ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.01]

ชื่อตอน : เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.01]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 57.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2560 00:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รักหัวใจมาเฟีย[Ep.01]
แบบอักษร


ตึก..ตึก..ตึก


เสียงหัวใจของเด็กสาวเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ ร่างเล็กๆอยู่ภายใต้เสื้อผ้าที่เลอะไปด้วยคราบน้ำฝนและดินโคลน


“กูรู้ว่ามึงอยู่แถวนี้ออกมาก่อนจะทำให้กูหมดความอดทน”


เสียงประกาศของผู้ฉกรรจ์รูปร่างใหญ่พูดขึ้น และยังมีผู้ชายอีก2-3คนยืนอยู่ข้างหลังเขา เด็กสาวหลบอยู่หลังกองไม้ใหญ่ ด้านหลังเป็นกำแพงสูงหลายเมตร เธอไม่มีทางที่จะปีนข้ามกำแพงสูงนั้นได้เลย


“พวกมึงไปดูฝั่งโน่น เดี้ยวกูจะไปดูอีกฝั่งนึง”


พวกมันเริ่มกระจัดกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง หยดน้ำตาของเด็กสาวไหลออกมาเป็นทาง ถ้าเธอไม่เชื่อคำพูดของคนจ้างงานที่บอกให้เธอมาทำงานเป็นเด็กเสริฟในที่ไกลจากบ้านเธอมากขนาดนี้ ก็คงไม่ต้องมาหนีหัวซุกหัวซุนขนาดนี้ พวกเขาหลอกเธอมาขายตัว บ้านของเธออยู่ที่ประเทศแต่เพราะเชื่อคำลวงของพวกมันก็เลยโดนหลอกมาขายตัวที่อิตาลี


“ฮืออ พระเจ้า ได้โปรด..มี่อิง ช่วยด้วย”


มี่อิงคือพี่สาวคนสุดท้ายในครอบครัวของเธอ ตอนนี้มี่อิงจะรู้ไหมว่าฉันหายตัวไป แต่ถึงรู้ก็คงทำอะไรไม่ได้ เพราะฉันเขียนจดหมายไว้ที่บ้านแล้วว่ามาทำงานที่อิตาลี มี่อิงคงคิดว่าฉันออกมาทำงานจริงๆ ก็คงไม่สงสัยอะไร


เด็กสาวเดินออกมาจากที่กำบังก่อนจะมองซ้ายมองขวาที่ตอนนี้ไม่มีพวกมันอยู่แล้ว ร่างไร้เรี่ยวแรงเดินไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย ร่องรอยแผลที่ถูกทำร้ายสร้างความเจ็บปวดให้เธอยิ่งนัก


“คายุ...สวัสดีที่รัก”


เฮือกกกก!! เสียงลมหายใจก็เด็กสาวขาดช่วงไปพักหนึ่ง ไอ้เศษสวะที่บังคับเธอขายตัว ตอนนี้มาดักเธอไว้พร้อมลูกน้องมากมาย


“โฮเน่...”


หยาดน้ำตาของเด็กสาวไหลลงมาอีกครั้ง ขาทั้งสองข้างอยากจะวิ่งแทบใจจะขาด แต่กลับก้าวขาไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว ร่างกายของเธอแทบจะไม่มีแรงจะเดินต่อด้วยซ้ำ


“มึงทำกูเสียเวลามามากพอแล้วนะคายุ กลับกันได้แล้วล่ะ เที่ยวสนุกมากพอละ ได้เวลาทำงานแล้วนะคายุ”


“ไม่!!! ไม่เอาแล้ว ไม่อยากกลับไปแล้ว!!”


ที่ที่น่ากลัวแบบนั้น ไม่เอา ไม่มีวันเด็ดขาด ที่ที่มีผู้ชายมองเธออย่างหื่นกระหาย โซ่ตรวนที่ล่ามขาของเธอและปล่อยให้เธอนอนบนพื้นกระเบื้องเย็นๆ


“ปากดีนะมึง!! เป็นแค่โสเภนีริอาจมาหือกับพวกกูหรอ พวกมึงไปจับตัวมันไว้!!”


ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่งพวกลูกน้องของมันก็วิ่งกรูกันมาจับแขนจับขาฉันไว้ แม้ว่าจะพยายามดิ้นหนีสักเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถหนีออกจากมือพวกนี้ได้เลย


“ปล่อยนะ !!! ขอร้อง ได้โปรด ปล่อยฉันไป !! ช่วยด้วย!!!!”


“หุบปากน่าที่รัก กลับบ้านกันเถอะ”


“ม่ายยยยย!! ฮือออ ช่วยด้วย มี่อิงช่วยด้วย!!”


“หุบปากสักที โธ่โว๊ย!!”


‘กืดดดดดดดด....’


“กรี๊ดดดดดดดด..”


โฮ่เน่ดึงด้ามเหล็กยาวออกมาก่อนจะจิ้มมันไปที่แขนของคายุ และปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมา ร่างเล็กชักเกร็งตัวแข็งทื้อ เธอร้องไห้ออกมาอย่างเวทนาไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวหนี


“ฮือออ มี่อิง ช่วยที..ฮือออ”


ลูกน้องของโฮเน่ จับเธอขึ้นไปบนรถตู้สีดำที่ติดฟิล์มสีดำทึบ


“ช๊อตมันอีกทีสิ จะได้สลบๆไป”


“ก็ได้ อย่าช๊อตบ่อยนะเว๊ย เดี้ยวมันช้ำหมดของเสียไม่ได้นะเว๊ย หัวหน้าเอาตายแน่”


“ขอร้อง..ได้..โปรด อย่า...กรี๊ดดดด”


หยดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลออกมาก่อนที่ดวงตาของเด็กสาวจะหลับสนิทลง ขอให้มันเป็นแค่ฝันร้ายได้ไหม แค่ฝันร้ายเท่านั้นได้ไหม

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว