงตัวของมันลงบนพื้นก่อนจะเตะปืนไปไกลๆ


“บอกแล้วไงครับว่ามันอันตราย ไปครับผมจะพาไปกินข้าว รถของผมจอดอยู่โน่น”


มือของโรมเอื้อมมือมาจับแขนของไมล์และดึงให้เธอเดินตามเขาไป ซึ่งไมล์ก็ยังช็อคกับเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ไม่น้อย เขาพาไมล์ขึ้นรถหรูของเขาก่อนจะขับออกไปโดยไม่ถามความคิดเห็นจากเธอเลยสักคำ คงเป็นอย่างที่ไอเพพูดจริงๆเรื่องที่จะมีคนมาทำร้ายไมล์


“ตกใจมากไหมครับ เรื่องศพเดี้ยวผมจัดการให้เอง พอกลับบ้านไปก็ไม่เห็นมันแล้วล่ะครับ”


คนพวกนี้นี่มันอะไรกันเนี้ย ไมล์กดเปิดประตูรถทำให้โรมต้องเบรกกระทันหัน ไมล์เลยใช้จังหวะนี้รีบวิ่งกลับกลับบ้านไป


“เวร ให้มันได้อย่างงี้สิ”


มือหนาของเขาเอื้อมไปกดโทรศัพท์โทรหาเดย์ซึ่งคงจะยุ่งๆกับเรื่องงานอยู่


[ว่า]


“ไมล์หนีกลับบ้านไปแล้วว่ะ”


[แล้วมึงไปทำอีท่าไหนล่ะ]


“กูหักคอคนที่มาลอบยิงไมล์ เธอก็ยืนอยู่ตรงนั้นนะ”


[ไอ้ห่าน! มึงบ้าไปแล้วหรอ เมียไอ้เพนะโว๊ย ไม่ใช่เมียไอ้นิกซ์ มึงมันไม่ได้เรื่อง เดี้ยวกูจัดการเอง]


แล้วแต่มึงเลยเพื่อน จะให้กูทำยังไงวะ กระโดดไปรับกระสุนแทนเหมือนพระเอกหรือไงวะ เมียไอ้เพนะไม่ใช่เมียกูเหมือนกัน


ไมล์รีบจ้ำฝีเท้าวิ่งเข้าบ้านในที่สุดโดยไม่สนใจศพคนหรือปืนที่ยังกองอยู่หน้าบ้านเธอเลยสักนิดเธอปิดประตูบ้านและรีบล็อคกลอนไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงพิงประตูไว้ เกิดมาเพิ่งเคยเห็นคนโดนฆ่าระยะประชิดแบบนี้ มันช็อคจนตั้งสติไม่ทันเลยจริงๆ


เมดู้เหมือนจะไม่ค่อยจะสนใจอะไรเท่าไหร่ สนใจแต่ของเล่นที่นางรื้อมากองเต็มพื้นไปหมดเลย มือเล็กคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนที่จะเลื่อนดูตามรายชื่อในมือถือ ถ้าโทรหา เขาจะรับไหมนะ


“ชิบแล้ว!”


นิ้วดันไปกดโทรออกซะได้ เธอรีบกดออกให้เร็วที่สุด หวังว่าจะยังไม่ขึ้นสัญญาณนะ


‘ตื๊ดดดดดดด’


เฮ๊ย!!! พี่เพโทรกลับมา ทำไงดีๆๆ โอ๊ย!ตายแล้วไมล์ รับหรือไม่รับดีวะ มา!รับก็ได้


“............”


[.............]


ทั้งเธอทั้งเขาต่างก็เงียบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแค่เสียงลมหายใจของเขาก็ทำให้หัวใจของคนตัวเล็กเต้นเร็วจนประหลาด


“พี่เพ”


[อืม]

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว