facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว....บทที่2

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว....บทที่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2563 16:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว....บทที่2
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว....บทที่2 

 

ค่ำคืนหนึ่ง...ซึ่งคืนนั้นเเสงจันทร์จากนอกห้องสว่างพอที่จะสาดเเสงเข้ามาภายในห้องพักของเด็กหนุ่มซึ่งกำลังนอนหลับเป็นตาย  ร่างสูงของใครบางคนเดินออกมาจากมุมมืดมุ่งตรงเข้ามาที่เตียงนอนซึ่งมีร่างเล็กๆ นอนหลับไหลอยู่ 

 

“ทานล่ะนะ”เสียงทุ้มดังขึ้น ก่อนจะทำเหมือนดั่งเคย เขี้ยวคมกดลงที่ต้นคอขาวนวลนั้นอีกครั้ง เลือดสีเเดงสดไหลออกมาตามรอยต่อระหว่างคมเขี้ยวเเละคอนวลขาวนั้น 

“อืมม..เจ็บ”เสียงหวานดังออกมาจากริมฝีปากบาง  ร่างสูงละปากออกมาจากต้นคอขาว ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ 

“เจ็บมากเลยรึ...งั้นข้าจะปลอบเจ้าเอง...หึหึ” 

 

ริมฝีปากถูกปิดด้วยริมฝีปากหนาหยุ่นของอีกฝ่าย บดคลึงจนพอใจถึงถอนออกมา  ร่างเล็กที่นอนหลับใหลหอบเเฮ่กๆ เพราะขาดอากาศหายใจ  

 

พลึบ!!! 

 

“อะไรวะเนี่ย!!”ตาคู่สวยลืมขึ้นมาก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยท่าทีตื่นๆ เเต่ก็พบเเต่ความว่างเปล่า 

 

ม..เมื่อกี้รู้สึกเหมือนโดนทับ?...เเล้วก็... 

 

กอไผ่ยกมือขึ้นมาจับที่ริมฝีปากของตัวเอง ไอร้อนยังคงหลงเหลืออยู่จนกอไผ่เเปลกใจ ไม่เพียงเเค่นั้น..ยังมีร่องรอยของคาบน้ำลายที่ไหลเยิ้มออกมาตามมุมปากของกอไผ่ 

“...กูนอนน้ำลายไหลเหรอเนี่ย--??” 

 

ในระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังมึนงง อีกมุมหนึ่งภายในห้องซึ่งเป็นมุมที่เเสงจันทร์เข้ามาไม่ถึง  จึงไม่เเปลกที่ร่างสูงจะเเอบยืนมองร่างเล็กอยู่ตรงนี้ได้ 

 

“ยังไม่ถึงเวลาที่เราจะเจอกัน...” 

 

พลึบ!!! 

 

เจ้าของร่างสูงเอ่ยพูดออกมา ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ หายไปในความมืดอีกครั้ง  

. 

. 

. 

“รอยยังไม่หายอีกเหรอวะ”ไม่เเปลกที่หมอกจะถามออกมาเเบบนั้น เพราะรอยที่คอของกอไผ่นั้นมีมาทุกๆ วัน  เเละมันดูจะเด่นขึ้นทุกๆ วันด้วย 

“เออดิ เเต่ก็ไม่ได้ปวดอะไรนะ…..หรือกูควรไปให้หมอดูหน่อยดีวะ” 

“เออไปดิ...กูว่ามึงควรไป...ให้กูไปเป็นเพื่อนไหม”หมอกพูดออกมาอย่างเป็นห่วง 

“ขอบใจว่ะ เเต่กูไปเองได้”กอไผ่พูดเเล้วเก็บรวบของต่างๆ ใส่ลงในกระเป๋าหนังสือของตัวเอง 

. 

. 

. 

“ทำไมยังไม่กลับมาอีก”เสียงเข้มดังขึ้นเมื่อปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อน  ร่างสูงเดินวนไปวนมาอยู่เเบบนั้น ก่อนจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาไกลๆ 

 

พลึบ!!  เเอ๊ดด! 

 

“กูก็บอกว่าไปเองได้มึงก็ไม่เชื่อ เเล้วจะมาบ่นทำควยไรห๊ะ!!”กอไผ่พูดบ่นออกมา ก็ตั้งเเต่ไปถึงคลีนิกหมอ จนมาถึงหอพักของเขา ไอ้หมอกก็เอาเเต่บ่นไม่หยุด ทั้งๆ ที่เป็นคนขอติดไปด้วยเองเเท้ๆ 

 

//นานจังวะ// 

//ยังไม่ถึงคิวอีกเหรอ// 

//ข้างในนั้นเข้าไปเเล้วตายเลยหรือไงวะ...โคตรช้า!// 

 

เเละอีกสารพัดที่หมอกจะสรรหามาด่า 

 

“ก็มันนานนี่หว่า...กูรอจนหลับไปหลายตื่น...เเล้วผลออกมาคือ อาจโดนเเมลงกัดเเค่นี่เนี่ยนะ  หมอควยไร!!” 

“เออน่า  ว่าเเต่มึงอะ ปวดเยี่ยวไม่ใช่ง่ะ โน่นไปเข้าดิ”กอไผ่ชี้มือส่งๆ ไปทางห้องน้ำ ก่อนจะเดินไปกดเปิดทีวี เเล้วมานั่งลงบนเตียงแล้วทิ้งตัวนอนกลิ้งเกลือกไปมาอยู่แบบนั้น 

 “สบายจังวะ”หมอกหายเข้าไปในห้องน้ำสักพักก่อนจะเดินออกมาเมื่อทำธุระเสร็จ 

“เเขวะเหรอไอ้สัส!!” 

 

กอไผ่พูดออกมาเเบบไม่มีเสียงเเต่สีหน้าคือมาเต็ม หมอกเห็นเเล้วอดยกยิ้มขำไม่ได้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ กอไผ่ 

 

“ห้องมึงดีจังวะ  กูนอนนี้ดีกว่าคืนนะ...” 

 

โครม!!  

 

เสียงที่ดังมาจากด้านนอกระเบียง ทำเอาทั้งกอไผ่เเละหมอกหันไปมองทางต้นเสียงทันที 

 

อีกเเล้วเหรอวะ??! 

 

เสียงนั้นมาจากที่เดิมนั้นคือด้านนอกระเบียงห้อง เเละก็เหมือนอย่างเคย พอออกไปดูก็ไม่มีอะไร ทุกอย่างดูปกติ.... 

 

ใครเเกล้งกูเปล่าวะเนี่ย?? 

 

“ไม่เห็นมีห่าไร??”หมอกพูดออกมาอย่างงงๆ 

“มึงจะนอนเหรอวะ?”กอไผ่ถามออกมา เมื่อทั้งสองเดินกลับเข้ามาด้านในเเล้ว 

“นอนห่าไรล่ะ เเม่กูด่าตายห่าเลยเเบบนั้น…..เออ..นี่ก็เริ่มมืดละด้วยเนี่ย กูกลับก่อนแล้วกันนะ” 

“เดี๋ยวกูลงไปด้วย” 

“ไม่ต้องไอ้ห่า เเค่นี้เอง”หมอกพูดห้ามออกมา เพราะคิดว่ากอไผ่ตั้งใจจะลงไปส่งตน 

“...กูจะลงไปซื้อข้าว” 

“ไอ้สัส  อุส่าห์คิดว่าจะลงไปส่งกู”กอไผ่ขำออกมา  ก่อนที่ทั้งสองจะพากันออกจากห้องไป 

. 

. 

. 

เสียงพูดคุยที่ดังห่างออกไปเรื่อยๆ เป็นสัญญาณบอกว่าเจ้าของห้องเดินออกไปไกลเเล้ว 

 

ผลึบ!! 

 

“.....”ร่างสูงเผยตัวออกมา  เขารู้สึกหงุดหงิดที่เห็นอาหารของเขาสนิทสนมกับคนอื่นเเบบนั้น 

 

ผลึบ!! 

 

เเต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ก็ต้องหันไปสนใจกับใครบางคนที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า 

 

    “เจ้าคิดจะมาที่นี่บ่อยเเค่ไหนกันเชียว”ออลตินมองคนมาใหม่ ก่อนจะเบือนหน้ามองไปทางอื่น 

“ออลติน!! ข้าพูดกับเจ้า ไม่ได้ยินรึ” 

“เงียบน่ามาเรีย เเล้วก็กลับไปซ่ะเถอะ  นี้มันเรื่องของข้า...” 

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ…เจ้าแอบเอาใครมาไว้ที่นี่ใช่ไหม ไหนอีหน้าด้านที่คิดจะแย่งเจ้าไปจากข้ามันอยู่ไหน!!” 

“พูดอะไรของเจ้า!!” 

“คิดว่าข้าไม่รู้รึยังไง  ว่าเจ้าเเอบออกมาหามันทุกคืน!!” 

“เเล้วเจ้าจะทำไม!”ออลตินหันไปมองหน้าหญิงสาวอย่างไม่พอใจ 

“...คิดจะเอามันมาแทนข้าใช่รึไม่...ไม่มีทางหรอกออลติน..ได้ยินไหมว่าไม่มีทาง!!!”หญิงสาวพูดออกมาอย่างน้อยใจ ทั้งๆ ที่เธอเป็นคู่หมั้นของออลติน เเต่เขากลับไม่เคยไปหาเธอสักครั้งเเต่กลับมาที่นี่ได้ทุกวันทุกคืน 

“นี้มันเรื่องของข้า...กลับไปซ่ะ!!!” 

“แต่ข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้า...ข้าคือว่าที่ภรรยาของเจ้า...” 

“กลับไป!!!!”ออลตินตะเบ่งเสียงออกมาดังลั่น  จนข้าวของแถวนั้นกระจายเกลื่อนไปหมด 

“ข้าไม่ไป ถ้าเจ้าไม่กลับไปพร้อมข้า!!  ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าอีหน้าด้านจะมา...แล้วข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ ไม่เชื่อเจ้าก็ค่อยดู” 

 

อึก!!! 

 

เเรงบีบที่คอของมาเรียซึ่งถูกส่งมาจากมือของออลติน นั้นเเรงมาเสียจนหญิงสาวต้องเบ้หน้าเพราะความเจ็บปวด 

 

“อย่ามาขู่ข้า...คิดว่าตนเป็นใครถึงกล้ามาขู่ข้าผู้เป็นโอรสเเห่งจันทราเยี่ยงนี้!!!” 

“ข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้า!” 

“หึ....เจ้ายังไม่รู้จักข้าดีพอมาเรีย!” 

“ทำไมข้าจะไม่รู้....หรือหากมีเรื่องใดที่ข้าไม่รู้ ในอนาคตข้าก็จะได้รู้ เพราะข้าจะเป็นเมียของเจ้าในอนาคตยังไงเล่า!!" 

 

ผลึก!! 

 

“กลับไป!!”ร่างของหญิงสาวถูกเหวี่ยงไปกระเเทกเข้ากับประตูตู้เสื้อผ้าอย่างเเรงจนเกิดรูโบ๋ 

“เเล้วเจ้าจะรู้ว่าเจ้าไม่ควรทำกับข้าเยี่ยงนี้ องค์ชาย!!” 

“ลองเจ้าทำอะไรเด็กนั่นสิมาเรีย ทั้งเจ้าเเละโคตรเหง้าของเจ้าจะไมมีโอกาสมีชีวิตอยู่ในอาณาจักรจันทราอีกเลย...ไปซ่ะ ไสหัวไป!!!” 

 

มาเรียมองใบหน้าของออลตินอย่างน้อยใจ เเละขุ่นเคืองที่อีกฝ่ายเลือกที่จะไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลย ทั้งๆ ที่เธอเป็นคู่หมั้นของเขา  ก่อนจะยอมกลับไปเเต่โดยดี พอเห็นว่าหญิงสาวไปเเล้ว ออลตินจึงหันมาจัดการกับประตูตู้ที่เป็นรูโบ๋ขนาดนั้น 

 

เเอ๊ดด!! 

 

“เหมือนเห็นอะไรเเว๊บๆ??”กอไผ่พูดขึ้น  เพราะตอนที่เปิดประตูเข้ามา เหมือนหางตาของเขาจะเห็นอะไรเเต่พอหันไปมองกับไม่พบ 

 

กอไผ่เดินไปหยิบจานหยิบของมาใส่ข้าวเย็นที่พึ่งลงไปซื้อมา 

 

เหมือนถูกมองเลยวะ?? 

 

กอไผ่หันไปมองทางที่ตัวเองสงสัย เเต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากความว่างเปล่า กอไผ่หันกลับมากินข้าวของตัวเองจนเสร็จมันก็จัดการเก็บกวาด เเล้วอาบน้ำเตรียมจะนอนทันที 

 

โครม!! 

 

“เอาอีกเเล้วเหรอ!!?"ใครเเกล้งวะ 

 

พอคิดได้เเบบนั้นเด็กหนุ่มก็รีบเดินออกมาดูทันที ทว่าก็พบเเต่ความว่างเปล่าเหมือนเดิม 

 

“เเน่จริงก็ออกมาดิวะ!!!”กอไผ่ตะโกนสุดเสียง  สายตามองสอดส่องไปทั่วๆ เเต่ก็ไม่พบอะไร 

 

เด็กหนุ่มเริ่มหงุดหงิดนิดหน่อย  ในใจคิดว่ามันคงเป็นการรับน้องของหอนี้หรือยังไง....เสียงที่เขาได้ยินมันเหมือนเสียงอะไรล้มจากด้านนอกระเบียบเเต่พอออกมาดูก็มักจะไม่พบอะไรที่เเปลกไปจากเดิมสักนิด 

 

//...ถ้ามีอีกจะลงไปเเจ้งผู้ดูเเลเเม่ง//เด็กหนุ่มได้เเต่คิดในใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าด้านในไป 

 

BY : LUN_LA 

 

อย่าเเกล้งน้องงง 

 

 

ความคิดเห็น