ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หลงมารัก 8 : นมสด-โอริโอ้

ชื่อตอน : หลงมารัก 8 : นมสด-โอริโอ้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2560 19:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลงมารัก 8 : นมสด-โอริโอ้
แบบอักษร

Cr. http://www.opensnap.com

** **

หลงมารัก 8 : นมสด-โอริโอ้

“วันนี้พอแค่นี้ค่ะ” เสียงอาจารย์เอ่ยขึ้นปลุกให้นักศึกษาที่หลับใหลแต่ยังคงรอฟังสัญญาณบอกเลิกคาบเรียนตลอด พออาจารย์เก็บของ นักศึกษาภายในห้องต่างก้มหน้าก้มตากันรีบเก็บของและออกจากห้อง บางรายก็คอยปลุกเพื่อนที่หลับไม่ยอมตื่นซัก...คือผมเอง!

“อดหลับอดนอนมาหรอมึง?” ท็อปที่นั่งข้างๆผมสะกิดปลุกผมที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะตั้งแต่คาบแรก “ป่าว...ซักหน่อย” นึกถึงเมื่อคืนแล้วอดเขินไม่ได้ นอนกับเสี่ยเชียวนะ! ใครจะหลับลงล่ะ!

“จ้า..กูเชื่อค่ะ!” หญิงหันมาแขวะใส่ผม ผมส่ายหัวไล่ความง่วงแล้วเดินตามแก๊งกระเทยที่นัดกันจะไปคุยเรื่องรายงานที่อาจารย์สั่ง ผมที่หลับนั้นไม่ได้รู้เรื่องอะไรได้แต่ฟังพวกมันอธิบายให้อีกรอบ รายงานนี้ทำเป็นคู่เกี่ยวกับการวิเคราะห์การเงิน ตอนนี้แก๊งกระเทยจับคู่กันแล้ว ท็อปคู่กับเชอร์รี่ หญิงคู่กับแยม เหลือผมที่โดนลอยแพ พวกมันหัวเราะเยาะอย่างสะใจที่ผมดันนอนในคาบเอง

ติ๊ง..ติ๊ง

มือถือของเสี่ยที่ให้ผมในวันนั้นสั่นในกระเป๋ากางเกง ผมหยิบมาดูก็เป็นไลน์กลุ่มที่ผมสมัครไลน์เรียบร้อย หญิงก็จัดการลากผมเข้าร่วมกลุ่ม

แยม’สตอว์ : ใครไม่มีคู่รายงานจารย์’แม่บ้างจ๊ะ ?  Read

โอ๋เอ๋ : แก๊งคนสวยไม่มีค่ะกระเทย  Read

เชอร์รี่ : ค่ะชะนี  Read

เมฆา : ใครไม่มีคู่เหรอ?  Read

เชอร์รี่ : นังอิงจ้ะสุดหล่ออออ   Read

เมฆา : อ้อ...

           เราไม่มีคู่พอดี คู่กับก็ได้นะ^^   Read

“หวีดดดดค่ะ!” แยมอุทาน ผมอ่านไลน์เสร็จก็เก็บมือถือไว้ ปิดเน็ตด้วยจะได้ไม่เปลืองเน็ตเสี่ย

“เมฆาเดือนคณะเราอ่ะนะ? กูต้องคู่กับเขาใช่ป่ะ?” ผมเงยหน้าถามพวกมัน พวกมันเบ้ปากแล้วหันมาป้องปาก ดูๆแล้วอยากเม้าส์เต็มที่

“มันหล่อนะ แต่มีแฟนแล้ว ชั้นไม่ชอบแฟนนาง ชื่ออะไรนะ...ฟ้าป่ะวะ?” แยมถามหญิงที่พยักหน้าตอบ ผมนึกหน้าฟ้าที่ว่าในสาขาผมก็มีคนชื่อฟ้าที่สวยๆและมีแฟนเป็นเดือนคณะนั่นเอง

“จริงๆนางก็เรียนคลาสเดียวกับเรา แต่ทำไมเมฆถึงไม่จับคู่กับแฟนนางวะ??” ท็อปว่า ผมก็เห็นด้วยกับมัน มีแฟนที่เรียนด้วยกันเป็นผม ผมก็เลือกแฟน

“ตอนเรียนไม่เห็นนางนะ สงสัยวันนี้ไม่เข้าเรียน” เชอร์รี่ที่ก้มไถมือถือเงยหน้ามาเม้าส์ด้วย

“โอ้ย..ช่างแม่ง มึงมีคู่ก็ดีละ ส่วนยัยฟ้าถ้ามีปัญหาอะไร บอกพวกกูมาละกัน” หญิงตัดสรุป ผมก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ เราเดินคุยกันจนโผล่มาที่ตึกเรียนของพี่ปี 3 ได้ไงก็ไม่รู้ เหล่าแก๊งกระเทยได้แต่ปาดน้ำลายเมื่ออาหารตาเยอะแยะไปหมด แถมยังเดินช้าอีก ความแรดที่แท้ทรู

“ทำไมพี่ชะนีมองมึงตาขวางจังวะ?” แยมหันมาถาม ผมเลิกคิ้วกวาดสายตามองก็เจอพี่ปี 3 ที่นั่งสุมหัวกันมองผมตาเขม็งกันทั้งแก๊ง ผมส่ายหัวให้แยม มันเลิกสนใจผู้หญิงก็ไปดี๊ด๊าพี่ผู้ชายต่อ

“กูไปซื้อของนะ”  ผมบอกพวกมันแต่การตอบรับดันเป็นมือของท็อปที่โบกไล่ผมยิกๆ ผมหัวเราะเมื่อมันเอาแต่แทะโลมรุ่นพี่โดยไม่สนใจผม ผมจึงปลีกตัวออกมาซื้อน้ำปั่นที่โรงอาหาร ผมแวะมากินบ่อยๆเพราะแอบมาดูเสี่ยเทน โรงอาหารจะใกล้กับตึกของปี 3 มากที่สุด ผมจึงสอดแนมโดยการเป็นเด็กที่มาทานข้าวเฉยๆแต่จริงๆม่ซุ่มแอบดูต่างหาก

“นมสด-โอริโอ้ ปั่น 1 แก้วครับ”

“รอแปบนึงจ้า” 1แม่ค้าที่ง่วนกับการปั่นน้ำผลไม้เงยหน้ามาตอบผม ผมยิ้มให้แล้วกวาดสายตามองรอบๆ ตอนนี้โรงอาหารเงียบมาก มีคนเป็นหย่อมๆแต่ร้านน้ำปั่นนี่กับยุ่งกับแก้วน้ำปั่นเป็นสิบๆแก้ว ผมยังไม่เห็นคนสั่งเลย

“โอ๊ะโอ....เราเจอใครกันน้า....?” เสียงพี่ลีพร้อมกับไหล่ผมที่รู้สึกหนักๆ เหลือบมองมือของพี่ลีที่หิ้วของพะรุงพะรัง

“มาได้ไงเนี่ยพี่”

“กูควรจะถามมึงมากกว่า ” ผมยักไหล่กวนๆใส่พี่ลี สักพักเสียงแม่ค้าก็บอกว่าน้ำปั่นผลไม้ 10 แก้วเสร็จแล้ว

“โห พี่ซื้อไปทำไมเยอะแยะอ่ะ” ผมช่วยพี่ลีถือเพราะดูๆจากสภาพพี่ลีตอนนี้ คนไปคนเดียวมีเละแน่

“ไปโดฟไอ้พวกเพื่อนน่ะ ดูมัน..แดกกันอย่างกะช้างแต่กับไม่มีใครลงมาช่วยกู” พี่ลีบ่นงึมงำ เสียงแม่ค้าดังอีกครั้งแต่คราวนี้เป็นน้ำของผม ผมที่มือยังว่างอยู่ก็ถือได้สบายๆ

“นี่ครับ รวมของไอ้เด็กนี่ด้วย” พี่ลียื่นเงินให้แม่ค้า พอรับเงินทอนเสร็จก็เริ่มหยิบของมาหิ้ว มีทั้งขนมนมเนย รวมถึงข้าวกล่องที่ส่งกลิ่นหอมฉุยด้วย

“เพื่อนพี่เยอะจังอ่ะ ” ผมยกแขนดูดน้ำตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย พี่ลีเบ้ปากแล้วเริ่มบ่น

“ไอ้กิวใช้ให้ซื้อเผื่อพวกผู้หญิงในห้องอ่ะ ” ผมพยักหน้าส่งๆ เราเดินมาถึงห้องพิเศษที่ปี2 ขึ้นไปมีสิทธิ์จองไว้ใช้ทำงาน หรือติวกัน สามารถทำอะไรก็ได้โดยไม่มีอาจารย์มายุ่ง นอนกันในนี้ยังมี แต่เป็นช่วงที่ยุ่งกับการเรียนนะ ผมที่ยังเป็นปี 1 ต้องอาศัยหอเพื่อนเท่านั้น

“เดี๋ยวผมจ่ายคืนให้นะ” ผมชูแก้วน้ำให้พี่ลี พี่ลีจุปากเบาๆแล้วแสยะยิ้ม

“ไม่ต้องหรอก กูไม่ได้จ่าย” ผมเลิกคิ้วงงๆ พี่ลีก้มมากระซิบผม อีหรอบแบบนี้มักจะทำพูดเรื่องที่ทำผมเขินตลอด ผมจึงมองพี่ลีหวั่นๆ

“ตังของว่าที่ผัวในอนาคตมึงนั่นแหละ ถ้าจะตอบแทน...ก็จัดให้ซักดอกสองดอกสิ ฮ่าๆๆๆ” ผมยืนหน้าแดง ทำปากขมุบขมิบด่าพี่ลีไล่หลัง พี่ลีหัวเราะที่แกล้งผมสำเร็จก็ชวนผมเข้าห้อง ผมยืนสงบนิ่งให้หน้ากลับมาเปลี่ยนสภาพเดิม เมื่อกี้หน้าผมแดงมากๆแน่เลย

พอชะโงกหน้ามองข้างในเห็นนอนกันเกลื่อน โต๊ะที่ใช้ทำงานเป็นโต๊ะญี่ปุ่นครับ พับเก็บก็ได้เมื่อไม่ใช้งาน พื้นก็ปูพรมนุ่มๆให้ ตอนเข้าไปจึงต้องใส่รองเท้าที่เขาเตรียมไว้ให้ครับ

“ข้าวมาแล้วเว้ยพวกมึง!” พี่ลีตะโกนบอกแล้วนำของไปวางไว้ที่โต๊ะยาวด้านหลัง มีแต่กองงานทั้งนั้น ผมเดินตัวลีบนำน้ำผลไม้ปั่นไปวางใกล้ๆกับพี่ลี พี่ๆไม่ได้สนใจคนมาใหม่เพราะมัวแต่รุมของกินจนพี่ลีบ่นนู้นนี่ไปหมด พอเห็นสภาพโต๊ะเริ่มวุ่นวายผมจึงจัดการกับกองเอกสารมาไว้ที่บนตู้เล็กๆสูงประมาณเอวผม น่าจะเป็นล็อคเกอร์เก็บของ ผมจัดเรียงโดยไม่นำมาปะปนกัน เพราะกลัวจะหาวุ่นวายจะให้ทิ้งไว้ที่เดิมก็กลัวพี่ๆจะทำของหกใส่ ผมคอยแยกเอกสารที่ดูน่าจะเป็นชีท มีรอยขีดและรอยสีอยู่เต็มไปหมดแต่กลับมีระเบียบเรียบร้อย ผมจัดเพลินๆด้วยความเคยชินที่ชอบจัดเอกสารให้แม่ตอนแม่ยุ่งๆ สะดุ้งเมื่อมีบางอย่างสอดเข้าที่เอวผม และรู้สึกหนักๆที่ไหล่ขวา ลมหายใจอุ่นๆกระทบแก้มขวา กลิ่นหอมของโคโลญผู้ชายที่ผมได้กลิ่นบ่อยๆในห้องนอนของเสี่ย...พอเหลือมองก็เป็นเสี่ยจริงๆด้วย กอดเอวผมแน่นจนหลังผมสัมผัสที่อกแกร่ง คางมลวางไว้ที่ไหล่ผมแล้วหลับตาลง ผมยิ้มเมื่อดันเผลอคิดว่าเสี่ยกำลังอ้อน....

“ฮื่อออ....มากอดทำไมตรงนี้ เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นหรอก” ผมตบที่มือหนาที่รัดเอวผมเบาๆ เสี่ยหัวเราะในลำคอแล้วยอมปล่อยผม

“มาได้ไง?” เสี่ยถาม ผมฉีกยิ้มแล้วชี้นิ้วที่พี่ลี

“เห็นถือของเยอะก็เลยช่วยถือน่ะครับ แล้วนี่..กินข้าวรึยังครับ??”  เสี่ยส่ายหน้าผมจึงจับมือใหญ่มานั่งที่โต๊ะญี่ปุ่น ก้มหัวทักทายพี่กิวที่กำลังตักข้าวกินไปที พี่กิวเลิกคิ้วมองผม แต่ก็ยิ้มทักทายอย่างใจดี ผมกระตุกมือให้เสี่ยนั่งลง เสี่ยยอมนั่งลงแต่กลับมานั่งเบียดผมแต่โต๊ะญี่ปุ่นค่อนข้างจะใหญ่จึงไม่มีปัญหาอะไร

“เสี่ยกินอะไรอ่ะ? ให้ผมไปเอาให้ไหม??” ผมไม่ทันจะลุกพี่ลีก็ถือข้าวกล่องมาวางบนโต๊ะก่อน

“ขนมาให้แล้วไอ้คุณชาย เอ้า! ข้าวผัดทะเล กูสั่งเจ้าประจำรับรองปลอดภัยจากผงชูรส ” พี่ลียื่นกล่องข้าวให้เสี่ย เสี่ยหยิบมาแล้วแกะกินทันที น่าจะหิวมาก ผมรับน้ำปั่นของตัวเองที่พี่ลีถือมาให้ด้วยมาดูด นมสดกับโอริโอ้เข้ากันที่สุด!

“เทน..ของนั่งด้วยได้ไหม?” เสียงพี่ผู้หญิงดังขึ้น ผมหันไปมองก็เจอพี่ผู้หญิงที่ผมเคยเห็นในเน็ตบ่อยๆ

พี่แพทตี้ อดีตดาวที่คู่กับอดีตเดือนอย่างเสี่ยเทน เป็นกระแสจิ้นอยู่พักใหญ่ตอนนี้ก็เงียบๆแล้วแต่ถ้าเจอทั้งสองอยู่ด้วยกันก็เขียนซะคนอื่นนึกว่าเป็นแฟนกัน ผมไม่ชอบพี่เขาพักนึงแต่เห็นเสี่ยไม่ได้เล่นด้วย ผมจึงไม่ได้มองพี่เขาเป็นศัตรูมาก

“นั่งสิแพท แล้วทำไมเพิ่งมาล่ะ?” พี่กิวเอ่ยตอบรับ พี่แพทตี้ยิ้มแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามเสี่ยแทน มีสลัดผลไม้วางบนโต๊ะด้วย

“ไปทำธุระน่ะ กินข้าวด้วยคนนะเทนกิ” พี่แพทตี้ตอบพี่กิวแล้วหันมาคุยกับเสี่ยอีกครั้ง เสี่ยเงยหน้าจากกับข้าวแล้วพยักหน้าเบาๆแต่พี่แพทตี้กลับยิ้มร่าแล้วเริ่มแกะสลัดกิน ตาสวยเหลือบมองผมแล้วขมวดคิ้วจนยุ่งซักพักก็รีบเปลี่ยนสีหน้า

“นี่ใครเหรอ?” พี่เขาไม่ได้เจาะจงถามใคร ผมตะกุกตะกักไม่รู้จะตอบยังไงเรื่องสถานะของเรา พี่ลีเห็นท่าไม่ดีจึงรีบช่วยพูด

“อ้อ...รุ่นน้องคณะเรานี่แหละแพท ชื่อ อิงนะ อิงนี่แพทตี้ รุ่นพี่มึง” พี่ลีแนะนำผมกับพี่เขา

ค่อยหายใจคล่องขึ้นมาหน่อย....ผมยกมือไหว้พี่แพทตี้ พี่เขายิ้มรับไหว้ผมแล้วชวนเสี่ยเทนคุยต่อ

“เอ...แต่ละคนมีน้ำผลไม้เหมือนกันทั้งนั้น..กิวเลี้ยงหรอ?” พี่แพทตี้กวาดสายตามองรอบๆแล้วถามพี่กิว

“ป่าวหรอก...เทนมันเลี้ยงน่ะ” แล้วพี่กิวก็ก้มหน้ากินข้าวต่อ พี่แพทตี้รีบมาคุยกัยเสี่ยอีกครั้ง

“แหม....เราก็อยากให้เทนเลี้ยงมั่งนะ” น้ำเสียงหวานๆเปร่งออกมา แก้มชมพูปลั่งพองลมเล็กน้อยอย่างงอนๆ มันน่ารักจนผมอดหมั่นไส้ไม่ได้

“ฮ่าๆ ตัวเองมาช้าแท้ๆ” พี่ลีหยอกล้อกับพี่แพทตี้ พี่เขาหัวเราะแล้วมองเสี่ยเทนปานจะกลืนกิน

“เราอยากกินน้ำปั่นของเทนจัง...” ทำไมฟังดูมันอีโรติกจังวะ?? ผมเริ่มหงุดหงิดแต่ คิ้วกระตุกไปนิดเดียว พยายามไม่แสดงสีหน้าอะไรออกไป

“เอาไปสิ” แล้วแก้วน้ำปั่นของเสี่ยก็วางอยู่ตรงหน้าพี่แพทตี้ พี่แพทตี้ยิ้มแล้วดื่มน้ำปั่นอย่างระเริง ขอบคุณเสี่ยยกใหญ่ โต๊ะผมจึงมีแต่เสียงหวานๆรื่นหูแต่ผมกลับไม่ได้อยากได้ยิน

“อิง ขอกินหน่อย” ผมเหลือบมองเสี่ยอย่างเคืองๆ แต่เห็นหน้าตาที่ดูอ้อนๆยังไงไม่รู้ก็โกรธไม่ลง

“ผมดูดไปแล้วนะ” แอบแย้งนิดๆตอนนี้อยากเคืองมากแต่ก็เคืองไม่ลงแต่จะให้ยอมง่ายๆก็ไม่เอาหรอก ผมจึงดูดน้ำปั่นต่อไปได้ยื่นไปให้ ซักพักก็มีหัวของเสี่ยวางแหมะที่ไหล่ผม ผมเลิกดูดนม-โอริโอ้แล้วมองเสี่ยงงๆ

“กินนมหน่อย”

“อ้ะ!!..เสี่ยยย///” ผมสะดุ้งโหยงเมื่อนิ้วเรียวบีบที่หน้าอกผมเบาๆแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว ผมเก็บเสียงแทบไม่ทัน พี่ลีหันมามองงงๆ ผมก้มหน้ามองพื้นยื่นแก้วน้ำให้เสี่ยไป เสี่ยรับไปดื่มแล้วหัวเราะผม ผมหน้าแดงจนร้อนไปหมด บะ..บังอาจมาแต๊ะอั๋งผม!! ถึงจะแวบเดียวแต่คนก็อาจเห็นนี่! โอ้ยยยย...แต่ที่น่าอายยิ่งกว่า..ทำไมผมร้อนวูบวาบที่อกตัวเองกันละ ลามกจังไอ้อิงเอ้ย!!

ปึก!

“ขอตัวนะ” เสียงแก้วน้ำกระทบโต๊ะทำให้พี่ๆเงยหน้ามองพี่แพทตี้ที่ทำหน้าบึ้งเล็กน้อยเก็บของแล้วเดินออกไป พี่กิวมองหน้าพี่ลีที่ยักไหล่งงๆกับการกระทำของพี่แพทตี้ เสี่ยที่ไม่รู้เรื่องอะไรดูดน้ำปั่นผมแล้วไถมือถือเล่น

ว้า.....ชนะคู่แข่งอีกแล้ว .แสะยิ้ม

จะมาอัพช่วงส.-อา. นะค่ะ ก็ต้องดูเวลาอีกทีด้วย ^^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว