paper stories

สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ. ห้ามลอกเลียนแบบ มีความผิด

มาเฟีย~โกรธ_สามวันสามคืน #1

ชื่อตอน : มาเฟีย~โกรธ_สามวันสามคืน #1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 177.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2560 11:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟีย~โกรธ_สามวันสามคืน #1
แบบอักษร

ดิรอสซี่ เพลส

ร่างบอบช้ำของเกรซถูกนำเข้าไปในห้องรับแขกของดิรอสซี่ เพลส ​

มาร์กและอังเดรได้รับคำสั่งสั้นห้วนจากปากเม้นตึงของเลโอ ว่า  

'อย่าให้ตายฟื้นเมื่อไหร่ไปบอกฉัน'

ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะชายตาแลร่างที่ถูกกระทำย่ำยีปางตาย พูดจบก้าวยาวๆเดินหายเข้าไปในห้องนั่งเล่นทันที

เลโอยกขวดเหล้าสีอำพันออกมารินให้ตัวเอง กระดก พรวดด.. ลงคอสองแก้วติดกัน ความร้อนแรงแผดเผาลงไปตามลำคอช่วยทำให้สมองคิดได้แจ่มใสขึ้น ความกังวลและรู้สึกผิดถูกปัดออกไปอย่างรวดเร็ว

แม่บ้านเก่าแก่ร่างท้วมเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูที่เปิดโล่ง กระสับกระส่ายลังเล

"มีอะไร?"

ถามไม่มองหน้า เสื้อเชิ้ตเนื้อดีถูกกระชากจนกระดุมปลิวหายออกไปสามเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกกว้างสีเข้ม ผมถูกมือหนายกขึ้นเสยจนยุ่งเหยิง

"คุณหนูคะ ป้าจะขอไปดูแล คุณผู้หญิงที่เพิ่งถูกพาตัวเข้ามา"

โรสแม่บ้านเก่าแก่ที่คอยดูแลความเรียบร้อยในบ้านและเลี้ยงดูเลโอมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบกึ่งตำหนิ

"..........."

ก้มหน้า ขยับแก้วในมือไปมา

"ป้าพบเธอตอนที่อังเดรอุ้มขึ้นไปที่ห้องรับแขก เธอดูไม่ค่อยดี อาจจะป่ว...."

"อยากจะทำอะไรก็เชิญ แค่ไม่ให้ตายเป็นพอ"

ปัดรำคาญ ป้าโรสเพียงพยักหน้ารับแล้วเดินขึ้นบันไดไป

เลโอกระดกเหล้าลงคอไปอีกสองแก้วติดๆความคิดวุ่นวายสับสน พ่อโธมัสรักผู้หญิงคนนี้เพราะอะไร ทั้งๆที่ยังไม่มีอะไรกัน เธอมีอะไรดีนอกจากความร้อนผ่าว คับแน่น แห้งผากที่ยังคอยตามหลอกหลอน

ส่ายหน้าแรงๆเพื่อสลัดความคิด สายตาเหลืบไปเห็นร่างท้วมของป้าโรสยืนกระสับกระส่ายหน้าประตูอีกครั้ง

"มีอะไร?"

กระแทกเสียงถาม

"คุณผู้หญิงเธอช้ำไปทั้งตัว ตัวร้อนจี๋  น่าจะเป็นไข้....."

"แล้วไง ไม่ต้องอธิบายฉันไม่อยากรู้"

แทรกขัดขึ้น อารมณ์กรุ่น 

"ป้าจะขอเอายาไปให้เธอ"

เลโอโบกมือไล่ ไม่ต้องการรับรู้อะไรอีก ป้าโรสเดินหายเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็ว

มือหนายกขึ้นเสยผมพร้อมกับเสียงถอนหายใจแรงๆ คืนนี้คงต้องไปหาที่ระบายที่ไหนสักแห่งกับใครสักคนหรืออาจจะสอง แต่ความรู้สึกกับตรงกันข้ามมันตื้อ ขัดใจไปหมดไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น หมดอารมณ์อย่างสิ้นเชิง

"มีอะไรอีก?"

เริ่มหมดความอดทน เมื่อเห็นป้าโรสมายืนตรงตำแหน่งเดิมเป็นรอบที่สาม

"คุณผู้หญิงเสื้อผ้าเธอขาด สกปรกและไม่มีเปลี่ย......"

"พอ อยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องมาบอกฉัน ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น"

น้ำเสียงกระด้าง กระแทกแก้วลงบนโต๊ะ เดินลิ่วๆออกจากห้องไป


--------------- ☆☆☆--------------


เกรซลืมตาที่แสบ บวมช้ำขึ้นมองไปรอบห้องสีฟ้าสดใส

'ฉันตายไปแล้ว ที่นี่คือสวรรค์ใช่ไม๊?"

รำพึงกับตัวเอง สายตามึนงงสับสนมองไปรอบตัว ภายในห้องตกแต่งด้วยสีฟ้า ผ้าม่านสีฟ้าอ่อนให้ความรู้สึกผ่อนคลายสดชื่น 

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้ต้องตื่นออกจากความเพ้อฝันและมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ที่เริ่มกระหน่ำสาดซัดเข้าหาเหมือนเกลียวคลื่น

"ฟื้นแล้วเหรอคะ คุณเป็นไข้อยู่ตั้งสองคืน"

ป้าโรสถือถาดอาหารเข้ามาพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม

"ที่นี่ ที่ไหน? ป้าเป็นใคร? แล้วไอ้คนชั่วนั่น.."

รัวคำถามตามความทรงจำที่เริ่มพรั่งพรูเข้ามา

"ถามทีละคำถามดีกว่านะคะ ป้าจะตอบเฉพาะคำถามที่ตอบได้"

ยิ้มแย้มใจดี วางถาดอาหารลงบนโต๊ะชิดหน้าต่าง แล้วเดินเข้าไปนั่งบนขอบเตียงอังหน้าผากประเมินความร้อนของหญิงสาวหน้าตาซีดเซียว

"ที่นี่ ดิรอสซี่ เพลส เป็นบ้านของเลโอ"

"ดิรอสซี่ ปราสาท เลโอ"

ทวนงงๆ ไม่แน่ใจว่าคุ้นเคยกับชื่อเหล่านี้หรือว่าเคยเกี่ยวข้องยังไง เกรซกัดปากไม่จำเป็นต้องรู้หรือเข้าใจอะไรทั้งนั้นตอนนี้อยากจะกลับบ้านให้เร็วที่สุด อยากจะกลับประเทศไทย 

"ฝน ใช่ลืมฝนไปเลย"

ไม่รู้ว่าปลอดภัยดีรึเปล่า ถ้าปลอดภัยดี ป่านนี้คงเป็นห่วงแย่ อาจจะออกตามหาจนจ้าละหวั่น ขยับร่างลุกขึ้นนั่งอย่างรีบร้อนเป็นห่วงน้องสาว

"โอ๊ยยยยยยย"

ปวดระบมไปทั้งตัวโดยเฉพาะกลางหว่างขาเรียวที่ยังคงปวดหนึบๆ เริ่มซวนเซ หน้ามืดจนต้องจับขอบเตียงเพื่อใช้พยุงกาย

"คุณผู้หญิงจะลุกไปไหนคะ?"

"ฉันจะกลับบ้าน"

กระซิบแผ่ว พยายามลุกอีกครั้ง

"ไม่ได้นะคะ คุณต้องทานอาหารนี่ก่อน คุณไม่ได้กินอะไรเลยมาสองวันแล้ว ทานก่อนให้มีแรงแล้วค่อยคิดค่อยทำเรื่องอื่นต่อ เชื่อป้านะคะ"

เข้ามาลูบไหล่ปลอบโยนเห็นใจ 

เกรซเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายครั้งของหญิงสูงวัยที่ดูจริงใจและห่วงใยอย่างแท้จริง น้ำตาคลอก่อนจะหยดไหลรินออกมาเป็นทาง บนแก้มนวลขาวซีด เสียงสะอื้นร่ำไห้แทบขาดใจดังเล็ดลอดออกมา

ป้าโรสขยับลงนั่งเคียงข้าง เอนร่างหญิงสาวเข้ามาแนบอกของตัวเองสองมือยกขึ้นลูบหลังบอบบางปลอบโยนแผ่วเบา ไม่รู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เลโอต้องใจร้าย ทำร้ายผู้หญิงคนนี้ได้อย่างทารุณ แต่ที่รู้แน่ๆคือหัวอกของความเป็นลูกผู้หญิงเหมือนกัน

เกรซกล้ำกลืนน้ำตาและพยายามกินทุกอย่างลงไปให้ได้มากที่สุดเพื่อเรียกพละกำลังและความคิดให้กลับมา 

แม่บ้านที่รู้ชื่อภายหลังว่าโรส สั่งกึ่งขอร้องให้เกรซอาบน้ำชำระล้างความเจ็บปวดเมื่อยล้าออกไปให้หมดเพื่อให้สมองและร่างกายสดชื่น ปลอดโปร่งแล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

"จะหนีออกไปจากที่นี่ได้ยังไง?"


--------------☆☆☆----------------

เกรซก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าสดชื่น ผมหมาดชื้น หลังจากที่ใช้เวลาทำใจและร้องไห้อย่างหนักอยู่ในห้องน้ำร่วมสองชั่วโมง ร่างกายอวบอิ่มทุกส่วนดูปกติดี มีเพียงอย่างเดียวที่ถูกกระทำย่ำยี สูญเสียไม่สามารถกลับมาเป็นดังเดิมได้อีก สูดลมหายใจลึกยาว รวบรวมกำลังใจ 

'ของที่มันเสียไปแล้วก็ถือว่าทำทาน ชีวิตยังมีค่า'

เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อนุ่มปกคลุมเรือนร่างอวบอิ่มเอาไว้จนมิดเพราะความยาวของตัวเสื้อและขนาดที่ใหญ่กว่าถึงสองเท่า ทำให้เกรซดูเหมือนเด็กเล็กๆที่ถูกห่ออยู่ในกองผ้าสีขาว

"ผู้หญิงแพศยา ดูจะสุขสบายมากไปแล้วนะ"

เสียงทุ้มห้าว ประชดประชันดังมาจากประตูที่ชายหนุ่มปิดเอาไว้และยืนกอดอกพิงอยู่

"แก ไอ้ ไอ้....."

ละล่ำละลักเมื่อจำเสียงทุ้มห้าวแบบนี้ได้ขึ้นใจตั้งแต่คืนวันนั้น

"หุบปากถ้าเธอด่าออกมาให้ฉันได้ยิน ฉันจะตัดลิ้นเธอซะ"

ย่างสามขุมเข้ามาหา เกรซถอยหลังกรูดไปชิดผนังห้องน้ำ

"ดี ฆ่าฉันเลยซิ ตอนนี้เลย"

เชิดหน้า ทำใจดีสู้เสือประชดกลับ ร่างสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

"ปากดีนักนะ"

มือหนายกขึ้นบีบปากบางเอาไว้แน่น ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิด

"อื้อออออ ปล่อย"

สะบัดหน้าหนี พยายามเตะขาดิ้นรนแบบเปล่าประโยชน์

"ทำไม?"รังเกียจขยะแขยงมากนักรึไง? ฉันมันไม่แก่พอให้เธอหลอกใช่ไม๊?"

รัวเป็นชุด อยากรู้นักว่าเธอทำยังไง

"ใช่ รังเกียจ ฉันขยะแขยงเป็นที่สุด"

กระซิบน้ำตาคลอ ทั้งกลัว ทั้งเจ็บปากที่ถูกบีบเอาไว้แน่น ความทรงจำที่ถูกย่ำยีเริ่มหวนคืน

"ยังไม่รู้สำนึกอีกใช่ไม๊? บอกมาซิว่าเธอจะมาเอาอะไรที่ปราสาท?"

"ฉันไม่ได้มาเอาอะไร แค่มาดูเหมือนคนอื่น"

เบือนหน้าหนีดวงตาแข็งกร้าวที่จ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"อย่าโกหก พ่อฉันให้อะไรเธอบ้าง?"

"พูดบ้าอะไร? ฉันไม่รู้เรื่อง"

"ใกล้ตายแล้วยังจะปากแข็งอีกใช่ไม๊?"

เลโอ กระซิบพร่า ลมหายใจร้อนๆรินรดแก้มเนียนใสทั้งสองข้างที่กำลังแดงก่ำด้วยความกลัวและการออกแรงขัดขืน ริมฝีปากบางถูกเจ้าตัวกัดเม้นเอาไว้จนแดงช้ำ ขนตางอนยาว ดวงตาวาววับไปด้วยหยาดน้ำตาที่จวนจะหยด

"อย่าา ฉันกลัวแล้ว"

กระซิบอ้อนวอน เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉย

"บอกมา..พ่อฉันยกอะไรให้เธอ?"

รู้สึกแปลกๆไม่เข้าใจตัวเอง รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

**"ฉันไม่รู้จริงๆได้โปรดอย่าทำอะไรฉันอีกเลย ฆ่าฉันเลยก็ได้..แต่อย่าข่มขืนฉันอีก...ฮึก ฮือ..ฉันยอมตาย ฆ่าฉันเลย..เกลียดมากใช่ไม๊? ฮือออออ..**"

​สะอื้นจนตัวโยน น้ำตาไหลออกมาราวทำนบแตก กลัวจนมือเย็นเชียบ

"เธอกำลัง ทำให้ฉันโกรธ"

กระซิบรอดไรฟัน โกรธจนหูอื้ออ 

ข่มขืน คำที่ไม่เคยถูกบรรญัติไว้ในพจนานุกรมผู้หญิงของเลโอ ไม่เคยเลยสักครั้งที่ต้องขืนใจผู้หญิง

"อย่าาาา ทำฉันอีกเลย ฉันกลัวแล้ว ฮือออ..ฮืออๆๆ.."

ไม่เหลืออะไร ยอมอ้อนวอนขอชีวิต

"ฉันเคยบอกแล้วใช่ไม๊?ว่าน้ำตาช่วยอะไรเธอไม่ได้ และที่สำคัญเธอทำให้ฉันโกรธ เธอก็ต้องรับผิดชอบ"

"ไม่นะ ฉันรับไม่ได้อีกแล้ว....อย่าาาาา"

กรี๊ดดดดดดดดดด


--------------☆☆☆--------------

**เลโอเริ่มหวั่นไหว จะเป็นยังไงต่อ ความจริงคืออะไร ต้องติดตามจ้า**


ความคิดเห็น