ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 : อาการแพ้ท้อง

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 : อาการแพ้ท้อง

คำค้น : ตอนที่ 12 : อาการแพ้ท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 1,116
× 11,700
แชร์ :
ตอนที่ 12 : อาการแพ้ท้อง
แบบอักษร

ตอนที่ 12 : อาการแพ้ท้อง

*************************************************


"นี่ๆ พวกเจ้าข้าอยากกินอีก"

"แต่ว่าคุณหนูเจ้าคะ ทานมากกว่านี้เดี๋ยวจะไม่สบายท้องเอาได้"ตั้งแต่รุ่งสางจนพระอาทิตย์ขึ้นตรงบนหัว คุณหนูยังไม่ยอมหยุดกินเลยแม้เพียงพักเดียว ทำเอาพวกนางมองอย่างเป็นห่วงสุขภาพที่ช่วงนี้มักจะป่วยบ่อยๆ แล้วไหนจะอาการที่กินเยอะเช่นนี้อีก

"แต่ข้ายังไม่อิ่มนี่"คนถูกกล่าวถึงว่าอย่างไม่ยอม เดินลงจากโต๊ะอาหารไปหาห้องอาหารกินเสียเอง

"นี่ๆ ข้าอยากกินอันนี้อีก ให้ข้าได้หรือไม่"

"นี่เจ้าค่ะ"คนเฝ้าครัวมองไปยัง มะม่วงสีสดที่วางบนถาดอาหารใบใหญ่ ก่อนจะหยิบยกมาให้ 

"ไม่ใช่ ข้าจะเอาถาดนั้น"

"แต่ว่าคุณหนู ถาดนี้มันเปรี้ยวนะเจ้าคะ ถาดนี้มาจากเมืองหลวงหวาน และอร่อยยิ่งกว่า"ถาดนั้นเป็นเพียงของเหล่านาง คงไม่ดีนักที่จะให้คุณหนู 

"ไม่"

"คุณหนู"

"เสี่ยวเออร์ เจ้ามาทำอะไรที่นี่"เสียงอันแสนคุ้นเคยทำให้คุณชายที่ออกมาเดินนอกห้องถึงกับแวะเข้ามาดู ก็คงไม่พ้นกับสิ่งที่คิดอยู่ตอนนี้

"ข้ามาหาอะไรกินนิดหน่อย"

"จริงหรือ"สายตาหรี่มอง คนที่กำลังโกหกคำโต

"อื้อ เจ้าจะไปไหน ก็รีบไปเสีย"

"เช่นนี้กลับไล่ข้า"คุณชายบิดจมูกคนรักเบาๆ ทำไมจะไม่รู้ความคิดของเจ้าตัวที่อยากจะไล่ให้ตนไปไกลๆ เพื่อจะได้กินอย่างเต็มที่ไม่ต้องให้ใครขัด

"เห็นเหล่านางที่คอยดูแลเจ้าบอกว่าวันนี้ทั้งวันเจ้ากินไม่หยุดเลยงั้นหรือ"

"ก็ท้องข้ามันไม่อิ่ม"มันเป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว รู้สึกว่ากินอะไรเข้าไปก็ไม่รู้สึกอิ่มเลยสักนิด แล้วไหนท้องยัง...

"อึก"

"เสี่ยวเออร์ เจ้า..."คุณชายรีบเข้าประคับประคองคนรักที่ทำท่าจะล้มลง หน้าขาวอมชมพูเริ่มซีดลงจนเห็นได้ชัด

"ข้าปวดท้อง"มันปวดอีกแล้ว ปวดจนข้าเดินไม่ไหว

"นั่นก็เพราะเจ้ากินจนจุกเสียต่างหาก"เพราะเช่นนี้ไง เขาถึงได้เป็นห่วง ก่อนจะจัดการอุ้มคนรักเดินตรงไปที่เตียง

"นอนพักเสียเถิด เดี๋ยวข้าให้นางต้มน้ำสมุนไพรมาให้เจ้า"

"ไม่ ข้าไม่ชอบ"

"ไม่ชอบก็ต้องทาน"

"ไม่"ขี้คร้านจะเถียงกับคนช่างจ้อ คุณชายส่ายหัวเบาๆ ลุกเดินไปบอกนางที่เฝ้าหน้าห้องไปต้มน้ำสมุนไพรช่วยบรรเทาอาการปวดท้อง

"นอนก่อนเถิด" 

"อื้อ"ไม่ต้องบอก ดวงตางดงามก็ปิดลงก่อนลมหายใจสม่ำเสมอจะตามมาเพราะความง่วงนอนบวกกับอาการเพลียของร่างกายที่ช่วงนี้มักจะเหนื่อยง่ายเสียเหลือเกิน

"หรือว่าข้าควรให้ท่านหมอมาตรวจอาการดู"ความกังวลทำให้คุณชายรีบลุกออกจากห้อง ไปทางฝั่งของท่านพ่อ ที่นั่นหมอหลวงอยู่ตรงนั้นพอดี

"คุณชายน้อยมีอะไรเช่นนั้นหรือ"ดูท่าทางรีบร้อน ผิดวิสัยตนยิ่งนัก

"ข้าอยากให้ท่านไปช่วยตรวจดูอาการเสี่ยวเออร์สักหน่อย ช่วงนี้เสี่ยวเออร์ของข้าอาการดูย่ำแย่นัก"

"อืม เช่นนั้น คุณชายนำข้าไปดูอาการหน่อยเถิด"


*************************************************


"อึก อื้อ"

"เจ้าตื่นแล้วเช่นนั้นหรือ"

"หิวน้ำ"

"เจ้าดื่มนี่จะช่วยให้ร่างกายเจ้าสดชื่น"คุณชายประคองคนรักให้นั่งลงบนเตียง เอื้อมหยิบน้ำสมุนไพรที่ท่านหมอหลวงฝากไว้ให้คนตัวบางดื่มลงไปช้าๆ

"อึก ไม่อร่อย"มันทั้งขม ทั้งฝาด

"เจ้าอดทนสักนิด"

"ข้าไม่กินไม่ได้หรือ"

"ไม่ได้ต่อจากนี้เจ้าต้องกินและระวังร่างกายของเจ้าให้มากๆ"คุณชายยังคงประดับรอยยิ้มเช่นเดิมไม่เปลี่ยน ยิ้มจนคนตัวบางรู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูกที่ถูกจ้องมองตลอดเวลา

"อื้อ"

"หึหึ รับปากข้าแต่ข้าก็ยังเป็นกังวล"เคยฟังเขาเสียที่ไหน รับปากวันนี้ วันรุ่งทำเสียอย่างนั้น

"เสี่ยวเออร์ เจ้าดีใจไหมที่มีลูกกับข้า"คุณชายว่าอย่างไม่ปิดบัง ฝ่ามือที่ลูบท้องคนรักทั้งอ่อนโยนและทะนุถนอม หลังจากที่รู้ความจริงจากปากหมอหลวง เขาก็ดีใจจนไม่อาจจะข่มความรู้สึกจนเปิดเผยออกมาทางใบหน้าอย่างชัดเจนเช่นนี้

"ลูก"

"ใช่ เจ้ากำลังจะมีลูก ของเรา"

"เด็กตัวเล็กๆ อยู่ในท้องข้าหรือ"

"ใช่ เด็กตัวเล็ก"ได้ฟังเช่นนี้ใบหน้าที่แดงสุก ก็แดงปลั่งขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

"เจ้าทำให้ข้ามีความสุข"คุณชายก้มหอมแก้มคนรักอย่างรักใคร่ รักจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดทั้งหมดออกมาได้ 

"พะ....พอแล้ว"ทั้งถูกจูบ ทั้งถูกหอม ไปทั่วใบหน้า ก็รีบยกมือห้าม แต่คุณชายก็ไม่ยอมจับมือบางรวบเอาไว้ รู้ตัวอีกทีก็ขึ้นคร่อมไปเสียแล้ว

"เสี่ยวเออร์ ข้า..."คุณชายไม่อาจทนต่อความต้องการได้อีกต่อไป แววตาที่ทอดมองคนรักนั้นเต็มไปด้วยความต้องการเปี่ยมล้นแต่ก็ต้องคอยระวังความรุนแรง

"อ๊ะ....เจ้า!"จะทำอะไรข้า!

"อย่าห้ามข้าเลย"เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องอย่างรวดเร็วตอนนี้ภายในห้องทั้งห้องมีเพียงเสียงสองเสียงดังอย่างสม่ำเสมอไม่ขาดสาย พร้อมๆ กับเสียงสะอื้นไม่หยุด

"เจ้า หยุด อ๊า....!" 


*************************************************


"ฮึก ฮือ"

"เสี่ยวเออร์ หยุดร้องไห้ก่อนเถิด"หลังจากรู้สึกตัวก็ต้องมานั่งปลอบคนรักที่ร้องไห้ไม่หยุดที่ถูกเขาขืนใจ

"เจ้าเอาแต่รังแกข้า ข้าบอกให้หยุดเจ้าก็ไม่ยอมหยุด"เสียงว่าอย่างตัดพ้อ มือที่ทุบรัวตรงอก ทำเอาคุณชายเกือบจะยิ้มออกมา ถ้าหากไม่เห็นสีหน้ากระเง้ากระงอดของคนรัก

"นั่นเพราะเจ้าน่ารักเสียจนข้าทนไม่ไหว ความผิดของเจ้า"

"ข้า...ไม่ได้ทำเสียหน่อย"

"เช่นนี้ไง ข้าถึงได้ทนไม่ไหวเอาได้"ไม่ว่าเวลาไหน เจ้าก็ดึงดูดสายตาข้าได้เสมอ

"ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว"

"เจ้าไม่อยากคุยกับข้าหรือ ทั้งที่วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปฝั่งขวา"

"ฝั่งขวาหรือ"หูสีขาวกระดิกหนึ่งที ถึงอย่างนั้นก็คงเงียบ

"แต่เสียดาย เจ้าไม่อยากคุยกับข้า"

"ไม่ ข้าไม่โกรธเจ้าแล้ว ข้าอยากไปฝั่งขวา"เมื่อทนความต้องการไม่ไหว ก็รีบเข้าไปคลอเคลียอย่างที่ชอบทำ

"งั้นเปลี่ยนเสื้อผ้า เราจะไปทานข้าวที่นั่น"

"ไปๆ เจ้าอุ้มข้าไปหน่อยสิ"

ฟอดด

"อื้อ! เจ้าอีกแล้วนะ"ได้ทีก็เอาแต่หอมแก้มข้า 

"ถ้าเจ้าไม่อยากเสียเปรียบข้าให้หอมคืน"คุณชายยื่นแก้มซ้ายไปให้ คนตัวบางลังเลเพียงนิดก่อนจะกดริมฝีปากนุ่มลงบนแก้มขาวของคุณชายอย่างไม่ยอมแพ้

"ปากเจ้าช่างนุ่มนัก"คุณชายหันหน้ามาพอดีกับริมฝีปากของคนรักประทับลงมาอีกครั้ง ทำให้ริมฝีปากทั้งสองคนสัมผัสกันอย่างตั้งใจ ก่อนจะไม่ยอมให้อีกคนถอนออกไปง่ายๆ กดจูบ บดคลึงให้ลิ้มรสความหอมหวาน

"อื้อ!"

"เจ้า!"

"ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว ไปกันเถิด"ขืนมากกว่านี้คนรักของเขาได้โกรธจริงๆ จังๆ คุณชายก็ยอมปล่อยอย่างเสียดาย จัดการอุ้มไปตามทางเดินของฝั่งขวา ที่เขาเคยพาคนตัวบางนี้ไปครั้งหนึ่ง ยามมีงานจัดเลี้ยงของพี่ชายทั้งสองคน ที่ยังคงถูกอกถูกใจอยากให้พามาอีกก็คงไม่พ้นเรื่อง...อาหาร

"ปล่อยข้าได้แล้ว"

"ไม่ เจ้าต้องนั่งกับข้า"คุณชายไม่ยอมปล่อย วางคนรักบนตักในห้องอาหารที่นั่งลงบนพรมกับพื้น ไม่นานอาหารก็ถูกเสิร์ฟ เข้ามาเป็นจำนวนมาก

"นี่เจ้าหยิบชิ้นนั้นให้ข้าบ้าง"ข้าเอื้อมไม่ถึง เจ้าก็เอาแต่จับเอวข้าไม่ยอมให้ลุกเอื้อม

"เห็นเจ้าชอบชิ้นนี้นัก"คุณชายกัดคำป้อนให้คนรักคำ กินแบบนี้วนเวียนไป จนไม่นานอาหารก็เริ่มหมด

'ข้าไม่เคยกินอิ่มเช่นนี้มาก่อน"เผลอลืมตัวทานตามคนตรงหน้าไปเสียแล้ว จนท้องเริ่มปั่นป่วน

"นี่ เอาชิ้นนั้นอีก"

"เจ้ายังไม่อิ่มอีกหรือ"เขาอิ่มจนไม่อาจจะบรรยายออกมาได้ แต่คนตัวบางก็เอาแต่รับประทานไม่หยุด

"ท้องข้ายังบอกว่าไม่อิ่ม"

"ถ้ามีคนเช่นเจ้าหลายคน ข้าคงต้องคิดหนัก"

"เจ้าว่าข้าหรือ"คนตัวบางหันไปมองค้อน ก่อนจะกลับมาสนใจอาหารตามเดิม

"รีบกินเถิด ข้า..."

"นี่ หยุดลูบท้องข้าเสียที ข้าจั๊กจี้"

"เจ้าก็กินไป ข้าแค่เพียงหาอะไรทำพลางๆ รอเจ้าก็เพียงเท่านั้น"

"แบบนี้ข้ากินไม่ถนัดนี่"

"งั้นเจ้าก็ต้องรีบกินให้อิ่ม ข้าก็ไม่ยอมหยุด"พอสายตาทอดมองเจอร่องรอยความรักสองสามรอยบนผิวขาว มันยิ่งตรอกย้ำให้เขาอยากจะกดลงบนนั้นซ้ำๆ

"อื้อ ข้าเจ็บ"คนตัวบางตะปบลงบนลำคอขาวก่อนจะหันไปมองค้อนอีกครั้งที่ถูกขัดระหว่างมื้ออาหาร

"หึหึ"

"ข้าอิ่มแล้ว เจ้าพาข้ากลับเดี๋ยวนี้เลย"

"งั้นหรือ ข้าคิดว่ารอเจ้าได้ อย่าได้รีบร้อนเลย"

"ไม่ ข้าจะกลับ"ร่างบอบบางบดเบียด กอดคอคนที่เอาแต่ยิ้มไม่หุบให้รีบพาออกจากที่นี่ 

"นับวันเจ้าก็ยิ่งรู้ทันข้า"แผนจะกินอาหารว่างคงต้องถูกยกเลิกไป

"หมาป่าเจ้าเล่ห์"เสียงบ่นอุบ คุณชายเลยมอบจุมพิตหวานให้กับความน่ารักของคนรักไปทีหนึ่งก่อนจะได้ยินเสียงงอแงตลอดการเดินทางมาถึงห้องนอน


*************************************************


ผ่านมาอีกหนึ่งอาทิตย์

"จะออกเดินทางแล้วงั้นหรือ"ผู้เป็นพ่อยิ้มส่งลูกชาย ที่กำลังเดินทางออกจากเมืองหลังจากที่ได้ทราบข่าวดีและเลี้ยงฉลองให้กับหลานที่กำลังจะคลอดออกมาอีกไม่นาน

"ขอรับ ท่านพ่อ ท่านแม่ ดูแลสุขภาพด้วย"

"อืม พ่อจะรอฟังข่าวดี"

"เดินทางปลอดภัย ดูแลน้องดีๆ นะลูก แม่เป็นห่วง"ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมายาวนาน ความรัก ความผูกพันธุ์ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น แววตาที่ทอดมองนั้นดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าไปก่อน"เสียงเจี้ยวจ้าวของคนที่นั่งบนขบวนรถไม่ลืมโบกมือท่านทั้งสองคน เรียกเสียงหัวเราะได้มากกว่าน้ำตาเสียอีก

"แบบนี้ไงแม่ถึงได้เป็นห่วงนัก"น่ารัก สดใสเช่นนี้ก็ดี แต่พอห่างสายตาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เข้าใจเลย ว่าทำไมพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิดถึงรักและเป็นห่วงลูกชายคนเล็กเสียเหลือเกิน

"งั้นลูกขอตัว"ค่ำกว่านี้คงไม่ดีนัก

"ไปเถิดลูก"

"ขอรับ ท่านพ่อ ท่านแม่"

"นี่ๆ ข้าตื่นเต้น เราจะเดินทางด้วยเจ้านี่จริงๆ หรือ"ไม่ต้องเดิน ไม่ต้องกระโดดโลดโผน มันเคลื่อนไหวได้

"ดูเจ้าจะชอบ"

"อื้อ ในนี้ก็กว้างๆ แถมนอนสบายกว่าด้วย"

"หยุดเดินได้แล้วเสี่ยวเออร์ เจ้าเหนื่อยง่ายไม่ใช่หรือ"พักนี้แม้ท้องจะยังไม่โตนัก แต่การขยับกายเพียงไม่กี่นาที เหงื่อก็เริ่มปรากฎให้เห็น แม้จะรู้สาเหตุแต่ก็ทำใจให้หมดห่วงไม่ได้จริงๆ

"อื้อ ข้าอยากนอนพักแล้ว"

"มานี่สิ เดี๋ยวหยุดพักกลางป่า ข้าจะปลุก"คุณชายอุ้มคนรักมานอนลงบนตัก มือลูบเส้นผมนุ่มอย่างแผ่วเบา ยามขับกล่อมให้หลับสนิท

"พี่น้องของเจ้า คงดีใจที่เห็นเจ้ากลับไป"

"อื้อ"


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น