ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.36

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 95.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2560 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.36
แบบอักษร

ปภัสรินทร์ที่กำลังตะด่าคิลเลอร์เงียบลงทันทีที่นึกขึ้นได้ว่าโกรธเขาอยู่

"ฮ่าๆ เงียบทำไมหื้ม"

"คุณมาทำไม"เอ้า ! คิลเลอร์นึกขำในใจแล้วใครกันที่รอเขา

"มาหาเมียครับ"

"ใครเมียคุณไม่ทราบ !"

คิลเลอร์เดินเข้ามาใกล้หญิงสาวแล้วนั่งลงกอดเธอไว้แน่น

"ก็นี่ไงครับเมียพี่คิล ทั้งสวยทั้งน่ารัก"

คิลเลอร์ใช้วิธีปากหวานง้อหญิงสาวแต่ไม่เป็นผลปภัสรินทร์นั่งนิ่งไม่ตื่นเต้นกับคำหวานของชายหนุ่มสักนิด

"คิดถึงพี่มั้ยครับ"คิลเลอร์ถามพร้อมเอาคางเกยไหลบางเอาไว้

"ทำไมฉันต้องคิดถึงคุณด้วย แล้วนี่ก็ปล่อยฉัน ปล่อย !"

"ไม่ปล่อยครับ แต่จริงหรอที่ไม่คิดถึงใครน่ารอเช้ารอเย็นว่าพี่จะมามั้ยแล้วใครน่าร้องไห้งอแงที่พี่ไม่มาง้อ คนนี้หรือป่าวครับ"

ปภัสรินทร์เงียบไม่ตอบและทำเป็นไม่รับรู้คำที่คิลเลอร์พูด

"อ่าว เมียพี่เป็นใบ้ไปแล้วหรอ"

"นี่คุณ ฉันอึดอัดปล่อยสักทีสิแล้วจะไปไหนก็ไปกลับไปได้แล้ว !"

"แน่ใจหรอว่าอยากให้พี่กลับจริงๆ"

"ใช่ ปล่อย"

ปภัสรินทร์พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดคิลเลอร์แต่ก็ปล่าวประโยชน์เธอสู้แรงเขาไม่ได้

คิลเลอร์กอดร่างบางไส้ไม่ยอมปล่อย เขาดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ยอมคุยกับเขาถึงแม้จะไม่หวานเพราะหูก็เถอะ

"ห้าวววว พี่ง่วงจังเลยเมื่อวานทำงานดึกขอนอนตักหน่อยสิครับ"

ไม่ทันที่หญิงสาวจะปฏิเสธคิลเลอร์ก็ล้มตัวนอนเขาหัวหนุนตักเธอเรียบร้อย 'คนอะไรหน้ามึน'

"นี่ ! ลุกออกไปเดียวนี้เลยนะคุณคิล"

"ขอนอนหน่อยนะครับ ขอบคุณครับ"

ปภัสรินทร์ถึงกับปวดหัวกับความน่าด้านของชายหนุ่ม

"ฉันไม่อะ....."

"ชู่...อย่าเสียงดังครับพี่จะคุยกับลูก"

คิลเลอร์บอกหญิงสาวแล้วหันหน้าเข้าตรงท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยด้วยรอยิ้ม ปภัสรินทร์โกรธน่าดำน่าแดงกว่าเก่าแต่ก็ต้องชะงักเพราะคำพูดที่คิลเลอร์พูดกับลูกน้อยในครรภ์

"ตัวเล็กลูก...เป็นยังไงบ้างครับคิดถึงพ่อหรือป่าวหื้ม"

".................."ปภัสรินทร์เงียบรอฟังคำที่เขาพูดต่อ

"พ่อขอโทษนะครับที่วันนั้นทิ้งหนูกับแม่แต่พ่อไม่ได้จะทิ้งไปจริงๆนะครับหนูอย่าโกรธพ่อนะแค่แม่คนเดียวพ่อก็ง้อจะไม่ไหวแล้ว"

'ง้อไม่ไหว แล้วมาง้อทำไม'ปภัสรินทร์ได้แต่น้อยใจคิลเลอร์เงียบๆ

จุ๊บ

คิลเลอร์จูบลงที่หน้าท้องหญิงสาวนึกถึงวันเก่าที่เขาได้ทำกับเธอพรางน้ำตาคลอ หากวันนั้นเธอล้มแรงกว่านี้หากวันนั้นไม่มีคนรับต้วเธอไว้ป่านนี้จะเป็นอย่าไรบ้าง ลูกน้อยจะยังอยู่กับเขาหรือป่าว เขามันเลวจริงๆ

ปภัสรินทร์ที่เห็นชายหนุ่มน้ำตาคลอพร้อมกับเอาหน้าแนบท้องก็พลายน้ำตาคลอตามไปด้วยถึงแม้ไม่รู้สาเหตุที่เขาร้องก็เถอะ

"พ่อรักหนูกับแม่นะครับ จุ๊บ"

คิลเลอร์บอกรักทั้งสองแล้วหลับตาลงทันทีเขาอยากจะหลับเพื่อที่จะตื่นขึ้นมาอีกครั้งตื่นขึ้นมาเจอเธออยู่ตรงหน้า

เวลาผ่านไปไม่นานเสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าชายหนุ่มหลับไปจริงๆดูเหมือนเขาจะมีความสุขกับการนอนครั้งนี้ด้วย

ปภัสรินทร์นั่งมองหน้าชายหนุ่มที่หลับสนิดไปแล้วมือบางยกชึ้นมาลูบใบหน้าคิลเลอร์อย่างเบามือ ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอทั้งความทุกข์ความสุขและความเจ็บปวดพร้อมๆกันสิ่งที่เขาทำกับเธอมันยากที่จะให้อภัยนัก เธอควรทำอย่างไรดีความจะให้อภัยเขาหรือให้เขาออกไปจากชีวิตดีแต่ตัวเลือกที่สองช่างเจ็บนัก ลูกน้อยในท้องก็ต้องการพ่อแต่เธอไม่มั้นใจในตัวเขาเลยไม่กล้าแม้แต่จะคิดกลัวเหลือเกินกลัวว่าจะเป็นเหมือนเดิม

ก้มลงมองท้องน้อยที่มีใบหน้าเขาแนบอยู่พรางคิดถึงลูกน้อยไปด้วย 'หนูจะโกรธแม่หรือป่าวถ้าแม่ไม่ให้อภัยพ่อของหนู' เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวติดซ้ำไปซ้ำมาจนดวงตาสวยเริ่มปิดลงแล้วเขาสู่ห่วงนิทราตามชายหนุ่มไปทั้งที่มือบางยังอยู่บนใบหน้าชายหนุ่ม

คิลเลอร์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งตื่นขึ้นมาบนตักนุ่มของเมียรัก แต่กับพบสิ่งปกตินั้นคิอมือบางของเธอวางอยู่บนใบหน้าเขา เพียงเท่านี้เขาก็มีความสุขแล้วชั่งมีความสุขจริงๆกับการตื่นครั้งนี้แต่จะมีมากกว่านี้ถ้าตื่นมาพร้อมเจ้าตัวน้อย

คิลเลอร์ค่อยๆลุกออกจากตักหญิงสาวลุกขึ้นนั้ง ปภัสรินทร์ยังคงนั่งหลับอยู่แบบนั้นจนทำให้ว่าที่คุณพ่อนั่งยิ้มไปด้วย เจาจัดการให้เธอนอนลงบนตักเขาบ้างน้ำผ้าห้มผื่นน้อยที่วางอยู่ข้างๆมาห่มให้

ฟอดดดดดด

คิบเลอร์ก้มลงหอมแก้มร่างบางด้วยความสุขถึงเธอจะยังไม่ให้อภัยเขาแต่ตอนนี้ก็ดีกว่าตอนแรกเยอะ

"หายโกรธสักทีสิครับ แค่นี้พี่ก็ทรมานจะตายแล้วนะ พี่รักภัสนะครับรักหนูด้วยนะตัวเล็ก"


ตกเย็น........

ปภัสรินทร์รู้สึกตัวขึ้นมาหลังจากที่หลับไปนานพอสมควรแต่เอะ ! เขาไปไหนแล้วเธอฝันหรอกหรอนี่เขาไม่ได้มาหาเธอจริงๆสินะใบหน้าสวยเศร้าลงทันที คิลเลอร์ที่เดินออกมาจากห้องครัวพอดีทันที่ได้เห็นร่างบางทำหน้าเศร้า

"เป็นอะไรครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้น"

ปภัสรินทร์ได้ยินเสียงที่ถามก็หันไปมอง บางปากคลี่ยิ้มอ่อนๆให้อย่างละมุน 'เธอไม่ได้ฝันนี่เขามาจริงๆ' แต่ก็ต้องหุบยิ้มแทบไม่ทันเพราะลืมตัว

"ฮ่าๆๆ จะยิ้มก็ยิ้มสิครับไม่มีใครเอามีดไปฟันปากหรอก"

"นี่คุณ" ปภัสรินทร์ได้ยินที่คิลเลอร์พูดก็หญิงหมอนปาใส่ทันทีมีสิทธิอะไรมาว่าเธอแบบนี้อีตาบ้านี่

"โอ้ย ! ฮ่าๆปาใส่พี่ทำไมครับ โอ้ย..."

"ก็ใครใช้ให้คุณมาว่าฉันห้ะ ฉันนี่แหละจะเอามีดฟันปากคุณเอง มานี่ !"

ปภัสรินทร์ลุกขึ้นมาหวังจะไปเอามีดมาฟันปากชายหนุ่มจริงๆ คิลเลอร์เห็นดังนั้นก็วิ่งหนีพร้อมหัวเราะไปด้วย

"ฮ่าๆ ไม่เอาครับไม่เอา ฮ่าๆ"

ปภัสรินทร์ไล่ตามชายหนุ่มรอบบ้านจนลืมไปว่าตัวเองท้องอยู่

"มานี่เดียวนี้เลยนะ นี่ !"

"ไม่ครับ ใครก็ได้ช่วยด้วยเมียทำร้าย ฮ่าๆ"

ปภัสรินทร์โมโหเข้าไปอีกกับคำที่เขาตะโกนออกมามือบางหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ขว้างใส่อย่างแม่นยำ

โป้ะะะะะะะ !

"โอ้ย.....ภัส"

คิลเลอร์ร้องขึ้นเมื่อโดนแก้วน้ำพลาสติกที่ปภัสรินทร์ปาใส่กระทบกับศรีษะจนเลือดสีแดงสดไหนออกมาพรางคิดไปด้วย 'ที่เดิมอีกแล้วสิกู'

ปภัสรินทร์ที่เดินตามชายหนุ่มจนรอบบ้านหอยหายใจเหนื่อยกัดฟังโมโหจนหน้าแดงเธอก็ไม่เข้าใจเหมือกันว่าทำไมต้องโมโหขนาดนี้หรือเป็นเพราะอารมณ์คนท้องหรือป่าว แต่ที่แน่ๆแก้วน้ำที่เขาปาใส่หัวชายหนุ่มนั่นทำพิษเสียแล้วเลือดสีสดไหนออกมาเต็มใบหน้าชายหนุ่มจนเธอก็อดสงสารไม่ได้แต่สมน้ำหน้าจะดีกว่า

"โอ้ยยยย ซี้ดดดดเจ็บชิบ"

คิลเลอร์ใช้มือกุมแผลตัวเองไว้แล้วนั่งลงบนพื้นบ้านเสียเลย ปภัสรินทร์เดินเข้ามาด้วยอาการชายหนุ่มทันที

"สมควร ไม่ต้องมาร้องเจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอกฉันโดนมามากว่านี้อีกมานี่จะทำแผลให้"

ไม่วายพูดแดกดันเขาอีกจนคิลเลอร์หน้าเสีย ปภัสรินทร์เดินไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้

"โอ้ยย เจ็บๆภัสเบาๆครับ โอ้ยยย"

"ก็เบาแล้วนี่ไง หรือจะทำเอง"

"ได้ไงอะ ซี้ดดด ภัสทำพี่เจ็บภัสต้องรับผิดชอบสิ โอ้ยย"

"ไม่เอามีดกว่าก็บุญ อะเสร็จแล้วไปหายาทานด้วยละจัดการเก็บของด้วย"

"ครับแม่ เอ้ย เมีย"

'หัวแตกยังมิวายกวนประสาทเธออีกมันน่าเอาให้แตกทั้งหัวนัก'ปภัสรินทร์คิดพรางมองค้อนใส่

คิลเลอร์จัดการเก็บอุปกณ์ทำแผลและเดินไปเตรียมอาหารเย็นไว้ให้หญิงสาว

"ภัสมาทานข้าวครับนี่ก็เย็นแล้วนะ"

ปภัสรินทร์เดินลงมาจากบนบ้านมองหารมารดารกับบิดาของตัวเองไปด้วย

"เย็นแล้วพ่อกับแม่ไปไหน ?"

"พ่อกับแม่ภัสท่านไม่กลับบ้านน่ะวันนี้ท่านบอกพี่แล้วพี่ลืมบอกภัส มาทานข้าวดีกว่าพี่ทำไว้เยอะเลย"

ปภัสรินทร์เดินลงมาตรงโต๊ะอาหารแล้วนั่งลง

"ทานเลยครับพี่ตั้งใจทำให้สุดฝีมือเลยเพื่อเมียและลูกอร่อยชัว"

ปภัสรินทร์ไม่พูดอะไรลงมือทานอาหารที่คิลเลอร์ทำให้ คิลเลอร์มองเมียรักทานอาหารที่เขาทำให้ก็พรางยิ้มไปด้วยอย่างน้อยเธอก็ยอมทานกับข้าวที่เขาทำ

"คุณไม่กินหรอ นั่งมองอยู่ได้"

"ครับ กินครับ"

ทั้งสองนั่งทานอาหารเย็นกันเงียบๆจนอิ่มแล้วคิลเลอร์ก็จัดการเก็บจนามาล้าง ปล่อยให้ปภัสรินทร์นั่งดูทีวีเฉยๆ เขาอยากทำทุกอย่างให้เธอบ้างเพื่อจะช่วยให้เธอใจอ่อนเร็วขึ้น

ปภัสรินทร์นั่งทบทวนอีกครั้งว่าเธอควรเอาอย่างไรต่อดีควรหยุดหรือไปต่อ ละครที่กำลังเล่นอยู่ตรงหน้าไม่สามารเรียกความสนใจเธอได้แม้แต่น้อย มันจะเร็วเกินไปหรือป่าวภ้าเธอจะให้อภัยเขาแต่ถ้านานกว่านี้เขาจะทิ้งเธอกับลูกหรือป่าวแล้วเธอจะเชื่อใจเขาได้มั้ยทุกอย่างมันตีกันไปหมดเธอประกาศไปแล้วว่าจะไม่ให้อภัยเขาแต่พอเอาเข้าจริงๆกับเป็นเธอเองที่ทนไม่ได้เสียนี่หรือเธอจะต้องรองดูอีกสักครั้งรองให้โอกาศเขาอีกสักครั้งเพื่อตัวเธอและลูกน้อย

ปภัสรินทร์อาบน้ำเตรียมจะเข้านอนแล้วเห็นคิลเลอร์นั่งทำหน้าจะเป็นจะตายอยู่บนเก้าอี้ก็อดห่วงไม่ได้

"เจ็บแผลหรอ แล้วกินยาหรือยัง"

คิลเลอร์ส่ายหัวแต่ก็ยังไม่พูดเหตุเพราะปวดแผล

"คุณนี่มันจริงๆโตเป็นควายแล้วยังทำตัวเป็นเด็กไปได้ปวดก็แทนที่จะหายากินดันมานั่งทรมานตัวเองอยู่นั้นและรออยู่นี่เดี๋ยวเอายามาให้"

ปภัสรินทร์บ่นแล้วเดินออกไปแต่ในใจคิลเบอร์อยากจะตอบกลับไปมากว่า

'ก็แค่อยากจะอ้อนเมียนี่น่า'

ไม่นานหญิงสาวก็กลับมาพร้อมน้ำกับยาแล้วก็ผ้าเช็ดตัว

"เอานี่กินซะแล้วก็ไปอาบน้ำ อย่าให้แผลโดนน้ำละ"

"ครับ"

คิลเลอร์ลุกไปทำตามอย่างว่าง่ายเขาอาบน้ำอาบท่าจนเสร็จแล้วเตรียมหาที่นอนมานอนหน้าทีวี ปภัสรินทร์ก็ขึ้นบ้านนอนไม่สนใจเขาสักนิด คิลเลอร์ดีใจขึ้นมาทันทีเธอไม่ไล่เขาแล้วนี่อีกไม่นานก็สมหวังแล้วไอ่คิลเอ้ย


ตกดึก.....

คิลเลอร์ที่ย่องเข้ามาในห้องนอนหญิงสาวอย่าเบาแล้วเดินขึ้นไปนอนบนเตียงสอดตัวเขาผ้าห้มกับหญิงสาวพรางดึงตัวเธอมากอด

ฟอดดดด

"ฝันดีครับ ฝันดีครับลูกพ่อ"









ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว