facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่13 ซ้อนะโม(?)

ชื่อตอน : ตอนที่13 ซ้อนะโม(?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2563 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13 ซ้อนะโม(?)
แบบอักษร

หนูถูกเฮียเสือจับพลิกตัวให้นอนคว่ำลง ก่อนที่เฮียจะใช้มือรั้งเสื้อของหนูขึ้นมากองไว้ที่เอวโดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของหนูสักนิด ตอนนี้หน้าหนูเห่อร้อนไปหมดเพราะเฮียเอาแต่จ้องก้นของหนู 

 สุดท้ายหนูก็ทนมองภาพนั้นไม่ไหวเลยต้องฟุบหน้าลงกับหมอนด้วยความอับอาย ถึงแม้ว่าเฮียจะเคยเห็นหมดแล้วแต่หนูก็ยังไม่ชินที่ต้องมาแก้ผ้าให้เฮียมองแบบนี้ 

"ทำไมก้นมึงขาวจังวะ" 

หนูสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อเฮียเสือใช้มือทั้งสองข้างลูบไล้ก้นของหนูไปมาก่อนจะบีบขยำเบาๆ หนูก็กระเถิบตัวหนีมือของเฮียสุดฤทธิ์ สัมผัสของเฮียทำให้หนูตัวสั่นไปหมด ทำไมคนที่คอยเอาแต่ผลักไสถึงกลายมาเป็นคนหื่นแบบนี้ได้ก็ไม่รู้ 

"เฮียจ๋า เฮียรีบทายาให้นะโมเถอะจ้ะ" หนูเงยหน้าขึ้นมาจากหมอนแล้วหันไปพูดกับเฮียเสือด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เฮียก็กระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะขยับไปเอาหลอดยามาเปิดฝา 

เฮียจัดการจับขาของหนูแยกออกกว้างทำให้หนูอายจนแทบอยากจะมุดเตียงหนี พอเฮียจับขาของหนูแยกออกกว้างเสร็จเฮียก็ใช้มือแหวกก้นทั้งสองข้างของหนูออก ตอนนี้ร่างหนูมันสั่นไปทั้งร่าง อายก็อาย กลัวโดนเฮียทำอีกก็กลัว 

"มึงจะสั่นทำห่าไร กูไม่ทำอะไรมึงหรอกน่า!" 

เฮียเสือพูดกับหนูเสียงขุ่นราวกับว่าไม่พอใจที่หนูมีท่าทางหวาดกลัวเฮียแบบนี้ แต่เฮียน่ากลัวจริงๆ นี่จ๊ะ โดยเฉพาะแววตาที่มองหนูยังกับจะเขมือบเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น 

"ก็เฮียมองแบบนั้น หนูก็กลัวว่าเฮียจะทำอีกสิจ๊ะ หนูยังเจ็บอยู่เลย" หนูสบตาพูดกับเฮียเสียงอ่อน คนตัวโตก็ชะงักไปเมื่อได้ยินสิ่งที่หนูพูดออกมา 

"กู... ขอโทษ เจ็บมากรึเปล่า" 

พอได้ยินหนูพูดออกไปแบบนั้นเฮียเสือก็มีสีหน้าอ่อนลง ก่อนที่เฮียจะถามหนูออกมาเสียงเบาพร้อมกับใช้นิ้วลูบตรงช่องทางบอบช้ำของหนูแผ่วเบา หนูก็สบตามองหน้าของเฮีย มองหน้าของคนที่หนูรักมาก 

หนูรู้ว่าครั้งแรกมันก็คงจะเจ็บแบบนี้แหละ แต่เพื่อเฮียหนูอดทนได้อยู่แล้ว หนูจะทำให้เฮียรักเฮียหลง ให้เฮียติดใจหนูคนเดียวแล้วเลิกยุ่งกับคนอื่นๆ ให้หมดเลย 

"เดี๋ยวกูทายาให้นะ" 

ตอนแรกหนูก็ว่าจะยอมให้เฮียทายาให้แต่พอเอาเข้าจริงๆ หนูกลับทำใจรับไม่ได้ ให้หนูทาเองยังดีกว่า ยังไงหนูก็อายที่ต้องให้เฮียเอายามาทาตรงนั้นให้ หนูก็เลยขยับตัวพลิกหนีแล้วหันมาพูดกับเฮียเสียงอ่อน 

"เฮียจ๋า... ไม่เอา นะโมอาย" 

"จะอายทำไมเล่า เมื่อคืนกูก็เห็นมาหมดแล้ว" เฮียเสือพูดย้ำเรื่องเมื่อคืนอีกครั้งจนหน้าหนูร้อนหนีกกว่าเดิม หนูเชื่อว่าเมื่อคืนเฮียคงเห็นทุกซอกทุกมุมของร่างกายหนูหมดแล้ว 

"ก็ตอนนี้หนูอาย เฮียให้หนูทายาเองดีกว่านะจ๊ะ" หนูพูดอ้อนเฮียอีกครั้ง แต่สิ่งที่หนูได้รับกลับมาก็คือใบหน้าบูดบึ้งที่เริ่มไม่สบอารมณ์ของเฮีย ก่อนที่เฮียจะตะคอกพูดกับหนูเสียงดัง 

"ไม่! กูแค่จะทายาให้มึงเอง ไม่ได้คิดหื่นจะทำอะไรมิดีมิร้ายมึงสักหน่อย มึงอย่าดื้อสิเด็กดี" 

ตอนแรกหนูก็เกือบจะโกรธที่โดนเฮียตะคอกใส่แบบนี้ แต่ประโยคหลังเฮียกลับพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนจนหนูใจอ่อนยวบ หนูชอบให้เฮียเรียกหนูว่าเด็กดีมากเลย เพราะหนูเป็นเด็กดี (จริงๆ นะจ๊ะ) 

"อ๊ะ!! เฮีย..." 

หนูร้องออกมาเสียงหลงเมื่อเฮียเสือดึงตัวของหนูเข้ามาใกล้จนตัวหนูเซเข้ามาปะทะกับหน้าอกเฮียเต็ม ก่อนที่เฮียจะใช้แขนโอบเอวของหนูไว้หลวมๆ 

"อ้าขาออกเร็ว กูจะทายาให้ จะได้เสร็จไวๆ ไง" 

เฮียเสือกระซิบพูดข้างหูของหนูก่อนจะจับตัวหนูนอนหงายแล้วจับขาหนูอ้าออกกว้าง เฮียไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรให้ยืดเยื้ออีก เฮียบีบยามาออกมาจากหลอดแล้วมาป้ายทาเบาๆ ตรงช่องทางบอบช้ำของหนูทันที หนูก็ยกมือขึ้นมาปิดหน้าด้วยความอายก่อนที่ร่างจะผวาเฮือกเมื่อเฮียใช้สอดนิ้วเข้ามาขยับไปทั่วด้านในโพรงนุ่ม 

"ฮึ่ม! มึงจะรัดนิ้วกูทำไมวะนะโม" 

"ฮึก ก็หนูเจ็บนี่จ๊ะเฮีย" 

หนูตอบเฮียเสือด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเฮียกัดฟันกรอดครางฮึ่มในลำคอตอนที่หนูสะดุ้งตกใจเผลอขมิบรัดนิ้วของเฮีย เพราะมันทั้งเจ็บทั้งแสบตอนที่เฮียกดนิ้วเข้ามา เจ็บจนน้ำตาของหนูซึมออกมาเลย 

"เสร็จแล้ว... มึงอย่าร้องสิวะ" 

พอเห็นว่าหนูทำท่าเบะปากจะร้องไห้เฮียเสือก็ล้มตัวลงมานอนข้างๆ แล้วรั้งตัวหนูเข้าไปกอด หนูก็พลิกตัวนอนตะแคงกอดเฮียไว้พร้อมกับซบหน้ากับหน้าอกล่ำสันกำยำของเฮียอย่างออดอ้อน อ้อมกอดของเฮียมันอบอุ่นจริงๆ หนูชอบมาก 

"แล้ววันนี้เฮียไม่ออกไปไหนเหรอจ๊ะ?" 

หนูเงยถามเฮียที่กำลังก้มหน้ามามองหนูพลางใช้มือลูบหลังให้เบาๆ ไปด้วยเหมือนกล่อมเด็กนอน พอสบตากับเฮียใกล้ๆ แบบนี้แล้วมันทำให้หนูโคครเขิน แถมใจยังเต้นแรงมากด้วย หนูว่าจากที่จะทำให้เฮียหลงคงกลายเป็นหนูเองที่หลงเฮียจนหัวปักหัวปำซะมากกว่า 

"ไม่ไป กูจะอยู่เฝ้ามึงนี่แหละ" 

หลังจากที่ได้ฟังคำตอบจากปากของเฮียหนูก็ระบายยิ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติ รู้สึกหัวใจแห้งเหี่ยวของตัวเองพองโคขึ้นมาทันที หนูยิ้มให้เฮียและจ้องหน้าเฮียเสืออยู่อย่างนั้นจนเฮียเริ่มมีสีหน้าลนลาน แล้วเฮียก็เป็นฝ่ายหลบสายตาของหนู เฮียคงเขินหนูแน่นอนเลย คิกคิก 

"อะฮึ่ม! หลับสิวะ มึงจะมามองหน้ากูทำไม" 

เฮียเสือกระแอมออกมาเสียงดังแล้วพูดกับหนูเสียงดุแต่แววตากลับไม่ดุตามสักนิด จนหนูอยากบอกเฮียมากว่าไม่เนียนจ้ะเฮีย และสิ่งที่ทำให้หนูยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงหนูก็คือหูของเฮียแดงมาก 

เขาว่าผู้ชายเวลาเขินหูจะแดงงั้นก็แสดงว่าเฮียเขินหนูจริงๆ น่ะสิ (มโนไปเรียบร้อยแล้ว) 

"เฮียเขินหนูเหรอจ๊ะ" 

"เขินบ้าอะไรของมึง กูไม่ได้เขิน!! " 

พอโดนหนูถามจี้เข้าหน่อยเฮียก็พูดปฏิเสธออกมาเสียงดังพร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจใส่หนู แต่มือของเฮียยังคงโอบกอดคอยลูบหลังให้หนูอยู่เหมือนเดิม คำพูดของเฮียโคตรจะตรงข้ามกับการกระทำเลย 

"คิกๆ ไม่เขินก็ไม่เขินสิจ๊ะ ไม่เห็นต้องโกรธเลย" 

จุ๊บ! 

หนูหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้าดุๆ ของเฮียที่โกรธจนหูแดงไปหมดแล้ว ก่อนที่หนูจะขยับหน้าไปใกล้แล้วจุ๊บตรงคางสากแล้วจึงผละหน้าออกมา เฮียก็ก้มหน้าสบตามองหนูด้วยแววตาที่หนูอ่านไม่ออก 

จะว่าไปถ้าเฮียไว้หนวดไว้เคราหนูคิดว่าคงจะดูเซ็กซี่ดิบเถื่อนมาก คงจะคล้ายพี่ชายของเฮียแต่รายนั้นน่ากลัวกว่าเฮียเยอะ หนูว่าเฮียเสือไม่ไว้แหละดีแล้วเพราะหนูชอบที่เฮียเป็นแบบนี้มากกว่า 

"ทำไมมึงต้องน่ารักขนาดนี้วะ!" 

เฮียเสือสบถพูดออกมาก่อนจะใช้มือบีบขยำก้นหนูอย่างมันเขี้ยวแล้วโน้มหน้าลงมาประกบปากจูบปากหนูทันทีโดยที่หนูยังไม่ทันจะได้ห้ามอะไร เฮียใช้ริมฝีปากบดเคล้าคลึงกับริมฝีปากอย่างนุ่มนวลจนหนูต้องจูบตอบเฮียไปอย่างเงอะงะ 

ยิ่งตอนที่เฮียสอดลิ้นเข้ามาตวัดชิมความหวานจากโพรงปากของหนูยิ่งทำให้ใจหนูเต้นแรง 

เราสองคนบดจูบแลกลิ้นกันอยู่นานจนหนูร้องครางประท้วงเพราะเริ่มหายใจไม่ออกและเริ่มเจ็บตรงริมฝีปาก ก็เฮียเล่นหยอกล้อทั้งเม้มทั้งดูดดุนริมฝีปากล่างขนาดนั้นไม่เจ็บก็คงเป็นไปไม่ได้ 

หลังจากที่เฮียจูบจนพอใจเฮียก็ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งแล้วผละหน้าออกมาจ้องสบตากับหนู ส่วนหนูนี่หอบหายใจแรงไปเรียบร้อยแล้ว 

"มึงเป็นเมียกูนะ เป็นของกูคนเดียว อย่าให้ใครทำแบบนี้กับมึงเด็ดขาด" เฮียสบตาพูดกับหนูด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่จริงจังพร้อมกับกระชับวงแขนกอดตัวหนูแน่นขึ้นจนหนูเริ่มอึดอัด แต่ก็ดีใจที่เฮียหวงหนู 

"หวงหนูเหรอจ๊ะ?" หนูถามยิ้มๆ แต่เฮียกลับไม่ยิ้มตอบ เล่นกับหนูนิดนึงก็ไม่ได้ 

"เข้าใจที่กูพูดไหม?" เฮียถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอีกครั้งจนหนูต้องรีบพยักหน้ารับ 

"เข้าใจจ้ะ นะโมรักเฮียคนเดียว นะโมจะเป็นของเฮียเสือสุดหล่อคนเดียว" 

หนูยิ้มตอบเอาอกเอาใจเฮียก่อนจะขยับไปกอดเฮียไว้แน่นๆ แล้วก้มลงจุ๊บหน้าอกของเฮียหนึ่งทีพร้อมกับซบหน้าลงกับหน้าอกเฮียอย่างออดอ้อน หนูแอบเห็นเฮียยิ้มออกมาด้วย แต่พอหนูเงยขึ้นไปมองเฮียก็ตีหน้าขรึมเหมือนเดิม 

ฟอร์มเยอะจังเลยนะเฮียเสือเนี่ย... 

"พรุ่งนี้มึงยังไม่ต้องไปโรงเรียนนะ รอหายดีก่อนค่อยไป" 

"จ้ะเฮีย" 

หนูพยักหน้าหงึกหงักตอบรับเฮีย หนูคิดว่าพรุ่งนี้หนูคงยังไม่หายเจ็บแน่ๆ แล้วถ้าหนูไปเรียนท่าเดินหนูมันก็คงจะแปลกจนน่าอายเพราะหนูเจ็บที่ตรงนั้นอยู่ เพราะงั้นหนูขออยู่บ้านพักให้หายเจ็บก่อนดีกว่า 

อีกอย่างหนูก็ยังไม่กล้าพร้อมเล่าเรื่องที่หนูได้เป็นเมียเฮียแล้วให้เพื่อนตัวเองฟังด้วย ถ้าขุนพลรู้จะต้องแซวหนูหนักแน่นอน 

"หลับซะเด็กดี" 

เฮียเสือพูดชิดริมใบหูของหนูพร้อมกับกดจูบลงบนกลางหัวของหนูหนึ่งที มือที่โอบเอวของหนูไว้ก็ยังคงคอยลูบหลังให้หนูเหมือนเดิม เฮียทำยังกับหนูเป็นเด็กแปดขวบไปได้ นี่โตจนมีสามี(?)เป็นตัวเป็นตัวเป็นตนแล้วนะจ๊ะ 

"ถ้านะโมหลับแล้วเฮียจะออกไปใช่รึเปล่า" หนูถามด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ แล้วเอาแก้มถูกับหน้าอกของเฮียเสือจนเฮียหัวเราะออกมา 

"กูไม่ไปไหนหรอกน่า! จะนอนกับมึงนี่แหละ" 

หลังจากที่ได้ยินคำตอบของเฮียหนูก็ระบายยิ้มออกมาแล้วขยับเบียดตัวไปกอดเฮียจนแทบไม่มีที่ว่างให้อากาศแทรกผ่าน คนนี้หนูหวงมากมายจ้ะ 

"รักเฮียนะจ๊ะ" 

หนูพูดยิ้มๆ แล้วหลับตาลงในอ้อมกอดที่อบอุ่นของเฮีย นอนฟังเสียงหัวใจของเฮียที่เต้นแรงเป็นจังหวะกล่อมหนูให้หลับ ดีใจมากมายที่เฮียใจเต้นแรงกับคำบอกรักของหนูถึงแม้ว่าหนูจะพูดอยู่บ่อยๆ ก็เถอะ 

หนูเชื่อว่าอีกไม่นานเฮียต้องรักหนูหลงหนูมากแน่นอน 

คิกๆ คิดถึงตอนนั้นแล้วเขินเลยจ้ะ! 

 

... 

วันนี้เป็นวันเสาร์หนูเลยไม่ได้ไปเรียน สรุปก็คือหนูหยุดเรียนตั้งแต่วันพฤหัสมาจนถึงวันนี้ หนูโทรไปบอกให้ขุนพลลาครูให้ว่าไม่สบายแล้วก็รีบวางสายชิ่งหนีทันทีก่อนที่เพื่อนของหนูจะถามอะไรมากไปกว่านั้น 

ตอนนี้หนูเริ่มหายเจ็บแล้ว เดินได้เหมือนเดิมไม่มีท่าทางให้น่าสงสัยอะไร สองวันที่หนูนอนซมเฮียก็คอยดูแลเอาใจหนูตลอดจนหนูชักเริ่มไม่อยากหาย เพราะไม่บ่อยเลยที่เฮียจะดูแลหนูดีขนาดนี้ 

แต่ก็อย่างว่าเนอะ เลื่อนจากเด็กในความดูแลมาเป็นเมียแล้ว ก็เลยต้องดูแลเป็นพิเศษหน่อย ตลอดสองวันที่ผ่านมาอาการเพ้อ (มโน) ของหนูกำเริบหนักมากเพราะยิ้มไม่หุบเลยที่ได้เป็นเมียเฮียสมหวังดั่งใจหมายปองแล้ว 

มีเฮียแล้วก็ต้องมีซ้อใช่ไหมจ๊ะ? 

หนูเป็นซ้อนะโมแล้วนะ คิกๆ ๆ 

ตอนนี้หนูกำลังมานั่งอ่านหนังสือการ์ตูนเล่นในสวนหน้าบ้านพร้อมกับกินนมปั่นเย็นๆ และเค้กที่เฮียใช้พี่เข้มไปซื้อมาให้ไปด้วย อากาศในสวนตอนเย็นดูร่มรื่นมากๆ เลย ลมก็เย็น แต่หนูว่าอีกไม่นานยุงก็คงจะตามมาละ 

"ไง... ยิ้มไม่หุบเลยนะมึงตั้งแต่โดนเฮียไปเนี่ย" 

"ชู่ว~ อย่าเสียงดังสิจ๊ะพี่หนุน หนูอายนะ" 

หนูเงยหน้ามองพี่หนุนที่เดินมานั่งตรงเก้าอี้ตรงข้ามกับหนูแล้วพูดทักโผงผางขึ้นมาแบบไม่เกรงใจใครเลย พวกพี่ลูกน้องของเฮียก็หันมามองกันใหญ่จนหนูหน้าเห่อร้อน รีบเอานิ้วชี้มาทำท่าให้พี่หนุนพูดเบาๆ เพราะพี่หนุนนั่นแหละที่เอาเรื่องของหนูไปพูดให้ลูกน้องเฮียฟังว่าหนูเป็นเมียของเฮียแล้ว เฮียก็ไม่แก้ตัวอะไรด้วย พวกเขาเลยเข้าใจว่าเป็นเรื่องจริง (ซึ่งมันก็จริงจริงๆ แหละจ้ะ) 

ตอนแรกพวกพี่ลูกน้องของเฮียก็แซวหนูกับเฮียกันใหญ่ แต่พอโดนเฮียขู่ว่าจะหักเงินเดือนพวกเขาก็เงียบเป็นเป่าสากเลย ตอนนี้พวกเขาเลยทำได้เพียงแค่แอบหัวเราะแอบยิ้มเท่านั้น 

"อายทำไม ก็มันเรื่องจริงนี่หว่า" 

พี่หนุนยักไหล่พูดแบบไม่แคร์อะไรแถมยังตักเค้กของหนูเข้าปากไปคำใหญ่โดยไม่ขอหนูสักคำ ตักคำใหญ่ขนาดนั้นหนูว่าพี่หนุนกินไปทั้งก้อนยังจะดีกว่าอีก แถมมีการเคี้ยวยั่วหน้ายั่วตาหนูด้วยนะ พี่หนุนนี่นิสัยไม่ดีเลยจริงๆ 

"เอาน้ำด้วยไหมจ๊ะ?" หนูว่าทีประชดก่อนจะเลื่อนแก้วน้ำไปให้พี่หนุน 

"ขอบใจ" 

พี่หนุนพูดขอบใจแล้วคว้าแก้วนมสดปั่นของหนูไปดูดหลายครั้งจนแทบจะหมดแก้ว สงสัยพี่หนุนคงจะไม่รู้จักคำว่าประชดแน่ๆ 

"เอ่อ~ อร่อยดีว่ะ" 

หลังจากกินเสร็จพี่หนุนก็เรอออกมาเสียงดังอย่างไม่อายใครพร้อมกับเอามือลูบท้องตัวเอวแล้วยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างส่งมาให้หนู นี่ถ้าเป็นเฮียหนูคิดว่าพี่หนุนคงจะโดนถีบไปแล้ว 

"พี่หนุนเหงาเหรอจ๊ะถึงมาคุยกับหนู" หนูปิดหนังสือการ์ตูนแล้วถามพี่หนุนยิ้มๆ พี่หนุนก็ขมวดคิ้วยุ่งใส่หนูทันที 

"อ้าว ไอ้นี่ เป็นเมียเฮียแล้วหยิ่งเหรอวะ? กูจะมาคุยด้วยไม่ได้เลยรึไง" 

พี่หนุนเลิกคิ้วถามหนูด้วยหน้าตาเหมือนงอนหนูจนหนูต้องส่ายหน้าปฏิเสธใหญ่ หนูแค่ถามเล่นๆ เอง หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย 

"นะโมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นสักหน่อย พี่หนุนอย่าคิดไปเองสิจ๊ะ" หนูเอื้อมมือไปจับมือของพี่หนุนไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อน 

"หึ! มึงน่ารักขนาดนี้เฮียจะไปไหนรอดวะ" 

พี่หนุนกระตุกยิ้มออกมาก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวของหนูอย่างมันเขี้ยวจนมันยุ่งเหยิงไปหมด หนูก็หัวเราะออกมาแล้วปัดมือพี่หนุนให้เลิกรังแกหัวตัวเอง 

พอแกล้งจนพอใจพี่หนุนก็ผละออกไปนั่งกอดอกพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางกวนๆ เหมือนเดิม ส่วนหนูก็ลูบหัวจัดทรงผมตัวเองต่อไปสิจ๊ะ 

"พี่หนุนจ๊ะ ต่อไปพี่หนุนจะเรียกหนูว่าไอ้นะโมไม่ได้แล้วนะ" หนูพูดกับยิ้มกว้างออกมา พี่หนุนก็เลิกคิ้วแล้วถามหนู 

"ไม่ให้กูเรียกมึงว่าไอ้นะโมแล้วจะให้กูเรียกมึงว่าอะไร" 

"พี่ต้องเรียกหนูว่าซ้อนะโม เพราะนะโมเป็นเมียเฮียเสือแล้ว คิกๆ  " หนูตอบพี่หนุนพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจและตลกกับความคิดของตัวเอง 

"ซ้อนะโม? ถุย! ไอ้เด็กแก่แดด" 

พี่หนุนทำท่าถ่มน้ำลายแล้วยื่นมาผลักหัวหนูใหญ่พร้อมกับหัวเราะกับสิ่งที่หนูพูดออกมา อะไรเล่า! ต้องเรียกหนูว่าซ้อนะโมก็ถูกแล้วไง หนูพูดอะไรผิดตรงไหน 

"โอ้ย~ พี่หนุน หนูเจ็บนะ" หนูพยายามใช้มือปัดป่ายมือของพี่ชายตัวดีที่แกล้งหนูออกจนไม่ทันสังเกตผู้มาใหม่ 

"เล่นไรกันวะ!! " เฮียเสือจับมือพี่หนุนออกจากหัวของหนูแล้วพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเหมือนไปโกรธใครมา ใครทำอะไรให้เฮียของหนูไม่พอใจอีกล่ะเนี่ย 

"เฮียนั่งก่อนสิจ๊ะ" หนูพูดกับเฮียยิ้มๆ เฮียก็ถอนหายใจออกมาแล้วนั่งลงข้างๆ พี่หนุน ก่อนที่เฮียจะหันไปคุยกับพี่หนุนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ 

"มึงมีไรก็ไปทำไป๊!! " 

"ผมไม่มีไรต้องทำสักหน่อย ผมว่าง หึหึ นี่อย่าบอกนะหึงไอ้นะโม" พี่หนุนยักไหล่พูดกับเฮียก่อนจะกระตุกยิ้มพูดสิ่งที่ทำให้เฮียหน้าบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิมออกมา 

"มึงไปหาอะไรทำเดี๋ยวนี้เลย! กูสั่ง!! " 

"โถ่เฮีย~ ทำตัวเป็นเด็กหวงของไปได้น่า ไอ้นะโมมันก็น้องผม" 

"มึงจะไปดีๆ หรือต้องให้กูถีบมึงไป!! " เฮียเสือพูดออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มทนพร้อมกับง้างเท้าจะถีบพี่หนุน พอเห็นว่าเฮียจะเอาจริงพี่หนุนก็ลุกพรวดหนีทันที 

"คร้าบ~ ไปแล้วครับเฮีย" 

พี่หนุนวิ่งแจ้นไปหาพวกพี่ลูกน้องของเฮียก่อนได้ทันก่อนที่จะโดนเฮียเสือถีบเหมือนที่ขู่ไว้ พอพี่หนุนออกไปเฮียก็มองหน้าหนูด้วยสีหน้าหงุดหงิดทั้งๆ ที่หนูยิ้มให้จนปากจะฉีกอยู่แล้ว ไม่น่ารักเลยนะเฮียอ่ะ หนูยิ้มให้ก็ไม่ยิ้มตอบ 

ติ๊ง! 

จากที่สบตากับเฮียอยู่หนูก็ต้องละสายตามามองที่มือถือของตัวเองแทนเมื่อมีคนทักมา พอหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นขุนพลเพื่อนรักสุดหล่อของหนูนั่นเองที่ทักมา 

ขุนพล : เป็นเชี่ยไรของมึงเนี่ยไอ้แรดฝึกหัด!! กูโทรไปก็ไม่รับ ตกลงมึงกับเฮียเสือได้กันยัง? 

หลังจากที่อ่านข้อความหนูก็อ้าปากเหวอไปทันทีกับคำถามที่ตรงไปตรงมาของขุนพล หนูเข้าใจว่าพลเป็นคนตรงๆ แต่บางทีก็ตรงไป๊! 

ติ๊ง! 

ขุนพล : อ่านแล้วไม่ตอบถ้าเจอหน้ากูอย่าหวังว่าจะรอด ไอ้นะโม! ตอบกูสิวะ!!! 

หนูอ่านแล้วชั่งใจอยู่นานว่าจะตอบหรือไม่ตอบดีเพราะหนูอยากคุยกับขุนพลต่อหน้ามากกว่า แต่ดูเพื่อนที่แสนดีของหนูส่งข้อความมาขู่ดิ มีความอยากรู้เรื่องของหนูกับเฮียอะไรเบอร์นั้น 

"คุยกับใครวะ? " 

หนูสะดุ้งโหยงทันทีเมื่อเฮียโน้มหน้ามาถามใกล้ๆ ก่อนที่หนูจะรีบปิดข้อความแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะโดยไม่คิดจะแตะต้องมันอีก 

"เพื่อนจ้ะเฮีย" 

พอโดนสายตาเฮียกดดันที่จะเอาคำตอบหนูเลยตอบเฮียไปเสียงเบาพร้อมกับยิ้มเจื่อนส่งไปให้ เฮียก็เลิกคิ้วถามหนูอีก 

"เพื่อนงั้นเหรอ มันชื่ออะไรล่ะ? บ้านอยู่ไหน? พ่อแม่มันเป็นใคร? แล้วไปเจอกันได้ยังไง? เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ตอนไหนทำไมกูถึงไม่รู้จัก" 

คำถามของเฮียทำเอาหนูอ้าปากค้างไปสิบวิเลยทีเดียว ตอนแรกหนูคิดว่าเฮียจะเล่นมุขตลกถามหนูแบบขำๆ แต่ดูสีหน้าเฮียตอนนี้มันจริงจังจนหนูขำไม่ออกเลยจ้ะ ทำไมเฮียต้องทำหน้าดุใส่หนูด้วยเนี่ย 

"เฮียถามซักประวัติเพื่อนหนูยังกับเฮียเป็นเจ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎ์เลยนะจ๊ะ" 

"ตอบ! " 

จากที่ตอนแรกกะจะพูดเล่นหยอกเฮียให้ขำแต่พอโดนเฮียตะคอกเสียงดุใส่เข้าหน่อย หนูเลยล้มเลิกความคิดนั้นไปเลย โหดไปไหนเนี่ยพ่อคุณ แต่ดีที่แค่ถามยังไม่ถึงกับเอาโทรศัพท์หนูไปค้น 

เพราะถ้าเห็นหนูคุยกับขุนพลเรื่องเฮียคงแย่แน่... 

ขุนพลสอนหนูไว้เยอะซะด้วยสิ! 

"เพื่อนสนิทที่โรงเรียนของนะโมเองจ้ะเฮีย ชื่อขุนพล เจอกันตอนเรียนมอหนึ่งใหม่ๆ พ่อแม่ของขุนพลเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ อร่อยมากเลยนะจ๊ะ ไว้วันหลังนะโมจะพาเฮียไปกิน" 

"เพื่อนจริงเหรอ? ทำไมกูไม่รู้จัก" 

"เพื่อนจริงๆ จ่ะเฮีย เฮียไม่รู้จักหรอก เฮียเคยสนใจเรื่องของหนูซะที่ไหนล่ะ" 

หนูพูดติดงอนหน่อยๆ เพราะเฮียไม่ค่อยจะสนใจเรื่องเพื่อนของหนูสักเท่าไหร่หรอก สงสัยสนใจแต่เด็กของตัวเองมั้ง (แต่ต่อไปเฮียจะต้องสนใจแค่หนู) 

"ถ้าแค่เพื่อนก็แล้วไป แต่ห้ามเกินกว่านั้นเด็ดขาด!! " เฮียเสือพูดสั่งห้ามออกมาเสียงเข้ม แต่คำพูดของเฮียกลับทำให้ใจของหนูเต้นแรงจนเผลอยิ้มกว้างออกมา 

"คิกๆ เฮียหึงหนูเหรอจ๊ะ" 

หนูลุกไปนั่งตักเฮียก่อนจะใช้แขนโอบรอบคอเฮียไว้แล้วยื่นหน้าไปถามใกล้ๆ เฮียก็ชักสีหน้าไม่พอใจใส่หนูแต่ก็ไม่ได้ผลักไสตัวหนูออก ถ้าเป็นเฮียเสือฉบับเมื่อก่อนป่านนี้เฮียคงผลักหนูคงลงไปจูบกับพื้นแล้ว 

"กูไม่ได้หึง! แค่หวง..." เฮียตอบหนูเสียงขุ่นพร้อมกับใช้แขนทั้งสองข้างโอบเอวหนูไว้หลวมๆ 

"แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะจ๊ะ" หนูกระชับวงแขนที่กอดคอเฮียอยู่ให้แน่นขึ้นพร้อมกับเบียดตัวเข้าไปหาเฮียอย่างยั่วเย้า เห็นเฮียกัดฟันกรอดแบบนี้แล้วชอบใจจัง 

"ถ้าหวงมึงจะไม่โดนอะไร แต่ถ้ากูหึงมึงโดนหนักแน่! " 

เฮียเสือโน้มหน้ามากระซิบเสียงเข้มข้างหูหนูด้วยน้ำเสียงน่ากลัว แถมยังใช้แขนโอบรัดเอวหนูไว้แน่นๆ อีก หนูก็ยิ้มออกมาดีใจที่เฮียรู้สึกหวงหนูก่อนที่หนูจะขยับหน้าไปกระซิบชิดริมใบหูของเฮียบ้าง 

"งั้นเหรอจ๊ะ... นะโมอยากโดนหนักๆ จังเลยจ้ะ คิกๆ ๆ " 

"ไอ้นะโม!! " 

ความคิดเห็น