ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2560 11:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12
แบบอักษร

ผมลองเขียนแบบใหม่ดูนะครับ แบบบุคคลที่3 อ่านเสร็จช่วยบอกด้วยนะครับว่าเป็นไง

"ด เดียวก่อน"

อาเรียส่งเสียงเรียกให้ชั้นหยุด

"หืม มีอะไรงั้นเหรอ"

"คือ คือว่า คือว่าถ้าฉันจำไม่ผิดนายเป็นนักเวทย์ใช่ไหม"

"อืมก็ใช่ละนะ ทำไมงั้นเหรอ"

"นายมีเวทย์ คลีน ไหม"

"ก็มีอะนะทำไมละ"

"ฉันอยากให้นายใช้เวทย์ คลีน ใส่ฉันหน่ะ"

"อืมมม ไม่เอาอะ"

"ท ทำไมละ"

"ก็ชั้นทำให้เธอไปชั้นก็ไม่เห็นได้อะไรเลย แค่นั้นละบาย"

คุโระเริ่มก้าวเดินต่อไปแต่ก็เดินไปได้แค่เพียงก้าวเดียว ก็ต้องหยุดเดิน

"ด เดี๋ยวก่อน แล้วนายอยากได้อะไรละ"

คุโระหันหลังกลับมาหาอาเรีย

"อืม ของที่ชั้นอยากได้งั้นเหรอ"

คุโระใช้สายตามองไปยังส่วนต่างๆของร่างกายของอาเรียที่มีชุดขาดๆปกปิดไว้อยู่

"น นายมองอะไรของนายหน่ะ"

"ก็ร่างกายของเธอไงละ"

หลังจากฟังคำพูดของคุโระจบ อาเรียก็ชักดาบออกดาบฝัก แล้วชี้มาที่หน้าของคุโระ

"ด เดี่ยวๆ ชั้นแค่ล้อเล่นหน่ะ ชั้นเอาเงินนั้นละ"

หลังจากฟังคำตอบของคุโระอาเรียก็เก็บดาบเข้าฝัก

"แต่ถึงชั้นจะใช้เวทย์ คลีนให้ แต่เรื่องแผลเธอหน่ะ เธอจะทำยังไง"

"ปล่อยไว้งั้นละ เดียวมันก็หายเองละ"

"เธอมีสกิลรักษาตัวเองหรือไง"

"ไม่มี"

"แล้วทำไมเธอบอกว่าให้ปล่อยไว้ละ หรือเธอไม่มีเงินงั้นเหรอ"

"เงินหน่ะฉันมี แต่ฉันไม่มีเงินมากขนาดซื้อของอย่างโพชั่นได้หรอกนะ"

คุโระ ทำท่าครุ่นคิดสักพัก 

"เห้อ ชั้นคิดๆดูแล้วนะ ชั้นจะใช้เวทย์ คลีน ให้ แล้วก็นี่ "

คุโระหยิบโพชั่นขึ้นมา แต่มันไม่ใช่อีลิคเซอร์(โพชั่นที่คุโระให้พวกซาคุยะ) แต่เป็นโพชั่น ที่ได้จากพวกโจร

คุโระก็ยื่นโพชั่นให้อาเรีย

"นายยื่นโพชั้นมาให้ฉันทำไม ฉันไม่มีพอจะจ่ายค่าโพชั่นให้นายหรอกนะ"

"ไม่เป็นไรชั้นไม่คิดเงินเธอหรอกนะ แต่แค่ครั้งนี้หน่ะนะ"

"ง งั้นฉันขอรับไว้ด้วยด้วยความเต็มใจละกัน"

อาเรียหยิบโพชั่นที่คุโระยื่นมาให้ แล้วดื่มมันจนหมดในอึกเดียว

แผลของอาเรียเริ่มสมานตัวอย่างช้าๆ

"นี่เธอไม่กลัวชั้นหลอกหน่อยเลยเหรอ มันอาจจะเป็นยาพิษก็ได้นะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่คุโระพูดอาเรียก็หันมองคุโระ

"5555 ชั้นล้อเล่นหน่ะ น นี่เธอจะไปไหนหน่ะ"

"ฉันจะเปลี่ยนชุด ถ้าแอบดูละก็ฉันฆ่านายแน่"

อาเรียพูดจบก็เดินเข้าไปพุ้มไม้ด้านข้าง แล้วหลังจากนั้นสักพักเธอก็เดินออกมา 

"เอาละฉันพร้อมแล้วใช้เวทย์คลีนได้เลย"

"งั้นเอาละนะ "

โดยคุโระไม่ลืมที่จะกล่าวคำร่ายด้วย

"~~~~~~~~《คลีน》 เอาละเรียบร้อยแล้วงั้นชั้นกลับเมืองไปส่งเควสของชั้นละนะ"

ตุบ ตุบ ตุบ

หลังจากเดินมาสักพัก

"เธอไม่ไปล่าหูของก็อบลินงั้นหรอ"

คุโระหยุดเดินแล้วหันหลังกลับมาถามอาเรียที่เดินตามเขามา

"ฉันล่าพวกมันครบหมดแล้วหน่ะ"

"งั้นหรอ"

เมื่อคุโระพูดจบก็หันกลับไปแล้วเริ่มเดินต่อ

"น่าแปลกชะมัดเลยนะ"

"แปลกเหรอ อะไรแปลกละ"

"ก็ตั้งแต่ฉันเดินตามนายมา ก็ไม่เจอมอนเตอร์สักตัวเลย ถ้าไม่เรียกว่าแปลกแล้วจะให้เรียกว่าอะไรละ"

"อืมม โชคดีละมั้ง"

"ก็อาจจะหน่ะนะ"

โครกกกกกกกกกกกกก

คุโระหันกลับไปยีงที่มาของเสียง ซึ่งก็คือเสียงท้องร้องของอาเรีย

"นี่หรือว่าเธอยังไม่ได้กินข้าว งั้นเหรอ"

คุโระหันกลับไปถามอาเรียแต่เธอก็ไม่ยอมตอบ

"งั้นเดียวนะ"

คุโระแกล้งนำมือเข้าไปในเสื้อคลุมแล้ว หยิบห่อเนื้อย่างออกมา แต่ความจริงนั้นหยิบออกมาจาก storage

"กินไหม"

"ไม่เป็นไร ฉันไม่อยาก-"

ระหว่างที่อาเรียกำลังพูดคุโระก็แกะห่อเนื้อย่าง แล้วหยิบออกมา 1ไม้ แล้วส่งให้อาเรีย

"เอาสิ ถือว่าชั้นเลี้ยง"

"งั้นก็ขอรับไว้ละนะ อะ"

จังหวะที่อาเรียกำลังยื่นมือมาจับคุโระก็ดึงมือกลับไป

"ชั้นว่าเราไปหาที่นั่งกินดีกว่านะ"

ทั้งคู่ใช้เวลาสักพักในการหาที่นั่งกินเนื้อย่าง เมื่อทั้งคู่หาที่นั่งพักกินเนื้อย่างได้แล้ว คุโระก็ยื่นเนื้อย่างให้อาเรีย

"อ้ามมมม งับ ... ง่ำ ง่ำ"

อาเรียกินรวดเดียวหมด

*ไรท์ : หิวข้าวจัง(เวลาตอนที่เขียน 22.54)*

"อร่อยไหม"

"ก็อร่อยดีนะ" 

หลังจากฟังคำตอบของอาเรียคุโระก็ยื่น เนื้อย่างให้อาเรียไปอีก1ไม้

"......."

อาเรียไม่ได้พูดอะไรแต่รับเนื้อย่างไว้ แล้วกินหมดอย่างรวดเร็ว

คุโระเห็นอย่างงั้นก็หยิบเนื้อย่างออกมาอีกไม้แล้ว ส่งห่อเนื้อย่างให้อาเรีย

"เอ้ากินสิ"

"แต่นี่มัน-"

"กินสะสิชั้นไม่ค่อยหิวหน่ะ"

"งั้นฉันก็ขอรับไว้ละกัน"

อาเรียหยิบห่อเนื้อย่างแล้วเริ่มกิน

#นายท่านไม่สบายหรือปล่าวคะเนี่ย ถึงได้ใจดีแปลกๆ#

'ไม่หนิชั้นสบายดี ที่ทำนี่ก็เพราะว่า มันน่าสนุกออกนะ การที่ได้เห็นสีหน้าของมนุษย์เวลารู้ว่าตัวเอง....... (ลองทายดูนะว่ามันคืออะไร คำใบ้ มี7ตัวอักษร มี สระโอ กับ ก ) จากคนที่ไว้ใจหน่ะ'

คุโระยิ้มออกมา

#นายท่านคะฉันว่านายท่านอย่ายิ้มเลยจะดีกว่านะคะ มันจะทำให้ คนที่เห็นกลัวเอานะคะ#

'นี่ชั้นยิ้มน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ'

#คะน่ากลัวมากเลยคะ น่ากลัวสมกับที่นายท่านได้ชื่อว่าจอมมารออร์คเลยละคะ#

สิ้นคำตอบของเรย์ คุโระก็หันไปดูอาเรียซึ่งเธอกับกินเนื้อย่าง โดยไม่สนใจอะไรอย่างอื่นเลย

"หืมม มีอะไรติดหน้าฉันงั้นเหรอไง"

เมื่ออาเรียกินเนื้อย่างไม้สุดท้ายหมด ก็รู้สึกได้ถึงสายตาของคุณที่กำลังมองตนเองอยู่ จึงได้หันไปถาม โดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้ตัวเลยว่า รอบๆบริเวณปากของเธอมีคราบเนื้อย่างติดอยู่

คุโระไม่ได้ตอบแต่นำแขนเสื้อของเสื้อคลุมของตนเองไปเช็ดคราบเนื้อย่างที่ติดอยู่ที่ปากของอาเรีย

"น นายจะทำอะไร-"

ตอนแรกอาเรียทำท่าจะขัดขืนแต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เธอปล่อยให้คุโระเช็ดคราบเนื้อย่างที่ปากของตนจนหมด

"ยะ หยุดนะ"

"อืมม สะอาดแล้ว"

"อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กนะ"

"ข ขอโทษที"

"แล้วนายไม่กินงั้นเหรอนะ"

อาเรียใช้นิ้วชี้ ชี้มายังเนื้อย่างที่คุโระกำลังถืออยู่

"กินสิ รอแปปนะ"

คุโระเริ่มลงมือกินเนื้อย่างของตัวเอง

เมื่อกินเสร็จ คุโระก็นำไม้เสียบเก็บเข้า storage

"นายเก็บไม้ไปทำอะไรหน่ะ"

"ชั้นเก็บไว้ใช้ยามจำเป็นหน่ะ"

#

"สมุนไพร 20ต้น เป็นเงิน 40เหรียญทองแดง"

พนักงานสาวส่งเหรียญให้คุโระ ซึ่งคุโระก็เก็บเหรียญใส่ถุง

เมื่อรับเงินแล้วคุโระก็ไปหาที่นั่งในตึกนักผจญภัย

โดยในตึกกิลมี บาร์ และโต๊ะกับเก้าอี้ ที่ไว้ให้นักผจญภัยรอสมาชิกปาร์ตี้ นั่งพักผ่อน ฯลฯ

เมื่อนั่งลงคุโระก็นำมือเข้าไปในเสื้อคลุมแล้วหยิบเนื้อตากแห้งขึ้นมา 

@เนื้อตากแห้ง

มันเป็นเนื้อราคาถูก ที่นักผจญภัยส่วนใหญ่ใช้เป็นเสบียงเวลาทำเควสหรือลงดันเจี้ยน เพราะมันเก็บรักษาไว้ได้นาน

@

ในระหว่างที่คุโระกำลังก้มหน้าเริ่มกินเนื้อตากแห้ง ก็มีนักผจญภัยสาวคนหนึ่งนั่งลงที่เก้าอีกฝั่งตรงข้ามกับคุโระ 

"นี่ๆ พ่อหนุ่มน้อย ฉันเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวมาสักพักแล้วนะ นายไม่สนใจจะมาเข้าร่วมปาร์ตี้กับพวกฉันดูไหม"

คุโระเงยหน้าขึ้นมามองนักผจญภัยสาว ซึ่งเธอดูอายุอยู่ที่ราวๆ 20-24ปี เธอมีผมและตาสีม่วงเข้ม และมีหน้าอกคัพD 

ซึ่งคุโระไม่ได้พูดอะไร เพระเค้ากำลังเคี้ยวเนื้อตากแห้งอยู่ คุโระรู้สึกได้ว่าทั้งนักผจญภัย ทั้งพนักงาน และพนักงานสาวกับอาเรียก็กำลังมองมาที่ตนและนักผจญภัยสาว

หลังจากนั้นคุโระก็กลับมาก้มหน้าเหมือนเดิม แล้วเริ่มกินเนื้อตากแห้งชิ้นใหม่

สิ่งที่คุโระทำนั้นทำให้นักผจญภัยสาวโมโหเป็นอย่างมากที่ ชายหนุ่มตรงหน้าไม่สนใจสิ่งที่ตนพูด

"ตุบบบ นี่เจ้าหนูนายได้ฟังสิ่งฉันไหมเนี่ยห้ะ"

คุโระหันกลับขึ้นมามองนักผจญภัยสาวแล้วจึงเริ่มพูดโดยมีเนื้อตากแห้งเต็มปาก

"อุออีอะไออัอออเอออออัอ(คุณมีอะไรกับผมเหรอครับ)"

"นี่นายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยงั้นเหรอ ก็ได้เดี๋ยวฉันจะพูดให้นายฟังอีกที ฉันถามว่านายสนใจจะมาเข้าปาร์ตี้กับฉันไหม"

"อาอ์อี้เอออออัอ เอ่อแอ้วอุออือใออเอออออัอ(ปาร์ตี้เหรอครับ เอ่อแล้วคุณคือใครเหรอครับ)

"ฉันเป็นใครงั้นเหรอนี่นายไม่รู้จักว่าฉันเป็นใครงั้นเหรอ"

"อึก ครับถ้าคุณไม่บอกชื่อผมก็ไม่รู้จักหรอกครับ"

*ไรท์ : เห้อกินหมดสักที่นะคนเขียนนี่โครตหิวเลย ไปต้มมาม่า แปปค่อยมาเขียนต่อ*

"ช่วยไม่ได้งั้นเดียวฉันจะแนะนำตัวเองให้นายรู้จักเอง"

นักผจญภัยสาวลุกขึ้นยืน ทำให้หน้าอกของเธอเด้งขึ้นลง

"ฉัน เอมิเลีย Lv 65

คลาส นักดาบ

นักผจญภัยระดับ B

แล้วทุกคนก็เรียกฉันว่า ดาวหางสีม่วง ที่นี้รู้จักฉันหรือยังละ"

"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" คุโระพูดจบก็หยิบเนื้อตากแห้งชิ้นใหม่ออกมาจาก storage

"เห้ ฉันบอกชื่อของฉันกับนายแล้ว ทีนี้ตานายบอกมั้งแล้วนะ"

" ผม คุโระ Lv3

คลาส นักเวทย์

นักผจญภัยระดับ F"

"ฉันขอเรียกเธอว่าคุโระคุงละกันนะ"

"แล้วแต่เลยครับ"

"แล้วคุโระคุงเธอสนใจจะมาปาร์ตี้กับพวกเราไห-"

"ผมว่าคุณเลิกพูดอ้อมค้อมแล้วบอกจุดประสงค์จริงๆมาดีกว่านะครับ"

คุโระจ้องตาของเอมิเรียแล้วพูดออกมา

"คือว่าพวกฉันกำลังหาคนขนของหน่ะ แล้วนายหน่ะมีสกิล ไอเทมบ็อก ใช่ไหหมละ"

"แล้วคุณรู้ได้ไงละครับว่าผมมีสกิลที่คุณว่ามาหน่ะครับ"

"ถ้าถามว่าฉันรู้ได้ไงนั้นก็เพราะว่า ฉันเห็นตอนที่นายเอาสมุนไพรออกมาจากเสื้อคลุม แต่ตอนแรกฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกนะ แต่พอเห็นนายหยิบเนื้อแห้งออกมา"

"เพราะงั้นคุณเลยอยากให้ผมเข้าปาร์ตี้กับคุณสินะครับ"

"ใช้แล้วละ ถึงมันจะเป็นสกิลที่หายากมากๆเลยนะ แต่ก็เป็นที่ต้องการของใครหลายๆคนด้วยนะ"

"งั้นเหรอครับ งั้นผมคงขอปฏิเสธนะครับ"

"ช่วยบอกเหตุผลหน่อยได้ไหม"

"คุณที่เป็นนักผจญภัยระดับB Lv65 กับผมที่เป็นนักผจญภัยระดับF แถมLvแค่3 ผมจะเป็นตัวถ่วงให้พวกคุณสะเปล่านะครับ แถมที่สำคัญที่สุดนะครับ ผมไม่มีสกิล ไอเทมบ็อก ที่คุณต้องการหรอกนะครับ"

"นายหมายความว่าไง ที่นายบอกว่านายไม่มีสกิล ไอเทมบ็อก หน่ะ ในเมื่อนายใช้สกิลหยิบของออกมาอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"ไม่ใช่หรอกครับคุณเข้าใจ ที่ข้างในเสื้อคลุมนี่หน่ะมันมีช่องไว้ใส่ของอยู่หน่ะครับ"

คุโระเปิดด้านในของเสื้อคลุมให้เอมิเลียดู

ซึ่งด้านในของเสื้อคลุมก็มีช่องใส่ของตามที่คุโระบอก

"ขอโทษทีมารบกวนละกันนะ"

เมื่อเอมิเลียรู้ว่าคุโระไม่มีสิ่งที่ตัวเองต้องการก็ลุกออกไป แล้ว เดินออกจากตึกกิลไปพร้อมกับผู้ชาย3คนที่ลุกเดินตามหลังเอมิเลียไป

เมื่อเอมิเลียและผู้ชาย3คนที่น่าจะเป็นคนในปาร์ตี้ของเธอออกจากตึกกิลไปหมด นักผจญภัยในยังอยู่ในตึกกิลก็ หัวเหราะกันเสียงดัง

""ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า""

"เห็นหน้ายัยนั้นตอนรู้ว่าตัวเองหน้าแตกไหมหล่ะ ฮ่า ฮ่า"

"ใช่สมน้ำหน้ายัยนั่นชะมัดเลย"

"สุดยอดมากเลยเจ้าหนุ่ม"

นักผจญภัยบางคนพูดขึ้น

แต่คุโระก็ไม่ได้สนใจ แล้วเริ่มกินเนื้อตากแห้งต่อ 

"ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ"

มีหญิงสาวคนหนึ่งถามคุโระที่กำลังกินเนื้อตากแห้งอยู่

"เชิญเลย ลูลู่"

"ขอบคุณมากคะ"

ลูลู่นั่งเก้าอี้ข้างๆคุโระ

"แล้วลูลู่ไม่ได้อยู่กับพวกซาคุยะงั้นเหรอ"

"ซาคุยะกับพี่ กำลังทดสอบเลื่อนระดับอยู่หน่ะคะ"

"แล้วลูลู่ไม่ได้ทดสอบด้วยหรอ"

"ฉันทดสอบเสร็จแล้วคะ แต่ของฉันจะต่างไปนิดหน่อยนะคะเลยจะเสร็จเร็วกว่าทั้งสองคนหน่ะคะ"

"งั้นเหรอ แล้วองค์หญิงยูริกับองค์หญิงเอเลนละ"

"ยูริกับเอเลนกำลังดูทั้งสองคนทดสอบเลื่อนระดับคะ อีกเดี๋ยวก็คงจะเสร็จคะ"

"งั้นเหรอกินเนื้อตากแห้งไหม"

คุโระยื่นเนื้อตากแห้งให้ลูลู่ 

"ข ขอบคุณมากคะ"

ลูลู่รับเนื้อตากแห้งจากมือคุโระไป แล้วกัดคำเล็กๆ แล้วเคี้ยวอยู่สักพัก แล้วค่อยกลืนลงไป 

"ง่ำ ง่ำ หืมมีอะไรเหรอคะ"

ลูลู่สังเกตุเห็นคุโระที่กำลังมองตนเองอยู่ จึงถามออกไป

"ไม่มีอะไรหรอก แค่มีเศษเนื้อติดที่มุมปากของเธอหน่ะ"

​คุโระยื่นมือไปหยิบเศษเนื้อที่ติดอยู่ที่มุมปากของลูลู่ แล้วนำมันเข้าปากของตัวเอง

สิ่งที่คุโระทำ ทำให้หน้าของลูลู่แดงขึ้นมา

"อะ แฮ่ม กำลังทำอะไรอยู่งั้นเหรอ คุโระ"

ซาคุยะเดินเข้ามาทั้งสองคน

"เอ่อ ไม่ใช่อย่างที่คิดนะคะ ซาคุยะ น นี่คุโระ เค้าแค่เอาเศษอาหารที่ติดอยู่ออกให้เฉยๆนะคะ"

"งั้นเหรอ~~~"

"แล้วคุโระมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ"

"ผมก็แค่มาสมัครเป็นนักผจญภัยนะครับองค์หญิงยูริ ว่าแต่แล้วองค์หญิงยูริกับองค์หญิงเอเลน มาทำอะไรที่นี่หรือครับ"

"ฉันกับเอเลนมาสัครเป็นนักผจญภัยเหมือนกับคุโระนะคะ"

ขณะที่คุโระกำลังคุยกับยูริ ลูน่ากับเอเลนก็เดินเข้ามาหาพวกคุโระ

"คุโระ "

"คนแปลกหน้า"

"ไงลูน่า ยินดีด้วยที่ได้เลื่อนระดับ"

"ขอบคุณนะ แต่ฉันอยากได้อย่างอื่นมากกว่าคำแสดงความยินดีนะ"

"งั้นเหรอ งั้นเอานี่ละกัน"

คุโระหยิบเนื้อตากแห้งออกมาแล้วยื่นให้ลูน่า

* ไรท์ : ถ้าถามว่าคุโระเอาเนื้อตากแห้งมาจากไหนเยอะแยะ ก็ต้องบอกว่าเอามาจากพวกโจรอีกนั้นละ*

"บูวววว"

ลูน่าส่งเสียงไม่พอใจออกมา แต่ก็หยิบเนื้อตากแห้งจากมือของคุโระไป

"เอาละ ฮึบ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับองค์ยูริองค์หญิงเอเลน "

คุโระลุกขึ้นแล้วเดินออกจากตึกกิลไป

#############

จบตอน

ขอโทษด้วยที่ตอนนี้มาช้านะครับ

ความคิดเห็น