ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ตอนที่ 10 : เหงา

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 10 : เหงา

คำค้น : ​ตอนที่ 10 : เหงา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 816
× 6,600
แชร์ :
​ตอนที่ 10 : เหงา
แบบอักษร

ตอนที่ 10 : เหงา

*************************************************


กุกกัก

"พวกเจ้า เกิดอะไรขึ้นข้างนอก"เขาได้ยินเสียงนี้ดังมาหลายต่อหลายจะทำเป็นว่าไม่สนใจก็คงไม่ได้แล้ว เมื่อมันรบกวนสมาธิการทำงานของเขา

"เอ่อ เรื่องนั้น...คือคุณชายน้อยขอรับ"เหล่าผู้ดูแลได้แต่หลบตา ไม่กล้าพูดความจริงออกมา

"อืม ข้าจะออกไปดูเสียหน่อย"คุณชายไม่กล่าวถาม เดินออกไปดูด้วยตาตนเอง

"ฮ่าๆๆ สนุกจัง เอาอีกสิ เอาอีก"

ตุ๊บ! ตับ! ตุ๊บ!

"ฮ่าๆๆ เจ้าแพ้แล้ว"

"ตายแล้ว คุณชาย คุณหนูน้อย"เหล่านางผู้ดูแลรับใช้คุณชายต่างหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเห็นสภาพตรงหน้า 

"นี่แหนะ! ข้ายังไม่แพ้เสียหน่อย"

"ฮ่าๆๆ"

"อืม เรื่องเช่นนี้เกิดมานานเท่าไหร่แล้ว"ถามทั้งที่สายตาจับจ้องมองเพียงผู้เดียวที่ถูกความหนาวเหน็บของหิมะถับถมร่างกาย ใบหน้าขาวซีดมีรอยแดงเป็นปลื้น ทำเอาอารมณ์ของเขาเกือบขาดผึ่ง

"ตะ...ตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"

"ข้า..."

"เอาเถิด ข้าเข้าใจพวกเจ้า"แม้หน้าที่ที่ได้รับคือการดูแลภรรยาที่น่ารักของเขา แต่ก็ไม่อาจหาญพูดสั่งได้ 

"คิกๆๆ เอาอีกสิ"

"เสี่ยวเออร์ พอได้แล้ว"คุณชายเข้าห้ามปรามศึกปาลูกบอลหิมะที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

"แต่ข้ายังสนุกอยู่นี่"คนถูกห้ามตวัดสายตาไปมองอย่างออดอ้อน แต่นั่นไม่ทำให้คุณชายใจอ่อนลงได้

"เจ้าเล่นมาทั้งวันแล้วยังไม่เต็มอิ่มอีกหรือ เวลานี้เจ้าต้องกลับไปพักผ่อน"ทั้งที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงดีนัก ไข้ที่ยังมีอยู่ก็ใช่ว่าจะหายสนิท ก็เพราะเช่นนี้ เขาถึงได้เป็นห่วง

"ท่านอา ข้ายังอยากเล่น"

"ใช่ๆ ข้ายังสนุก"เด็กสาวทั้งสองเห็นพ้องเป็นเสียงเดียวกัน  

"พวกเจ้าจะเล่นไปข้าไม่ได้ห้าม"

"แต่ข้าอยากเล่นกับพี่สาวนี่"เล่นสองคนมันจะไปสนุกได้เช่นไร

"ข้าไม่อนุญาต"คุณชายพูดเพียงเท่านั้นก็จัดการอุ้มภรรยาแสนซุกซนสู้อ้อมอก ร่างกายที่อบอุ่นทำเอาร่างบอบบางซุกตัวเข้าหาหวังให้ร่างกายอบอุ่นเช่นนั้นบ้าง

"พวกเจ้าไปเอาน้ำขิงมาให้ข้า"อย่างน้อยก็ช่วยให้ร่างกายนี้อบอุ่นขึ้นมาบ้าง

"เจ้าค่ะ"

"อื้อ"

"เจ้ายังมีไข้อยู่ ไม่ควรออกไปเล่นเช่นนั้น"แม้ร่างกายจะเย็นเฉียบ แต่พอใช้มือสัมผัสหน้าผากความร้อนของร่างกายก็เป็นตัวบ่งบอกได้ดี 

"ก็ข้าเบื่อนี่ ให้อยู่แต่ในที่นี่"

"เจ้าเบื่องั้นหรือ"

"ใช่ เจ้าก็ไม่ยอมอยู่เล่นกับข้า เอาแต่จ้องอยู่กับกระดาษพวกนั้น ข้า...เหงานะ"คำสุดท้ายกับสายตาที่ทอดมองมา ทำเอาใจคุณชายที่นิ่งสงบสั่นคลอนดั่งคลื่นไหวสะเทือนก็ไม่ปาน

"ข้าขอโทษ เสี่ยวเออร์ของข้า ข้าได้ยินเช่นนี้ข้าดีใจยิ่งนัก"ขอโทษที่ไม่เข้าใจเจ้า ขอโทษที่ทำให้เจ้าเหงา เพราะตัวข้าเอง

"เจ้าดีใจ ทั้งที่ข้าเบื่องั้นหรือ"คนได้ฟังถึงกับทำแก้มพองลมทั้งสองข้าง คุณชายส่ายหัวเบาๆ 

"ข้าจะคิดเช่นนั้นไม่"

"ทานอะไรหน่อยเถิด เหล่านางบอกว่าเจ้าเล่นจนลืมเวลาทานข้าว จริงหรือ"ไม่คิดว่าเรื่องกินที่เป็นเรื่องสำคัญนักจะถูกลืมไป

"เอ๋ ข้าลืมไปได้เช่นไร ถึงว่าข้าไม่มีแรงโยนบอลหิมะ"ท้องข้าก็เริ่มร้องเช่นกัน ไม่ได้แล้วข้าต้องเติมพลัง

"ข้าไม่ให้เจ้าออกไปเล่นเช่นนั้นอีก"ทำไมจะไม่รู้ว่าร่างบอบบางมีความคิดแสนซุกซนที่จะลงไปเล่นอีกครั้ง เขาไม่อนุญาตและไม่ยอมให้ออกไปเจออากาศอันหนาวเหน็บแน่แท้

"ถ้าเจ้าเบื่อ เจ้าจะไปลานลำธารกับข้า"เรื่องงานเขาก็มิอาจจะปล่อยวาง แต่ถ้าเอาไปทำที่นั่นก็พอจะให้เสี่ยวเออร์ที่น่ารักได้พักผ่อนและอยู่ข้างกายเขาได้ตลอดเวลา

"ไป ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่"

"แต่หลังจากที่ข้ากินอาหารเหล่านี้หมดก่อน"

"หึหึ ตามใจเจ้า"


*************************************************​


เรือนลำธาร

​ที่นี่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พักผ่อนย่อนใจของเหล่าคุณชายและคนในวัง แม้ในช่วงอากาศหนาวเหน็บด้านนอกมันก็ไม่อาจทำให้ลำธารอันอบอุ่นหายไปได้ 

"สวยจัง"

"ปล่อยข้าลงได้แล้ว"ข้าอยากจะลงไปแช่ลำธารนั่น มันคงอุ่นน่าดู

"ไม่ได้ ข้าไม่ยอมให้เจ้าลงไปแช่ เจ้าเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนชุดมาไม่ใช่หรือ"จะให้ลงน้ำอีกรอบคงไม่ดีนัก

"แล้วเจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไม"

"ข้าแค่อยากพาเจ้ามาเปลี่ยนบรรยากาศ พวกเจ้าออกไปได้แล้วข้าจะอยู่กับภรรยาของข้าตามลำพัง"

"เจ้าค่ะ/ขอรับ คุณชาย"

"เอาหล่ะ มานั่งตรงนี้"คุณชายวางเอกสารลงบนเโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตรงศาลาที่พักที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ผ้าที่ใช้นั่งเป็นขนสัตว์ แล้วไหนผ้าคุมที่คอดยาวบนเก้าอี้ก็สามารถซุกตัวเข้าไปนอนเล่นได้อย่างสบาย

"นี่ เจ้าไม่เล่นกับข้าหรือ"เอาเอกสารเหล่านี้มาทำไม ข้าไม่ชอบ

"เจ้ารอข้าสักครู่"มือหนาโอบกอดคนที่อยู่บนตักอย่างรักใคร่ พรมจูบผมดำนุ่มทีหนึ่ง จึงหันไปสนใจเอกสารตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

"เอ๋ นี่มันข้านี่"

