ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[The end]

ชื่อตอน : เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[The end]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[The end]
แบบอักษร

@1เดือนผ่านไป


‘ผลัวะ!!!’


จอยเพลย์สเตชั่นถูกเขวี้ยงไปกระแทกหัวของซิลเวอร์เต็มแรงจนเจ้าตัวกุมหัวของตัวเองไว้ด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด


“ไอ้เวรแลนด์!! มึงปาจอยใส่กูทำไม”


“มึงเล่นขี้โกงก่อนทำไม!”


“ลูกกูอยากเล่น!! แต่ยังเล่นไม่ได้ กูเลยต้องมานั่งเล่นแทนลูกกูไง”


ถึงเจ้าตัวจะพูดแบบนั้นแต่ในห้องนั่งเล่นก็มีแค่ลินด์ เซโน่ มี่อิง และแลนด์แค่นั้น


“เห้ย! เมียกูหายไปไหน”


“ทิ้งมึงไปหาผัวใหม่แล้วมั้ง คนแบบมึงใครเขาจะอยากเอามาทำผัว”


“คนแบบเมียกูเนี้ยแหละ มี่อิง คายุหายไปไหน”


มี่อิงกลอกตาไปมาอย่างรำคาญก่อนจะชี้ไปที่ระเบียง มี่อิงนั่งรอให้จอยวนมาถึงเธอสักทีแต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าไอ้มนุษย์หน้าตาดีสองคนจะยอมปล่อยมือจากจอยเกมส์


“อ่ะ! ไอ้เซโน่ มาเล่นแทนด้วยเดี้ยวกูมา”


ซิลเวอร์โยนจอยเกมส์ให้เซโน่แล้วเดินออกมาที่ระเบียงก็เห็นเด็กสาวที่อยู่ในชุดสีขาวยืนมองดาวบนท้องฟ้า


“เมียจ๋ามาทำอะไรข้างนอก อากาศเย็นแล้วนะเดี้ยวลูกไม่สบายหรอก”


“หนูต่างหากที่ต้องไม่สบายไม่ใช่ลูก”


ซิลเวอร์โอบกอดร่างเล็กจากด้านหลัง กลิ่นสบู่อ่อนๆทำให้ร่างกายของเขาผ่อนคลายเป็นที่สุด มือหนาลูบที่ท้องของเด็กสาวเบาๆ ถึงแม้ท้องจะยังไม่ใหญ่มากก็ตาม แต่เขาเองก็อยากให้ลูกได้รู้สึกถึงมือที่เขากำลังลูบอยู่


“นางฟ้าตัวน้อยๆของพ่อ”


“รู้ได้ยังคะ ว่าลูกเป็นผู้หญิง”


“ก็เพราะแม่กินแต่ผลไม้หวานๆหอมๆ ลูกก็ต้องเกิดมาเป็นผู้หญิงแน่นอนสิ”


“นั่นคือการเดารึเปล่าคะ”


“ฮ่าๆ ไม่ว่าจะออกมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายพ่อก็รักหมดแหละ ได้ยินไหมคะ ปะป๊า รักลูกกับมะม๊ามากที่สุดในชีวิต”


“น่ารักดีนะคะ ปะป๊ากับมะม๊า”


เด็กสาวหมุนตัวกลับมากอดชายหนุ่มผู้เป็นที่รักของเธอ ใบหน้าซุกกับตัวของซิลเวอร์อย่างออดอ้อน


“โอ๊ย!! โอ๊ย!! เจ็บ!!”


อยู่ๆซิลเวอร์ก็ร้องออกมาและเอามือกุมท้องของเขาเอาไว้ เด็กสาวรีบดีดตัวออกแล้วพยายามหาต้นตอที่ทำให้เขาให้เจ็บ


“พี่ซิลเป็นอะไรคะ!”


“เหมือนมีอะไร..โอ๊ย! เหมือนมีอะไรอยู่ในกระเป๋าเสื้อ”


ซิลเวอร์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมสีดำของเขาก่อนจะควักแหวนเพชรสีขาวประกายระยิบระยับออกมา


“โอ๊ะ! เจอแล้ว”


“พี่ซิล วะ...แหวน”


“ครับ แหวนไง เอานิ้วมือมาสิ ยอมให้สวมให้แล้วจะบอกอะไรดีๆ”


ร่างเล็กค่อยๆยื่นมือเข้าไปให้คนตัวใหญ่ ซิลเวอร์คุกเข่าลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบและสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเด็กสาว


“สิ่งที่พี่จะบอกก็คือ หนูเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พี่อยากมีชีวิตอยู่ เป็นสิ่งเดียวในโลกที่ทำให้พี่รู้สึกอยากรักษา อยากปกป้อง ไม่มีหรอกครับคนที่สมบูรณ์แบบเพราะพี่เองก็ไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบ แต่ตอนนี้ ณ.เวลานี้ หนูคือคนคนเดียวที่พี่รักมากที่สุดในชีวิต หนูและลูกคือสิ่งที่เข้ามาเต็มเติมชีวิตที่ว่างเปล่าของพี่ หลังจากนี้พี่จะดูแลหนูและลูกของเราให้ดีที่สุด แต่งงานกับพี่ได้ไหมคนดี”


“คนโง่ ยอมให้สวมแหวนก็แปลว่าแต่งไง”


“บอกรักพี่หน่อยสิ อยากฟัง”


“หนูรักพี่ค่ะ”


“พี่ก็รักหนูนะเมียเด็กคนดี”


ร่างสูงประทับจูบที่ฝ่ามือก่อนจะยันตัวลุกขึ้นแล้วดึงร่างเล็กเข้ามากอด


“ถุยยยยยย!! กูอยากจะขย้อนอาหารเย็นที่กินเข้าไปออกมาจริงๆ โอ๊ย!เจ็บจังเลย~เหมือนมีอะไรอยู่ในกระเป๋าเสื้อก็ไม่รู้”


“ไอ้แลนด์มึงมาทำไม!!”


“หนูเป็นสิ่งเดียวที่อยากให้พี่มีชีวิตอยู่”<มี่อิง


“เป็นสิ่งเดียวที่ให้พี่อยากรักษา ดูแล โอ๊ยรักมากเลย”<เซโน่


“ผมโนคอมเม้นครับนาย”<ลินด์


“ไอ้พวกเวร!! รอก่อนเถอะ รอกูสวีทกับเมียกูเสร็จเมื่อไหร่ พวกมึงจะได้รู้จักนรกจริงๆ”


ซิลเวอร์ไม่สนใจทุกสิ่งที่จ้องมองมา ริมฝีปากหนาประทับที่ริมฝีปากเล็กๆอย่างเอาใจ


ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาสามคนจะไม่มีวันพรากจากกัน ความรักของเขาเท่านั้นที่จะประคับประคองกันและกันไปจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต รักนะซิลเวอร์ รักนะคายุ


#ขอบคุณนักอ่านนักอ่านทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว