email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ช่วยกดติดตามกันหน่อยน่ะคะ😛😛😛

THE BROTHEL [ซ่อง] 🎃🎃🎃 :ภารกิจที่ 2.3 100%

ชื่อตอน : THE BROTHEL [ซ่อง] 🎃🎃🎃 :ภารกิจที่ 2.3 100%

คำค้น : The brothel 🎃🎃🎃

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2560 21:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE BROTHEL [ซ่อง] 🎃🎃🎃 :ภารกิจที่ 2.3 100%
แบบอักษร

"อ๊ากกกกกก!!!!!ออกไปจากห้องของข้า!"เสียงอาละวาดของพาคาเทอรำดังกึกก้องไปทั่วห้อง


"อึก!ท่านเป็นบ้าอะไรของท่าน!"เพี๊ยะ! ใบหน้าบางหันไปตามแรงตบ ดวงตาสีสวยเริ่มมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกบริเวณแก้มที่โดนตบ มันชาไปหมด


"ฮึก!..อื้อ!!!ปะปล่อย"ร่างบางพยายามดิ้น พาคาเทอรำกระชากผมของชาเกอร์ขึ้น จนตัวของร่างบางลอยเหนือพื้น ความเจ็บเริ่มรุมเร้า


"อัก!!!!"ชาเกอร์กระอักออกมาเป็นเลือด เพราะพาคาเทอรำทุ่มร่างบางลงกับพื้นอย่างแรง


"ฮึก....อือ...."ชาเกอร์พยายามกลั้นเสียงร้องไห้ ตอนนี้ร่างกายเขาเจ็บปวดเหลือเกิน  เมื่อยล้าและระบมเพราะเซ็กส์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่างเขากับร่างสูง และยังต้องมาโดนทำร้าย มันยิ่งอ่อนล้าจนแทบยืนไม่ไหว


"ทะท่านเป็นอะไรไป...อือ...ฮึก"ชาเกอร์พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น ร่างสูงตวัดสายตามองมาที่ชาเกอร์ สายตาของพาคาเทอรำเริ่มมองชาเกอร์ด้วยความสงสาร


"ชาเกอร์ใครทำเจ้า..ทำไมแก้มเจ้าถึง..อะอ๊าากกก!!!!"สติของพาคาเทอรำเหมือนถูกอะไรซักอย่างดึงรั้ง ร่างสูงคำรามออกมาเหมือนสัตว์ป่า แต่บางครั้งแววตาและน้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนไป


"ออกไปจากห้องข้า!!!!!เจ้าคนชั้นต่ำ!...อึ่ก!!!"ร่างสูงคำรามในลำคอก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มลง ใบหน้าของพาคาเทอรำแนบลงกับพื้นหายใจโรยริน ชาเกอร์กลัวเกินกว่าจะกล้าเข้าใกล้


 ตอนนี้ความสามารถพิเศษของเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะร่างกายเขามันอ่อนแอเกินไป


"โอ้ย!ตุบ!"ร่างบางร้องเสียงหลง เมื่อกำลังวิ่งออกมาจากห้อง เขาดันไปชนกับอกแกร่งของใครบางคนและล้มลง ก้นกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง


"ข้าขอโทษ.....เอ่อ...ท่านคือชาเกอร์หรือเปล่า"ชายหนุ่มตรงหน้าถาม ชาเกอร์พยักหน้าส่งๆ ใบหน้าบางยังคงก้มต่ำ


"อึก!ปล่อยข้า!!!"ชาเกอร์เหมือนยังคงมีความกลัวหลงเหลืออยู่ ร่างบางผลักชายหนุ่มตรงหน้าออกอย่างแรง


 ร่างบางโอนเอน ภาพเบื้องหน้าเริ่มค่อยๆจางหายและชาเกอร์ก็สิ้นสติไป


"ชาเกอร์!"ร่างสูงตกใจ รีบเข้าไปรับร่างบางและอุ้มมายังห้องพัก

  ชายหนุ่มผิวขาว ตาสีน้ำข้าวและมีผมสีเขียวสดประบ่าคนที่อุ้มชาเกอร์นั้น เขาคือหนึ่งในสามทหารเสือ นามว่า กรานซ์ 


  ร่างสูงมองสภาพของร่างบาง ยามออกมาจากห้องของราชา ใบหน้าบางเต็มไปด้วยรอยตบ ใบหน้าแดงเป็นรอยนิ้วมือ ปากมีรอยแตก และเลือดที่ไหลออกมาทางจมูก ตัวก็บางแค่นี้ คงทนแรงจากพาคาเทอรำไม่ไหวหรอก กรานซ์คิดได้แต่สงสาร ร่างสูงพาชาเกอร์มาเช็ดเนื้อเช็ดตัว ทำความสะอาดส่วนต่างๆ ก่อนจะอุ้มร่างบางมานอนยังเตียงนอนแสนนุ่มของเขา


...

...

...


"อึก...แค่กๆๆ..อือ...."ร่างบางกะพริบตารับแสงยามบ่ายที่สาดเข้ามาภายในห้อง ชาเกอร์ปรับภาพตรงหน้า ก่อนจะเผยยิ้ม ภาพตรงหน้าช่างสวยงามเหลือเกิน ดอกไม้นานาพันธุ์ ต้นเถาวัลย์ และทิวทัศน์เบื้องหน้า ที่สามารถทำให้เขาลืมความเจ็บปวดไปได้ชั่วขณะ


"ตื่นแล้วหรือ???"เสียงทุ้มต่ำ ดังมาจากด้านหลัง ร่างบางพลิกตัวหันตามเสียง พบกับ ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบ


"สวัสดี..ข้าชื่อกรานซ์เป็นหนึ่งในสามทหารเสือที่พาคาเทอรำเคยได้บอกกับเจ้า"


"อืม"ร่างบางพยักหน้าแผ่วเบา


"ทำไมพาคาเทอรำถึงเป็นแบบนั้น"ชาเกอร์พึมพำเสียงแผ่วเบา ยามเมื่อนึกถึงเมื่อคืนและเมื่อเช้า พาคาเทอรำเหมือนเป็นคนละคน


"เจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่...ดื่มยาต้มนี่เสียก่อน..แม่ข้าเป็นคนสอนสูตรข้ามา..เมื่อเจ้าดื่มและนอนพักผ่อนอีกซักนิดก็น่าจะหายแล้ว"กรานซ์พูดเสียงเรียบ แต่ดวงตาจ้องร่างบางไม่กะพริบ


"อยากกินข้ารึไง..จ้องข้าขนาดนั้น..แค่กๆๆ..."ร่างบางไอออกมาพักใหญ่ กรานซ์ส่ายหน้าไปมา ไม่สบายยังจะเล่นอีก ร่างสูงรีบไปประคองร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนจะเอายาต้มในถ้วยให้ร่างบางดื่ม


"รู้สึกดีขึ้นมาหรือยัง"ร่างบางพยักหน้า


"ถ้าข้าหายดีเมื่อไหร่ข้าจะตอบแทนท่านคืนอย่างสมน้ำสมเนื้อ...จุ๊บ"ชาเกอร์ยื่นหน้าเข้าไปจูบแก้มของกรานซ์ก่อนจะล้มตัวนอนลง ร่างสูงมองชาเกอร์อย่างเอ็นดู


"ข้าก็อยากให้เจ้าหายดีเหมือนกัน...งั้นข้าไปทำงานก่อน..ฝันดี"กรานซ์เดินออกจากห้อง เป็นจังหวะเดียวกันที่ร่างบางลืมตาขึ้นมา


"ข้าขอออกไปนั่งชมนกชมไม้หน่อยก็แล้วกันนะกรานซ์"ชาเกอร์พูดกับตัวเองยิ้มๆ ร่างบางเดินออกมาจากห้องและไปนั่งในสวนดอกไม้ กลิ่นหอมของดอกนมแมว มันทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้ม


"ผีเสื้อสวยจัง"ผีเสื้อจำนวนมากบินผ่านชาเกอร์ตัวแล้วตัวเล่า ลมพัดอ่อนๆ แสงแดดที่เริ่มหมดไป มันทำให้ร่างบางเคลิ้ม


"ขอนอนก่อนแล้วกัน"ชาเกอร์ล้มตัวนอนลงบนม้านั่ง  แล้วค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทรา


 หลังจากที่กรานซ์กลับมายังห้องพัก เขาพบกับร่างบางกำลังนอนอยู่ที่ม้านั่งบริเวณในสวนดอกไม้ที่เขาเป็นคนจัดไว้


"เจ้านี่ดื้อจริงๆ"กรานซ์พึมพำ ร่างสูงอุ้มชาเกอร์ขึ้นมาแนบอก ก่อนจะพาร่างบางกลับเข้ามาสู่ห้องพัก


"ตื่นได้แล้ว....ลุกขึ้นมาทานข้าวทานยาก่อน"ร่างสูงเขย่าตัวชาเกอร์แผ่วเบาๆ


"อื้อ....จูบข้าหน่อย....อือ...นะท่าน"ชาเกอร์ปรือตามองกรานซ์ ร่างสูงชะงัก


"เจ้ายังไม่หายดี..ข้าว่าอย่าพึ่งทำเลยดีกว่า"กรานซ์พยายามแกะมือของชาเกอร์ออกแต่ยิ่งแกะออก ชาเกอร์ยิ่งรัดตัวเขาให้เข้าไปแน่นกว่าเดิม


"ก็ช่วยข้ารีดไข้ไง...อือ...ข้าต้องการทาน....นะ....อื้ม"ร่างบางใช้มือรั้งท้ายทอยของกรานซ์เอาไว้ก่อนจะประกบริมฝีปากหนา


"อืม"กรานซ์ครางในลำคอเสียงทุ้มต่ำ


"อื้อ....อ่า...อึก"ชาเกอร์ครางอย่างอั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อร่างสูงลืมไซร้ซอกคอ ขบเม้มทำรอยเอาไว้ ยิ่งริมฝีปากหนาดูดเม้มที่คอแรงเท่าไหร่ ความต้องการของชาเกอร์มันก็มากขึ้นเท่านั้น


"อ๊ะ....อื้อ...อ่า...กะกรานซ์...อือ"ชาเกอร์ครางกระเส่า สะโพกบางแอ่นเข้าหานิ้วของกรานซ์ที่กำลังแทรกเข้าช่องทางสีสวย


"ข้าจะใส่ไปอีกนิ้วแล้วนะ...หึ"ร่างสูงยกยิ้ม ก่อนจะแกล้งสอดนิ้วอีกสองนิ้วเข้าไป ชาเกอร์สะดุ้งโหยง เมื่อนิ้วมือถูครูดกับผนังภายใน แต่มันก็มีแสบๆเจ็บๆอยู่บ้าง เพราะรอยที่พาคาเทอรำทำไว้เมื่อคืน


"อมให้ข้าหน่อยได้หรือไม่"กรานซ์ร้องขอ ร่างบางพยักหน้ายิ้ม ชาเกอร์ผลักให้กรานซ์นั่งพิงหัวเตียง มือบางลูบไล้ไปตามเป้ากางเกงที่ตุงดันขึ้นมาอย่างน่ากลัว


"ข้าจะอมให้ท่านเสียวที่สุดเลย...ข้ารับรองในฝีมือของข้า"ร่างบางยิ้มหวาน ปากเล็กเริ่มอ้าออก ลิ้นเรียวแตะลงบนยอดท่อนเนื้อที่โผล่พ้นออกมานอกกางเกง


 "อึก!"มันทำให้กรานซ์ถึงกับสะอึก ร่างสูงขบกรามแน่น แค่แตะ ชาเกอร์ก็ทำให้เขาแทบคลั่ง


"อืม...อ่าห์..ดี..อย่างนั้น"ชาเกอร์ดูดเม้มส่วนหัวหนักๆ ปากบางครอบท่อนเนื้อขนาดประมาณแปดนิ้วเข้าไปภายในปาก ส่วนที่เหลือมือบางก็ช่วยรูดรั้งไว้


"อือ.....เยี่ยม....อ่าห์"พรึบ! กรานซ์ทนไม่ไหว ร่างสูงกระชากชาเกอร์ให้นอนหมอบลงกับเตียง ก้นงอนกระดกขึ้นสูงเพราะมือหนากดแผ่นหลังจนหน้าอกของชาเกอร์ชิดกับพื้นเตียงนิ่ม


"อ่าห์~"ร่างสูงคำรามออกมาอย่างพอใจ ท่อนเนื้อค่อยๆสอดเข้าไปภายในช่องทางรักที่แดงก่ำเพราะเกิดจากการร่วมรักครั้งก่อน


"เข้ามาทีเดียวเลยท่าน..อ๊า..ข้าไม่เจ็บหรอก...อ๊ะ"กรานซ์หัวเราะ น้ำตาคลอขนาดนั้นยังบอกไม่เจ็บอีก


      เจ้านี่มันดื้อจริงๆ ^_^


พรวดดดดดด! กรานซ์สอดเข้าไปทีเดียวมิดด้ามอย่างที่ชาเกอร์ต้องการ เสียงหวานครางลั่นเพราะความเสียวซ่านที่ได้รับ


"อ๊ะ...อื้อ....กรานซ์....อ่า...."ร่างบางครางกระเส่า มือหนาจับยึดสะโพกบางไว้ก่อนจะกระหน่ำสอดใส่เข้าไปอย่างรุนแรง


"อ่าห์..."ร่างสูงครางอย่างพอใจ ใบหน้าของชาเกอร์ยามอยู่ในอารมณ์รักมันช่างเร่าร้อน และเซ็กซี่อย่างหาใครเทียบได้ยาก


"อื้อ..อ๊ะ...ข้าขอทำ...อื้อ..."กรานซ์พลิกตัวเองให้นั่งพิงหัวเตียงอีกครั้ง ร่างบางขึ้นควบท่อนเนื้ออย่างเมามัน


"ข้าไม่ไหว...อือ...อ๊ะ...อ๊าาา"ร่างบางปลดปล่อยออกมาเลอะไปทั่วชุดเครื่องแบบที่กรานซ์ใส่


"ข้าขอโทษ...อ๊ะ!"ร่างบางเผลอคราง ตาหวานเยิ้มเมื่อรับรู้ถึงธารอุ่นๆที่ไหลเข้าสู่ช่องทางรัก


"ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าเหมือนกัน.."


"เรื่องอะไร???"ร่างบางขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย


"ก็เจ้าถูกข้าจับแก้ผ่านล่อนจ้อนในขณะที่ข้าแค่รูดซิบกางเกงเอง...เจ้าเสียเปรียบมากมากเลยจริงมั้ย"เพี๊ยะ! ร่างบางตีที่ไหล่ของร่างสูงเพื่อกลบเกลื่อนความอาย


"ท่านเนี่ยนะ..อ๊ะ!"ร่างบางไม่ทันพูดตบ กรานซ์แกล้งถอนแกนกายออกจากรูรัก ชาเกอร์ตวัดสายตามองร่างสูงอย่างคาดโทษ


"ข้าว่าเราไปอาบน้ำกันเถอะ"ชาเกอร์พยักหน้า ร่างสูงอุ้มร่างบางมาแช่ในอ่างอาบน้ำโดยมีร่างสูงนั่งซ้อนอยู่ด้านล่าง


"ข้าขอถามเจ้าจริงๆนะ...เจ้ามาที่นี่..เจ้ากับเพื่อนมีจุดประสงค์อะไร"


"ถ้าข้าบอกท่าน..ท่านแน่ใจหรือไม่ว่าท่านจะช่วยข้า"กรานซ์ทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะยอมพยักหน้า


"ข้ามาที่นี่เพื่อต้องการถ่านทมิฬ..ตอนแรกข้าว่ามันจะง่ายเพราะเมื่อคืนพาคาเทอรำก็ยังดูปกติดีแต่พอตื่นเช้าขึ้นมา...ราชาก็เป็นอะไรของเขาไม่รู้..เขาอาละวาดจนข้าไม่กล้าจะพูดอะไรด้วย..ข้าเลยวิ่งหนีออกมาและมาพบกับทาน"กรานซ์กระชับกอดชาเกอร์แน่นกว่าเดิม


"เอานี่ไป..ข้าว่าเจ้าต้องได้ใช้"ร่างบางรับเอาไว้ กรานซ์ส่งกุญแจสีทองที่มีลูกกุญแจเป็นลายดอกไม้ให้แก่ชาเกอร์


"ทำไมถึง"ชาเกอร์กำลังจะถาม แต่กรานซ์ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน


"ข้ารู้สิ่งที่เจ้าจะถามแต่ข้าไม่ใช่คนที่ถูกเลือก...ข้าเลยไม่สามารถช่วยอะไรพาคาเทอรำตัวจริงเอาไว้ได้"ชาเกอร์ขมวดคิ้ว อะไรที่กรานซ์หมายถึงพาคาเทอรำตัวจริง


"ข้ารู้ว่าเจ้าก็รู้...พาคาเทอรำเมื่อคืนกับตอนเช้าที่เจ้าพบเหมือนเป็นคนละคน...เพราะว่าวิญญาณในตัวที่ไหลเวียนร่วมกับกระแสโลหิต..บางช่วงท่านราชาพาคาเทอรำก็มีฤทธิ์แกร่งกล้าที่จะสามารถต่อสู้กับพลังเพื่ออยู่ในร่างของตนเอง...เมื่อคืนเจ้าน่าจะได้อยู่กับกษัตริย์พาคาเทอรำตัวจริง"


"งั้นแสดงว่าเมื่อเช้า"ชาเกอร์ถาม


"พลังของราชาอ่อนลงไป..เพราะมีบางสิ่งมารบกวน..ข้าว่านั่นก็คือเจ้า..หากราชามีความรัก..พลังที่จะต่อสู้กับวิญญาณในกระแสโลหิตจะลดลง...ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะสามารถช่วยราชาได้อย่างไร..แต่กุญแจนี่คือสิ่งที่เจ้าต้องเก็บไว้"


"แล้วทำไมราชาถึงเป็นเช่นนั้นหล่ะท่าน"ร่างบางถามอย่างสงสัย


  ไหนมาร์บอกว่า พาคาเทอรำเป็นราชาชั่ว ฆ่าพ่อตัวเองเพื่อให้ตนเป็นใหญ่ ขโมยถ่านทมิฬเพื่อใช้อำนาจของถ่านในการปกครองเมือง  แล้วพาคาเทอรำตัวจริงกับตัวปลอมมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้


 เรื่องนี้ต้องทีเงื่อนงำ มันต้องซับซ้อนกว่าที่คิดเป็นแน่^_^


"เจ้าอาจจะได้ยินอะไรผิดๆมาแต่เจ้าฟังข้านะ...ข้ากับเพื่อนทหารเสืออีกสองคนเป็นทหารคนสนิทของท่านพาคาเทอรำตัวจริง...ข้าจะเล่าย้อนไปในอดีต..วันหนึ่งฟ้าแปรเปลี่ยนสีเป็นสีแดงเลือด..พวกเราชาวเมืองต่างก็ไม่ได้คิดอะไร..มันคงเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ..แต่พอรุ่งเช้า..ข้าก็พบกับศพพระบิดาของพาคาเทอรำ..ชาวบ้านต่างกล่าวหาว่าพาคาเทอรำคือคนที่ฆ่าพ่อของตัวเอง..แต่ข้ารู้ว่าไม่เพราะในยามนั้นพาคาเทอรำก็ถูกทำร้ายจนเจ็บเจียนตาย...เมื่อรักษาหาย..พาคาเทอรำก็ดูเปลี่ยนไป..เขาสั่งประหารทหารจำนวนมากและนำทหารอีกจำนวนมากเช่นกันมาจากที่ไหนก็ไม่รู้เพื่อมาทำให้กองทัพแข็งแกร่ง..ข้าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพาคาเทอรำถึงต้องฆ่าทหารพวกนั้นและเอาทหารจากนอกเมืองเข้ามารับใช้แผ่นดิน...แต่โชคดี..พวกข้าทั้งสามรู้แนว..พวกข้าเลยใช้กลอุบาย..ว่าพวกข้าขอน้อมรับอยู่ใต้อำนาจ..พาคาเทอรำจึงไม่ฆ่าพวกข้า..เพราะที่พวกข้าต้องมีชีวิตอยู่ก็เพื่อช่วยพาคาเทอรำตัวจริง..และอย่างที่ข้าบอกเจ้าว่าข้าไม่ใช่คนที่ถูกเลือก..ยามข้าช่วยต้องมีอุปสรรคมากมายมาขัดขวาง..ตอนนี้ข้าก็รู้แล้วว่าคนคนนั้นที่จะช่วยราชาของเมืองเราคือเจ้า...เจ้าและเพื่อนต้องช่วยราชาออกมาให้ได้"


"อือ...ข้าสัญญา..ข้าจะช่วยราชาตัวจริงออกมาให้ได้และข้าจะเก็บกุญแจนี่ให้ดีที่สุด"


End Part  Charker


"ท่านชื่ออะไร???ข้าชื่อรานดิสนะ"ร่างบางมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหลงใหล ผมสีชมพูเข้มบานเย็น มันช่างสวยงามเหลือเกิน ตาสีฟ้านั่นด้วยช่างเข้ากับผิวสีขาวราวหิมะของร่างสูงเสียจริงๆ


"ข้าชื่อแพตัล..เดินตามข้ามา"แพตัลจับข้อมือของร่างบางก่อนจะนำเดินมายังที่ที่หนึ่ง รานดิสไม่ได้เงยหน้ามองทางเดินเลยแม้แต่น้อย เขามัวแต่จับจ้องที่มือหนาที่กำลังจับข้อมือของเขา


  ผู้ชายคนนี้ทำให้เขาหลงใหลเป็นที่สุด^_^


"เอ๊ะ..นี่ห้องครัวนี่??"ร่างสูงพยักหน้า ชาเกอร์มองแพตัลอย่างสงสัย


"ท่านหิวหรือไง???"รานดิสเลิกคิ้วขึ้นมองแพตัลตาแป๋ว


"หึ..เจ้านี่น่ารักนะ...ข้าขอตอบคำถามเจ้าก่อน..ที่เจ้าถามข้าเมื่อครู่..ใช่ข้าหิว..และข้าก็คิดว่าเจ้าก็หิวเช่นกันจริงมั้ย"แพตัลถามยิ้มๆ ร่างสูงเดินไปเปิดตู้เอาพวกเนื้อสัตว์ ไข่ไก่และผักใบเขียวมาตั้งไว้ เหมือนกำลังจะทำอาหาร


"ท่านทำอาหารเป็นหรือ??"รานดิสยังคงสงสัยไม่เลิก แพตัลเงยหน้ามองรานดิสนิ่งๆ


"มานี่ซิ..เดี๋ยวข้าสอน..เจ้าคงไม่หิวมากใช่มั้ย..เพราะการสอนของข้า..คงนานสักพักใหญ่ๆ"ร่างบางพยักหน้าหงึกๆ รีบเดินเข้าไปใกล้ร่างสูง แพตัลจับตัวร่างบางให้มายืนด้านหน้า ในตอนนี้รานดิสเหมือนกำลังถูกแพตัลกอดจากด้านหลังก็ไม่ปาน


"วันนี้ท่านจะทำอะไรหรือ???..เอ่อ..จริงซิ..ข้ากับท่านก็ไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้นพึ่งเจอกันด้วยซ้ำ..ทำไมท่านถึงไม่กลัวข้า...ข้าอาจจะฆ่าท่านก็ได้นะ"ร่างบางหันหน้าไปยิ้มให้แพตัล             จมูกของร่างสูงเฉียดแก้มรานดิสเพราะใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก


"ถ้าเจ้าจะฆ่าข้าด้วยมีดเล่มนี้"แพตัลจับมีดเล่มเล็กใส่ในมือของรานดิส รานดิสเริ่มเหงื่อตก เพราะคิดว่าแพตัลจะเล่นอะไนพิเรนๆกับเขา


"ข้าก็จะข้าเจ้าด้วยเซ็กส์ของข้า.../อ๊ะ!!!"รานดิสสะดุ้งและครางลั่นเมื่อมือหนาสอดเข้ามาขยำก้นเข้าภายในชุดเกาะอกสีชมพูอ่อนอย่างแรง


"ฟอดดด...ข้าว่าเราค่อยมาทำอาหารทีหลังเถอะ...ทำอย่างอื่นกันดีกว่า"ร่างสูงชิงมีดออกจากมือของรานดิสและเก็บเข้าไปไว้ในที่ปลอดภัย แพตัลอุ้มรานดิสด้วยแขนข้างเดียวส่วนอีกข้างก็ใช้ปัดของที่อยู่บนโต๊ะภายในครัวออกจนหมด


"พรึบ!ถอดเสื้อออกซิคนสวย"แพตัลก้มลงดมกลิ่นจากดอกไม้ที่อยู่บนผมของรานดิส มือหนาพยายามรั้งชุดให้ออกจากเรือนร่างแสนสวยงาม


"อ๊ะ!"ร่างบางครางเสียงสูง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเพราะความเสียว แพตัลเอานิ้วมือสะกิดเขี่ยยอดอกของร่างบางสลับไปมาทั้งสองข้าง ชุดที่ดูถอดยากก็หล่นลงไปกองที่พื้น


"ข้าขอจูบเจ้าหน่อยซิคนสวย"แพตัลพูดเสียงแหบพร่าข้างใบหูของร่างบาง


"อ่า"ร่างบางครางสยิวเมื่อลิ้นหนาแกล้งสอดเข้าไปในรูหูของร่างบางให้เสียวเล่น


"อืม"แพตัลประกบจูบรานดิส ลิ้นหนาสอดเข้าภายในโพรงปาก และดูดดุนกันอย่างสนุก มือหยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างแสนสวยของร่างบาง ก่อนจะจับยึดสะโพกบางไว้แน่นและใช้แกนกายที่แข็งภายในกางเกงมาถูไถไปมาตามร่องก้นของรานดิส


"อื้อ....."แพตัลผละปากออกและมาดูดเม้มที่หน้าท้องสวยแทน


"ข้าไม่ไหว..อ๊ะ...เข้ามาเถอะ..อื้อ..."แพตัลยกยิ้ม ร่างสูงผละตัวออกจากร่างบาง รานดิสมองแพตัลตาละห้อย


"อย่ามองข้าอย่างนั้นซิคนสวย...ข้าไม่ทิ้งเจ้าไว้กลางทางหรอก..รอข้าซักครู่"รานดิสนอนบิดขาเข้าหากันเพราะแรงอารมณ์ แพตัลหายไปครู่นึงก่อนจะกลับมาพร้อมขนมเค้กสตอเบอร์รี่ แตงกวาขนาดใหญ่และขวดไวน์ขวดหนึ่ง


"ข้าลืมบอกเจ้าไปอย่างข้าเป็นพวกชอบกิน"คำพูดสองแง่สองง่ามนั้น มันทำให้แก้มของรานดิสร้อนผ่าวแปลกๆ


"มาเถอะคนสวยเจ้าคงชอบกินเค้กนี่"แพตัลวางของลง ก่อนจะถือถาดเค้กมาตั้งใกล้ๆร่างบาง


"กินข้าเถอะนะ...ข้าเริ่มไม่ไหวแล้ว...อื้อ"ร่างบางหลับตาพริ้ม มือบางรูดรั้งท่อนเนื้อเล็กสีสวยของตนที่กำลังสั่นระริกรอการปลดปล่อย


"อ๊ะอื้อ"ร่างบางครางเสียงสั่น มือหนาป้ายเนื้อเค้กไว้ที่ยอดอกทั้งสองข้างที่กำลังชูชันให้เข้าไปลิ้มลอง


"อ๊ะ..อ๊า!"รานดิสครางเสียงกระเส่า เมื่อมือหนาป้ายเนื้อเค้กไว้เต็มฝ่ามือและจับกำไว้รอบของแกนกายเล็ก แพตัลรูดรั้งแกนกายเล็กแผ่วเบาเพื่อให้เค้กที่อยู่บนมือติดลงไปบนท่อนเนื้อเล็กนั่น


"เลียนี่ซะ"แพตัลสั่ง ร่างบางพยักหน้าเลียเค้กที่เลอะตามฝ่ามือหนา แพตัลยิ้มโรคจิต ร่างสูงก้มหน้าลงดูดเค้กที่ยอดอกข้างขวาของร่างบางอย่างแรง


"อ๊า!"ร่างบางครางลั่น


"เลียต่อไป"แพตัลแกล้ง ร่างสูงดูดเค้กที่ยอดอกข้างซ้ายของรานดิสอย่างแรงเช่นกัน


"อื้อ"ร่างบางครางแผ่วเบาและทำหน้าที่เลียเค้กบนมือร่างสูงต่อไป


"หยุดเลียมือข้า..และเลียอันนี่แทน"แพตัลส่งแตงกวาขนาดใหญ่ให้แก่รานดิส รานดิสจับแตงกวาด้วยมือทั้งสองข้างของตัวเองและดูดเม้มราวกับมันคือท่อนเนื้อยักษ์ที่กำลังดุนดันกางเกงของใครบางคน


"อ๊ะ!..อื้อ...อืม"ร่างบางครางเสียวเมื่อลิ้นหนาดูดที่ท่อนเนื้อที่เต็มไปด้วยเค้กอย่างเอร็ดอร่อย


"ข้าอยากกินสตอเบอร์รี่จัง"มือหนาหยิบสตอเบอร์รี่และสอดเข้าไปในช่องทางสีสวยที่ขมิบอย่างเชิญชวน


"อ๊ะ!"รานดิสคราง มือหนาหยิบขวดไวน์ก่อนจะเทราดร่างบาง จนกลิ่นไวน์องุ่นมันคลุ้งติดตัวรานดิส


"อ๊ะ...อ๊า...อ๊ะ!..อือ...อื้ม. แพตัล...อ่าห์"รานดิสครางระรัว แพตัลเลียตัวของรานดิส ผ่านยอดอกทั้งสองข้าง เลียวนที่หน้าท้อง นิ้วมือหนาสอดเข้ามาเอาสตอเบอร์รี่ที่สอดอยู่ในช่องทางก่อนจะกระชากออกมาและเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย


"เจ้าอยากได้ของข้าหรอ..หึ"แพตัลยิ้มร้าย รานดิสตาปรือมองแพตัลด้วยแรงพิษสวาท


"อ๊าา!!!!!!!"ร่างบางครางเสียงดัง เมื่อร่างสูงหยิบแตงกวาที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายของร่างบางกระแทกเข้าช่องทางสีสวย แพตัลจับรานดิสตั้งขาเป็นมุมฉากและจ้องที่ช่องทางสีสวยที่กำลังดูดกลืนแตงกวายักษ์


"อือๆๆ"ร่างบางครางสั่นในลำคอ เมื่อแพตัลเริ่มแกล้งขยับมือแผ่วเบาให้แตงกวาสอดเข้าไปลึกมากขึ้น


"อ๊าาาาาาาาาาาา!!!!!"แพตัลตัดสินใจสอดแตงกวายักษ์เข้าช่องทางสีสวยมิดลูก นิ้วหนาก็ดันเข้าไปจนแตงกวานั้นเข้าไปอยู่ในช่องทางสีสวยเต็มตัว


"อื้อ..ข้าไม่ไหว..แพตัล..ทำข้าซักทีเถอะ...อ๊ะ"ร่างบางร้องขออย่างทรมาน ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปมาด้วยแรงปรารถนา ผมสีชมพูยาวสลวยถูกตีแผ่ออกอย่างน่ามอง


"ข้าทนไม่ไหวแล้ว...อื้ม!"ร่างสูงรูดซิบและสอดท่อนเนื้อร้อนเข้าไปในตัวของร่างบางทั้งทั้งแตงกวายังคงอยู่ด้านใน


"ขะข้าอึดอัด...อ๊ะ...อื้อ...เอาแตงกวาออกไป"แพตัลทำตามอย่างที่รานดิสว่า ท่อนเนื้อยักษ์ถูกถอนออก


"ข้ารู้ว่าเจ้ารู้ต้องทำยังไง"แพตัลมองรานดิสนิ่งๆ ถึงแม้ว่าภายในจะร้อนรุ่มจนห้ามไว้ไม่อยู่ ท่อนเนื้อยักษ์ดีดผงาดขึ้นอย่างน่ากลัว


"อื้อ....อ๊า!"ร่างบางออกแรงเบ่งจนแตงกวาหลุดออกจากช่องทางหล่นลงพื้น ร่างสูงหยิบแตงกวา ขวดไวน์และเค้กทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะหันมาจัดการกับร่างบางต่อ


   ร่างสูงจับข้อเท้าร่างบางก่อนกระชากเข้ามาหาตัว รานดิสนอนอยู่บนโต๊ะในครัวอย่างยั่วยวน แพตัลจับขาทั้งสองข้างยกขึ้นและสอดแกนกายใหญ่เข้าไปทีเดียวมิดลำ


พรวดดดด


"อ๊าา!!!"และเสียงครางกระเส่าของทั้งสองก็เริ่มต้นขึ้น


"อื้ม" พับ! พับ! พับ! ร่างสูงจับขาร่างบางแยกออกกว้างและใส่แรงเข้าไปไม่ยั้ง


"อ๊ะ..อ๊ะ!..อ๊ะ!..อ๊ะ!"แพตัลจับรานดิสให้ยืนพิงขอบหน้าต่างในห้องครัว ร่างสูงยกขาข้างหนึ่งขึ้นสูง ก่อนจะสอดท่อนเนื้อยักษ์เข้าไป


"อ๊ะ!...อือ..."ร่างบางครางกระเส่า แพตัลทนไม่ไหวจับร่างบางให้หันหน้าเข้าหาตัว ขาเรียวเล็กทั้งสองข้างขึ้นกอดเอวสอบ แพตัลหันตัวให้รานดิสใช้หลังพิงกำแพง และก็เริ่มหยัดเอวสอบใส่ร่างบางอย่างหื่นกระหาย


"อะอ๊าา!!!!"ร่างบางปลดปล่อยออกมาเต็มเสื้อของร่างสูง ส่วนแพตัลกระแทกอีกสองสามที เขาถอนแกนกายออกจากช่องทางรานดิสและสอดเข้าไปในโพรงปาก


"อืม"ร่างสูงคำรามในลำคอ รานดิสกลืนเข้าไปอย่างไม่รังเกียจ


"ต่อกันที่ห้องเถอะคนสวย..หึ"แพตัลยิ้ม ร่างสูงเอาแกนกายยักษ์ตัวเองกลับเข้ากางเกงก่อนจะเอาชุดมาห่อตัวร่างบาง และอุ้มมายังห้องพักของตัวเองอย่างรวดเร็ว


   และหลังจากนั้น รานดิสกับแพตัลก็มีความสุขกันบนเตียงที่มีแต่ของกินมากมายรายล้อม


"อยากได้แครอทหรือเปล่ารานดิส..อ่าห์"

"ข้าวโพดมั้ยรานดิส???..อื้ม"

***"เจ้าชอบกินคัพเค้กมั้ยรานดิส...ข้าชอบนะ...อือ"***และอีกมากมายหลายอย่างที่แพตัลเอามาสร้างสีสันต์ให้กับเซ็กส์ในครั้งนี้


เขาก็แค่เป็นพวกชอบกิน ยิ่งเห็นอาหารสวยๆวางอยู่ตรงหน้า เขาก็อยากจะกลืนกินมันไปให้หมด^_^





ตอนนี้หล่ะ ซามูเอลจะเป็นยังไงบ้างน้า ไรท์จะเอาซามูเอลไว้พาร์ทหน้านะคะ มันจะได้กระจายหน้าต่อตอนเท่าๆกัน และก็ตอนหน้าจะเล่าถึงเรื่องภารกิจที่ 2 จนจบ เราจะได้เริ่มภารกิจที่ 3 กันซักที รานดิสจะเจอคู่ ภารกิจไหนหว่า???? คู่กับริโครดีมั้ย5555

ความคิดเห็น