คนเถื่อนเลวคูณสอง BLACK GAO
Chapter 1 แค่เริ่มต้น
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Chapter 1 แค่เริ่มต้น

[Chapter 1]

Danger ego

 

ตุ้บ!ตับ!

 

"อั๊ก!" ร่างชายผู้หนึ่งที่กำลังโดนชายนิรนาม4คนรุมทำร้ายแบบไม่ปรานีใดๆใบหน้าโชกโชยไปด้วยเลือดจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นใครนอนรับแรงกระแทกส่งเสียงร้องโอดโอยแต่ชายนิรนามก็ไม่มีท่าทีจะหยุดภาพนั่นตกอยู่ในสายตาเเหลมคมที่ถอดมองอย่างสะใจพลางกระตุกยิ้มไปในมือก็ถือบุหรี่ก่อนจะอัดเข้าปากท่าทางสบายใจเชิบ

 

"เฮียฮอร์คมันนิ่งไปแล้ว" ชายที่กำลังนั่งไขว้ขาพาดกันเหล่ตามามองก่อนจะลุกขึ้นเดินไปดูชายที่โดนทำร้าย

 

"เอาน้ำสาดมัน" น้ำเสียงของผู้เป็นหัวหน้าแก็งซ์เอ่ยสั่ง

 

ซ่า!

 

"แค่กๆ!" คนที่สลบอยู่พอได้สัมผัสกับน้ำที่เย็นเฉียบทำให้สำลักจนเลือดออกปากพลันสายตามองไปที่'ฮอร์ค'หัวหน้าแก็งค์danger ego พลางแสยะยิ้มออกมาและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 

"นี้นะเหรอหัวหน้าแก็งค์เดนเจอร์อีโก้มันก็ไม่ต่างจากอันธพาลหรอกวะ"

 

"กูยังไม่ชำระบัญชีจากมึงเลยนะไอ้ไป๋เฟยมึงคิดว่ามึงเป็นใครห้ะ!ถึงกล้าแย่งแฟนกูไป!!" มือหนักๆของฮอร์คกระชากหัวของไป๋เฟยขึ้นมา

 

"หึๆทีน่าเขามาหากูเองกูแค่พูดจาหวานนิดหวานหน่อยมันก็เสือกโง่เองนิ!" ฝ่ายไป๋เฟยก็ไม่ยอมแพ้ยอกกลับทันที

 

"ไอ้เหี้ยเฟย!!!"

 

"เอาซี้ฆ่ากูดิวะไหนๆกูก็จะตายอยู่แล้วทำเหมือนที่กูทำกับแฟนมึงอะ!"

 

"มึงหมายความว่าไง!ทีน่าทำไม!!!"ประโยคที่ไป๋เฟยพูดทำเอาคนฟังท่าทีไม่ดีไปทันที

 

"ฮ่าๆๆๆ"

 

"หัวเราะหาพ่องมึงเหรอไอ้เฟย!มึงบอกกูมา!!" คอเสื้อที่โชกไปด้วยเลือดถูกฮอร์คกระชากขึ้น

 

"ก็หมายความว่าแฟนมึงตายแล้วไงวะ" สีหน้ากวนๆยียวนของไป๋เฟยทำให้แววตาฮอร์ควาวโรจน์ผลักไป๋เฟยไปชนกองไม้ ร่างสูงที่แทบใจสลายค่อยๆถอยหลังออกห่างไป๋เฟยที่หัวเราะอยู่คนที่เขารักโดนไป๋เฟยแย่งไปไม่พอยังถูกมันฆ่าแบบไม่ใยดีใดๆ

 

"ฆ่ามัน!แล้วส่งร่างมันไปให้แก็งค์มันดู!" สิ้นเสียงฮอร์คเหล่าสมุน4คนก็เข้าไปทำหน้าที่ของตนทั้งหมัดเท้าถูกซัดเข้าแบบเต็ม เเรงแค้นของฮอร์คก็เหมือนเเค้นของพวกเขาเช่นกันเสียงของการโดนซ้อมดังขึ้นอย่างรุนแรงก่อนที่ร่างนั่นจะแน่นิ่งไปก่อนที่ลูกน้องของฮอร์คจะลากไป๋เฟยออกไปจากโกดัง

 

BLACK GAO

 

"ใครมันทำแบบนี้กับพี่กู!!!" พอเขาได้ยินข่าวจากลูกน้องก็รีบมาที่ห้องนี่ทันทีภาพแรกที่เห็นคือร่างที่เต็มไปด้วยเลือดแดงฉานใบหน้าก็มีแต่รอยแผลรอยเท้าปะปนกัน

 

"พวกเราไม่รู้ครับเห็นแค่เฮียเฟยนอนแน่นิ่งอยู่หน้าคลับและกระดาษใบนี้"

 

พรึ่บ!

 

'ไง..สะใจกับผลงานกูไหมไอ้ไป๋ลู่พี่ชายมึงนี่ก็อึดเหมือนกันน่ะที่ไม่ตายแต่มันก็เหมือนตายแหละว่ะ!'

Denger ego

 

"ไอ้ฮอร์ค!!!!" ร่างสูงของไป๋ลู่ขยำกระดาษแล้วปาเข้ากำแพงอย่างโกรธเคืองมือไม้ตอนนี้ก็พลันสั่นไปหมดทั่วตัว แววตาวาวโรจน์แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่าเขาโกรธมากแค่ไหนก่อนจะมองไปยังพี่ชายที่สลบอยู่ก็ยิ่งแค้นมากขึ้นเรื่อยๆ

 

ถึงเขาจะไม่รู้ว่าใครทำแบบนี้ในแก็งค์นั่นแต่มันก็มีคนเดียวแหละที่ไม่ถูกกับพี่ชายเขาคือ'ฮอร์ค'ที่สามารถเอาชนะใจทีน่าไปได้นั่นเป็นจุดเปลี่ยนจากคำว่า'เพื่อน'เป็น'ศัตรู'ที่จะรอวันทำลายล้างกันอยู่ตลอดเวลาเมื่อมีโอกาส

 

แม้เขาจะไม่ชอบไอ้วงการมืดแบบนี้สักเท่าไหร่แต่จะทำไงได้ล่ะ?ในเมื่อเกิดมาพร้อมสิ่งแล้วเขาก็ต้องปรับเปลี่ยนตัวเองให้เหมือนๆคนอื่นจากที่เคยกลัวต้องหัดเป็นคนที่ใจแข็งเด็ดเดี่ยวไม่ปรานีศัตรูที่อ่อนแอกว่าแม้แต่เพศที่อ่อนแอกว่าอย่าง'ผู้หญิง!'

 

"กูจะถล่มเดนเจอร์อีโก้!!" ไป๋ลู่เดินนำคนอื่นๆที่เดินตามไปที่รถก่อนจะมุ่งหน้าไปรังของศัตรู

 

ปัง!!!

 

"ไอ้ฮอร์คอยู่ไหน!บอกมันออกมาไอ้สารเลวนั่นอยู่ไหน!!" ไป๋ลู่ผลักประตูกาสิโนอย่างแรงทำให้คนที่มาเสี่ยงโชคพากันมองเป็นตาเดียวกัน

 

"มึงจะไม่ออกมาใช่ไหม?ไอ้ฮอร์คได้!วันนี้กาสิโนมึงได้เละแน่"

 

ปัง!

 

กรี๊ดดดด

 

ไป๋ลู่ยกปืนขึ้นชี้ขึ้นฟ้าก่อนจะลั่นไกลทำให้คนในนั้นต่างคนต่างวิ่งหนีอย่างชลมุน

 

"ออกมาดิวะ!!!!"

 

โครมม!!

 

เขายกเท้าทีบโต๊ะจนล้มระเนระนาดไปทั่วบ่อน

 

"ใจเย็นดิว่ะของกูเสียหายมึงมีปัญญาจ่ายเหรอ?" ฮอร์คเดินลงมาถามด้วยน้ำเสียงใจกวนๆปนสะใจ

 

"โผล่หัวแล้วเหรอวะไอ้เดรัจฉาน!" คำๆนั่นไม่มีผลกระทบต่อคนฟังเลยมันทำให้เขายกยิ้มกระตุกมุมปากอย่างพอใจ

 

"พวกมึงก็เหมือนกับพวกกูแหละวะอย่างว่าแต่กูเลยที่เดรัจฉานมึงก็หมือนกันแหละใครมันจะดีเลิศเลอไปกว่ากันวะ"

 

"อย่างน้อยกูก็ไม่เลือดเย็นเหมือนมึง!"

 

"กูจะบอกให้เอาบุญนะว่าพี่มึงโดนแค่นั่นยังน้อยไปด้วยซ้ำในสิ่งที่มันทำกับทีน่าแฟนกู!!" ยิ่งพูดถึงทีน่ามันยิ่งเหมือนพูดตอกย้ำตัวเองขึ้นมา

 

"กูไม่รู้ว่ามันจะเกี่ยวกับอีผู้หญิงที่มึงพูดกูสนอย่างเดียวคือกูจะต้องฆ่ามึงให้ได้ฮอร์ค!!" ไป๋ลู่ไม่ฟังแม้แต่เหตุผลของฮอร์คแต่นั่นทำให้ฮอร์คเดินมาเทียบข้างเขาแล้วพูดเยาะเย้ยใส่

 

"หึ!ก่อนจะฆ่ากูรีบรีกษาไอ้ไป๋เฟยให้หายก่อนดีกว่าจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ฮ่าๆไปเว้ย!" ฮอร์คตบบ่าไป๋ลู่เบาๆแล้วส่งแรงผลักจนร่างเขาเซไปที่กำแพงมือหนากำเข้าหากันแน่นอย่างโกรธเคือง

 

"กูจะทำให้มึงอกแตกตายบ้างไอ้ฮอร์ค!" ไป๋ลู่ตบเข้ากับกำแพงอย่างหัวเสีย

 

"มึงจะเอาไงไป๋ลู่?"

 

"มึงไปจับอีพริ้มมา"

 

"ใครว่ะ?" ชื่อนั่นทำให้3คนอดจะสงสัยไม่ได้เลยว่าคนที่ถูกขนานนามเมื่อกี้เป็นใคร...!

 

"น้องของไอ้ฮอร์ค!" พอได้คำตอบร่างสูงถึงกับพากันมองหน้าแบบงงๆไม่ยักกะรู้ว่าฮอร์คจะมีน้องสาวด้วยเพราะเท่าที่รู้ๆว่ามันก็อยู่คนเดียวโดดๆกับลูกน้องตลอดเวลาแต่ประเด็นคือฮอร์คมันฺปิดเรื่องนี้มิดได้ยังไง?เพราะมีเพียงไป๋ลู่กับไป๋เฟยเท่านั่นที่รู้เรื่องน้องสาวฮอร์คกับลูกสมุนของตัวมันเอง

 

-PRIM-

 

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่สวมชุดเดรสกางเกงชมพูอ่อนๆสั้นเลยเข่าเล็กน้อยที่หลังมีเป้ขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังเท้าทั้งสองข้างสวมคัทชูสีหวานใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเพราะเธอเพิ่งไปเจอพี่ชายมา

 

มือน้อยๆก็จับที่จี้สร้อยรูปเหยี่ยวของฮอร์คเขาบอกว่าถ้าใส่สร้อยนี่ไว้จะไม่มีใครกล้าทำร้ายเธอถึงเขาจะทำธุรกิจมืดแต่มันก็ไม่ทำให้ความสัมพันธ์เธอกับพี่ชายลดลงเลยเขาบอกว่าเมื่อไหร่ที่ตำแหน่งหัวหน้าแก็งค์หมดไปและกำจัดศัตรูหมดเขาจะมาใช้ชีวิตกับเธอแบบคนปกติตามประสาพี่น้องที่เหลือกันเพียง2คน

 

ขาเล็กหยุดชะงักหุบยิ้มลงมองคนแปลกหน้าที่พากันยืนออที่หน้าบ้านเธอสายตาเธอเริ่มหวาดกลัวไล่มองทีละคนๆชายที่กำลังยืนสูบบุหรี่ล้วงกระเป๋าอยู่หันมามองเธอส่วนคนที่นั่งอยู่นั่นค่อยๆลุกขึ้นเดินเข้ามาหาอย่างเชื้องช้า

 

ตุ้บ!

 

แผ่นหลังบางๆชนเข้าที่ร่างใครบางคนพอมองกลับไปก็รีบถดหนีจากผู้ชายหน้านิ่งๆคนนี้

 

หมับ!

 

"เฮือก!" มือใครบางคนจับเข้าที่ต้นเเขนดึงเธอไปใกล้ๆแล้วพ่นควันยุหรี่ใส่ใบหน้าแสนหวายของเธอ

 

"แค่กๆ!" เธอสำลักควันที่เขาพ่นมาเธอไม่ค่อยถูกกับมันสักเท่าไหร่ "พะ.พวกคุณเป็นใครคะต้องการอะไร?"

 

"นี่เหรอว่ะน้องไอ้ฮอร์ค" พริ้มได้ยินชื่อพี่ชายก็มองไปที่คนที่เอ่ยชื่อทันที

 

"แม่งเกิดผิดที่ชิบหาย" สายฟ้าพูดขึ้นอีกที

 

"พี่ฮอร์คทำไมคะ?พวกคุณรู้จักเขาด้วยเหรออุ้บ!" เพราะความอยากรู้จึงเอ่ยถามไปโดยลืมคำเตือนจากพี่ชาย

 

'ห้ามบอกใครว่าเรารู้จักกันเพื่อความปลอดภัยของพริ้มน่ะเข้าใจไหม?'

 

"แสดงว่าใช่"

 

"ไม่ค่ะหนูไม่ใช่คนที่พวกคุณตามหา" เธอพยายามส่ายหน้าปฏิเสธแต่มีเหรอที่พวกจะโง่

 

"รู้เหรอ?ว่าเรากำลังตามหาใคร?" ไห่ถางเดินมาถามพริ้มพร้อมยื่นไปกระซิบใกล้ๆใบหูขาวเนียนทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมา

 

"มะ ไม่"

 

"อย่ามัวเสียเวลาเลยว่ะพาไปให้เฮียปืนเหอะ" อัสนีที่ยืนดูอยู่นานเอ่ยขึ้นตัดการสนทนานั่นทิ้ง

 

"ไม่!หนูไม่ไปปล่อยหนู!"

 

"แม่งอย่าดิ้นดิ!" อัสนีที่เป็นคนจับพริ้มให้เดินตามไปที่รถสีดำที่จอดใกล้ๆ

 

พลั่ก!

 

"ฮึก.ช่วยด้วย!ช่วยพริ้มด้วยพี่ฮอร์คอ๊ะ!"

 

หมับ!

 

มือของใครบางคนที่ไล่ตามมาติดๆจะที่ข้อมือเล็กๆร่างเล็กหันไปมองชายที่ทำหน้าตานิ่งๆแต่เเววตาบอกว่าไม่พอใจเอามาก

 

"ฮึก.ปล่อยหนูไปเถอะเราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันฮึก..นะคะ" พริ้มพยายามจะขอร้องอัสนีที่บีบเเขนเธอจนแทบจะละเอียดจนเผลอคลายให้เบาลงแต่ทว่า..

 

"อย่าให้ฉันต้องใช้ไม้แข็งกับเธอนะ!"

 

"ไม่ฮืออหนูขอร้องอื้อออ" อัสนีล้วงเอาผ้าที่ติดตัวมาปิดที่จมูกของพริ้มจนเธอสลบในอ้อมกอดเขาอัสนีอุ้มเธอขึ้นเดินไปที่รถที่สายฟ้าขับมาจอดไว้รอมุ่งสู่ขุมนรกของเธอคนนี้

 

BLACK-GAO

 

"อื้อออ" คนตัวเล็กพอรู้สึกตัวก็ปะทะกับกลิ่นเหม็นอับคาวคละคลุ้งไปทั่วเธอพยายามจะหนีแต่กลับมีโซ่ขนาดใหญ่ขึงเธอไว้กับเสาเหล็กที่ตั้งตระหง่านกลางห้องเชือด..!!

 

พอเธอเหลือบไปมองรอบๆห้องก็พบชายที่จับตัวเธอมายืนเรียงกันโดยมีชายที่นั่งไขว้ขากระดิกอยู่ที่เก้าอี้เขาใช้ลิ้นดุนแก้มตัวเองมองมายังเธอก่อนจะลุกขึ้นมาใกล้ๆเธอ หมับ!

 

"อ๊ะ!" มือหนาราวกับคีมเหล็กบีบเข้าที่ใบหน้าของเธอจนเธอเบ้ปากด้วยความเจ็บ

 

"นี้นะเหรอน้องไอ้ฮอร์คพาไปซ่อนเก่งเหมือนกันนิหึๆ"

 

พรึ่บ!

 

ไป๋ลู่เอามือออกผลักใบหน้านั่นลงยิ่งเขามองนานๆยิ่งเกลียดเข้าไส้!

 

"ฮึก จะ จับหนูมาทำไมคะ?" เธอช้อนตามองชายที่มีรอยสักใต้ตาเล็กน้อยท่าทางสั่นๆ

 

"หึ!จับมาทำไมเหรอ?เพราะไอ้ฮอร์คไงมันทำร้ายพี่ชายกู!จนป่านนี้ยังไม่ฟื้นขึ้นมา!!!" ไป๋ลู่พ่นคำหยาบออกมาใส่หน้าพริ้มที่เอาแต่ร้องไห้ส่ายหน้า

 

"ฮึก.พี่ฮอร์คเป็นคนดีเขาไม่ทำแบบนั้น"

 

"เออ!สรรเสริญกันเข้าไปรักกันมาก!แบบนี้แหละกูชอบ!ทำพี่ไม่ได้ทำน้องแทนก็ได้นิเนาะ"

 

"ฮึก..หนูขอร้องอย่าทำอะไรหนูเลยฮือๆๆ"

 

"ต่อให้น้ำตาเธอหมอเป็นลิตรๆกูก็ไม่สงสาร!" ไป๋ลู่จิกผมพริ้มเงยขึ้นอย่างรุนแรงจนแทบหลุดออกไปจากหัว

 

"งานที่กูสั่งพวกมึงหามายัง?" ไป๋ลู่เอียงคอไปถามลูกน้องที่อยู่ข้างหลังโดยที่มือยังจิกผมพริ้มอยู่

 

"อืม.ได้แล้ว"

 

"ดี!บอกเข้ามา!" ผมสั่งพลันถอยออกห่างน้องของศัตรูไปนั่งที่เดิมท่าทางสะใจไม่น้อย

 

"!!!!!"

 

 

 

 

 

 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายของ

..มดตัวจี๊ด..

 

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาติดตามกันนะคะ

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น