แต่งจบติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนมากมาย Danke

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2560 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

ตอนที่ 2


[ไมล์ ถ้าแกไม่มาช่วยฉันวันนี้ ฉันจะไม่คุยกับแกแล้วจริงๆนะ]


ไม่ได้กลัวว่าแกจะงอนหรอกนะลาเซีย แต่คือแบบงานของแกมันค่อนข้างจะไม่น่าทำสุดๆ ไม่น่าจะเชื่อว่าคนเรียนดีได้ทุนอย่างลาเซีย พอเรียนม.ปลายจบกลับเข้าไปทำงานในร้านเหล้าซะงั้น แถมยันมาอ้อนวอนให้ไมล์เข้าไปช่วยนี่สิ


“เซีย ถึงเวลางานของฉันแล้ว ฉันคงไปช่วยแกไม่ได้หรอก โทษทีนะ”


[ไมล์ ถ้าแกไม่มานะ ฉันจะไปปั่นที่ร้านของแก มาเดี๋ยวนี้เลย]


“ไอ้เซียยยย...อย่ามาบังคับฉันได้ไหม”


[ไมล์ เดี๋ยวนี้!]


เออก็ได้วะ หงุดหงิดชะมัด ไมล์กดวางสายแล้วส่งข้อความหาคุณเดย์เพื่อขอลาหยุดเรียบร้อย ให้เด็กแบบเธอเข้าไปทำงานแบบนั้นได้ยังไงกัน


ไมล์โบกแท็กซี่ไปยังร้านเหล้าชื่อดังใจกลางเมืองก่อนจะรีบลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปในร้านทันที ยัยเซียกำลังโดนผู้จัดการด่ายกใหญ่ก็คุณเธอดันเอาส้นสูงตบหน้าเด็กที่ทำงานด้วยกันจนเข้าโรงพยาบาล มาทำงานไม่ได้ คนในร้านก็เลยขาด เหตุผลก็แค่ยัยนั่นดันขโมยรองเท้าก็ยัยเซียไปใส่แค่นี้เอง


“กรี๊ดดด ไมล์แกมาจริงๆด้วย นี่ไงคนนี้แหละบอสที่จะช่วยเราทำงาน ชื่อไมล์ ไมล์นี่บอสตัน”


“สวัสดีค่ะ”


“แม่เจ้า ไม่รีบบอกว่าเพื่อนน่ารักขนาดนี้ รีบมาแต่งตัวเลยไมล์ เดี้ยวอีกสักพักร้านจะเปิดแล้ว”


บอสตันวิ่งเข้ามาจับมือไมล์และกระชากให้เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องแต่งตัว ภายในมีผู้หญิงราวๆเกือบสิบคนกำลังแต่งตัวอยู่


“ลาเซียช่วยทีนะ แต่งตัวให้ไมล์หน่อย เสร็จพาออกไปเจอฉันข้างนอก และก็พวกเธอ!ถ้าฉันรู้รับน้องใหม่ล่ะก็จะไล่ออกให้หมดทุกคน”


บอสตันบอกพวกผู้หญิงคนอื่นอย่างคาดโทษก่อนจะปล่อยให้ลาเซียเป็นคนจัดการการแต่งตัวให้ไมล์


“ไมล์ ชุดนี้ๆ เหมาะสุดๆ”


โนว์เวย์หรือไม่มีทางนั่นเอง ฉันไม่มีทางใส่ไอ้เศษผ้านี้เข้าไปแน่นอน สาบานว่าพามาเป็นแค่เด็กเสิร์ฟ นี่มันชุดอ่อยผู้ชายชัดๆเลย


“ไมล์ ไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้เลยนะ แกทำให้ฉันเสียเวลามาก”


แกต่างหากเล่า อาจเป็นเพราะไมล์เป็นคนไม่พูดเก็บทุกอย่างไว้ในใจตลอดเวลา แค่ชอบพยักหน้าหรือส่ายหน้าแค่นั้นทำให้โดนเพื่อนตัวแสบบงการได้ง่ายๆแบบนี้ ไมล์จำใจยอมคว้าชุดเข้าไปในห้องแต่งตัวและจัดการกับมันสวมเข้าไปและหมุนตัวมองความเว้าของมัน


“บ้าจริงๆ”


“ไมล์ เข้าไปตายหรอ ออกมา!”


ลาเซียกระชากผ้าม่านออกก่อนจะเห็นตัวของเพื่อนสาวที่ใส่ชุดรัดรูปสีดำ ก่อนจะส่ายหน้าออกมาเบาๆ


“นี่แกเกิดมาเพื่อฆ่าผู้หญิงทั้งโลกโดยเฉพาะเลยสินะ”


ลาเซียดันตัวของไมล์ให้เข้ามานั่งบนเก้าอี้ เบื้องหน้าคือกระจกบานใหญ่ และมีอุปกรณ์แต่งหน้าเต็มไปหมด


“วันนี้แกได้ทริบเยอะกว่าฉันแน่ๆเลย ได้เงินดีกว่าแกเป็นแม่ครัวอีกนะ แถมยังเก็บตังได้เยอะซะด้วย งานก็สบาย แขกที่นี้กระเป๋าหนักทุกคนไม่ต้องห่วงเลย ไม่มีพวกกระจอกๆมานั่งกินแน่ๆ”


ลาเซียพูดทั้งๆที่ยังคงจับไมล์แต่งหน้าไปเรื่อยของเธอ ปากเล็กๆถูกฉาบด้วยลิปสติกสีแดงเลือดหมู ไม่ได้แดงแจ๋อะไรมาก แต่งหน้าแนวดาร์คชัดๆเลย ตาก็ไม่ได้ใช้อายไลเนอร์เพียงแต่ใช้อายชาโดวธรรมดาขับมันให้ดูตาโตขึ้น ทั้งๆที่ตาไมล์ก็กลมโตอยู่แล้ว


“ฉันเปลื่ยนใจทันไหม”


“ช้าไปแล้วย่ะ ไป! จะพาไปหาบอส”


ลาเซียโยนแปรงพู่กันไปรวมกับกล่องอุปกรณ์ก่อนจะดึงมือไมล์ให้ออกไปเจอบอสตันข้างหน้า ไม่รู้ว่าคนเริ่มทยอยกันเข้ามาดื่มตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้ตอนนี้ในร้านก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว


“เยี่ยมไปเลยไมล์ น่ารักมากเลย วันนี้ต้องเรียกแขกได้ดีแน่ๆ เพื่อเป็นการเปิดตัวเอาเบียร์ไปให้โต๊ะที่ 4 หน่อย อยู่ทางโน่นๆ”


บอสตันส่งเบียร์เย็นๆสามขวดให้ไมล์และดันร่างของเธอไปทางที่เขาชี้


“เชี่ยแล้วไง”


คุณเดย์กับเพื่อนมาทำอะไรกัน! นี่มันโลกกลมพรหมลิขิตเวอร์ แถมเพื่อนของเขายังมากันเยอะมากๆด้วย รวมถึงผู้หญิงคนนั้นที่เธอเจอที่ร้านของคุณเดย์ รู้สึกว่าจะชื่อคาเมล ผู้ชายคนที่นั่งข้างๆคือเพตันอย่างไม่ต้องสงสัยเลย


“อ้าวไมล์”


แม่งเอ๊ย! คุณเดย์เรียกชื่อเธออย่างตกใจ ก่อนจะปรายตามองชุดที่เธอใส่อย่างสงสัย


“ไม่รู้มาก่อนเลยว่าไมล์ทำงานที่นี้ด้วย”


“แค่มาช่วยเพื่อนค่ะ ขอโทษนะคะที่ต้องลางาน”


เขาพยักหน้าแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะรับเบียร์ที่มือของเด็กสาวไปวางไว้ที่โต๊ะ


‘ปึก’


ชิบแล้ว! อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งกระชากตัวของไมล์ให้เซล้มลงไปนั่งตักเขา และใช้ท่อนแขนแกร่งโอบเอวที่ไว้


“น้อยๆหน่อยไอ้โรม นี่พนักงานที่ร้านกู”


“ก็ดีสิ ไงคนสวย สนใจไปต่อกับฉันไหม”


“ไอ้โรม กูบอกว่าน้อยๆหน่อย”


เดย์กระชากตัวไมล์กลับมา แย่งกันเหมือนฉันเป็นขนมเลยสินะ อยากออกไปจากตรงนี้จะแย่แล้ว


“น้องเขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วนะ เลิกแกล้งสักที”


ผู้ชายที่เต็มไปด้วยรอยสักพูดขึ้น เขาหยิบเบียร์มากระดกแล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาดูดมันเข้าไปเต็มปอด


“เสิร์ฟเสร็จแล้ว ทำไมยังไม่กลับไปทำงานล่ะ มานั่งบื้ออะไรอยู่”


เพตันพูดอย่างหงุดหงิด เขาค่อนข้างไม่พอใจอย่างแรงเมื่อเห็นเด็กคนนี้อีกครั้ง เป็นเด็กใจแตกงั้นหรอ ถึงมาทำงานอะไรแบบนี้


“เพตัน แรงไปนะมึง ไมล์ครับ ที่บ้านมีปัญหาหรอ ทำไมมาทำงานอะไรแบบนี้ล่ะ รู้ไหมว่ามันอันตราย”


“ไมล์แค่โดนเพื่อนบังคับให้มาทำเฉยๆค่ะ ไม่ได้มีเจตนาจะหยุดงานเลยนะ”


“อ้ออออ..ถ้าเพื่อนบังคับให้ไปตาย ก็จะไปตายด้วยใช่ไหม”


“ไอ้เพ หุบปากไปเลยมึง”


ใจร้ายชะมัดเลยผู้ชายคนนี้ คาเมลที่นั่งอยู่ข้างๆก็จับไหล่ของเขาไว้เพื่อให้เขาใจเย็นลง แล้วทำไมต้องมาโมโหฉันขนาดนั้นด้วยล่ะ ฉันแค่เอาหนังสือเขวี้ยงใส่เฉยๆนะ ทำเหมือนกับฉันไปฆ่าคนตายอย่างงั้นแหละ


“ไมล์ มาทำอะไรตั้งนาน ไปได้แล้ว! คนเขาหาตัวแกกันใหญ่เลย”


ลาเซียเดินเข้ามาคว้าตัวของไมล์ไปโดยไม่ได้ทักทายพวกหนุ่มๆเลยสักนิด เหมือนเธอกำลังรีบจริงๆ


“ขึ้นไปห้องVip เลย มีคนอยากรู้จัก”


อยู่ๆเสียงของลาเซียก็ลอยมากระแทกหูของเพตันจังๆ หืมม..ส่งยัยลูกแกะนั่นไปฆ่าชัดๆที่ส่งไปในห้องVip แบบนั้น แต่มันก็ไม่ใช่ธุระอะไรไม่ใช่หรอ ยัยนั่นจะเป็นจะตายยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของเขานี่


“เพเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”


คาเมลหันไปถามเพตันที่อยู่ๆก็นิ่งๆไป เขาหันมายิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆ


“ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ”


โอนิกซ์ยันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินเลี่ยงๆคนออกไป


“อะไรของมันวะ เมื่อกี้ก็เพิ่งไปห้องน้ำไม่ใช่หรอ”


“ชั่งมันเถอะโรม มีปากก็กินเข้าไป”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว