facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่3

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2563 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่3
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่3 

 

เด็กหนุ่มเริ่มหงุดหงิดนิดหน่อย  ในใจคิดว่ามันคงเป็นการรับน้องของหอนี้หรือยังไง....เสียงที่เขาได้ยินมันเหมือนเสียงอะไรล้มจากด้านนอกระเบียบเเต่พอออกมาดูก็มักจะไม่พบอะไรที่เเปลกไปจากเดิมสักนิด 

 

//...ถ้ามีอีกจะลงไปเเจ้งผู้ดูเเลเเม่ง//เด็กหนุ่มได้เเต่คิดในใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าด้านในไป 

. 

. 

. 

และก็เป็นดังทุกคืน  ออลตินดื่มเลือดของกอไผ่อย่างเช่นทุกคืน  อันที่จริงเขาไม่จำเป็นจะต้องดื่มเลือดทุกๆ วันก็ได้  แต่เพราะออลตินดันรู้สึกชอบและหลงใหลในเลือดหวานๆ กับสัมผัสอุ่นๆ นุ่มมือจากร่างบางนั้นถึงได้ขอดื่มทุกวัน...เเล้วยังทำรอยเเสดงความเป็นเจ้าของเอาไว้ทุกวันด้วย 

 

สำหรับชาวจันทรารอยดูดที่เกิดขึ้นจากการดูดเลือดไปนั้น สามารถทำให้เเสดงเเละไม่เเสดงก็ได้  หากเเสดงเอาไว้ ชาวนครจันทราตัวอื่นก็จะไม่ยุ่งกับเหยื่อที่มีเจ้าของเเล้ว รอยดูดจึงเป็นสัญลักษณ์ของการมีเจ้าของเเล้วนั้นเองเพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดปัญหากับต่อสู้ระหว่างชาวนครจันทราด้วยกัน 

 

โดยปกติ ชาวจันทราส่วนมากจะไม่ทิ้งรอยเอาไว้ เพราะเเค่ดูดเลือดมาเป็นอาหารเท่านั้น...เเต่สำหรับกอไผ่ที่ได้รับรอยเเสดงความเป็นเจ้าของจากออลตินไป  นั้นเเสดงให้เห็นได้เลยว่า ออลตินหวงอาหารชิ้นนี้มากถึงขนาดไม่ยอมเเบ่งให้ใคร 

. 

. 

. 

หลายปีผ่านไป 

ตอนนี้จากเด็กหนุ่มวัยรุ่นกลายมาเป็นหนุ่มเต็มตัว  กอไผ่ในวัย  20 ปี  กำลังศึกษาอยู่ที่มหาลัยแห่งหนึ่ง รูปร่างใหญ่กว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย  และแน่นอนว่ายังคงอยู่หอพักเดิม เพิ่มเติมคือตอนนี้รอยที่คอของเขา ดูแทบจะเหมือนปานแดงๆ ไปแล้ว จะรู้สึกเจ็บบ้างเป็นบางครั้ง.... 

 

 

#กอไผ่ 

 

หาววว!! 

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง...ลงมานอนพื้นได้ไงวะ??!...ผมลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะหันไปเห็นสาเหตุที่ทำให้ผมต้องลงมานอนบนพื้นแบบนี้...ไอ้เหี้ยหมอก!!!! 

 

“ไอ้เหี้ยหมอก...ตื่นไอ้สัส  กลับไปนอนหอมึงไป!!”ผมใช้เท้าเขี่ยๆ ไอ้ห่าหมอกที่นอนแผ่อยู่บนเตียงนอนของผมอย่างสบายใจ… 

 

ไอ้เวร นอนสบายเลยนะมึง  ให้เจ้าของห้องลงมานอนพื้นได้นะไอ้สัส-*-!! 

 

“อืออ....ไม่เอากูง่วงง”มันว่าแล้วพลิกตัวหนีไปอีกทาง 

 

“เวรจริงๆ มึงเนี่ย!!”ผมมองมันเอือมๆ...เอ่อ...แล้วรูมเมทผมไปไหนซ่ะล่ะเนี่ย??? 

 

“ฟีบี!!...อยู่ไหนวะ??”ผมเดินหามันจนทั่วห้องแต่ก็ไม่เจอ  หายไปไหนของมัน...หรือว่ากลับบ้านวะ  เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์แถมเมื่อวานมันก็ไม่ได้ไปเที่ยวกับผมกับไอ้หมอกด้วย 

 

ปึก!! 

 

“โอ๊ย!!”ผมร้องออกมาทันที เมื่อกำลังจะหันหลังกลับข้างมาในห้อง   หน้าของผมก็กระแทกเข้ากับอกแกร่งๆ นั้น...รู้เลยคำว่ากระแทกใคร...ไม่ใช่ไอ้ห่าหมอกแน่ เพราะมันก็แคระแกร็นพอๆ กับผมนั้นแหละถ้าเทียบกับเจ้าของออกแกร่งเนี่ย- -!! 

 

  นี้ขนาดผมว่าผมสูงขึ้นเยอะแล้วนะ ยังตัวแค่อกไอ้ห่านี้เอง 

 

“เจ็บไหม?” มันถามออกมาเสียงเรียบนิ่ง...นี้ห่วงกูจริงปะเนี่ย-*- 

 

ไอ้เปรตสูงโปร่งที่ชนกับผมเนี่ยแหละครับ...ที่เป็นรูมเมทกับผม เจอกันตอนปี1 มันหาที่พักผมหาคนแชร์ค่าห้องเพราะจะเอาเงินไปเที่ยว...จุ๊ๆ อย่าบอกเเม่ว่าผมจะเอาไปเงินไปเที่ยวนะ  ก็เลยกลายเป็นว่าเราได้ประโยชน์ร่วมกัน  แถมมันยังอยู่กลุ่มเดียวกับผมด้วยก็เลยไม่ต้องกังวลอะไร...มันมองหน้าผมนิ่งๆ เหมือนต้องการคำตอบของคำถามมันเมื่อกี้..เออครับ อะๆ...กูตอบละ 

 

“ไม่เจ็บ...แล้วมึงไปไหนมากูตะโกนเรียกคอจะแตก” 

“โทรศัพท์”มันตอบออกมา  ก่อนจะก้มลงมาหาผมใกล้ๆ แล้วทำจมูกฟุดๆ.. 

“เหม็นเหล้า”มันพูดออกมาหน้านิ่งๆ แล้วเดินหนีไปที่เตียงนอนของมัน  ซึ่งก็อยู่ข้างๆ เตียงผมนั้นแหละ  มีเหลือบมองไอ้ห่าหมอกที่นอนตายอยู่บนเตียงนิดๆ ด้วยนะ  

 

ก็แดกมาไม่เหม็นได้ไงเล่าไอ้ห่า-*- 

 

“ไปโทรที่ไหนมาวะ...ความลับอ๋อ ถึงคุยในห้องไม่ได้??”นั้นละ...ต่อมเสือกทำงานเลยครับ พอนึกขึ้นมาได้ว่ามันตอบว่าอะไร…ผมเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงของมันถึงจะเป็นเตียงเดียวแต่ก็ใหญ่พอจะให้นอน 2 คนได้ 

“...”นิ่งครับ  เพียงแค่ปลายตามามองผมนิดๆ แล้วกลับไปสนมือถือของมันต่อ....กูคงยอมแพ้หรอก...คนอย่างกอไผ่..เรื่องเผือกนี้ขอให้บอกชอบทานเป็นยิ่งนัก 

“เงียบๆ คุยกะสาวโคนมคนนั้นละเซ่” 

 

พลึบ! ตุบ! 

 

ร่างของผมถูกไอ้ห่าฟีบีกระชากเข้าไปหา ก่อนจะพลิกตัวขึ้นไปคร่อมทับเอาไว้....ไอ้ห่าๆ ท่าทางล่อแหลมฉิบ...ออกไปจากตัวกู เดี๋ยวไอ้เหี้ยหมอกเห็นล้อตายห่า!! 

 

“อะ...ออกไปเลยมึง  ทำเหี้ยไรเนี่ย!”ผมรีบดันตัวมันออกห่างๆ...แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะแรงเท่าผมเนี่ยนะจะไปสู้ไอ้ห่าแรงควายนี้ได้...อนาถจังกู 

“มึงเคยเจองั้นเหรอ!!”เสียงมันดูกระวนกระวายใจ... 

“กะ...กลัวกูแย่งหรือไงวะ...ของเพื่อนกูไม่อะ..” 

“กูถามว่าเคยเจองั้นเหรอ!!”มันตวาดเสียงถามออกมาอีก  ตาคมสีน้ำข้าวของมันจ้องลึกเข้ามาที่นัยต์ตาของผม...กูกลัวแล้วคร้าบบ...แทบจะยกมือกราบอยู่แล้วเนี่ย 

 

ไอ้ฟีบีมันเป็นคนนิ่งๆ ครับ  แถมตัวก็สูงใหญ่เหมือนพวกฝรั่งคงเพราะมันเป็นลูกครึ่งละมั้งนะ..และเพราะแบบนั้นแหละ แค่มันจ้องก็เยี่ยวจะลาดแล้ว...ขอร้องฟีบีเพื่อนรัก อย่าแดกหัวกู ไม่อร่อยหรอกบอกก่อนนน 

 

“ไม่ๆ...ไม่เคยเจอ  แค่เห็นนั้นที่เขามาหามึงข้างล่างเฉยๆ”ผมตอบมันออกไปตามความจริง   สีหน้ามันดูจะโอเคขึ้นมาหน่อย  สงสัยจะจริงจังกับคนนี้ละมั้งครับถึงได้กลัวผมเจอขนาดนี้... 

 

ถึงจะชอบมองนมแต่ ว่าที่เมียในอนาคตกูของอกไข่ดาวพอเว้ย...ใหญ่ๆ เดี๋ยวก็ยานกระดาษสิยั่งยืน 

 

“....โทษที”มันมองผมก่อนจะถอยตัวออกไปนั่งอย่างเดิม 

“มะ..ไม่กลับบ้านเหรอวะ??”ทั้งผมทั้งมันนั่งเงียบอยู่แบบนั้นอยู่นานสองนาน  จนเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายทำร้ายความเงียบนั้นลง...ก็มันอึดอัดอะครับ 

“กลับ...แต่รอมึงมาก่อน”รอผม??  

 

 รอทำไมวะ?? 

 

“มึงไม่ได้เอากุญแจห้องไป  เดี๋ยวเข้าห้องไม่ได้”มันคงจะเห็นว่าผมทำหน้าสงสัยนั้นแหละ ถึงได้พูดอธิบายออกมาอีก 

“เรื่องแค่นั้นเอง...กูไปนอนห้องไอ้หมอกก็ได้” 

“ห้องตัวเองก็มี  จะไปนอนห้องคนอื่นทำไม”มันตวัดสายตามามองผมนิดหน่อย...โกรธไรกูเนี่ย..ข่มขวัญกูจัง-*- 

“เออๆ..ใจละกัน..กูไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” 

 

ไม่ไหวๆ ไม่อยู่ให้แม่งแดกหรอก...ชิงก่อนๆ 

 

“ไอ้หมอกกลับห้องมึงได้แล้วไอ้เหี้ย!”ผมตะโกนไล่ไอ้หมอก ขณะที่กำลังจะเดินไปหาเสื้อผ้าใส่  มันพลิกตัวหนีแถมยังหยิบหมอนมาอุดหูด้วย...เจริญไอ้สัส...เออ นอนไปเลย นอนให้หนอนมันขึ้นไปเลยไอ้เหี้ย! 

“หมอก”เสียงนิ่งๆ ของไอ้ฟีบีเรียกขึ้นเบาๆ...ย้ำนะครับว่าเบาๆ...แต่ไอ้เวรหมอกมันเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทำตาปริบๆ ทันที  ก่อนจะพยักหน้างึกๆ แล้วเดินออกจากห้องไป.... 

 

แหม่ ที่เนี่ยละเชื่องจัง 

. 

. 

. 

“ยังไม่กลับเหรอวะ??”พอผมเปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็เจอไอ้พีบีนั่งอยู่ที่เดิมนั้นแหละ  มันเงยขึ้นมามองผมก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาช้าๆ 

“มานี่มา”แล้วดึงให้ผมเดินตามมานั่งลงที่เตียงของมัน  มือหนาเลื่อนมาแย่งผ้าไปจากมือของผม ก่อนจะค่อยขยี้ลงบนหัวผมเบาๆ 

“เฮ้ยๆ กูเช็ดได้” 

“นิ่งๆ” 

“ครับ”โอเคครับ..นิ่งครับ...จากตอนแรกที่ผมพยายามแย่งมาเช็ดเอง แต่ตอนนี้กูหยุดนิ่งเลยครับ...ยอมครับยอมม 

“หิวหรือยัง”มันถามออกมามือก็กำลังเช็ดผมให้ไปด้วย...สบายยยย 

“ก็นิดหน่อย...ว่าจะลงไปหาไรแดกข้างล่างเนี่ยแหละ” 

“งั้นก็ไปสิ”พอเช็ดเสร็จเเม่งก็จับมือผม  ทำท่าจะดึงให้เดินตามมันไป 

“ละ..ละมึงจะไปไหนเนี่ย??” 

“ไปกินข้าวไง…ลุกสิ...หิวไม่ใช่หรือไง”อ๋อ  จะไปเเดกข้าวด้วยว่างั้น...มีปากก็พูดมาบ้างเซ่  

 

 คนนะโว๊ยไม่ใช้เจ้าพ่อเจ้าเเม่ใบ้หวย  จะได้อ่านใจมึงออก-*- 

 

“คร้าบๆ...ลุกแล้วครับพ่อ”เตี่ยกูยังไม่ดุเท่ามึงเลยห่า...นั้นมองกูอีก รู้ไงว่ากูด่าอะ  ผมเลยยิ้มให้มันแห้งๆ แล้วรีบเดินนำมันออกมาจากห้องทันที  

 

กูไม่อร่อยอย่างเเดกหัว...กกกกกกู!!!! 

 

BY : LUN_LA 

 

 

ความคิดเห็น