แต่งจบติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนมากมาย Danke

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 115

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2560 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

ตอนที่ 16


พี่เพไม่ติดต่อมาเลย สามวันแล้ว ไมล์รู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่โทรมา ไม่ส่งข้อความมา ไม่มีอะไรเลยที่แสดงว่าเขาห่วงเธอ ไม่ทงไม่ทนมันแล้ว ไมล์ตัดสินใจแต่งตัวออกไปโรงพยาบาลทันที เซ้นส์ของเธอบอกอย่างแม่นยำว่าเขาต้องอยู่ที่นั่นแน่นอน


“พี่ค่ะ คุณคาเมลค่ะ ห้องไหนคะ”


“คาเมลมีหลายคาเมลนะคะ?”


“เอ่อออออ..ที่มีญาติผู้ป่วยชื่อเพตัน”


“ห้อง Vip 101 ค่ะ”


ถึงกับอยู่ห้อง Vip เชียวหรอ ไมล์เดินขึ้นไปบนชั้น Vip ก่อนจะเจอร่างสูงของพี่คาร์ดี้ยืนอยู่หน้าห้อง


“พี่คาร์..อุ๊บ!”


ไมล์วิ่งเข้าไปหาพี่คาร์ดี้ก่อนจะเรียกชื่อเขาออกมาทำให้พี่เขาค่อนข้างตกใจและเอามือมาปิดปากไมล์ไว้ เขาดันตัวไมล์ไปมองกระจกใสเล็กๆที่ประตู พี่เพอยู่ข้างในกำลังคุยกับคาเมล หือออ..คาเมลฟื้นแล้ว ยังงี้ก็ดีสิ


“ไปไหนคะ?”


ไมล์ถูกคาร์ดี้ลากออกมาที่บรรไดหนีไฟก่อนที่เขาจะถอนหายใจเฮือกใหญ่


“พี่คาร์ดี้มาเยี่ยมคุณคาเมลหรอคะ ทำไมไม่เข้าไปล่ะค่ะ”


“ไปเยี่ยมเสร็จแล้ว ไมล์รู้เรื่องอะไรบ้างแล้วหรือยัง?”


เด็กสาวทำหน้าสงสัยแล้วส่ายหน้าออกมาเบาๆ เอาความจริงคือเธอยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่างเดียว


“คาเมลฟื้นเมื่อคืนที่ผ่านมานี้เอง และก็ตื่นมา ความจำเสื่อม เมลจำอะไรไม่ได้เลย จำได้แต่เพตันคนเดียว จำได้ว่าเพตันเป็นแฟนของเธอ คนอื่นเธอบอกว่าเธอจำไม่ได้ เมลไม่มีญาตที่ไหน เธอตัวคนเดียว เพตันก็เลยรับปากว่าจะเป็นคนดูแลเธอ ซึ่งเมลก็ปักใจคิดไปแล้วว่าเพตันเป็นแฟนของตัวเอง”


บ้าน่า..ตื่นมาแล้วจำอะไรไม่ได้เลยงั้นหรอ


“คาเมลจำพี่คาร์ดี้ไม่ได้หรอคะ?”


“ไม่ครับ จำไม่ได้ เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเพตันนี่ครับ คนเดียวที่จำได้คงเป็นเพตัน หมอบอกว่าอาการแบบนี้อาจจะเป็นแค่อาทิตย์เดียว เดือนเดียว หรือนานกว่านั้น ไม่มีใครรู้ ขึ้นอยู่กับอาการของเธอ”


พี่เพ จะเป็นดูแลเธอในฐานะแฟนงั้นหรอ


“ถ้าไมล์จะไปเยี่ยมพี่จะไปด้วยนะ อย่างน้อย เพตันต้องบอกไมล์เรื่องที่เขาตัดสินใจ พี่จะอยู่เป็นเพื่อน โอเคไหมครับ”


ไมล์พยักหน้ารับก่อนจะเดินออกมาจากบรรไดหนีไฟ มือเล็กค่อยๆผลักประตูเข้าไปในห้อง สายตาเลื่อนไปสะดุดกับร่างของคาเมลที่กอดเอวของเพตันไว้แน่น


“ไมล์”


เพตันดูตกใจมากที่เห็นไมล์ที่นี้ และเขาเองก็ลืมไปว่าเขาไม่ได้ติดต่อไมล์เลย เป็นเวลาสามวัน อีกทั้งเข้ามาตอนที่คาเมลกำลังกอดเขาอยู่นี่อีก


“ใครหรอคะพี่เพ”


พี่เพงั้นหรอ? ทำไมเขาถึงยอมให้คาเมลเรียกชื่อเขาแบบนั้นล่ะ


“ฉันมาเยี่ยมค่ะ”


“ขอบคุณมากนะคะ แต่ว่าจริงๆไม่ต้องให้ใครมาแล้วก็ได้ คาเมลมีพี่เพคนเดียวก็พอแล้ว จริงไหมคะ?”


เธอหันไปถามเพตันที่ยืนนิ่งเงียบ เขาค่อยปลดแขนของคาเมลที่กอดเอวของเขาไว้ออกก่อนจะเดินมาหาไมล์


“พี่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย”


มือของเพตันคว้าแขนของเธอและพาเดินออกมา ก่อนจะผลักประตูหนีไฟแล้วพาเธอออกมาให้พ้นสายตาคน


“คือไมล์ พี่....”


“คาเมลจำใครไม่ได้ จำพี่ได้คนเดียวใช่ไหม ไมล์รู้เรื่องจากพี่คาร์ดี้หมดแล้ว พี่แค่ดูแลเขาในฐานะที่เขาช่วยพี่แค่นั้นใช่ไหม”


แววตาของไมล์สั่นคลอนไม่ต่างจากสีหน้าของเขาที่ราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก


“หรือพี่กำลังจะบอกไมล์ ว่าพี่จะดูแลเขาในฐานะแฟนของพี่!”


หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาทำให้เพตันเองก็ลำบากใจไม่น้อยเหมือนกัน


“เขาช่วยชีวิตพี่ คาเมลไม่มีใคร”


“ไมล์เองก็ไม่มีใครนอกจากพี่เหมือนกัน!”


“ไมล์ พี่ทิ้งเขาไม่ได้ ไมล์ก็รู้เรื่องราวดี เรื่องวันนั้น เขาช่วยพี่ แล้วจะให้พี่ทิ้งเขาไปหรอ”


“พี่ก็เลยเลือกที่จะทิ้งไมล์แทนหรอ ฮึก..ไมล์ไม่น่าจะมายุ่งกับพี่เลยตั้งแต่แรก ฮืออ พี่มันใจร้ายที่สุดเลย”


เพตันดึงร่างเล็กเข้ามากอด หอมที่เรือนผมของเธอเหมือนจดจำกลิ่นหอมๆเป็นครั้งสุดท้ายไม่ใช่ว่าเขาไม่เจ็บ เพตันกลับรู้สึกทั้งเจ็บใจ ทั้งลำบากใจ ถ้าวันนั้นเป็นเขาเองที่โดนรถชนเรื่องมันก็จะไม่เป็นแบบนี้


“ไมล์ก็ไม่มีใครเหมือนกันนะ ทำไมเลือกที่จะทิ้งไมล์ พี่เข้ามาในชีวิตไมล์ทำไมตั้งแต่แรก เข้ามายุ่งกับไมล์ทำไมกัน พาไมล์ไปเจอครอบครัวของพี่ บอกว่าเราจะแต่งงานกัน สุดท้ายพี่ก็เลือกผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี”


หัวใจของเธอบีบแน่นเพราะความเจ็บปวด แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธอกำลังจะได้ยินจากปากของเขา


“ขอโทษนะไมล์ แต่เรา..เลิกกันเถอะ”


“ออกไป”


“ไมล์ พี่ขอโทษจริงๆ”


“ออกไปสิ!! ออกไปได้แล้ว ! ไปหาเขา ไปหาคนที่พี่รักเลย !”


เธอผลักอกของเขาออกก่อนจะวิ่งออกมาจากทางบรรไดหนีไฟ คาร์ดี้แต่ได้ยืนมองไมล์ที่วิ่งออกไปนิ่งๆก่อนจะหันมามองคาเมลที่อมยิ้มออกมา


“ฉันรู้นะว่าเธอคิดจะทำอะไร”


“คุณพูดเรื่องอะไรกันคะ?”


“อย่าลืมสิว่าฉันรู้จักเธอดียิ่งกว่าใคร ฉันรู้ว่านี่มันแผนชั่วๆของเธอทั้งนั้นแหละคาเมล”


“แล้วไงคะ? คาร์รู้แล้วคาร์ทำอะไรได้งั้นหรอ”


“ทำแบบนี้ทำไม?!”


“ฉันทำได้ทุกอย่างแหละเพื่อสิ่งที่ฉันต้องการ”


ยัยผู้หญิงคนนี้! ขอโทษนะไมล์ฉันไม่น่าพาผู้หญิงคนนี้มาทำลายชีวิตของเธอกับเพตันเลยจริงๆ



ร่างสูงทรุดตัวลงไปนั่งบนพื้นใช้หลังพิงผนังกำแพงก่อนจะปล่อยหยดน้ำตาที่น้อยคนนักจะได้เห็น ภาพของไมล์ยังจำติดตาของเขาอยู่เลย ภาพที่เด็กนั่นร้องไห้


“พี่ขอโทษไมล์ พี่รักเธอนะ”




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว