facebook-icon

ภาคลูกคือ 'ของเล่นในรังโจร' กับ 'สะใภ้เจ้า' นะคะ

ตอนที่ 8 : เจ๊ส้มจี๊ดกับภารกิจตามหาวีนัส [สการ์ + เจ๊ส้ม] 💛

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 : เจ๊ส้มจี๊ดกับภารกิจตามหาวีนัส [สการ์ + เจ๊ส้ม] 💛

คำค้น : ซีค, วีนัส, บ่วงรักเจ้าทะเลทราย, เจ้าชาย, ทะเลทราย, jungkook, bts, bts fic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.6k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2561 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 : เจ๊ส้มจี๊ดกับภารกิจตามหาวีนัส [สการ์ + เจ๊ส้ม] 💛
แบบอักษร

สำคัญมาก

ติดตามชีวิต #วีนัส ในไทย ได้ที่ #รักสุดท้ายนายเพื่อนสนิท : ตอนที่ 38

------------------------------------------

​แนะนำตัวละคร

สการ์ ฮัลลอฟ : ทหารส่วนพระองค์ท่านซีค

เจ๊ส้มจี๊ด : เจ้าของสำนักพิมพ์ส้มจี๊ด

เจ๊ส้ม Part.

สวัสดี เจ๊ชื่อส้มจี๊ด เรียกว่าเจ๊ส้มก็ได้ หรือจะเรียกว่าคนสวยก็ไม่ว่ากัน เจ๊เป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ได้ห้าปีกว่าและที่สำคัญยอดขายหนังสือกำลังพุ่งกระฉูดเพราะมีอิหนูลูกรักอย่างวีนัสออกผลงานนิยายบอยเลิฟให้หัวปีท้ายปี ออกบูททีนี่แจกลายเซ็นกันแทบไม่ทัน แถมเจ้าของสำนักพิมพ์ยังสวยขนาดนี้อีก ฮิฮิ ถ้าคิดจะปั้นนักเขียนมาแข่งกับเจ๊น่ะหรอ ขอบอกว่ายังไวไป เพราะสำนักพิมพ์เจ๊มันก็จี๊ดจ๊าดขวัญใจวัยรุ่นเหมือนชื่อสำนักพิมพ์นั่นแหละ

แต่ที่พูดมามันก็แค่ช่วงหนึ่งที่ทำอะไรก็ดีไปหมด แต่ตอนนี้สิอะไร ๆ ก็แย่ไปหมดยิ่งกว่าคนดวงตก ก็ตั้งแต่ยัยหนูบินไปเมืองเอิร์กก็ดันหายตัวไปซะได้ ไลน์ก็ไม่ตอบ พอโทรไปก็ไม่มีสัญญาณ ล่าสุดคุยกันครั้งสุดท้ายตอนกอดกันก่อนมันขึ้นเครื่อง เจ๊เตือนมันแล้วว่าอย่าไป ๆ แต่สุดท้ายก็ไป ฮือ… มันผิดที่เจ๊เองที่ไม่ยอมห้ามจริง ๆ จัง ๆ ไม่งั้นยัยหนูคงไม่กลายเป็นคนหายสาบสูญไม่รู้ไปอยู่ไหนแบบนี้หรอก

แต่ระดับเจ๊ซะอย่าง ไม่ปล่อยให้ลูกรักมาตกระกำลำบากแน่นอน ต่อให้แกโดนผัวแขกทารุณ ต่อให้ไปหลงอยู่ในทะเลทราย ต่อให้ตกเครื่องหลงไปเมืองไหนก็ไม่รู้ เจ๊ก็จะตามหา ! เพราะตอนนี้เจ๊บินตามมาติด ๆ มาถึงเมืองเอิร์กแล้ว รอไม่นานหรอกยัยหนู เจ๊ส้มคนนี้แหละจะพาหนูกลับไทยเอง

เจ๊นั่งรถม้าเข้าเมืองมาได้สักพักก็งงนิดหน่อยเพราะดูแผนที่และใช้เข็มทิศไม่เป็นเท่าไหร่ เอาจริง ๆ คือโง่มากเรื่องภูมิศาสตร์ ส่วนเรื่องภาษาก็พอฟังพอพูดได้บ้าง หลังจากเรียนจากยูทูป ตอนนี้มืดแปดด้านไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี เลยใส่หูฟังทำหน้าสวย ๆ เดินดูของในตลาดไปเรื่อย ๆ

“แอปเปิลจ้า แอปเปิลหวานกรอบ ลองชิมได้จ้า” เสียงป้าคนขายแอปเปิลพูดแล้วยื่นแอปเปิลให้ชิม เจ๊มองแอปเปิลกับหน้าป้าคนขายสลับกัน ฮึก ! ไม่นะ เจ๊เป็นคนอ่อนไหวง่าย แค่เห็นแอปเปิลก็จะร้องไห้แล้ว เพราะแอปเปิลเป็นผลไม้ที่ยัยหนูชอบกินที่สุด ตอนอยู่สำนักพิมพ์วีนัสมันชอบซื้อกินแล้วถุยเม็ดใส่เจ๊เป็นประจำ ว่าแล้วก็คิดถึง ซื้อไว้ก่อนแล้วกันเผื่อเจอกันจะได้ปลอกให้กิน

“เอาสี่ลูกจ้ะป้า” เจ๊ชูสี่นิ้วพยายามพูดชัด ๆ กลัวป้าแกไม่เข้าใจ

“กินคนเดียวหมดหรอ” กินกับวีนัสต่างหาก อย่าถามเยอะสิ เดี๋ยวร้องไห้แล้วไม่สวย

“เปล่า น้องชอบกิน เลยซื้อไปฝากมัน” แต่แล้วป้าแกก็พูดถึงใครบางคนที่ฟังแล้วอดนึกถึงยัยหนูไม่ได้

“เออ สามสี่วันนี้ก็มีเด็กผู้ชายตัวขาว ๆ แบบเรามาซื้อแอปเปิลกับป้าเหมือนกัน”

“เด็กผู้ชายตัวขาว ! นักท่องเที่ยวแบบหนูใช่มั้ยจ๊ะป้า”

“ใช่ ๆ ตัวขาว ๆ สูงประมาณเรานี่แหละ แปลก ที่นี่ไม่ค่อยมีใครมาเที่ยวหรอก แต่เดือนนี้มีเราสองคนละ ฮ่า ๆ” จะกี่คนก็ช่างเถอะ ป้าพูดขนาดนี้เจ๊ก็สวมบทนักสืบทันที เจ๊รีบหยิบรูปคู่ที่ถ่ายคู่กับยัยหนูที่พกมาด้วยส่งให้ป้าดูแล้วถามว่าเด็กคนนั้นเป็นคนเดียวกับยัยหนูรึเปล่า

“คนนี้รึเปล่าจ๊ะป้า !” หลังจากถามป้าขายแอปเปิลก็หยิบแว่นมาใส่

“ใช่เลย ! คนนี้แหละ วันนั้นเพิ่งมาซื้อแอปเปิลกับป้าไปเอง”

“แล้วป๊ารู้มั้ยว่ายัยหนูพักอยู่แถวไหน !”

“อ้าว เป็นพี่น้องกันไม่ได้บอกกันไว้หรอ ว่าพักที่ไหน”

“ไม่ได้บอก เพราะตั้งแต่น้องมาที่นี่ก็ติดต่อมันไม่ได้เลย”

“แล้วน้องชื่ออะไรล่ะ”

“ชื่อวีนัส มันยิ้มเก่งใครเห็นใครก็รัก แต่ปากไวไปหน่อย”

“มานี่ ป้าจะบอกอะไรให้” อยู่ ๆ ป้าก็ป้องปากกระซิบแล้วกวักมือเรียกความที่ชอบเสือกเรื่องชาวบ้านเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้วเลยเอียงหูฟัง แล้วก็รู้ว่าสุดท้ายไม่ใช่เรื่องใครเลยแต่เป็นเรื่องอิเจ๊เองนี่แหละ

“…วีนัสโดนพาเข้าวังไปแล้ว” ป้าแกพูดเสียงค่อย

“ห๊ะ ไปไหน วังไหน ใครพาไป แล้วเขาพายัยหนูไปทำไม !” อยากจะร้องว่า ‘ห๊ะ’ ซักร้อยรอบ ป้าแกล้อเล่นรึเปล่า ยัยหนูจะไปทำบ้าอะไรในวัง ไปตามหาผัวแขกหรอ นี่ถ้าอำกันเจ๊จะตบให้ลืมแก่เลยพูดจริง

“…” และแทนที่จะตอบป้าก็เงียบไม่ยอมพูดต่อ เจ๊เลยจับตัวป้ามาเขย่า ๆ

“ป้าตอบสิ ! ฉันอยากรู้ ! ตอบ ! ใครพาน้องฉันไป แล้วน้องฉันไปทำอะไรในนั้น แล้ววังไปทางไหน แล้ว ๆ ๆ โอ๊ยตอบสิ !”

“ใจเย็น ๆ โอ๊ย ป้าตอบไม่ทัน มานี่ เข้ามาคุยกันในบ้านดีกว่า เรื่องมันยาว” ว่าแล้วป้าก็จูงมือเจ๊เข้าไปในบ้าน เจ๊นั่งลงกับพื้นเอาหลังพิงเสาแล้วกอดกระเป๋าไว้ ไม่สนใจหรอกว่าป้าจะยกน้ำยกผลไม้มาให้กิน ตอนนี้สนใจแค่ว่าวีนัสอยู่ไหน ปลอดภัยดีรึเปล่า

“ป้า น้องชั้นอยู่ไหน” เจ๊ถามซ้ำ

“ป้าจะเล่าเท่าที่ป้ารู้แล้วกัน”

“จ้า ๆ” เอาเป็นว่า รู้อะไร เล่ามาให้หมด

“วันนั้นมีเด็กมาขโมยแอปเปิลป้า วีนัสยังฝากกระเป๋าไว้ที่ร้านแล้วไปช่วยตามให้อยู่เลย ทีนี้ขาป้าไม่ดีเลยไม่ได้ตามไปดู แต่เห็นเขาว่าท่านซีคลงมาพอดี แล้วไม่รู้ไปทำท่าไหน วีนัสดันไปทะเลาะกับท่าน ท่านซีคเลยสั่งประหาร อีกนิดท่านซีคจะตัดคอแล้วเชียว แต่ท่านอควาห์ห้ามไว้ทันเลยโดนฟันแค่บ่า เห็นเขาว่าแผลใหญ่มาก ท่านอควาห์เลยพาไปรักษาตัวในวัง”

“โดนฟัน !” เจ๊ดีดตัวแล้วลุกขึ้นยืนก่อนลงมานั่งคุกเข่าตรงหน้าป้าแล้วเขย่ามือป้าซ้ำ ๆ

“น้องฉันโดนฟันหรอป้า !”

“อืม โดนฟัน แต่ยังไม่ตายนะ ไม่ต้องห่วง อ่อ ลืมบอกไป ท่านซีคน่ะโอรสที่สองขององค์ราชาที่สิบสอง ส่วนท่านอควาห์โอรสที่หนึ่ง เป็นพี่ชาย ที่วีนัสรอดมาได้เพราะท่านอควาห์ห้ามไว้นี่แหละ”

“โอย…จะเป็นลม…” แล้วเจ๊จะตามยัยหนูยังไง วังอยู่ไหน แผลหายรึยัง โอ๊ย… ไม่ไหว ขอนอนแป๊บ

เจ๊ล้มตัวนอนกลางบ้านเอายาดมอุดจมูกสองข้างแล้วหายใจทางปากแทน อะไรมันจะแย่เท่านี้มีอีกมั้ย แต่ไม่แปลกใจหรอกที่วีนัสเกือบโดนเจ้าชายฆ่า ก็ปากมันคมอย่างกับมีดอย่างกับกรรไกรเคยยอมใครซะที่ไหน ขนาดเจ๊เป็นคนจ่ายเงินให้มัน มันยังเถียงฉอด ๆ จนบางทีคิดว่ามันเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์แล้วเจ๊เป็นแม่บ้าน

“นี่ป้า… แล้วฉันจะไปหาน้องยังไง วังเขาเปิดให้คนธรรมดาเข้ารึเปล่า ฉันจะไปหายัยหนู… ฮือ ! ยัยหนูของช้าน !” พอพูดจบเจ๊ก็ดิ้นพล่าน ๆ ตีขาไปมาบนพื้น

“ใจเย็น ๆ นั่งก่อน ๆ”

“ฉันหมดแรงจะนั่งจะยืนแล้วป้าจ๋า ! ชีวิตที่ไม่มียัยหนู ! ก็เหมือนเพลงที่ขาดทำนอง ! ฮือ ๆ ๆ ๆ ! ชั้นรักมันยิ่งกว่าน้องแท้ ๆ อีก ป้ารู้มั้ย” ยอมรับว่าตอนนี้เจ๊เหมือนผู้ป่วยทางจิตในโรงพยาบาลบ้าที่นั่งดิ้น ๆ ฉีกแข้งฉีกขาเอาแต่แหกปากจนคนด้านนอกเริ่มมองเข้ามา

“เบาหน่อย ! จะบอกให้ว่าจะไปตามวีนัสที่ไหน”

“กรี๊ด ! ที่ไหนป้า” เจ๊เปลี่ยนมานั่งตัวตรงอย่างกับผีโผล่ออกจากโลง เพราะคนที่ทำให้เจ๊หายคลั่งได้คือยัยหนูคนเดียวเท่านั้น

“เอาอย่างนี้ นานทีท่านซีคกับท่านอควาห์จะลงมา เรารอทหารส่วนพระองค์ของท่านซีคที่ชื่อสการ์มาดีกว่า พอเจอเขาก็บอกว่ามาตามหาวีนัส เอารูปให้ดูด้วยก็ได้แล้วบอกว่าเป็นพี่ชาย เดี๋ยวสการ์ก็พาเข้าไปในวังเองแหละ รู้ว่าเป็นพี่ชายไม่น่าจะมีปัญหานะ”

“สการ์ ทหารของท่านซีคหรอป้า แล้วจะรู้มั้ยว่าสการ์ที่ป้าบอกเนี่ยมันคนไหน” ตาย ๆ ตามหาวีนัสไม่พอยังต้องมาตามหาทหารที่ชื่อสการ์อีก นี่เจ๊ส้มจี๊ดเจ้าของสำนักพิมพ์นะไม่ใช่ยอดนักสืบจิ๋วที่จะรู้ไปซะทุกอย่างว่าใครเป็นใคร

“…” อ้าว ป้าเงียบไปอีกแล้ว อะไรของแกนะคิดจะเงียบก็เงียบ

“ป้า ! ฟังอยู่รึเปล่า”

“ห๊ะ ๆ ๆ เดี๋ยว ๆ คนกำลังใช้ความคิด”

“คิดอะไรนานนักหนาป้า ! ฮือ ! ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้ว ฉันอยากเจอหน้าน้อง ป้าช่วยพาฉันไปหาทหารคนนั้นได้มั้ย แล้วเรื่องน้องเดี๋ยวจัดการเอง”

“ขาป้าไม่ดี เดินไปไหนไกลไม่ได้ ไปตามหาเองละกัน ถามทหารชุดเขียว ๆ เอาว่าสการ์อยู่ไหนแล้วให้เขาพาไปหาสการ์อีกที”

“สรุปคือ นี่ต้องให้ทหารในเมืองพาไปหาทหารที่ชื่อสการ์ แล้วถึงจะให้สการ์พาไปหาวีนัสอีกที ใช่มั้ย ถามจริงเถอะป้า อะไรมันจะซับซ้อนขนาดนี้”

“แล้วมีวิธีอื่นอีกมั้ยล่ะ” ป้าย้อนถาม ก็จริงแบบที่ป้าพูดแหละ เพราะเจ๊ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหมือนกัน

“ไม่มีจ้า…”

“ไป ๆ รีบไป เดี๋ยวมืดค่ำจะตามกันลำบาก”

“จ้ะ ๆ ยังไงก็ขอบคุณมากนะจ๊ะ ไว้จะมาอุดหนุนแอปเปิลป้าอีกนะ” สุดท้ายก็ต้องทำตามที่ป้าบอก เอาก็เอา มันไม่อยากหรอกส้มจี๊ด ขนาดตามยัยหนูโดดงานโกหกว่าไม่สบายแต่หนีไปเที่ยวยังทำมาแล้วนับไม่ถ้วน หึ แล้วนี่แค่ทหารชุดเขียว มองเดี๋ยวเดียวก็รู้ ยิ่งคนไหนหล่อ ๆ สูง ๆ รับรองไม่รอดสายตาไปหรอก

พอออกจากบ้านก็ยกมือไหว้คุณป้าใจดีแล้วค่อยให้กำลังใจตัวเองว่าต้องทำได้ ใช่ เจ๊ต้องทำได้ ให้ตายทีเถอะ ตอนนี้เหมือนตัวเองต้องทำภารกิจให้สำเร็จถึงจะได้เจอวีนัส แต่คิดไปก็เท่านั้น เอาเวลาไปเล็งหาทหารหล่อ ๆ ดีกว่า

เจ๊เดินตามทางเท้าได้ไม่นาน สายตาฉับไวขนาดเหยี่ยวยังสู้ไม่ได้ก็ทำให้เห็นทหารหนุ่มรูปงามสูงใหญ่ใช่เลยคนหนึ่ง อือหือ… เห็นแล้วเปรี้ยวปากอยากเข้าไปพรากความบริสุทธิ์ซะจริง ๆ ตอนนี้เจ๊สะบัดสการ์ออกจากหัวเพราะทหารที่ยืนอยู่บนถนนฝั่งตรงข้ามทั้งหล่อทั้งยังหนุ่มยังแน่นจนกล้ามแขนแทบพุ้งทะลุแว่นกันแดด

และแล้วก็ลืมไปเลยว่ากำลังตามหาวีนัส เจ๊ถอดแว่นกันแดดเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อแล้วเดินไปหากระต่ายน้อยที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเหยื่อนกเหยี่ยวแก่ ๆ อย่างเจ๊ ฮิ ! อย่าให้รู้นะว่าอยู่หมู่ไหนกองไหน จะไปเฝ้าข้างแถวส่งข้าวส่งน้ำให้ทุกวันเลยคอยดู และอีกอย่างที่อยากจะบอก ไอ้ชุดเครื่องแบบด้านนอกมันปกปิดผิวดำขลับกระชากใจไม่ได้หรอก

ทหารในสเป็คยืนเอามือไขว้หลัง แหม ยิ่งยืดอกยิ่งเห็นไหล่กว้าง ๆ รอช้าให้หมาคาบไปแดกก่อนหรอ ก็ต้องเข้าไปทักสิ

“ไฮ !” เจ๊โบกมือให้แล้วยิ้มไม่หุบ บอกตรง ๆ ว่าเก็บอารมณ์ไม่อยู่ละจริง ๆ

“ขะ ขอรับ เอ้ย ครับ” อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด เสียงก็นุ่มพูดก็เพราะ

“เป็นทหารใช่รึเปล่า”

“ครับ” เขาตอบเสียงเบาแถมเสียงยังสั่นนิด ๆ  

“ทำงานทั้งวันผิวเลยไหม้ใช่มั้ย” ไม่รีบหยอดตอนนี้จะไปหยอดตอนไหนล่ะ เจ๊ดึงฝ่ามือหนามาจบแล้วลูบ ๆ ไปมา ผิวชายแท้ทำงานตากแดดตากลมนี่มันสากสะใจจริง ๆ อยากได้ ๆ อยากได้มือนี้มาลูบตามตัวเจ๊ซะเหลือเกิน อ๊าย ! ยิ่งคิดยิ่งเขิน ทหารอะไรไม่รู้ยิ่งมองยิ่งน่าเอ็นดูจนอยากเลี้ยงไว้เป็นของเจ๊คนเดียว

“ครับ… ว่าแต่ไม่ทราบว่า… มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่าครับ” ถึงจะดูตกใจไปบ้างแต่เขาก็สบตามองกลับมา แหม มองขนาดนี้เจ๊ท้องขึ้นมาว่าไงล่ะพ่อหนุ่ม

“ใช่ ๆ เจ๊ เอ้ย ผม เอ้ย เรียกเจ๊ดีกว่า คือเจ๊มาจากไทย มาตามหาน้องชายชื่อวีนัส เราคุ้นชื่อบ้างมั้ย” เจ๊ถามทั้งที่มือยังจับฝ่ามือหนาไว้แล้วยืนบิดไปมาพลางหว่านเสน่ห์ด้วยการส่งสายตาปิ๊ง ๆ

“วีนัสหรอครับ”

“ใช่จ้า วันัส เอพพิล็อก ตัวขาว ๆ น่ารัก ๆ เคยเห็นบ้างมั้ย” เจ๊หยิบรูปคู่เจ๊กับวีนัสออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ดู

เจ๊แกล้งเขย่ามือเขาเหมือนย้ำถามอีกครั้งแต่ความจริงกำลังลวนลามทางอ้อม บอกเลยว่าจะล้างมือก็กลัวกลิ่นหาย สงสัยจะอ่อนต่อโลกเขาเลยไม่รู้ว่ากำลังถูกฉวยโอกาส แต่ไม่รู้ไม่เท่าไหร่ แล้วไอ้ที่ถามไปไม่ตอบคืออะไร

“เคยเห็นมั้ยสุดหล่อ” เจ๊เลยถามซ้ำ เขาสะดุ้งเล็กน้อยแล้วชักมือหนีไปเกาต้นคอ เขินล่ะสิ แบบนี้ต้องแกล้งให้หนัก

“นี่ คนขายแอปเปิลเล่าให้เจ๊ฟังหมดแล้วนะว่าวีนัสไปทะเลาะกับท่านซีคเลยเจ็บตัวนิดหน่อย ท่านอควาห์มเลยพาไปรักษาในวัง เจ๊ก็พอรู้เรื่องน้องบ้างเพราะถามคนแถวนี้เอา แต่เจ๊อยากรู้ไง ว่าเราเคยเห็นวีนัสบ้างมั้ย” จากเมื่อกี้จับมือ คราวนี้ก็กอดแขนซะเลย ดูซิจะทำหน้าตาน่ารักหรือเขินจนพูดไม่ออกแบบเมื่อกี้รึเปล่า

“เอ่อ…”

“ว่าไง ตอบมาสิ เจ๊ร้อนจนจะเป็นลมแล้วนะ” กอดไม่พอยังเอาแก้มถูกล้ามแขนทหารขี้อายไปด้วย มาที่นี่มันคุ้มจริง ๆ ดูสิ ขนาดใส่เสื้ออยู่เจ๊ยังทำหวั่นไหวได้ขนาดนี้ แล้วถ้าถอดเสื้อเจ๊จะเป็นบ้านั่งน้ำลายยืดต่อมหื่นแตกได้ขนาดไหน

“ตกลงจะตอบมั้ยเนี่ยห๊ะ !” เจ๊เงยหน้ามองเขม่นตาใส่ แค่นั้นทหารร่างใหญ่ใจมดก็ปริปากพูดจนได้

“ต่ะ ตอบครับ”

“โอเค งั้นตอบเจ๊มาว่าเราเคยเห็นวีนัสบ้างรึเปล่า”

“เคยเห็นครับ ตอนนี้คุณวีนัสอยู่ในวังครับ”

“กรี๊ด ! ยัยหนูปลอดภัยดีใช่มั้ย โอเค ทีนี้เจ๊กำลังตามหาทหารคนที่ชื่อสการ์ด้วย เรารู้จักมั้ย ป้าขายแอปเปิลบอกว่าเขาเป็นทหารส่วนพระองค์ของท่านซีคอะไรนี่แหละ” ตอนนี้มันคงไม่ใช่เรื่องยาก เจ๊ล่ะตื่นเต้นอยากเห็นหน้าหวาน ๆ ฟันกระต่ายของยัยหนูเต็มที แต่สการ์นี่สิ จะไปตามหาได้ที่ไหน

 “ตกลงรู้จักสการ์มั้ย” หรือว่าไม่รู้จักกันนะ เพื่อความแน่ใจเจ๊เลยถามอีกครั้ง

“ผมนี่แหละครับ ทหารส่วนพระองค์ท่านซีค นามสการ์ ฮัลลอฟ” ทหารขี้อายชี้นิ้วเข้าหน้าตัวเอง เจ๊หน้าร้อนผ่าวอาการเหมือนคนเป็นลมและก็เป็นจริง ๆ

“โอย จะเป็นลม…” พอรู้ว่าคนที่โดนใจใช่เลยเป็นคนเดียวกับสการ์ที่กำลังตามหา โรคคนแก่ก็ตามมา สาบานว่าไม่ได้มารยาสาไถย แต่พอรู้แบบนี้แล้วก็เข่าอ่อนหงายท้องตึงทันที ตอนนี้มันเหมือนถูกหวยชุดใหญ่จำนวนสิบสองใบที่พอรู้ว่าได้เงินรางวัลก็ดีใจจนเป็นลมตายซะก่อน

“เอ่อๆ …คุณ ๆ เป็นอะไรไปรึเปล่าครับ” สการ์ประคองเจ๊ไม่ให้ล้ม

“ไม่เป็นไรจ้า... โอย… คร่อก !” เจ๊สลบเหมือบคาอ้อมแขนแน่นกล้ามเนื้อของสการ์ที่กำลังกอดเจ๊อยู่ มันทำลายล้างหนักมาก ไม่ได้เป็นอะไรไม่ต้องห่วง ก็แค่อยากใช้นามสกุลฮัลลอฟมากเกินไปจนเป็นลมหมดสติไปแค่นั้นเอง ลองพูดตามดูสิ ส้มจี๊ด ฮัลลอฟ แหม เหมาะจะตาย… ฮิ ! รอตื่นมาล่ะก็หวานปากแน่นอน ตัวเจ๊เบาหวิวไม่มีสติไม่รู้สึกตัว รู้แค่ว่าสการ์กำลังอุ้มเจ๊อยู่ งั้นขอยืมอกกว้างเอาไว้พิงหน่อยนะ ฝันดีจ้า… อย่าลืมจูบเจ๊ให้ตื่นแบบเจ้าหญิงนิทรานะสการ์

เจ๊ส้ม Part End.




​-----------------------------------

รับสมัครคุณแม่ให้สการ์หลายตำแหน่งค่า เพราะดูท่าเจ๊ส้มจะเอาจรืง งานนี้ต้องเรียกสินสอดหนักๆ 5555555555555555 อ่านให้สนุก อย่าลืมไปส่องวีนัสที่ไทยที่ #รักสุดท้ายนายเพื่อนสนิทตอนที่ 38 นะ

อยาก บอก ว่า สการ์ น่า กิน มา ก ค่ะ ท่าน ซีค

​​-----------------------------------​

ภาพประกอบ : รูปคู่เจ๊ส้มกับวีนัส

แถม

​​สการ์ : ผมพร้อมรับใช้คุณส้มจี๊ดตลอดชีวิตจะหาไม่ขอรับ

แถม

เจ๊ส้ม : มาคงมาคุณ เรียกเจ๊ส้มสิสนิทใจกว่า ฮิ!!! เจ๊รักสการ์นะ #ทำมือหัวใจ

💛​อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้น้องวีนัสด้วยนะ💛​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว