ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.23]

ชื่อตอน : เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.23]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2560 00:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.23]
แบบอักษร


“ปล่อยนะ จะทำอะไร!”


‘ตุ๊บ!!!’


เขาปล่อยจริงๆ มือหนาเหวี่ยงร่างเด็กสาวลงขอบสระว่ายน้ำลึกก่อนจะคว้าโซ่ตรวนยาวที่มันถูกฝังไว้กับเหล็กก้อนใหญ่ที่ค่อนข้างจะน้ำหนักเยอะมาก เขาเอาโซ่พันไว้ที่ข้อเท้าของเธอก่อนจะกระชากเหล็กให้เข้ามาใกล้ๆ


“ทำบ้าอะไรน่ะ!!”


“ฝึกไง ! ฉันกำลังฝึกเธออยู่ ในเมื่อฝึกตัวต่อตัวแล้วเธอสำออย ก็ต้องทำโทษด้วยวิธีที่เรียกว่ามันคือการฝึกเหมือนกัน”


“บ้าไปแล้วหรอ นายมันบ้า!”


คายุพยายามเอาโซ่ตรวนหนาออกจากข้อเท้าของเธอแต่เพราะมันผูกกันแน่นเกินไป


“ใช้เวลาที่จะเอาโซ่ออกไปหายใจดีกว่ามั้ง”


‘ผลัวะ!!’


เขาถีบก้อนเหล็กหนาให้ร่วงลงไปในสระว่ายน้ำ ที่เขาตั้งใจสร้างให้มันลึกเป็นพิเศษ ส่งผลให้ทันทีที่เหล็กก้อนหนาที่ร่วงลงไปในสระดึงร่างของเด็กสาวให้ตกลงไปด้วย


“กรี๊ดดดด....อึก..แค่กๆ!”


คายุจมดิ่งลงสู่สระน้ำตามก้อนเหล็กหนา ทันทีตกลงมาเธอก็สำลักน้ำเข้าอย่างจัง ร่างสูงของเขาทำได้แต่เพียงยืนมองร่างของเธอที่กำลังจมลงสู่พื้นสระว่ายน้ำ


‘เริ่มไม่มีอากาศหายใจแล้วสิ’


ร่างเล็กงอตัวก่อนจะพยายามสลัดโซ่ออกจากขา แต่ยิ่งพยายามดูเหมือนแรงของเธอแทบจะไม่มีเหลือ


“อึก แค่กๆๆๆๆ..”


ลมหายใจหมดลง เธอพยายามอ้าปากหาอากาศแต่ดูเหมือนน้ำจะทะลักเข้ามาแทนที่อากาศของเธอ


‘ตู๊มมมมม’


ร่างใหญ่กระโดดลงมาจากสระน้ำ ก่อนจะตวัดสายโซ่ให้หลุดออกจากขาของเธออย่างง่ายดายและดึงร่างเล็กให้ขึ้นพ้นจากผิวน้ำ


“แค่กๆๆๆๆๆ”


“อ่อนชะมัด นี่ยังไม่ได้ใช้กุญแจคล้องโซ่เลยนะ”


ใจร้ายเกินไปแล้ว เมื่อกี้เกือบจะตายแล้วนะ หยาดน้ำตาใสๆไหลออกมาจากดวงตาก่อนจะซุกหน้าลงกับอกกว้างแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก เขาจะรู้ไหมว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็นด้วยซ้ำ ถึงจะดึงโซ่ออกไปได้แล้วยังไงในเมื่อเธอก็ว่ายน้ำไม่เป็นอยู่ดี


“นายมันใจร้ายที่สุด”


“อึก...”


เหมือนแทงใจดำของเขา ชายหนุ่มเหลือบมองคนตัวเล็กที่สะอึกสะอื้นอยู่บนอกแกร่งของเขา มือเล็กๆนั่นกำเสื้อของเขาแน่น เขาดึงร่างของเธอให้ขึ้นจากสระน้ำ ตอนนี้เธอนั่งอยู่ตักของเขาเรียบร้อยแล้ว


“อย่ามอง”


เมื่อร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมามองเขา เขาเลยใช้มือหนากดหัวของเธอให้ซบลงกับอกอุ่น ยิ่งเด็กนั่นมองมาเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากให้กลับไปซะแล้วสิ แต่การที่จะแตกหักกับเพื่อนอย่างซิลเวอร์ก็เป็นเรื่องที่ต้องคิดหนักเหมือนกัน


“อย่ามองขึ้นมา...”


เขาใช้มือจับศีรษะของเธอให้แนบชิดกับอกของเขาไว้ ร่างกายที่เปียกปอนทำให้เขามองเห็นสรีระของเด็กสาวได้ชัดเจนยิ่งขึ้น


“อยากกลับไปหาซิลไหม ถ้าอยากกลับไป ฉันจะพาไป แต่ถ้าไม่อยากไป ก็อยู่กับฉันซะทีนี้ อยู่ด้วยกัน ตลอดไป”


เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มที่เบือนหน้าหนี แก้มและใบหูถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงจากความเขินอาย


‘นี่ฉันถูกคนที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อสารภาพรักรึเปล่านะ’


“บอกว่าอย่ามองไง ถ้ามองขึ้นมาอีกจะไม่เตือนแล้วนะ”


“อืม..”


เธอก้มลงมองต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่ทำอะไรแค่ใช้วงแขนโอบรอบตัวของเธอไว้


“หนูชื่อคายุ แล้วคุณล่ะ อยากจะบอกชื่อให้หนูรู้รึยัง”


ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเขาคนนั่นก็โน้มเข้ามาก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะถูกขโมยไปง่ายๆ หัวใจของคายุและเขาคนนั้นเต้นไม่เป็นจังหวะ ลิ้นที่พยายามแทรกเข้ามาในโพรงหวานของเด็กสาว ตวัดขึ้นหยอกล้อกับลิ้นเล็กๆนั่นอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากหนาถอนออกเหมือนจะพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองมากกว่าเพราะยิ่งเธอไม่ผลักออกเขาก็ยิ่งอยากทำมากกว่านั้น


“ออร์แลนด์ เรียกแลนด์ก็ได้”


คายุก้มหน้าลงต่ำ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา


“หึ...ฉันน่าจะฆ่าเธอตั้งแต่ตอนที่ไม่รู้ว่าเธอเป็นเมียไอ้ซิล”


เด็กสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาพูดออกมาได้อย่างหน้าตายจริงๆ


“ดีกว่าต้องมาปล่อยให้เธอไปจากฉันง่ายๆแบบนี้”


ร่างสูงกดริมฝีปากของเขาลงมาอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดเธอออกแล้วเดินออกมา


‘ผลัวะ!!!!’


หมัดกระทบที่กระแพงหนาจนเสียงดังก้องไปทั่วทั้งห้อง


“โธ่โว๊ย!! ทำไมต้องเป็นมึงด้วยไอ้ซิล”


ถ้าเป็นคนอื่นละก็ เขาคงไม่ลังเลที่จะฆ่าเพื่อสิ่งที่เขาอยากได้มาไว้ในครอบครอง ร่างสูงทรุดตัวลงบนโซฟา ก่อนจะกุมขมับของตัวเองแน่น


“พี่แลนด์”


คายุเดินตามมาด้วยสภาพที่เปียกปอนมองดูคนตัวโตที่นั่งสภาพไม่ต่างจากเธอมาก ทั้งยังมีบาดแผลที่มืออีกด้วย


“ต้องรีบทำแผล”


มือเล็กเอื้อมมือไปจับมือที่ถูกชโลมไปด้วยเลือด


“อย่าจับ!!”


เด็กสาวสะดุ้งอีกครั้งกับเสียงตะคอกของแลนด์ เขาสะบัดมือทิ้งก่อนจะผลักเธอออกไปให้ห่างจากตัวเขา


“อย่ามาจับตัวฉัน”


“เกลียดหนูแล้วหรอ”


ตอนนี้เธอแทบจะไม่เหลือใครในชีวิตเฮงซวยนี่เลย ที่ผ่านมาต้องเจอกันเรื่องอันตรายตลอดเวลาจนแทบจะไม่มีเวลาได้พัก


“เปล่า ไม่ได้เกลียด แค่ไม่อยากจะคิดอะไรกับเธอไปมากกว่า รู้ดี ว่าสักวันก็ต้องปล่อยเธอไป ขอแค่ไม่กี่วัน อยู่กับฉัน มีความสุขกับฉัน อยู่ให้ฉันกอดก่อนได้ไหม ให้ฉันรู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่กับตัวเธอได้ไหม”

#ถ้าพิมผิดขอโทษนะงับ ง่วงจริงๆ






ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว