ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.17]

ชื่อตอน : เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.17]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2560 00:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.17]
แบบอักษร

มือเรียวขาว ลูบไล้แผ่อกกว้าง ก่อนจะเลื่อนลงมาลูบหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามซิคแพ็คเป็นรอนๆ


“ซิลค่ะ”


“อื้อออ~ ว่าไงคายุ”


คายุงั้นหรอ ? เกลมองซิลเวอร์ที่สะลึมสะลือนอนอยู่ข้างๆเธอ เผลอเรียกชื่อคนอื่นต่อหน้าเธองั้นหรือ เกลหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาปกปิดร่างกายแบบลวกๆ ก่อนจะย่างกายออกไปนอกห้องและปิดประตูเบาๆ


“ลินด์”


ลูกน้องคนสนิทที่ยืนรอคำสั่งจากนายของเขา ยืนพิงราวบรรไดอยู่


“ครับนายหญิง”


“มานี้หน่อยสิ”


“ครับ”


ลินด์เดินเข้ามาหานายหญิงของเขา สายตาหลบตาลงเมื่อเห็นเกลสวมแค่ผ้าขนหนูสั้นตัวเดียว


“นายจะไม่โกหกฉัน ในทุกๆเรื่องใช่ไหม”


“แน่นอนครับนายหญิง”


“ในฐานะที่ฉันเป็นภรรยาของซิล และเป็นนายหญิงของที่นี้ ฉันขอถามนายว่า ผู้หญิงที่ชื่อคายุ เป็นใครกัน”


“เอ่อออออออ......”


ลินด์มองลงต่ำ แววตาสับสนอย่างเห็นชัด


“ถ้านายไม่บอก ฉันจะเดินเข้าไปหาซิลแล้วบอกว่านายลวนลามฉัน และนายคิดว่าซิลจะทำยังไงกับนาย”


ลินด์ถอนหายใจออกมาอย่างเสียมารยาท การเป็นคนสนิทของนายนี่ลำบากจริงๆสินะ โดนทั้งนายหญิงคายุและนายหญิงเกลขู่สารพัด


“คุณคายุ เป็นผู้หญิงที่นายเคยพามาที่นี้ครับ แต่ว่าห้องพักของคุณคายุอยู่ในห้องทำงานนายครับ ไม่ได้นอนห้องเดียวกับคุณเกลแน่นอนครับ”


“แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะผู้หญิงคนนั้น”


“ไปแล้วครับ คุณคายุ ไม่ได้อยู่ที่นี้แล้วครับ”


“ลินด์!!! เมื่อกี้....เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ!!”


ซิลเวอร์เดินออกมากระชากคอเสื้อของลินด์อย่าแรง แววตาและสีหน้าของเขาทำให้เกลรู้สึกขนลุกอยู่บ้างเพราะซิลเวอร์แทบจะไม่เคยโมโหใครให้เธอเห็นเลย


“กูถามว่าเมื่อกี้มึงพูดว่าอะไร!!!”


“คุณคายุ ออกไปจากที่นี้แล้วครับ”


“กับใคร !! กูถามว่ากับใคร ! ใครพาเมียกูออกไปจากที่นี้!!”


อึก....เกลมองชายหนุ่มที่ตัวเองรัก เมื่อกี้เขาพูดว่าเมียงั้นหรอ กล้าเรียกเด็กผู้หญิงที่เป็นแค่โสเภนีว่าเมียงั้นหรอ!


“นายเล็กครับ นายเล็กพาคุณคายุออกไปครับ”


“ไอ้เซโน่งั้นหรอ โธ่โว๊ย!! มึงไปเตรียมรถมา เดี้ยวนี้!!”


“ไปไหนครับนาย”


“ไปตามหาเมียกูสิวะ!!!”


ซิลเวอร์เดินออกไปจากเดือดดาล เกลมองเขาด้วยความรู้สึกเสียหน้าแบบสุดๆ ก่อนจะเดินไปดูห้องทำงานของซิลเวอร์ที่ด้านในมีห้องนอนเล็กๆ


“หึ...นี่สินะ คนที่คุณเรียกว่าเมียน่ะซิล”


มือเรียวหยิบกรอบรูปผู้หญิงที่วางไว้ที่โต๊ะบนหัวเตียง มือของเธอกำกรอบรูปไว้แน่น ก่อนจะปามันลงพื้นจนกรอบรูปแตกกระจายทั่วพื้นห้อง มือเล็กคว้าโทรศัพท์บ้านที่วางอยู่ที่โต๊ะทำงานขึ้นมา เธอรอคนปลายสายด้วยความใจเย็น


“ฮัลโหล อ่า ฉันเกลน่ะ ฉันมีงานให้ทำหน่อย..อืม ไม่ยากหรอก งานง่ายๆ ทันทีที่วางสายฉันจะส่งรูปผู้หญิงคนหนึ่งให้ และช่วยจับตัวมาให้หน่อยสิ พามาเจอฉันที่โกดัง 101 ที่ท่าเรือ ยิ่งเร็วเท่าไหร่ฉันยิ่งจ่ายงามมากเท่านั้น”


มือเรียววางโทรศัพท์ลงเบา เหยียดยิ้มเล็กๆอย่างเหี้ยมเกรียม


“คุณบังคับให้ฉันทำแบบนี้เองนะซิล ปกติพามานอนเป็นครั้งคราวฉันไม่เคยว่าเลย แต่ที่ให้เกียรติเรียกโสเภนีธรรมดาว่าเมียนี่ มันเกินไปหน่อยไหม ซิล”



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว