ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : S-G 7 : เปิดศึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2560 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
S-G 7 : เปิดศึก
แบบอักษร

S-G 7 : เปิดศึก

( จี )

เพี๊ยะ*!!!!*

“ไอ้ลูกทรพี!!! กินอยู่ดีๆไม่ชอบ ริหาเหาใส่หัวรึไง!!!”

หน้าผมสะบัดไปตามแรงของฝ่ามือสาก แก้มซีกขวาผมชาจนไม่รู้สึกอะไรเหมือนกับความรู้สึกตอนนี้........หลังจากที่ปล่อยภาพหลุดของอินั่นไป บอดี้การ์ดประจำตัวผมกลับถูกฆ่าหมดแต่ตัวผมที่หนีออกมาก่อนจึงไม่โดนจับต้องระเห็จมาอยู่ที่บ้านพี่ชายแต่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา บริษัทพี่ชายถูกหุ้นส่วนคนสำคัญขายหุ้นให้กับคนอื่น คนๆนั้นก็เป็นคนของพี่เสพติด....เขาขู่จะเทคโอเวอร์บริษัทพี่ผมแต่พี่ผมที่ยอมก้มหัวคุกเข่าขอความเมตตาทำให้บริษัทไม่ล้มละลายแต่กลับต้องทำงานให้กับคนอื่นทั้งที่มันเป็นบริษัทของพี่ผม พี่ผมเป็นประธานบริษัทแต่ไม่มีสิทธิ์ครอบครองบริษัท หุ้นก็ขายหมดเมื่อข้อเสนอของอีกฝั่งต้องเอาหุ้นที่มีทั้งหมดให้กับเขา ส่วนตัวพี่ปกป้องบริษัทได้ ไปทำงานที่บริษัทได้..เงินเดือนอยู่ในระดับพนักงาน พี่ผมก็รีบแจ้งข่าวให้พ่อ  พ่อผมเป็นตำรวจยศใหญ่ พอทราบเรื่องผมก็มาด่าผมถึงบ้านพี่และตบหน้าผมเมื่อผมบอกว่าคนที่ทำกับพี่คนนั้นคือใคร.........

Rrrrrrrrrrrrr

“ครับ? อ้อ...ผมจะรีบไปทำงานให้ท่านตอนบ่ายนะครับ....อะไรนะ? ไล่ออก?? ท่าน!! หมายความว่าไงที่ไล่ผมออก!?? ท่านครับ!! ท่าน!!!”

ผมเงยหน้ามองพ่อที่ดูหัวเสีย พ่อโยนมือถือทิ้งจนมันแตกกระจายเหล่าแม่บ้านต่างถอยหนีเข้าไปในครัวกันหมดด้วยความกลัว ผมตวัดสายตามองผม มือใหญ่กำแน่นจนแดงไปหมด ผมเม้มปากเมื่อฟังจากที่พ่อคุยกับเจ้านายตนเอง....พ่อถูกปลด ทำได้ยังไง...คนๆนั้นทำได้ยังไง!

“เล่นกับใครไม่เล่น....มาเล่นกับไอ้มาเฟียเลือดเย็นนั่น เป็นแค่เด็กแต่กลับมีอำนาจล้นมือ! เอาลูกน้องชั้นไปทำเรื่องบ้าๆ แล้วทีนี้จะทำยังไง!!?? บ้านเราแทบจะไม่มีกินเพราะแกคนเดียว!!” พ่อชี้หน้าผมด้วยใบหน้าโกรธจัด

“มะ...เม่ก็ได้ เราไปขอให้แม่ช่วย...”

“เหอะ! แม่แกนะเรอะ!? ชั้นตัดมันออกจากตะกูลตั้งนานแล้วป่านนี้ไปนอนอ้าขาให้เสี่ยที่ไหนไม่รู้แล้วมั้ง ติดพนันแบบนั้น! ตายห่าไปรึยังก็ไม่รู้!!”

“พ่ออย่าว่าแม่นะ!!” พ่อยกยิ้มเย้ยผม กวาดสายตามองผมทั้งร่างแล้วหัวเราะออกมา

“ลืมไป...เชื่อแม่แกมันแรง ร่านทั้งแม่ทั้งลูก เพราะแกอยากเอาเขาทำผัวดีนักเป็นไงละ!! สมใจแกไหม ? มันเอาแกไหมห้ะ!!!” พ่อเขย่าตัวผมมือหยาบกร้านบีบแขนผมจนเจ็บไปหมด ผมน้ำตาไหลพลากเมื่อหาหนทางที่จะแก้ไขนั้นไม่เจอ....พี่ผมคงไม่ส่งเงินให้ผมใช้ พ่อคงตัดผมออกจากตะกูลเหมือนแม่...ผมตัวคนเดียวที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากโทษตัวเอง ไม่น่าไปยุ่งไฟ! ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือมาเฟีย....ไม่มีใครรู้นอกจากพวกผู้ใหญ่ในวงการมืด ผมเพิ่งรู้มาจากพ่อ มาเฟียที่มีอิทธิพลมาตั้งแต่เนิ่นนาน ปัจจุบันมีเด็กรุ่นมหาลัยคอยควบคุม ฉากหน้าคือการแพทย์ แต่ฉากหลังคือ ยาเสพติด......ถึงแม้จะขายให้แต่พวกโรงพยาบาลที่ใช้ทำตัวยา แต่ก็มีสารเสพติดที่ผิดกฎหมายครอบครองมากเกินไป ตำรวจพยายามจะยึดสารเสพติดแต่ไม่เคยเจอแหล่งซุกซ่อนเลยสารเสพติดเลย.........เรื่องนี้ถูกปิดเงียบไม่มีใครรู้ เพราะมีตำรวจยศสูงคอยหนุนหลัง

ผมเมื่อได้ฟังเรื่องทั้งนั้น ได้แต่ภาวนาอยากย้อนเวลากลับไป เขาไม่ทำบ้านผมพินาจก็เมตตามากแค่ไหนแล้ว ตอนนี้ผมไม่กล้าไปมหาลัย ได้แต่หมกตัวอยู่แต่คอนโด ถึงจะถูกทำร้ายมาแค่ไหน ความแค้นผมมันก็ยังไม่หมด.....ผมรู้ได้ทันทีว่านังนั่นมันสำคัญต่อพี่เสพติดมากแค่ไหน หึ ยิ่งสำคัญผมก็ยิ่งอยากทำลาย!!

“เหม่ออะไรหืม..?”  ผมมองมือใหญ่ที่มีแหวนทองเต็มนิ้วเข้ามาลูบตามหลังเปลือยป่าวของผม ผมพลิกตัวนอนหงายมองชายรูปร่างสันทัด ใบหน้าตี๋ๆฉบับคนจีนยกยิ้มมองวิวนอกหน้าต่าง

“อาเสี่ยจะช่วยผมจริงนะครับ....” ผมขยับไปกอดเอวสอบที่มีผ้าขนหนูพันรอบเอวแค่ผืนเดียว

“ใช่....แต่ลื้อแน่ใจนะว่าเด็กนั่นมันสำคัญต่อไอ้มาเฟียยานั่นจริงๆ?”

“หึ...แน่ยิ่งกว่าอะไร อาเสี่ยลงมือเมื่อไหร่ ช่วยบอกผมด้วย ผมจะลงมือฆ่ามันเอง”

“หึหึหึหึ...” ผมยกยิ้มมุมปาก เริ่มทำกิจกรรมบนเตียงต่อเมื่อริมฝีปากขยับมาจูบผม

กว่าจะตามหาเสี่ยที่เป็นศัตรูกับพี่เสพติดได้ ...ก็ยากใช่เล่น ดีที่มันไม่ได้แก่พุงปลิ้นผมเลยทำใจนอนกับมันไม่ยาก มันจะเขี่ยผมทิ้งเมื่อไหร่ผมไม่สน แค่เรามีจุดประสงค์เดียวกันก็พอแล้ว จะยิ่งใหญ่ขนาดไหนถ้าโดนชิงคนสำคัญ...ก็กลายเป็นหัวหดยอมก้มหัวให้แน่นอน !

.

.

.

.

.

( กิ่ง )

พี่เสพติดหายไปหลายวันแล้ว ติดต่อไม่ได้ ไปถามหาเพื่อนพี่เขาก็ไม่มีใครรู้ ผมจึงเลิกสนใจการจะตามหาคนอย่างพี่เสพติดไม่ใช่เรื่องง่าย รอให้เขามาหาเป็นเรื่องง่ายที่สุดแล้ว

สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่ผมต้องสอบ ผมเอาชีทตอนปี 1 ไปให้น้องรหัสตนเองโดยฝากอิมดไปให้ เกรงว่าไปให้เองจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ ถึงตัวพี่เสพติดจะไม่อยู่แต่ผมก็เห็นคนคอยตามผมตลอด ไม่ใช่ศัตรูแน่นอนเพราะคอยช่วยผมตอนข้ามถนนด้วย ระหว่างนี้ก็หัวหมุนกับการอ่านหนังสือจนไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่น วันนี้ก็สอบตัวสุดท้ายแล้ว ผมจึงมุ่งมั่นกับการอ่านหนังสืออย่างหนัก

“โอย...ไม่ไหว! กูมองหน้าผู้เป็นตัวหนังสือหมดแล้ว!!” ส้มมันสติแตกคนแรก ก่อนจะทิ้งร่างอันทรุดโทรมนอนลงพื้น เรามานั่งอ่านหนังสือที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง จองเป็นห้องๆเลยมีโต๊ะญี่ปุ่นขนาดกลางและมีเบาะนุ่มๆให้นั่งสบาย อยู่ในห้องแอร์เย็นสบายด้วย พวกผมสั่งกาแฟสดมาโดฟกันหลายแก้วตอนนี้ท้องก็ร้องขออาหาร ผมจึงลุกไปสั่งขนมปังแก้ขัดไปก่อน

“กูเอาเมล่อนปัง!” มดมันตะโกนสั่งผมจึงพยักหน้าลวกๆ ส้มมันนอนไม่สนใจอะไรแล้วแต่พอได้กลิ่นขนมปังหอมมันคงลุกมานั่งกินกับพวกผม ผมจึงสั่งเมล่อนปัง 2 ชิ้น ครัวซองแฮมชีส 3 ชิ้น ตบท้ายด้วยชีสเค้กสตอเบอร์รี่ 2 ชิ้น น้ำก็สั่งเลม่อนโซดา

เรานั่งพักสมองจนพนักงานเอาของมาเสิร์ฟก็รุมกันกินอย่างหิวโหย

ผมกัดครัวซองไปหนึ่งคำใหญ่ มือถือบนโต๊ะสั่นครืดเหลือบมองหน้าจอก็เป็นชื่อของคนที่ผมคอยห่วงหาตลอดสัปดาห์ อยากจะไม่รับแต่มือกลับเอื้อมไปกดรับสายแล้วเรียบร้อย

“ครับ?”

[อยู่ไหน?] น้ำเสียงที่ไม่ได้ยินมานานตอบกลับมา ใจผมมันเต้นรัวๆเมื่อได้คุยกับคนที่เฝ้าคิดถึงจนกลั้นยิ้มไม่ไหว

“ร้านxxxครับ ผมมาอ่านหนังสือ”

[เดี๋ยวไปรับ]

แล้วสายก็ถูกตัดไป ผมยิ้มจนปวดแก้มเมื่อคนในสายบอกจะมาหา ลืมอาการที่จะโกรธไปทันที เฮ้อ....ผมเป็นคนที่แพ้ผู้ชายอย่างพี่เสพติดด้วยซิ

“แน่ะ...ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ว่าที่ผัวจะมาละซิ้...” มดมันแขวะผม แต่ผมไม่ถือสาได้แต่ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน ส้มมันหมั่นไส้ขโมยเลม่อนโซฟาผมไปซดจนเหลือแค่ครึ่งแก้ว ผมกวาดหนังสือเข้าใส่เป้เล็กๆ ยืมกระจกส้มมาส่องหน้าตัวเอง มีรอยคล้ำใต้ตานิดหน่อย หน้าก็ซีด ผมจึงทาแป้งเด็กที่พกประจำมากลบๆไว้ ดีขึ้นมาหน่อย รีบบอกลาพวกมันแล้วยืนรอหน้าร้าน

แต่พอมาหน้าร้านกลับเห็นพี่เสพติดพิงรถ................. สีดำกอดอกรอผม ผมรีบเข้าไปหาเขาเมื่อพี่เขาเห็นผมก็ปลดล็อครถ ผมจึงเข้าไปนั่งในรถ

“พี่เสพติดหายไป----อื้มม” คำพูดผมถูกกลืนหายทันทีเมื่อริมฝีปากหนาประกบลงมาจูบและสอดลิ้นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผมที่ตั้งตัวไม่ทันแทบจะสำลัก พอจูบนานผมก็เอาลิ้นเข้าไปคลอเคลียกลับอีกฝ่าย

“อะ..อืมมม...จุ๊บ...อ้ะ!” ผมอ้าปากครางผะแผ่วเมื่อยอดอกถูกบดขยี้ด้วยนิ้วเรียว ถูกดึงจนเจ็บก่อนจะลูบอย่างอ่อนโยน

“ฮ้าาา...” เมื่อริมฝีปากถูกถอน คอจึงเป็นส่วนที่โดนรุกต่อ ผมเอียงคอให้อีกคนได้ซุกเล่นได้ง่าย เสียงดูดดึงระหว่างริมฝีปากกับผิวเนื้อดังทั่วรถ มือร้อนสอดเข้ามาในเสื้อผม ยอดอกถูกบีบอีกครั้งจนผมคิดว่ามันคงแดงก่ำ

“จุ๊บ...อืม...ทำสิ” มือผมถูกจับวางในตำแหน่งล่างสะดือ ผมหน้าแดงซ่านเมื่อสิ่งใต้กางเกงมันเริ่มขยายใหญ่

พี่เสพติดพละจากคอผม ตาคมสบเข้ากับตาผมอย่างจัง ผมหน้าร้อนผ่าวเมื่อตาคมมันแฝงไปด้วยความเร่าร้อน ผมหลบตาคมก่อนจะขยับตัวเอนตัวลง มีมือใหญ่คอยลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน

แก๊ก...

เสียงรูดซิปดังเบาๆแต่ทำเอามือผมสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ สิ่งที่อยู่ใต้กางเกงดุนดันกางเกงจนคนมองอดอึดอัดแทนไม่ได้ ผมค่อยๆใช้ฟันงับขอบกางเกงในสีดำลงเผยให้เห็นแก่นกายสีเนื้อที่พองตัวเต็มที่เด้งมากระทบแก้มผม พี่เสพติดครางในลำคอเบาๆเมื่อผมเริ่มใช้มือจับเพื่อให้เกิดความคุ้นเคย มือใหญ่คอยลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน 

ก่อนจะตัดสินใจใช้ลิ้นค่อยๆละเลียดชิม กลิ่นสาบชายเพิ่มอารมณ์ให้ลุกโชน จนเผลอครอบครองจเต็มในช่องปาก เสียงครางทุ้มดังออกมาอย่างสุดจะกลั้นทำให้ผมใจกล้ามากขึ้นที่จะขยับริมฝีปาก ละเลงลิ้นตรงส่วนหัวรัวๆจนได้รสขมๆที่ออกมาจากส่วนหัวของแก่นกาย ผมที่เพลิดเพลินกับการกลืนกินตัวตนของอีกฝ่ายจนหาได้สนใจใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มหงุดหงิดเพราะไม่ทันใจ

"อึก!!...อื้มมมม.."

ผมร้องประท้วงในลำคอเมื่อมือใหญ่กดหัวผมจนแก่นกายเข้าลึกยิ่งกว่าเดิมแทบจะสำลัก 

"อ่อก..อื้มม" สะโพกแกร่งคอยเด้งสวนระรัวกดหัวผมไว้ไม่ให้ขยับ ผมน้ำตาคลอเมื่อแก่นกายที่โยกในปากเริ่มรุนแรงขึ้นจนอยากจะอ้วก  แต่ด้วยประสบการณ์ที่ไม่ได้ทำครั้งแรกก็ตั้งรับและเพิ่มแรงดูดกลืนตัวตนของอีกฝ่ายมากขึ้นพร้อมกับลิ้นกวาดทั่วแก่นกาย เสียงลามกดังทั่วรถคันหรูผมใช้มือคอยช่วยขยับเมื่อพี่เสพติดเริ่มจะขยับถี่กว่าเดิม จึงช่วยโยกหัวสวนกับสะโพกแกร่งเสียงครางหลุดออกมาจากลำคอแกร่ง มือหนากดหัวผมไว้แน่นแก่นกายภายในปากกระตุกใหญ่ก่อนน้ำเชื้อจะถูกปล่อยไหลเข้าสู่ลำคอ ผมรีบกลืนเพราะคงจะเสียดายถ้ามันไหลออกจากปากผมไป 

"ฮ้า....อื้ม...จุ๊บ.." ผมถอนริมฝีปากออกจากแก่นกายใหญ่ น้ำลายของผมล้นปรี่เพิ่มความน่ากินของแก่นกายมากขึ้นจนอดใช้ลิ้นเลียคาบน้ำเชื้อและน้ำลายตัวเป็นการทำความสะอาด ก่อนจะดูดส่วนปลายเป็นการส่งท้ายเรียกเสียงครางทุ้มอย่างพอใจ 

"ลุกเถอะ" พี่เสพติดออกคำสั่งพร้อมจัดการกับส่วนล่างตัวเอง ผมขยับเข้าไปนั่งที่ตัวเองให้เรียบร้อย หยิบทิชชู่มาเช็ดปากรู้สึกคาวที่ลำคอรุนแรง แต่ผมไม่คิดจะดื่มน้ำล้างปากหรอก 

อร่อยจนอยากกินอีก......

เมื่อจัดการตนเองเรียบร้อยก็ขับหรูขันหรูออกจากบริเวณร้านคาเฟ่ เพิ่งรู้ว่าทำเรื่องลามกกลางวันแสกๆ อายนิดๆแต่แค่ใช้ปากเองไม่มีใครรู้หรอกน่า....

"พี่เสพติดจะไปไหนหรอครับ?" ผมเอ่ยถาม พี่เสพติดไม่ตอบแต่เอามือถือที่สั่นอยู่โยนลงบนตักผมพร้อมพยักหน้าให้รับสาย ผมหยิบมาดูเป็นชื่อของคนสำคัญก็ทำเอาไม่กล้ารับ แต่คนข้างๆคอยส่งสายตากดดันผมจึงทำใจกดรับ 

"ครับ..."

[อยู่ไหน] 

พ่อลูกช่างเหมือนกันจริงๆ......ใช่ครับ ผมรับสายคุณพ่อของพี่เสพติด ผู้ชายที่ผมไม่เคยเห็นหน้าตาทั้งๆที่อยู่กินกับพี่เสพติดมานาน

"เอ่อ...อยู่ถนนoooครับ" ปลายสายเรียบไปสักพัก ตอบรับแค่อืมเบาๆแล้วบอกให้รีบมาก่อนจะตัดสายโดยไม่รอให้ผมกล่าวอะไร

"เอ่อ...เขาบอกให้รีบมาน่ะครับ" พี่เสพติดพยักหน้าแล้วเหยียบคันเร่งเพิ่มไปอีกจนผมต้องจับเข็มขัดนิรภัยเเน่น

ไม่กี่นาทีต่อมารถก็เลี้ยวเข้าซอยที่ผมไม่คุ้นเคย ค่อนข้างจะลึกลับเมื่อข้างทางมีแต่ป่า เลี้ยวเยอะจนผมปวดหัว เป็นผม ผมคงหลงทางแน่ๆ จึงพักสายตาเพื่อลดอาการเวียนหัว สักพักรถก็จอดสนิทผมจึงเงยหน้ามองกระจกรถเห็นบ้านหลังใหญ่โตออกแบบสไตล์ยุโรปๆ ไม่ทำผมตะลึงเท่าป้ายใหญ่ที่มีนามสกุลพี่เสพติดอยู่ในป้าย

นี่ผม.......มาบ้านพี่เสพติดเหรอ ?!??

ผมใจสั่นรู้สึกไม่อยากลงจากรถ นี่บ้านพี่เสพติดเชียวนะ!! ผมแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวพี่เขา จู่ๆก็โผล่มาถิ่นของเขาถึงจะมีพี่เสพติดอยู่แต่ไอ้คนชุดดำที่อยู่ตามบ้านเป็นกลุ่มหย่อมๆทำเอาขนลุก บรรยากาศก็ดูเงียบเชียบ ใครหลงมาเจอก็ไม่กล้าที่จะเฉียดเข้าใกล้บ้านหลังนี้แน่นอน!

ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องมีคนชุดดำเยอะขนาดนี้นะ แต่ผมอยู่กับพี่เสพติดมานานก็รู้ดดยสัญชาตญาณว่าอีกคนไม่ใช่แค่ลูกเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับการแพทย์ธรรมดาๆหรอก!!


*************************************

-- ไม่ได้ตรวจคำผิด -- 

มาช้าเพราะใกล้เปิดเทอม แฮ่ๆ

ความคิดเห็น