แต่งจบติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนมากมาย Danke

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2560 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4


‘ผลัวะ’


เพตันปล่อยร่างเล็กลงก่อนจะจับไหล่ของเธอแล้วผลักไปให้โอนิกซ์ที่ยืนรอซึ่งโอนิกซ์ก็รับเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ


“พอใจมึงหรือยัง ทำไมต้องให้กูกับพี่แตกคอกันเองเพราะผู้หญิงใจแตกคนเดียวด้วย นี่มันไม่ใช่เรื่องของกูเลยนะ น่าจะปล่อยให้พี่กูเอาๆไปก็จบเรื่องแล้ว”


เพตันคว้าบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ มองตัวเด็กผู้หญิงที่โอนิกซ์อุ้มขึ้นมาในท่าเจ้าสาว ใบหน้าของเธอหลับและซบลงที่อกแกร่งของเขา


“เลิกบ่นเถอะเพ กูไม่ได้ให้มึงทำฟรีๆสักหน่อยนี่ เงินกูก็โอนให้แล้วเลิกบ่นสักที”


“ทีหลังมึงก็เข้าไปพาตัวออกมาเองสิวะ ไม่เห็นต้องให้กูเข้าไปเลย”


ก็มีมึงคนเดียวไม่ใช่หรอที่เข้าไปข้างในนั้นได้อ่ะ ขืนกูเข้าไปก็โดนยิงตายก่อนอะดิ


“แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ กับยัยนั่นอะ จะพากลับไปด้วยหรอ ซัมเมอร์ได้ฆ่าทิ้งแน่ๆ”


โอนิกซ์มองใบหน้าของไมล์ที่หลับตาพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรนัก ก็จริงอย่างที่ไอ้เพบอกขืนเอากลับไปมีหวังโดนซัมเมอร์ฆ่าทิ้งแน่ๆ จะโยนให้ไอ้เดย์ก็กลัวซันเข้าใจผิด โอยย!! ทำไมพวกมันมีเมียกันเร็วจังวะ ไอ้โรมนี่ก็ติดแก้ม


“มึงไง เอาไปอยู่กับมึงก่อนสิ”


“ไม่! มึงก็เห็นว่าคาเมลมาด้วย จะให้กูพายัยเด็กนี่กลับไปได้ไงวะ ไม่เอาอะ กูไม่ชอบเด็ก ยิ่งเด็กน่าโมโหแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่เลย”


สัด! โคตรเรื่องมากเลยจริงๆ ยัยคาเมลนั่นก็มีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ ยังไม่เลิกยุ่งเกี่ยวอีก ยัยผู้หญิงคนนั้นก็หน้าด้านซะเหลือจริงๆ


“ไม่รู้แหละ งั้นกูวางลงตรงนี้ ถ้ามึงไม่เอาไป ก็ปล่อยให้นอนที่นี้แหละ แล้วแต่มึงนะเพ”


โอนิกซ์วางตัวของไมล์นั่งพิงผนังไว้ ส่วนตัวเองก็เดินสบายใจกลับไปนั่งที่โต๊ะ


“งานกูอีกแล้วหรอวะ! แม่ง! น่าโมโหจริงๆเลย ยัยบ้า! งี่เง่า! ปัญญาอ่อนด้วย!”


เพตันปล่อยบุหรี่ลงพื้นก่อนจะเหยียบมันแทนความโมโหของตัวเอง มองเด็กสาวที่หลับสนิทแล้วมันน่าโมโหชะมัด ถ้าตื่นมานะพ่อจะสวดยับให้ดูเลย


“นี่! ตื่นเลยนะ แกล้งหลับหรือวะ! ฉันจะปล่อยให้นอนที่นี่จริงๆนะ รีบตื่นแล้วไสหัวกลับไปเซ่!”


โว๊ย!! อะไรจะหลับลึกขนาดนั้น เพตันถอนหายใจออกมาหนักก่อนจะยอมอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาในวงแขนอีกครั้งในท่าเจ้าสาว ตื่นมาล่ะน่าดูจริงๆ เขาเดินฝ่าฝูงคนออกมาที่โต๊ะ ก่อนจะมองคาเมลที่นั่งมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจนัก


“กลับก่อนนะ เดย์ฝากส่งคาเมลด้วย”


“เดี้ยวสิเพ จะพาผู้หญิงคนนั้นไปไหน!”


คาเมลเดินมาจับแขนของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย เอาแล้วสิ! จะอธิบายว่าอะไรดีวะเนี้ย


“พากลับบ้าน ยัยนี่เมามากแล้ว เดี้ยวค่อยเจอกันใหม่นะคาเมล”


เพตันเดินเลี่ยงออกมาจนได้ เพราะยัยเด็กนี่แท้ๆเลย ไม่น่าพาออกมาเลยกู เพตันสาวเท้ายาวๆไปที่รถของเขาแล้วโยนตัวเด็กสาวเข้าไปนั่งข้างคนขับ ก่อนจะขยับตัวเองขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับ


“ยัยเด็กตัวปัญหา!”


ป่านนี้คาเมลคงโกธรเขาแย่แล้วมั้ง อยากจะจับฆ่าแล้วโยนลงทะเลจริงๆเลย


“เห้ย! บ้านอยู่ไหน!”


เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากอีกฝ่าย เพตันยีหัวตัวเองจนฟูฟ่องก่อนจะยอมขับรถออกไป สรุปคือต้องนอนบ้านฉันจริงๆใช่ไหม


“ตื่นสิๆ ตื่นๆๆๆ”


เมื่อเห็นว่าไม่มีทางที่ไมล์จะตื่นเขาก็ต้องขับรถไปที่บ้านของตัวเองจริงๆ หลับหรือตายวะแน่นิ่งเชียว เพตันยอมจำใจอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปในบ้านก่อนจะโยนตัวของเธอลงบนโซฟานุ่มของเขา


“เธอนอนที่โซฟาไปล่ะกันอย่าได้สะเออะขึ้นมานอนบนเตียงของฉัน”


ออกจะรุนแรงไปหน่อยที่ปล่อยให้ผู้หญิงนอนอยู่บนโซฟา แต่เขาก็ไม่ได้ชอบยัยเด็กนี่อยู่แล้ว ก็แค่พามาเพราะโดนบีบให้ต้องทำแค่นั้นเองละมั้ง


‘โป๊ก’


อยู่ๆไมล์ก็พลิกตัวและร่วงลงมาบนพื้นจนศีรษะโขกกับพื้นเบาๆ


“โอ๊ยยย!! ทำไมถึงเป็นตัวปัญหาได้ขนาดนี้”


เพตันต้องเดินวนกลับมาอีกครั้งก่อนจะดึงแขนของไมล์และกระชากให้ตัวของเธอลุกขึ้นมานั่ง


“อุ๊บ แหวะ!”


อ้วกกก!! ฉันอยากจะฆ่าเธอจริงๆ อยู่ๆก็อ้วกใส่เขาจนเลอะเสื้อไปหมดแล้ว ต้องฆ่าไอ้พี่เวรนั่นด้วยมอมจังเลยเหล้าเนี้ย สุดท้ายคนรับเคราะห์คือคนน้อง


‘ผลัวะ’


เพตันโยนร่างไมล์ไปบนโซฟาอีกครั้ง ก่อนจะถอดเสื้อของตัวเองและปาทิ้งไปอย่างรังเกรียจ


“อุ๊บ แหวะ”


“เห้ยยยย!! อย่าทำอย่างนั้นเซ่”


เด็กสาวทำท่าอ้วกใส่โซฟาของเขาอีกรอบ คนตัวสูงก็เลยคว้าเอวของเธอพุ่งเข้าห้องน้ำทันทีก่อนจะปล่อยตัวเธอข้างหน้าชักโครก


“จะอ้วกก็อ้วกตรงนั้นแหละ ฉันจะอาบน้ำ”


เขาปลดกางเกงออกโดยไม่อายเธอเลยสักนิด คนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาอ้วกต่อไปก่อนจะมองคนตรงหน้าแล้วกระพริบตาปริบๆ


“มองบ้าอะไร อย่าคิดทะลึ่งกับฉันเชียวนะ”


เขาพูดพลางเปิดฝักบัวแล้วอาบน้ำโดยไม่สนใจเด็กสาวเลยสักนิด เธอค่อยๆพยายามลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะเดินโซเซตรงมาที่เขา


“เห้ย!! ยัยเด็กบ้าอย่าเข้ามานะ”


‘ซ่า!’


ไม่ทันแล้ว ไมล์เดินโซเซแล้วล้มลงในอ้อมกอดเขา น้ำจากฝักบัวรินรดตัวของเธอจนเปียกชุ่ม


“นุ่มจังเลย”


มือเล็กเอื้อมไปจับริมฝีปากของเขาเบาๆ ก่อนจะเปรยออกมา เล่นบ้าอะไรวะ!


“อย่าจับ!”


เขาปัดมือของเด็กสาวออกก่อนจะถลึงตามองเธออย่างไม่พอใจ เดี้ยวก็ฆ่าซะตอนนี้เลยดีไหมเล่า


ยัยนี้ตัวเปียกเหมือนลูกหมาแถมยังเอาหน้ามาคลอเคลียอกเปลือยเปล่าของเขาอีก วอนแล้วไหมละ


“นับหนึ่งถึงสาม ถ้ายังไม่ถอยไป อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ”


“............”


“หนึ่ง....สอง”


“.........”


“สาม”


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว