ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย [Ep.04]

ชื่อตอน : เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย [Ep.04]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2560 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย [Ep.04]
แบบอักษร

โธ่เอ๊ยยยย!!!! ยัยคายุ บ้าไปแล้วรึไงถึงได้ไปทำงานที่อิตาลีคนเดียว ทำไมนะๆๆ ทิ้งจดหมายบ้าบอนี่ไว้แล้วมันช่วยให้ฉันหายโกธรได้รึไงกันห๊ะ


“มี่อิง มีอะไรหรือเปล่า”


“เห้อ~น้องฉันนิสัยเสียแอบไปทำงานไม่ยอมบอกกันนะสิ”


“ฮะ ๆ ใจเย็นๆนะ เดี้ยวเหนื่อยก็คงกลับมาเองแหละ ทำไมไม่โทรตามละ”


“เซโน่ นายก็พูดไปนะ น้องสาวฉันมันมีโทรศัพท์ซะที่ไหนละ ปกติก็ให้อยู่บ้าน ใช้โทรศัพท์บ้านตลอด”


เซโน่ส่ายหน้าให้กับความเอาแต่ใจของเธอ ถึงแม้ว่าเขาอาจจะไม่ได้สนิทอะไรมี่อิงมากนักและก็ไม่รู้เรื่องของน้องสาวของมี่อิงเลยสักนิด ทั้งไม่เคยเห็นหน้าไม่เคยรู้จักชื่อแซ่


“ชั่งเถอะเซโน่ นายจะกลับอิตาลีเมื่อไหร่ละ”


“ไล่ผมเลยหรอครับ แหม๋ๆ ใช้เสร็จก็ทิ้งเลยนะ”


“จ่ายเงินให้แล้วไง จะเอาไรอีก เรื่องมาก”


“ฮะๆ ใจร้ายจังนะครับ น้องสาวก็พิมพ์เดียวกันรึเปล่า”


“ไม่เหมือนเลยสักนิด ยัยนั่นกับฉันต่างกันมากจริงๆ เฮ๊ย!เดี้ยวนะ นายห้ามยุ่งกับน้องสาวฉันนะ”


“คร๊าบๆ ผมไม่เคยเห็นหน้าสักหน่อย กลับวันนี้แหละครับ พี่ชายผมโทร.มาให้รีบกลับน่ะ สงสัยมีเรื่องที่บ้าน ถ้าคิดถึงก็มาหาผมได้นะ”


“ตลกหรอ”


“บ๊ายบายนะมี่อิง”




“อื้อ~ เจ็บจัง”


คายุลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงเตียงเดิม แต่ว่าร่างกายกลับเจ็บปวดร้าวไปทั้งตัว ใช่สิ เธอโดนยิงนี่นา คิดว่าจะตายซะแล้ว


“นาย!!! ออกไปนะ!!”


ผู้ชายคนเดิมที่เธอเกลียด กำลังมองหน้าเธอนิ่งๆ เพียงแต่เขายืนมาเข้ามาจับแขนเธอไว้


“ปล่อยนะ!! จะทำอะไรน่ะ”


“อยู่เฉยๆครับ เดี้ยวแผลอักเสปนะครับ คุณน่ะโดนยิงที่หัวไหล่ 2จุดเชียวนะ”


เด็กสาวทำหน้างุนงง เมื่อกี้ยังอาละวาดใส่เธออยู่เลย เหมือนคนละคน


“ถ้าแผลอักเสปผมต้องเย็ปใหม่นะครับ แล้วมีโอกาสที่แผลจะอักเสปและติดเชื้อง่ายด้วยนะครับ”

รอยยิ้มแบบนี้ไม่เหมือนกับเขาคนนั้นเลย

“ไม่ใช่...ไม่ใช่เขา”


“หืมมม...ดูออกด้วยหรอครับ น้อยคนนะครับจะดูออก ฮะๆๆเลิกแกล้งแล้วครับ เดี้ยวผมจะให้ดูนี่ละกัน”


เขาหยิบกระเป๋าตังค์เขาขึ้นมาก่อนจะหยิบรูปออกมากจากกระเป๋าแล้วส่งให้เด็กสาวดู


“นี่มัน..ฝาแฝด..ฝาแฝดงั้นหรอ”


“ฮะๆๆๆ ครับ เหมือนกันมากเลยใช่ไหมละครับ ไร้ที่ติเลย ไม่เคยมีใครดูพวกเราออกเลยนะ ผมชื่อเซโน่ครับ ส่วนคนที่คุณเจอคงเป็นพี่ซิลเวอร์น่ะครับ”


หยดน้ำตาใสๆไหลอาบแก้มของเด็กสาวทำให้เซโน่ชะงัก ความรู้สึกของการเป็นหมอทำให้เขาอ่อนไหวง่ายเหมือนกัน


“เจ็บแผลงั้นหรอ เดี้ยวผมไปหยิบยาแก้ปวดมาให้นะครับ”


“มะ..ไม่ อย่าไปนะ!”


เด็กสาวคว้ามือของเซโน่เอาไว้ ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกปลอดภัย เขาดูไม่น่ากลัวเหมือนซิลเวอร์เลย เขาดูอ่อนโยนกับเธอมากๆ ทั้งๆที่หน้าตาเหมือนกันทุกอย่าง แต่กลับให้ความรู้สึกต่างกัน ผู้ชายคนนี้ทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวล แต่ผู้ชายคนนั้นกลับใจร้ายและดุดัน


“อย่าเพิ่งไปนะ อย่าไปไหนนะ ขอร้องละ ฮืออ อย่าทิ้งฉันไว้กับผู้ชายคนนั้นนะ”


เซโน่ชะงักค้าง หัวใจของเขาเต้นอย่างบ้าคลั่ง เด็กนี่จับมือของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


“หืมม พี่น่ะหรอ ทำไมกลัวพี่ซิลขนาดนั้นละครับ ระ..หรือว่าแผลนี่พี่ซิลเป็นทำหรอ!!”


“ฮือออ พาหนูหนีไปได้ไหมคะ ขอร้องละ”


เด็กสาวร้องไห้จนตัวโยน ร่างกายสั่นเทิมจากการสะอื้น เซโน่ดึงร่างของเด็กสาวมากอดแบบหลวมๆเอาไว้ก่อนจะใช้มือลูบที่หัวอย่างอ่อนโยน


“ทำอะไรเซโน่”


เสียงกดต่ำของซิลเวอร์ทำให้เด็กสาวสะดุ้งเฮือก! แทนที่จะผละตัวออกแต่กลับกำแขนเสื้อของเซโน่แน่น เขาเหมือนเป็นเกราะกำบังของเธอ


“ยัยสำส่อน! ปล่อยน้องชายฉันนะ”


ซิลเวอร์ยกกระบอกปืนขึ้นจ่อเด็กสาวที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเซโน่


“พี่ซิล! ทำบ้าอะไรเนี้ย วางปืนลงเลยนะ”


“แกน่ะเงียบไปเลย ฉันซื้อตัวมาจากในซ่องแต่มันน่ะคิดจะโก่งค่าตัวก็เลยเรียกร้องความสนใจ แกหมดหน้าที่แล้วจะไปไหนก็ไป”


“ไม่....ไม่ใช่นะ”


เซโน่มองเด็กสาวที่นั่งร้องไห้ มือที่สั่นด้วยความกลัวกำเสื้อของเขาแน่น


“ฉัน..ฉันไม่ได้อยากขายตัวให้เขา ฉันมีบ้านนะ มีพี่สาว ฉันอยากกลับบ้าน ฉันโดนบังคับ”


เซโน่มองตามร่างกายของเด็กสาว เขาเป็นหมอนะ บางอย่างแค่มองๆเขาก็รู้แล้วว่าคนไข้คนไหนพูดจริงหรือไม่จริง แขนของเธอมีแต่รอยการโดนช๊อตไฟฟ้า แถมรอยเข็มอีก ทั้งตอนตรวจเลือดก็เจอสารเสพติดชนิดกล่อมประสาทรุนแรง


“เซโน่ แกออกไปได้แล้ว”


“เห้อ~ พี่ครับ ผมไม่เคยคัดค้านอะไรพี่มาก่อนเลยนะครับ แต่ผมขออะไรหน่อยได้ไหม อย่าทำอะไรเด็กคนนี้มากนักเลย ถ้าเธอหายแล้วก็ปล่อยเธอกลับไปเถอะครับ เงินแค่ไม่กี่บาทที่พี่ซื้อมา ถ้าเสียดายมาก ผมจะใช้แทนให้”


“พูดบ้าอะไรของแกน่ะ!!”


‘ฮึก..’


เด็กสาวล้มตัวลงบนที่นอน เซโน่โยนเข็มฉีดยาลงในถังขยะ เขาแอบฉีดยาสลบลงไปในสายน้ำเกลือของเธอ เพื่อให้เธอสงบลง


“ถือว่าผมขอละกันนะพี่ ผมไปละ มีงานต้องทำ ดูแลสุขภาพด้วยนะพี่ ช่วงนี้เครียดมากไปรึเปล่า”


“เออ ไปได้แล้ว”


“คร๊าบๆ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว