แต่งจบติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนมากมาย Danke

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2560 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร

ตอนที่ 14


วันนี้ก็เหมือนจะชิวเช่นเคย เพตันพาไมล์มาซื้อเสื้อผ้า และซื้ออะไรก็ตามที่เขาเห็นสมควรว่าไมล์ต้องมี เริ่มจากแผนกชุดชั้นในของผู้หญิง ซึ่งเพตันเองก็ไม่ได้อายหรือว่าเขินอะไรที่ต้องเดินเข้ามา ถึงจะมีคนมองเขาก็ตามแต่เจ้าตัวก็เหมือนไม่ได้สนใจอะไรมาก


“ออกไปรอข้างนอกเถอะค่ะ”


“ไม่มีทาง ก็ช่วยกันเลือกนี่แหละ ไมล์ใส่แต่พี่เป็นคนดูใช่ไหมล่ะ เอาตัวนี้ไหม น่ารักดีนะ”


เขาหยิบแพนตี้สีชมพูที่สำคัญคือลายหมีด้วย หมดคำจะพูดกับเขาเลยจริงๆ


“พี่เพ น่าเกลียด คนมองใหญ่แล้ว”


“น่ารักออกไมล์ไม่ชอบหรอ เห็นวันนั้นยังใส่อยู่เลย งั้นเอาใหม่ ลายหมูก็น่ารัก”


อับอายที่สุดก็วันนี้แหละ พี่แกดันพาร่อนไปทั่ว หยิบตัวโน้นตัวนี้มายัดใส่ตะกร้าและเดินไปคิดเงินโดยไม่สนใจไมล์เลยว่าเธอจะชอบไหม เขายัดถุงให้ลูกน้องสองสามคนที่พ่อของเขาสั่งให้เดินมาช่วยถือของก่อนจะสาวเท้ายาวๆมาหาไมล์


“ไปต่อกัน”


“ไปต่อ??”


“ครับไปซื้อเสื้อผ้าของไมล์กัน”


สายเปย์ที่แท้ทรู ร้านเสื้อผ้าดูเหมือนเขาก็จะเลือกให้ แต่เพตันค่อนข้างจะดูสไตล์ของไมล์ออกชัดเจนกว่าคนอื่น เสื้อผ้าที่เลือกซื้อมาทั้งหมดก็มีแต่พวกเสื้อน่ารักๆสีพาสเทล ไม่ค่อยมีแบบโป๊ๆอะไรมาก เพราะเขาเป็นคนขี้หวงแบบสุดๆ


“พี่ซื้อเยอะไปหรือเปล่าคะ”


“ไม่นี่ จะได้ใส่ไม่ซ้ำวันกันไง จะพามาซื้อบ่อยๆ เสื้อผ้าเสร็จก็ครีมหรือเครื่องสำอางค์อะไรแบบนี้ใช่ไหม ผู้หญิงส่วนใหญ่จะชอบนี่นา”


“ไม่ต้องหรอกค่ะ ที่บ้านไมล์มีครีมกับเครื่องสำอางค์เยอะแล้ว”


“ไม่ถึงสิบอย่างคือเยอะ?? ซื้อไปเถอะ มีดีกว่าขาดนะครับ”


จ้ะ เชื่อแล้วว่าเปย์จริงๆ การเลือกเครื่องสำอางค์คงไม่ค่อยจะถนัดสำหรับเพตันสักเท่าไหร่ เขาก็เลยให้พนักงานเข้ามาช่วยเลือกช่วยลองให้ แต่พนักงานดันเป็นผู้ชายนี่สิ


“สำหรับคุณผู้หญิงแล้ว ผมว่าสีนี้น่าจะเข้าที่สุดแล้วครับ”


พนักงานนำลิปสติกมาลองที่หลังมือของเธอโดยจับที่ข้อมือเล็กของไมล์ไว้สร้างความไม่พอใจอย่างแรงให้เพตันเป็นอย่างมาก


“พี่ครับ งั้นเอางี้ พี่จะลองสีไหนเลือกมา เดี้ยวผมลองให้เมียของผมเองดีไหม”


สุดยอดจริงๆเรื่องความหึงหวง พนักงานเหลือบไปมองลูกน้องสองสามคนของเขาก่อนจะรีบยัดเครื่องสำอางค์ใส่มือของเพตันอย่างรวดเร็ว


“ชอบไหมครับ”


“ก็ชอบค่ะ”


“งั้นเอาหมดเลยเนอะ”


บ้าไปแล้ว! พูดจริงทำจริง เขาสั่งพนักงานให้จัดแจงเอาเครื่องสำอางค์ไปใส่ถุงให้หมด หมดไปกี่หมื่นล่ะทีนี้ เขาไม่ค่อยจะสนใจใบเสร็จอะไรมากแค่ยื่นบัตรออกมาจ่ายเฉยๆ ส่วนของก็ให้ลูกน้องถือตามเคย


“อยากได้อะไรอีกไหมครับ”


“ไม่อยากได้แล้วค่ะ”


“ทำไมล่ะ หรือที่ซื้อมาไม่ถูกใจ ซื้อใหม่ได้นะ”


“คือไมล์ว่ามันเยอะไปด้วยซ้ำ หมดเงินไปเยอะแล้วด้วย”


“นิดหน่อยเอง เมียทั้งคนนะ อยากได้อะไรพี่หามาให้ได้หมดแหละครับ งั้นถ้าไมล์ไม่อยากได้อะไรแล้ว เรากลับกันไหมครับ กลับไปกินข้าวกับพ่อของพี่กันเนอะ อ้อแล้วก็พี่โอนเงินเข้าบัญชีของไมล์แล้วนะ เผื่อวันไหนพี่ทำงานแล้วไมล์ว่างจะได้ออกมาเดินเล่น”


“โอนเงินเข้าบัญชีของไมล์??? พี่บ้าไปแล้วหรอคะ โอนทำไม เอาคืนไปเลยนะ”


“พี่อยากโอน ไมล์จะไม่ใช้ก็แล้วแต่ แต่พี่จะโอน”


บทจะดีก็ดีจนน่าใจหายจริงๆสินะ เพตันจับมือของไมล์เดินไปที่ลานจอดรถ ลูกน้องของเขาก็แบกของออกมาโดยไม่บ่นสักคำเลยจริงๆ


“เอาของกลับได้เลยนะ และก็เอาไปไว้ที่ห้องของฉัน เสร็จแล้วพวกแกก็ไปพักได้”


เพตันดึงไมล์ให้ขึ้นไปนั่งรอบนรถ ก่อนจะเดินออกมาเพื่อสั่งงานให้ลูกน้อง พวกเขาก็พยักหน้ารับก่อนจะเอาของไปเก็บที่รถอีกคัน


‘เอี๊ยดดด!!’


ชั่วพริบตาเดียวที่เพตันเดินกลับมาที่รถ อยู่ๆก็มีรถตู้สีดำขับมาด้วยความรวดเร็วจนน่าแปลกใจเพราะอยู่ที่ลานจอดไม่น่าจะขับเร็วได้ขนาดนี้ มันเคลื่อนที่มาเร็วมาก จนร่างสูงต้องชะงักเท้าและหันกลับไปมองมัน


“กรี๊ดดดดด!! พี่เพ วิ่งมาเร็วๆ!!”


ดูเหมือนไมล์จะพูดไม่ทันจริงๆ รถคันนั้นกำลังเคลื่อนที่มาชนเขาแต่อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาผลักเขาออกให้พ้นทาง


‘โครม!!!’


รถตู้คันนั้นพุ่งชนผู้หญิงคนนั้นอย่างแรง ก่อนจะถอยหลังแล้วขับหนีไปอย่างรวดเร็ว เพตันดึงสติของตัวเองกลับก่อนจะรีบเข้าไปดูอาการของผู้หญิงคนนั้น


“พี่เพ !! ฮืออ พี่เพเป็นอะไรไหมคะ”


ไมล์รีบลงจากรถแล้ววิ่งเข้ากอดเอวของเพตันแน่น เขาส่ายหน้าเบาๆก่อนจะจับร่างของผู้หญิงคนนั้นให้พลิกตัวกลับมา


“คาเมล”


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว