ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 : จุดเริ่มต้นของวันใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 : จุดเริ่มต้นของวันใหม่

คำค้น : ตอนที่ 13 : จุดเริ่มต้นของวันใหม่

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 771
× 5,400
แชร์ :
ตอนที่ 13 : จุดเริ่มต้นของวันใหม่
แบบอักษร

ตอนที่ 13 : จุดเริ่มต้นของวันใหม่

*************************************************


"คุณชายขอรับ ค่ำคืนนี้คงต้องอยู่กันที่นี่นะขอรับ"หากยังคงเดินไปต่อยามค่ำคืนที่ดึกดื่นเงียบสงัดคงจะอันตราย สู้พักเดินทางอยู่ตามริมน้ำแถวนี้เสียดีกว่า พื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์เช่นนี้คงไม่มีอันตรายใดๆ

"อืม เช่นนั้นก็ดี งั้นเราพักกันที่นี่ พวกเจ้าไปเตรียมตัวเถิด"

"ขอรับ"

"เสี่ยวเออร์ เจ้าตื่นแล้วงั้นหรือ"ว่าจะหันไปปลุก คงไม่แล้วกระมังเมื่อคนตัวบางลืมตามองมาทางเขาท่าทางงัวเงีย

"อื้อ ที่นี่ที่ใด ทำไมถึงมืดเช่นนี้"ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย 

"ที่นี่ไม่มีแสงไฟดั่งในวังค์ รอสักพักเถิดเดี๋ยวมีคนมาจุดให้"นี่ยังคงคิดว่าอยู่ในวังค์อยู่งั้นหรือ  

"อื้อ นี่เจ้าอุ้มข้าไปข้างนอกหน่อยสิ ข้าได้กลิ่นอะไรหอมๆ ด้วยล่ะ"กลิ่นมันหอมมาก จนท้องข้าหิว

"ข้าไม่เห็นจะได้กลิ่นอันใด"อาหารอีกสักพักถึงจะเสร็จ กลิ่นหอมงั้นหรือ มีเพียงกลิ่นดินกลิ่นหญ้าเท่านั้นที่พัดโชยมาบางเบา

"จริงๆ นะมันลอยมาจากทางนั้น เร็วเข้า"

"หึหึ ฟอด"คุณชายเดินเข้าไปอุ้มคนรักอย่างเคย ท่าทางกระตือรือล้นดั่งเห็นของที่ถูกใจก็อดไม่ได้ที่จะมอบความรักไว้กับแก้มขาวบาง

"อื้อ เจ้าอีกแล้วนะ"ทำไมถึงชอบทำเช่นนี้นัก

"ก็เจ้าอยากทำตัวน่ารักเองนี่นา"

"อย่ามัวแต่แกล้งข้า"

"เจ้าบอกทางข้ามาสิ"คุณชายยอมหยุด ก่อนจะนิ่งฟังคนที่กำลังบอกทางไป

"เดินออกไป ทางนั้น..."

"คุณชายจะไปไหนหรือขอรับ"พอเห็นคุณชายอุ้มคุณหนูออกมาเหล่าคนดูแลก็เดินเข้ามาหาเผื่อมีอะไรให้ช่วย

"ข้าว่าจะออกไปสูดอากาศเล่นเสียหน่อย พวกเจ้าอยู่ที่นี่ไม่ต้องตามข้ามา ข้าไปไม่นาน"

"ขอรับ"

"ทางนั้น ไปอีก"

"หืม เสี่ยวเออร์ ข้าว่า"นี่มันลึกเข้ามามากแล้ว ลึกกว่านี้คงไม่ดีนัก

"ตรงนี้แหละ เจ้าปล่อยข้าลง"

"ข้าไม่เห็นว่า..."พื้นที่โล่งไม่เห็นจะมีสิ่งใดพิเศษและบ่งบอกว่ามีกลิ่นตามที่เจ้าตัวบอก แต่ก็ยอมปล่อยคนที่ดูกระตือรือล้นเหยียบย้ำลงพื้นด้วยเท้าเปล่า

"ตรงนี้ เจ้ามาดูนี่สิ"

"หืม ดอกไม้"เพราะดอกมันเล็กมากเลยไม่ทันสังเกต ดอกหลากสีอยู่ติดกับโคนต้นไม้ใหญ่ แถมยังบานสะพรั่งแม้ยามกลางคืน

"มันไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดาเสียหน่อย"คนตัวบางหันไปมองค้อน ก่อนจะเก็บมันอย่างทะนุถนอม

"แล้วมันคืออันใดหรือ ข้าไม่รู้"ในตำหรับตำราก็ไม่เคยพบเจอดอกไม้ชนิดนี้ ไม่เช่นนั้นมีหรือจะรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

"อาหาร"

"อาหาร งั้นหรือ"ยิ่งฟัง คุณชายก็ยิ่งไม่เข้าใจ

"ตอนเด็กๆ ข้าเก็บมันกินบ่อยๆ ท่านแม่บอกว่ามันช่วยให้ข้าแข็งแรง"

"งั้นแสดงว่าอีกไม่นานก็คงถึงแล้ว"เพราะพืชพรรณชนิดนี้ไม่มีแถวบริเวณเมืองของเขา เพิ่งจะเคยเห็นครั้งแรก ถ้าร่างบางบอกเช่นนี้ก็คงอีกไม่นานที่จะถึงเมือง

"เสี่ยวเออร์ ดอกนี้หรือหอม"คุณชายยังคงไม่อยากจะเชื่อ ขนาดอยู่ใกล้ยังไม่รู้สึกว่ามันจะมีกลิ่น 

"ใช่ หอมมากๆ เจ้าลองดมดูสิ"

"งั้นหรือ แปลก"ลองเด็ดมาดมก็ยังไม่มีกลิ่น ใช่ มันไม่มีกลิ่นอันใดพิเศษเลย

"กลับกันเถอะ ข้าได้มาเยอะแล้ว"

"อืม"เห็นทีเขาคงกลับไปถามหมอหลวงที่รถเสียแล้ว


*************************************************​


"ท่านหมอหลวง มันคือดอกไม้ชนิดใดงั้นหรือ"คุณชายหยิบดอกไม้ที่ร่างบางเก็บมา ยื่นให้ผู้เป็นหมอตรวจสอบ ถึงแม้ว่าจะทำใจเรื่องคำตอบมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่คราอดหายสงสัย

"ดอกไม้"

"ข้ารู้ แต่เสี่ยวเออร์บอกข้าว่ามันมีกลิ่นหอม แต่ข้าไม่ได้กลิ่นอันใดจากมัน"

"เช่นนั้นก็ถูกต้องแล้ว หากท่านชายได้กลิ่นสิถึงแปลก"ท่านหมอพูกเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติ 

"แล้วมัน..."

"ดอกฟราว ดอกไม้ประจำเผ่าของแมว เป็นดอกไม้พิเศษ"ถึงแม้ว่าจะมีข้อมูลน้อยเกี่ยวกับดอกไม่ชนิดนี้ แต่ข้อมูลพื้นฐานของเขายังคงพอมีบ้าง

"อย่างไรหรือ"

"ผู้ที่จะรับรู้กลิ่นของมันได้ต้องมาจากตระกูลที่สูงส่งและเป็นเผ่าพันธุ์บริสุทธ์และกลิ่นมันจะรุนแรงเมื่อบุคคลสำคัญกำลังจะให้กำเนิดสิ่งสำคัญ"มันเป็นตัวแทนของสิ่งที่ดี แต่น่าเสียดายที่ไม่อาจรับรู้ความหอมหวานจากมันได้ ได้ยินมาว่ากลิ่นของมันมันชวนให้หลุ่มหลง กลิ่นของมันสามารถรักษาโรคที่หายขาดไม่ได้ให้หายไปได้อย่างกับเวทมนต์ นานแล้วสินะที่ได้ยินเรื่องนี้จากเพื่อนสนิทนานเท่าไหร่ที่เห็นมันอีกครั้ง ช่างน่าคิดถึง

"เช่นนั้นเสี่ยวเออร์ถึงได้กลิ่น"

"แล้วคุณชายเห็นคุณหนูจับดอกสีอะไรได้หรือ"เขาจะเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปซะแล้วสิ

"ข้าไม่ทันสังเกต"เพราะตอนนั้นเขายังคงตกใจเลยไม่เห็นว่าร่างบางจับดอกสีอะไร

"น่าเสียดาย ดอกไม้ชนิดนี้สามารถบอกได้ว่าบุตรที่กำลังจะลืมตามาดูโลก เพศเมียหรือเพศผู้ และพิเศษกว่านั้น..."

"ขออภัยที่ขัดจังหวะขอรับ"คนดูแลพาคนตัวบางมาส่งให้ถึงที่ ท่านหมอหลวงหยุดพูดก่อนจะให้ความเคารพ

"นี่ เจ้าข้าง่วงแล้ว"

"เจ้าอย่าขยี้ตา ทำไมไม่นอนรอข้า หืม"คุณชายรีบเข้าไปห้าม แววตากลมโตมองมาทางเขา สีของมันวาวไปด้วยหยาดน้ำตา คงจะง่วงอย่างที่เจ้าตัวว่า

"ข้านอนไม่หลับ เจ้าไม่อยู่กับข้านี่"

"งั้นหรือ งั้นข้าขอตัวก่อน"เห็นลูกอ้อนเช่นนี้ทีไรมีหรือคุณชายจะไม่ยอมตามใจ ช้อนคนรักไว้ในอ้อมแขนพาเดินกลับที่พัก

"เชิญคุณหนู คุณชาย"ท่านหมอหลวงยิ้มส่งบุคคลทั้งสอง แต่ก่อนจะยิ้มกว้างไปอีกเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของร่างบางที่ถือไว้ไม่ปล่อย

"ดอกสีส้มงั้นหรือ"ช่างน่าสนใจ

"ทำไมคืนนี้เจ้าถึงดูดีนัก"ในที่นี้หมายถึง ดูมีชีวิตชีวากว่าหลายวันที่ผ่านมา ไม่เหมือนคนป่วยที่เอาแต่นอนทั้งวัน ใบหน้าขาวซีด มันดูมีชีวิตชีวา

"ร่างกายข้าก็รู้สึกดีมากๆ"ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เมื่อกี้ยังวิ่งไปหาได้สบายๆ

"แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรเดินเอง"

"ก็เขาไม่ยอมอุ้มข้าไปนี่"

"อุ้มก็ไม่ได้"จะให้คนอื่นนอกจากเขาอุ้มได้อย่างไร เช่นนั้นคงได้ถูกทำโทษ

"เจ้าไม่อยู่เองนี่มาว่าข้าได้อย่างไรเล่า"

"ข้าขอโทษ คราวหน้าข้าจะพาเจ้าไปด้วย"ท่าทางบึ้งตีงของคนรัก ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปคลอเคลียให้หายจากอารมณ์มัวหมอง

"ข้าง่วงแล้ว"

"มานอนตรงนี้ เจ้าจะได้สบายตัว"ถึงแม้ว่าในขบวนรถจะคับแคบไปบ้างแต่ว่าก็นอนได้พอดีสองคนไม่อึดอัด คุณชายจัดที่นอน พร้อมยื่นมือไปจับคนรักให้นอนมาซบอกอย่างทุกที

"ทำไมท้องของเจ้าถึงไม่โตนัก"มันดูแบนราบเรียบเหมือนปกติ ไม่เหมือนกับคนท้องแม้แต่น้อย

"โตสิ ข้าอึดอัด"ไม่เช่นนั้นข้าจะวิ่งได้เช่นเดิมหรือยังไง

"หึหึ นั่นเจ้ากินเยอะต่างหาก"คุณชายกัดปลายจมูกคนรักเบาๆ ก่อนจะมอบจูบให้อีกทีหนึ่งแล้วจึงปล่อย

"แล้วมันจะเป็นยังไงต่อไปหรือ"

"อย่าได้กังวลมีข้าอยู่ทั้งคน ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าต้องลำบากแน่นอน"

"อื้อ"


*************************************************​​


รุ่งสาง

​"อีกไม่นานก็ถึงเมืองเจ้า เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง"ผ่านมาเลยครึ่งทาง อีกไม่นานคงถึงเมืองดังกล่าว

"ข้าคิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ อาเปา อาซา และทุกคน"

"พวกเขาคงดีใจที่เจอเจ้า"

"เสี่ยวเออร์ เจ้าอย่าอยู่ห่างข้า จำได้หรือไม่"เห็นทีคุณชายต้องกำชับอีกครั้ง 

"จำได้"

"อย่าวิ่ง อย่ากระโดด"

"จำได้"

"อย่ากินเยอะ"

"จำได้สิ"

"แล้วเจ้าเคยปฏิบัติตามที่ข้าบอกหรือ"พูดเช่นนี้ทุกครั้งไป แต่ก็เป็นอย่างที่เห็น

"แต่นั่นก็สมกับเป็นเจ้า"

"ตรงหน้ามีลำธาร คุณชายจะแวะพักหน่อยไหมขอรับ"หากพ้นตรงนี้ไปก็คงหยุดพักไม่ได้ 

"เช่นนั้นแวะพักก่อนเถิด"เสี่ยวเออร์ของเขาก็ดูเหนื่อยหล้ากับการเดินทางมากพอควร

"ขอรับ"

"เจ้ายังกินไม่หมดอีกหรือ"ดอกไม้ที่เมื่อวานเก็บมาเหลืออยู่เพียงหนึ่งดอก ที่วางอยู่บนที่นั่ง แต่จะว่าไปดอกไม้มันไม่เหี่ยวเฉาลง แม้จะไม่มีรากและน้ำคอยล่อเลี้ยง ช่างแปลก

"ข้าอิ่มแล้ว"

"งั้นข้าขอได้ไหม"

"อื้อ ข้าไม่เอาแล้ว"

"พ้นจากนี้ก็ถึงเมืองแล้วขอรับ"คนดูแลชี้ไปทางภูเขาตรงหน้าที่ดูเงียบสงบ ลมที่พัดโชยมาทำให้เขาชื้นใจ

"เสี่ยวเออร์ นั่นบ้านเจ้า"คุณชายชี้ให้คนรักดู ก่อนจะได้รอยยิ้มสดใสตอบกลับมา

"ใช่ บ้านข้า"

"อย่าเพิ่งรีบร้อนไป เดี๋ยวขบวนก็จวนถึงแล้ว"ท่าทางที่ทำเหมือนจะวิ่งออกไปเอง ดีนะที่คุณชายโอบเอวคนรักไว้ทันไม่เช่นนั้นคงได้ล้มลง

"ข้าอยากไปไวๆ นี่"

"เจ้าช่างใจร้อนนัก"

"นอนสักพักเถิดเดี๋ยวข้าปลุกเจ้าหากถึงเมือง"

"อื้อ"

"คุณชายขอรับ ถึงแล้วขอรับ"

"พวกเจ้ารอข้าที่นี่ ข้าจะเข้าไปเอง"

"ขอรับ"

"หยุดเดี๋ยวนี้"คนที่เฝ้าประตูเดินมาขวางคนแปลกหน้าเอาไว้ คุณชายเพียงยกมือขึ้นเหนือศีรษะว่าไม่มีอาวุธใดๆ

"ข้าแค่จะมาพบกับนายพวกเจ้า"

"งั้นสักครู่"ท่าทางของคนเฝ้าประตูดูไม่ชอบใจเขามากนัก คุณชายเพียงยังคงยิ้มไม่คลายรอจนบ่าวคนนั้นจะกลับมา

"มีอะไรงั้นหรือ"คุณท่านที่อยู่อีกฝากถามขึ้นเมื่อมีคนมาเฝ้าในห้อง 

"มีคนมาขอพบขอรับ ท่าน แต่ข้าไม่ให้เข้ามาเพราะตัวของเขานั้นมีกลิ่นสาบของ...หมาป่า"คำสุดท้ายนั้นแทบจะกลืนลงคอ เผ่าพันธุ์แมวของเราไม่เคยไปรุกรานใครหลายปีมาแล้ว ทำไม ทำไมพวกนั้นถึงมาที่นี่ได้

"อืม พาเขาเข้ามา"แววตาที่นิ่งสั่นวูบเล็กน้อย ยามได้ยินคำคำนี้ นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่รอคอย

"แต่ว่า..."

"พาเขาเข้ามา เขาไม่มีอันตราย"

"ขอรับนายท่าน"

"นายท่านให้พวกเจ้าเข้าไปได้"แม้จะอยากปากไล่แต่เป็นคำสั่งของนายท่านก็ยอมเปิดประตูให้เขามา

"บ้านเมืองนี้ดูอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก"คุณชายมองไปรอบๆ เมืองของคนรัก พืชพรรณอาหารก่ายกองทั้งสองข้างทาง ไม่แปลกใจเลย

"มาถึงแล้วงั้นหรือ"หน้าประตูทางเข้า มีคนที่แสนคุ้นเคยมายืนรอ คุณชายรีบลงจากรถเข้าไปทำความเคารพ

"สวัสดีท่านพ่อ ท่านแม่ ทั้งสอง ข้ามาตามสัญญาแล้วขอรับ"คุณชายว่าด้วยความนอบน้อม คนเป็นแม่ที่ได้ยินถึงกับมีอาการตกใจเล็กน้อย ที่ได้ยินข่าวดีอย่างกระทันหัน

"ชะ...เช่นนั้นลูก...ไม่สิริวท้องเหรอลูก"แม่เข้าไปเขย่าตัวคุณชายอย่างไม่อยากจะเชื่อคำที่ได้ยิน คุณชายยิ้มรับเล็กน้อยว่าเป็นอย่างนั้น

"ริว ลูก"

"ท่านแม่ พอดีคนรักของข้ายังคงหลับ ข้าเกรงว่า..."

"งั้นพาเขาเข้ามาก่อนเถิด"

"ขอรับ"คุณชายเดินกลับเข้าขบวนรถแล้วอุ้มคนรักเดินออกมา ใบหน้าที่ดูขาวซีดกับร่างกายที่บอบบางนั้นทำให้ผู้เป็นแม่น้ำตาไหลไม่รู้ตัว ช่างคิดถึง

"ริว เจ้าสบายดีสินะ"ถึงได้ดูมีน้ำมีนวลมากขึ้นกว่าแต่ก่อน

"ขอรับ กินเยอะเหมือนเคย"

"นั่นสินะ ขนาดแม่ห้ามยังไม่ฟัง"ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกคอเล่าเรื่องราวที่ขาดหายไปว่าไปเจอกับอะไรมาบ้างให้ฟัง จนจวบค่ำ

"อึก ท่านแม่"ข้าได้ยินเสียงท่านแม่

"ตื่นแล้วหรือลูก"

"ท่านแม่ ท่านแม่จริงๆ ด้วย ริวคิดถึง"คนที่คิดถึงลุกพรวดวิ่งไปหาอ้อมอกของคนเป็นมารดา คุณชายแทบจะรีบเข้าหาเมื่อคนรักของเขาทำผิดสัญญาไปเรียบร้อยแล้ว

"ริว เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้"แม่ว่าอย่างสอนสั่ง ทั้งที่ท้องทำอาการเช่นนี้จะไม่ดีต่อลูกในท้อง

"ก็ข้าคิดถึงนี่ คิดถึงมากๆ"

"ไหนบอกแม่มาว่าไปซนอะไรให้ท่านชายมาบ้าง"แม่ว่ายิ้มๆ คนตัวบางเงียบไปก่อนจะหันไปมองค้อนคนข้างหลัง ที่ทำให้ถูกท่านแม่ดุ

"ทำแบบนั้นกับพี่เขาได้เช่นไร"

"ข้าเป็นเด็กดี ไม่ดื้อนะท่านแม่"

"หึหึ เอาหล่ะ ไหนเจ้าก็ตื่นแล้ว อาบน้ำอาบท่าไปทานอาหารกันเถิด"ได้เวลาพอดี ควรจะปล่อยให้ทั้งสองคนได้พักผ่อน

"ไปๆ"

"อาบน้ำก่อนเสี่ยวเออร์"คุณชายคว้าเอวคนที่กำลังวิ่งไปอีกหน คราวนี้เขาคงต้องหาบทลงโทษให้คนรักเขาเกรงกลัวบ้างเสียคงดี

"อื้อ เจ้า"มากอดข้าทำไม ข้าจะไปกินอาหาร

"ถ้าเจ้ายังดื้อ ไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้ากินเสียตรงนี้นะ"

"อื้อ อาบน้ำ ข้าไม่ไปแล้ว"คนตัวบางยอมหยุดก่อนจะทำเป็นว่าง่าย

"หึหึ เช่นนั้นข้ากับเจ้าไปอาบด้วยกัน"

"นี่!"


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น