"ไม่ใช่เจ้าหรอก"คุณชายมองรูปนั้นแล้วจ้องมองภรรยาตนที่ดูสนอกสนใจกับภาพวาดตรงหน้า หางกวัดแกว่งไปมาอย่างชอบใจ

"แล้วมันคือสิ่งใด"ก็เห็นว่าภาพนั้นมีหูมีหางเหมือนอย่างข้าไม่ใช่หรือ

"ข้าแค่ศึกษาเรื่องของเผ่าเจ้า เพื่อว่าข้าจักต้องไปที่นั่น"ไม่ช้าเร็ว ก็ต้องได้ไป ถึงเวลานั้นเขาจะได้ไม่ทำอะไรผิดพลาด แล้วก็เรื่อง...

"นี่ ภาพนี้เหมือนท่านน้าเลย ท้องโตๆ"ริวจำได้ แต่ทำไมตัวเองไม่เห็นเป็นเช่นนี้เลย เอ๋ เป็นนี่นา ตอนกินเยอะๆ มันก็นูนแต่ไม่นูนมากเท่านี้ สงสัยท่านน้าคงกินเยอะมากมาก

"หึหึ เขาเรียกว่าการตั้งครรภ์เสี่ยวเออร์"คุณชายระบายยิ้มอ่อน มองภาพนั้นแล้วลูบท้องภรรยาตนขึ้นลงอย่างแผ่วเบา หวังว่าสักวันมันจะเป็นเช่นดั่งรูปนี้

"ตั้งครรภ์ ตั้งครรภ์ คืออะไร"

"ตั้งครรภ์ก็คือการกำเนิดสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งสิ่งขึ้นมา เช่นข้ากับเจ้าร่วมกันสร้างสิ่งที่พูกเราสองคนไว้ด้วยกัน"

"อื้อ อย่างนั้นหรือ"ข้าก็นึกว่าของกิน ข้าไม่สนใจหรอก

"เดี๋ยวเจ้าก็เข้าใจ เจ้านอนพักสักนิดเถิด"ร่างกายควรได้รับการพักผ่อน ร่างบางเองก็พยักหน้าหงึกๆ แล้วล้มนอนลงบนตักแกร่ง ปลายขาเรียวขดซุกลงไปในผืนผ้าที่อยู่ใต้โต๊ะแสนอบอุ่นจนเผลอหลับไปในที่สุด

"หืม เผ่าพันธุ์แมวจักตั้งครรภ์ได้ ต้องใช้เวลาหกถึงเจ็ดสัปดาห์เชียวหรือ"เพราะเป็นเผ่าที่ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ การตั้งครรภ์จึงเป็นไปได้ยาก แล้วไหนหลังจากตั้งงครรภ์อ่อนๆ จะต้องคอยดูแลอย่างดีกว่าเผ่าพันธุ์อื่นทั่วไป

"เสี่ยวเออร์ ข้าอยากให้เวลานั้นมาถึงเสียที"

"อื้อ"

"ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ"ทั้งที่หลับได้เพียงพักเดียว

"ข้านอนไม่หลับ เจ้าเสร็จหรือยัง"มือบางขยี้เปียกตาที่ชื้นฉ่ำ คุณชายจับมือนั้นอย่างห้ามปราม

"อืม ข้าจะนอนเป็นเพื่อนเจ้าเอง"เพราะเมื่อคืนมีไข้จึงทำให้นอนไม่เต็มอิ่ม ถ้าหากขืนเป็นเช่นนี้อีกคงได้งอแง

"อื้ม"พอถูกโอบกอดด้วยร่างกายอันแสนอบอุ่น คนตัวบางยิ่งขดเข้าหา

"หากเจ้าไม่สบายแล้วเป็นเช่นนี้ ข้าก็อยากจะให้เป็นไปตลอด"แต่ในความเป็นจริงก็คงไม่ดีนัก 

"ร่างกายของเจ้าก็สำคัญ"หากเจ้าแข็งแรงดี ข้าจะได้มอบความรักให้เจ้าอีกครั้ง...เสี่ยวเออร์


*************************************************​


"คุณหนู คุณชายน้อย"เมื่อเห็นนายท่านทั้งสองเหล่านางที่คอยดูแลก็รีบเปิดห้องให้เข้าไปพักผ่อน เอกสารต่างๆ ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบก่อนจะถูกส่งไปอีกห้อง

"นี่คือสิ่งใด"

"เป็นสมุนไพรเจ้าค่ะ คุณท่านฝากมาให้คุณชายน้อยกับคุณหนู"

"อืม สักพักเจ้าค่อยต้มมาให้ข้า เพราะเสี่ยวเออร์คงยังไม่ตื่น"พึ่งหลับไปเพียงพักเดียว ยังไม่อยากปลุก

"เจ้าค่ะ แล้วก็คุณท่านฝากบอกมาว่าคุณหนู เฉิ่น จะมาที่นี่อีกสองสามวันข้างหน้า"

"เช่นนั้นหรือ ขอบใจพวกเจ้ามาก ออกไปรอข้างนอก"

"เจ้าค่ะ"

"เจ้าตื่นแล้วหรือ"พอเห็นตาแป๋วทอดมองมา นึกอยากจะสัมผัสกลีบปากนุ่มนั่นอีกครั้ง รู้ตัวอีกทีก็โน้มลงไปสัมผัสเสียแล้ว

"อื้อ!"คนถูกขโมยจูบเบิกตากว้าง มือบางบีบไหล่เขาแน่นแทบจะหมดลมหายใจ

"จะ....เจ้าแห่กๆ เจ้าจะฆ่าข้าหรือ"ทำไมต้องมาแย่งอากาศหายใจจากข้าด้วยเล่า

"ข้าแค่อยากจูบเจ้าเท่านั้นเอง"ทำไมถึงคิดเช่นนั้นไปเสียได้

"นะ...นั่นแหละ ข้าไม่ชอบ อื้อ!"

"นะ...นี่!"ทำไมถึงเอาแต่ทำเช่นนี้อีกแล้ว

"แต่ข้าชอบ เดี๋ยวเจ้าก็ชิน"ยิ่งสัมผัสก็เหมือนยิ่งเติมเชื้อไฟให้รู้สึกหวาบหวามขึ้นมาในหัวใจ เจ้าทำให้ขาติดรสสัมผัสนี้เสียแล้ว

"หยุด พอได้แล้ว"พอจะถูกโน้มขโมยจูบอีกครั้งก็รีบเบือนหน้าหนี แต่ถึงกระนั้นคุณชายก็ขโมยหอมแก้มไปแทนเสีย

"ถ้าเจ้าไม่ป่วยเสียคงดี"เพราะตัวอุ่นร้อนยามสัมผัสก็ทำเอาสติที่เกือบเลือนไปฟื้นขึ้นมา 

"นี่ ข้าอยากกลับบ้าน"

"....."

"ข้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่แล้วก็ท่านพี่"เพราะอาจไม่สบายความรู้สึกจึงเผยออกมาหมดเปือก 

"ไม่ได้หรือ"ทำไมเจ้าถึงเงียบไป ไม่ตอบข้า

"ข้าไม่ได้ห้ามเจ้า แต่เวลานี้ยังไปไม่ได้"

"หากเจ้าตั้งครรภ์ ข้าสัญญาจะพาเจ้ากลับบ้าน"เพราะสัญญาเอาไว้แล้วว่าจะพาไปคลอดที่นั่น และเมื่อถึงเวลานั้นก็คงต้องใช้เวลานานพอสมควร เรื่องงานทางนี้เขาจึงต้องสะสางให้ได้มากที่สุด

"ตั้งครรภ์"

"อืม เสี่ยวเออร์ เจ้ารออีกสักพักเถิด ข้าสัญญาจะพาเจ้ากลับบ้าน"

"อื้อ ข้าจะต้องตั้งครรภ์"ตั้งครรภ์ อย่างที่ภาพที่ข้าเห็นเมื่อตอนกลางวันนั่นนะหรือ แล้วข้าจักต้องทำเช่นไร กินเยอะๆ หรือ ท้องมันจะได้นูน

"แล้วทำอย่างไงถึงจะตั้งครรภ์"

"อืม เรื่องเช่นนี้ เดี๋ยวข้าจะเป็นคนทำให้เจ้าเอง"แค่เจ้ายินยอมให้ข้าทำ แค่นั้นข้าก็ดีใจ

"ได้ ข้าจะเชื่อฟังเจ้า"เพื่อข้าจะได้ตั้งครรภ์แล้วรีบกลับบ้านไวๆ


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น