ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ถือกำเนิดและสูญสลาย

ชื่อตอน : ถือกำเนิดและสูญสลาย

คำค้น : แวมไพร์ หมอหนุ่ม หมอหล่อ รักแรกพบ สอดใส่ ร่วมรัก รัญจวน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2560 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถือกำเนิดและสูญสลาย
แบบอักษร

ในทุกๆการถือกำเนิด มีการสูญเสียเสมอ...

ลมหายใจและเบือดเนื้อที่เคยอบอุ่น กลับกลายเป็นเนื้อตัวเย็นชืดและไอเย็นยะเยือกที่พ่นออกมาจากปอดหาได้มีความร้อนแม้แต่น้อย

คุณเชื่อเรื่องนี้รึป่าว?

เกลคนเก่าคงส่ายหัวไปมาแน่ๆ แต่ตอนนี้เธอเชื่อ เชื่อทั้งหมดว่าเรื่องเนื้อจินตนาการจะคิดมีอยู่จริง

คนๆหนึ่งได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตอื่นไปเรียบร้อย กับอีกหนึ่งชีวิตที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น...

ก่อนที่เกลจะสำรวจความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ด้วยความเป็นห่วงชายหนุ่มตรงหน้าเธอก็พุ่งตัวเข้าไปหาเขาในทันที 

พละกำลังและความเร็วมันช่างเหลือเชื่อ เมื่อชั่วโมงก่อนเธอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะตาย ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ทว่าตอนนี้พละกำลังมากมายคล้ายม้าศึกก็ไม่ป่าน

"หมอ! หมอคะ!" เสียงใสๆตะโกนเรียกคนไม่ได้สติเสียงดัง 

สายตาคู่สวยกวาดมองไปจนพบกับเข็มและสายถ่ายเลือดระโยงระยาง ที่พันรัดถุงเลือดที่ห้อยอยู่เหนือหัวเตียง จากนั้นสายจากถุงเลือดก็พาดเข้ามาหาเธอ อีกเข็มหนึ่งกำลังทิ่มอยู่ที่ข้อพับแขนของเธอเอง

ใจที่ร้อนรนยิ่งกระวนกระวายเข้าไปอีก เกิดอะไรขึ้นกับเธอและหมอกันแน่! ทำไมเขาถึงได้นอนหมดสติอยูาอย่างนี้

มือเรียวเล็กเย็นชืดยื่นไปเเตะเหนือริมฝีปากบางได้รูปของเขาด้วยความหวาดหวั่น ลมหายใจ! เขายังมีลมหายใจแต่แผ่วเบาเหลือเกิน

เป็นลมรึป่าวนะ? เขาอดหลับอดนอนมาหลายวันทีเดียว

ร่างบางระหงรีบลุกเดินไปที่ตู้เก็บยาของเขาทันที สายตามองกวาดไปจนไปเจอเขากับกลูโคส*เข้า เจ้าหล่อนก็กวาดเอาแอมโมเนีย*สำลี เข็มฉีดยาและทุกสิ่งอย่างที่มือคว้าได้มาขนเต็ม

หมอสาวทำหน้าที่พยาบาลคนไข้อย่างขมักเขม้น นิ้วเรียวยาวปลดเอาปลอกเข็มออกจากด้ามอย่างเร่งรีบก่อนจะแทงเอาปลายเข็มเข้าไปในขวดของกลูโคสและดึงไซลิงลงเพื่อนถ่ายโอนกลูโคสแบบน้ำมาไว้ในกระบอกฉีดยาแทน

เมื่อจับเข็มได้ที่แล้วก็หงายท้องแขนของเขาขึ้น ทว่าก่อนที่จะกดปลายเข้มเข้าไปในหลอดเลือดดำของเขา ก็พบว่าที่ข้อพับแขนของเขามีรอยเข็มรอยใหญ่อยู่ก่อนแล้ว

เธออยากจะหวังให้สิ่งที่คิดไม่เป็นจริง แต่สภาพของเข็มอีกด้านที่ห้องระย้าอยู่นั้นมันบงชัดเหลือเกิน เธอรอดตายและเขากำลังจะตาย!

เพล้งง!!!!!

เข้มฉีดยาในมือล่วงหล่น น้ำตาหยาดใสค่อยๆหลั่งออกมาอาบสองข้างแก้ม เสียงสะอื้นของเธอค่อยๆดังขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอจะช่วยอะไรเขาได้อีก... เธอไม่รู้อะเกี่ยวกับร่างกายนี้เลย

"หมอ...อึก..ฮืออออ" เกลร้องไห้คล้ายกับเด็กตัวน้อยๆทีากำลังถูกพรากออกจากอกแม่ก็ไม่ปาน ใครได้มาเห็นภาพนี้เป็นอันต้องหดหู่ตามไปด้วยแน่ๆ

"หมอจะทำยังนี้ไม่ได้นะ ตื่นขึ้นมาดูเกลสิคะ ผลงานของหมออยู่ตรงนี่ไง ฮื่อออ" พูดไปก็เอาแต่ร้องไห้ไป มื่อน้อยก็ยื่นไปกุมปกเสื้อของคนไม่ได้สติเอาไว้มั่น จากนั้นก็ออกแรงเขย่าครั้งแล้วครั้งเล่าคล้ายคนเสียสติ

หน้าที่นองไปด้วยน้ำตาของเธอซุกลงไปกับอกของเขาก่อนจะจมหน้านั้นเข้าไปกับอกแล้วเอาแต่ร้องไห้ ร่างน้อยโถมทับร่างของเขาและเกาะเกี่ยวเอาไว้มั่น คล้ายกลัวมามันจะหนีหายไปอย่างไรอย่างนั้น

"แค่กๆๆ อึก" เสียงแผ่วเบาที่แข่งกับเสียงร้องไห้ทำเอาร่างเล็กที่กำลังหลั่งน้ำตาเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความประหลาดใจและปลื้มปลิ่มในหัวใจดวงน้อยๆที่ไร้ซึ่งไออุ่น

แววตากระจ่างของเขากำลังเพ่งมองมายังเธอ แม้มันจะเป็นแววตาที่ดูอ่อนล้าแต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้มันคือ 'ความอบอุ่น' ที่หล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยของเธอให้เต้นต่ออย่างลิงโลด

"หมอ!!!" หลังจากตะโกนก้องร่างบางก็กระโดดขึ้นไปกอดเขาเสียแน่น หน้าน้อยๆซุกอยู่ที่ข้างกกหูเขาอย่างออดอ้อน เธอทำตัวคล้ายลูกลิงเกาะแม่และยังคงหลั่งน้ำตาแห่งความปิติออกมาไม่ขาดสาย

"คนบ้า คนบ้า" ปากก็พร่ำบ่น กำปั้นน้อยๆทุบที่อกแกร่งของเขาอย่างเอาเรื่อง ทว่าเมื่อเขาไอออกมาอีกสองหนเธอก็ยุติการลงโทษแต่เพียงเท่านั้นเพราะใจไม่แข็งพอ

ในความเงียบยังมีเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาว เสียงหายใจติดขัดเพราะการร้องไห้อย่างหนัก นอกจากเสียงยังมีลมหายใจอ่อนๆที่รวยรินอยู่ข้างกกหู ลมหายใจที่เคยมีไออุ่น บัดนี้มันกลายเป็นไอเย็นยะเยือกไปแล้ว!

มือแกร่งที่ชาดิกเพราะการสูญเสียเลือดค่อยๆขยับขึ้นมาอย่างเชื่องช้าและกอบกุมเอวขอดของเธอเอาไว้อย่างหลวมๆ สัมผัสแผ่วเบาของเขาค่อยๆลูบไปตามแผ่นหลังนวลละออของเธออย่างแช่มช้า เบามือ...

"เย็น...ทั้งตัว" เขาบอกเสียงแหบทว่าน้ำเสียงมีความภาคภูมิใจแฝงอยู่ด้วย

"ฉันคิดว่าคุณจะตาย..." ยังไม่ทันที่คนนอนบนกายแกร่งจะได้พูดจนจบประโยค ริมฝีปากบางของเขาก็ยื่นขึ้นมากระกบกับริมฝีปากอวบอิ่มของเธอเอาไว้เสียแล้ว

สัมผัสที่อ่อนนุ่มราวกับปุยเมฆ กลีบปากของเขาค่อยๆละเลียดชิมกลีบปากของเธออย่างเชื่องช้า ค่อยๆดูดดื่มความหวานความหอมของเธอทีละนิดอย่างมัวเมา

ลมหายใจของทั้งคู่ล้วนเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือก...เขาไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป


*******************************************

แถมหวานให้นิดนึง เดี๋ยวจะโกรธไรท์ซะก่อนนน

จะพยายามจบเรื่องนี้ภายในเดือนนี้นะคะ ติดตามกันด้วยเน้อออ. ร้ากกก


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว