ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

10.สัญญาสิว่าจะเป็นเจ้าสาวของพี่....

ชื่อตอน : 10.สัญญาสิว่าจะเป็นเจ้าสาวของพี่....

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด NC (25+) , SM , ดราม่า , NC แรงๆ4

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2560 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10.สัญญาสิว่าจะเป็นเจ้าสาวของพี่....
แบบอักษร

​ตอนที่ 10


สามอาทิตย์ผ่านไป


"พี่เวย์ พี่จะพาผมไปไหนครับ?" เปาถามขึ้นเมื่อวันนี้เวย์ลากเปาออกมาจากโรงพยาบาลตั้งแต่เช้า โดยให้เหตุผลว่ามีของขวัญบางอย่างจะให้ เปาเองก็ห่วงวิน ไม่ยอมออกห่างจากลูกเลย จนเวย์ต้องให้มาสมาดูแลวินแทนเปาก่อน

"พี่มีบางอย่างอยากให้เราดู" เวย์ว่าออกมา พร้อมกับเหยียบรถเพื่อตรงไปยังจุดหมายด้วยความเร็ว ใช้เวลาไม่นานนักเวย์ก็ขับรถมาถึงสำนักงานใหม่ของเขา ซึ่งตอนนี้มีลูกน้องของเวย์ออกมายืนรอรับเจ้านายโดยเรียงรายเป็นแถวอย่างมีระเบียบ

"ที่นี่มัน.........?" เปาอึ้งไปนิดกับอาคารตรงหน้า มันจะใหญ่เท่าบริษัทของลีโอได้เลยนะ

"เราอยากให้พี่เลิกเป็นมาเฟียไม่ใช่หรอ?" เวย์ถามคนรักพร้อมกับจับมือเปาเพื่อพาเข้าไปด้านใน สำนักงานถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม แม้จะบอกว่าจะแต่งสวยแค่ไหน แต่มันเป็นบริษัทเงินกู้ คนที่เข้ามาที่นี่คงไม่มีความยินดีในการที่จะชมความสวยของบริษัทสักเท่าไหร่หรอกมั้ง

"เลิกเป็นมาเฟียแต่มาเป็นเจ้าพ่อเงินกู้เนี่ยนะครับ?" เปาถามคนรักอย่างขำๆ ในใจก็แอบดีใจอยู่ไม่น้อยที่เวย์ยอมทำตามคำขอของเขา

"ก็ยังดีกว่าหรือเปล่าล่ะ? อีกอย่างพี่ก็ทำอย่างถูกกฏหมายนะ ไม่ได้อยู่ในวงการมืดเลย" เวย์บอกอย่างเอาใจคนรัก เปายิ้มแก้มปริ เดินเข้าในห้องทำงานของเวย์ ภายในห้องตกแต่งไว้หรูหรา ดูเหมือนโรงแรมมากกว่าสำนักงานนะ

"ทำไมถึงมีห้องนอนในห้องทำงานของพี่ด้วยล่ะครับ?" เปาถามขึ้นอย่างสงสัย เวย์ชะงักไปนิด ก่อนจะเข้ามากอดเอวคนรักเอาไว้ ตอนนี้แขนของเขาใช้งานได้ตามปกติแล้ว แค่อาจจะยังมีเจ็บเสียดๆอยู่บ้างเล็กน้อย

"ก็เอาไว้............" เวย์ดึงตัวรักลงไปนอนบนเตียง ซึ่งเปาก็มีแอบขัดขืนบ้างเล็กน้อย แต่เวย์ไม่ได้ปล่อยให้คนรักหลุดไปจากแขนได้ง่ายๆ

"ไม่ต้องเลยนะพี่เวย์" เปาว่าออกมาอย่างรู้ทัน เวย์หัวเราะขำเมื่อโดนคนรักดักทางไว้ก่อน

"พี่แค่ให้สร้างเอาไว้เผื่อต้องนอนพักบ้างแค่นั้นเอง" เวย์บอกกลับ รั้งหน้าคนรักให้หันมาหาตน เปาก็นอนมองเวย์ตาแป๋ว

"หัดกลับไปนอนบ้านบ้างก็ดีนะครับ พวกพี่เวลาไปทำงานชอบหายไปกันเลย ไม่ค่อยกลับมานอนบ้าน นี่ถ้าผมไม่มีลูกนะ ผมคงหนีไปมีผัวใหม่แล้ว" เปาว่าประชดออกมา เวย์ทำหน้าขึงขังขึ้นมาทันที

"ว่าไงนะ? นี่ยังคิดจะมีผัวใหม่อีกหรอเปา?" เวย์ถามกลับอย่างไม่ชอบใจ เปาหน้าเหว๋อนิดๆ กลับกลายเป็นว่าเขาผิดที่พูดเรื่องนี้ซะงั้น

"ก็ถ้าพี่ชอบนอนนอกบ้านอยู่บ่อยๆ บ้างาน ไม่ยอมกลับมานอนกับผม ผมก็จะหนีไปมีผัวใหม่ให้ดู" เปาว่าออกมา ทำปากเบะอย่างประชดใส่ จนเวย์อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ ก้มหน้าลงไปกัดปากเบินๆของเปาที่ยื่นออกมา

"อื้ออออ อ่าอับอันอิ" (อย่างับกันสิ) เมื่อเวย์ผละหน้าออก เปาก็ยกมือขึ้นจับปากตัวเองทันที เจ่อแน่ๆเลย T^T

"ก็มั่นน่าหมั่นเขี้ยวนิ ว่าแต่ไม่อยากเตียงใหม่ในห้องทำงานของพี่บ้างหรือไง?" เวย์ถามเสียงหื่น เปาหยิกลงบนอกแกร่งของคนรักทันที

"ไม่เอา" เปาว่าออกมาทำท่าจะลุกหนี แต่เวย์ก็รั้งแขนคนรักให้นอนลงมาแบบเดิม 

"ไม่เอาก็ไม่เอา แต่ขอนอนกอดหน่อย" เวย์ว่าออกมา กอดคนรักเอาไว้และหลับตาลง หลังจากนั้นไม่นานลมหายใจของเวย์ก็เข้าออกสม่ำเสมอ เปาก็ยกมือขึ้นลูบหัวคนรักนิดๆ

"คงเหนื่อยสินะครับ ขอบคุณนะ ที่อุตส่าห์ยอมทำเพื่อผมและลูก" เปาบอกออกมา เวย์คงต้องเคลียกับอะไรหลายๆอย่างเพื่อที่จะถอนตัวออกมาจากวงการนั้น มันคงเหนื่อยไม่น้อยแต่ในที่สุดเวย์ก็ทำได้ นั่นยิ่งทำให้เปาภูมิใจในตัวสามีคนนี้เป็นอย่างมาก และคิดว่าลูกจะต้องภูมิใจในตัวพ่อของเขาด้วยเช่นกัน

.

.

.

"พี่เวย์ไม่ได้จะพาผมกลับโรงพยาบาลหรอครับ?" เปาถามขึ้นเมื่อเวย์พาเขาออกมาจากสำนักงานแล้วหลังจากที่ร่างสูงได้งีบเอาแรงไปหน่อย

"ยัง ยังเหลืออีกที่ที่เราต้องไป" เวย์ตอบกลับ ก่อนจะเหยียบรถไปต่อยังสถานที่อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งมันตั้งอยู่ใจกลางเมือง แถวๆนี้เป็นเหมือนแหล่งท่องเที่ยวของหนุ่มสาววัยรุ่นที่ชอบมาออกเดทหรือแม้กระทั่งเรียนพิเศษ 

"พี่เวย์อยากกินกาแฟหรอครับ?" เปาถามเมื่อลงมาจากรถก็เห็นร้านกาแฟขนาดกลางอยู่ตรงหน้า การตกแต่งร้านค่อนข้างน่ารักมากเลยทีเดียว เวย์จูงมือคนรักเพื่อพาเดินเข้าไปในร้าน

"มันยังไม่เปิดไม่ใช่หรอครับพี่เวย์?" เปาถามออกมาเมื่อประตูร้านยังปิดอยู่เลย เวย์หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วเปิดประตูออก 

"เข้าไปสิ" เวย์บอกคนรัก เปาก็เดินนำเข้ามาแบบงงๆ

ปัง! ปัง!

"เซอร์ไพร์ท!!!" ทั้งพลุสายรุ้งและกลีบดอกไม้มากมายถูกโรยใส่ตัวของเขา เปานิ่งอึ้งไปพักใหญ่ โซ่ ซัน ลีโอ มาสต่างก็ใส่เหมือนหมวกปาร์ตี้ เหมือนเตรียมพร้อมที่จะเซอร์ไพร์ทให้เขาอยู่แล้ว

"ทุกคน.....นี่มันอะไรกันครับ?" เปายังคงอยู่ในความงุนงง เวย์เดินเข้ามาหาคนรัก ก่อนจะจับมือบางให้แบมือออกมา แล้ววางกุญแจที่เขาเพิ่งใช้ไขให้กับเปา

"ร้านนี้พวกพี่ทำให้เรา" เวย์ว่าออกมา เปาหันไปมองหน้าทุกคนอย่างอึ้งทึ่ง เหล่าสามีของเขายิ้มระรื่นอย่างออกหน้าออกตา

"ทำให้ผม? อย่าบอกนะว่าที่หายไปบ่อยๆ เพราะมาทำอะไรแบบนี้กันน่ะ?" เปาถามออกมา โซ่ ซัน ลีโอ เวย์ มาสต่างก็ยิ้มรับ เปาน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันที วิ่งเข้ากอดเหล่าสามีอย่างดีใจ

"ฮือออ พวกคนบ้า! ทำอะไรทำไมไม่บอกกันเล่า" เปาว่าออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

"นี่สรุปดีใจหรือเสียใจหืม? ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพร์ทสิ" ซันบอกออกมา เปายิ้มออกมาทั้งน้ำตา มาสยกมือเช็ดน้ำตาให้คนรัก

"อย่าร้องไห้สิพี่เปา ผมไม่ชอบเลยนะที่พี่มีน้ำตา" มาสว่าออกมา เปาพยายามกลืนก้อนสะอึกลงคอทันที

"ฮึ่ก ไม่ร้องแล้ว" เปาตอบกลับ เหล่าสามียิ้มขำ รู้สึกเหมือนท่าทางของเปามันเหมือนกับเจ้าตัวเล็กของพวกเขาเลยแหะ? ถอดแบบกันมาเปะ

"ไม่ร้องแล้วก็ยิ้มสิ พวกพี่ทำให้เพราะเคยได้ยินว่าเราบ่นที่พวกพี่ไม่ให้เราทำงาน ความจริงร้านนี้พี่ก็ไม่อยากให้เราทำอะไรมากไปหรอกนะ พวกพนักงานพี่ก็จ้างไว้ให้แล้ว เราแทบไม่ต้องทำอะไรเลย แค่บริหารก็พอ" ลีโอว่าขึ้น เปายู่ปากนิดๆ

"อะไรกัน จะให้ผมมีร้านเป็นของตัวเองแต่ไม่ให้ผมทำงานเนี่ยนะ? ใจร้ายเกินไปแล้วนะครับ" เปาตอบกลับไป เหล่าสามีหัวเราะขำออกมา

"แล้วมาอยู่ที่นี่กันหมด ใครดูแลลูกครับ?" เปาถามออกมาเมื่อนึกขึ้นได้

"อ่อ พ่อของไอ้ลีมาเยี่ยมน่ะ เลยใช้ให้อยู่ดูแลหลานซะเลย" ซันตอบออกมา เปาชะงักไปนิด

"พ่อพี่ลีมาหรอครับ? โรงพยาบาลไม่แตกหรอครับนั่น? ยิ่งตามใจหลานอยู่ด้วย" เปาบ่นอุบอิบ เพราะพ่อของลีโอค่อนข้างจะเห่อหลานและตามใจเป็นพิเศษ จนเหล่าเด็กๆจะเคยตัวกันอยู่แล้ว

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเราก็จะกลับแล้วนี่ วันนี้แค่พามาเซอร์ไพร์ทเฉยๆ ไว้จะพามาฉลองพร้อมลูกทีหลังนะ" โซ่บอกแล้วก้มลงหอมแก้มคนรัก

"ขอบคุณทุกคนมากเลยนะครับ" เปาบอกออกมาแล้วจับรั้งใบหน้าของสามีแต่ละคนลงมาจุ๊บ

"อืม....พี่คิดว่าบางทีเรากลับไปหาลูกช้าหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง รู้สึกอยากจะเจิมร้านใหม่ขึ้นมาซะแล้วสิ" ซันบอกเสียงหื่น เปาชะงักไปนิด ทำท่าจะหันหลังเดินออกจากร้าน แต่เวย์กลับล็อคประตูให้เห็นจะๆเลยซะงั้น เอวบางของเปาถูกรั้งด้วยฝีมือของมาส

"หึหึ ฉลองร้านใหม่กับสามีก่อนนะครับเมีย" มาสกระซิบบอกข้างหูของเปา เปาหันหน้าไปมองเหล่าสามีอย่างขอร้อง แต่ดูหน้าแต่ละคนหื่นออกนอกหน้ามากอ่ะ ไม่เอาได้ม้ายยยยย!!! >[]<

.

.

ตัดภาพมาที่โรงพยาบาล

"อา เด็กๆ ปู่เหนื่อยแล้วนะ" ล็อตโต้พูดออกมาเมื่อเหล่าเด็กน้อยให้เขาวิ่งไล่จับทั่วห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล หลังจากเขาเดินทางมาจากอเมริกาเพื่อตรงมาหาหลาน เจ้าลูกชายของเขาก็วานให้ดูแลหลานแทนทันทีเพราะจะพาเมียไปเซอร์ไพร์ทอะไรกันบางอย่าง ล็อตโต้ก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรเพราะเขาก็ว่างอยู่เช่นกัน หลังจากนั้นก็เล่นกับเหล่าหลานๆตัวน้อยโดยการวิ่งไล่จับไปทั่วห้องจนเหนื่อย วินได้แต่นั่งมองอยู่บนเตียงพร้อมกับหัวเราะขำไปด้วย เมื่อเห็นอาการเหนื่อยของคุณปู่

"คุณปู่เหนื่อยแล้วหย๋อ งั้นนั่งพักก่อนนะ มิกซ์จะนวดขาให้คุณปู่เอง" มิกซ์ว่าออกมาอย่างเอาใจ พาล็อตโต้เดินไปนั่งที่โซฟา แล้วเอามือเล็กๆนวดขาให้กับล็อตโต้ ล็อตโต้ยิ้มให้กับหลานตัวน้อยของเขา เซน ซาว ลิปเปอร์ก็นั่งเอาใจคุณปู่กันทุกคน เพราะรู้ดีว่าถ้าเอาใจมากๆแล้วจะได้ของขวัญ

"ฮ่าๆ ไม่ต้องเลยเจ้าตัวแสบ จะขออะไรปู่อีกล่ะ?" ล็อตโต้ถามออกมา ทั้งสี่คนชะงักไปนิดเมื่อโดนคนแก่รู้ทัน

"มิกซ์อยากกินเค้กฮับ กินเค้กๆ" มิกซ์ยิ้มร่าออกมา ล็อตโต้ยกมือขึ้นลูบหัวมิกซ์อย่างเอ็นดู เพราะทำตัวน่ารักมากกว่าเหล่าพี่ชายทั้งหลาย

"ได้สิ งั้นเดี๋ยวคุณปู่จะลงไปซื้อให้นะ พวกเราห้ามออกจากห้อง เข้าใจมั้ยครับ?" ล็อตโต้ว่าออกมา มิกซ์รีบพยักหน้ารับทันที ล็อตโต้จึงออกไปฝากพยาบาลหน้าห้องให้ดูแลเด็กๆแทนเขาก่อน ถึงจะบอกว่าให้ดูแลก็แค่ช่วยดูอยู่นอกห้องเท่านั้น ถ้าเกิดมีเด็กน้อยย่างกายออกไปพยาบาลก็จะเข้ามาถามทันทีว่าจะไปไหน จึงทำให้ล็อตโต้สามารถลงไปซื้อเค้กให้เหล่าหลานๆได้สะดวก

"มิกซ์ ขึ้นมาบนนี้สิ" วินบอกพร้อมกับใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บเคาะลงกับที่นอนข้างตัว

"มิกซ์กลัวพี่วินเจ็บ" มิกซ์บอกออกมา 

"ไม่เจ็บหรอก มาสิ" วินบอก มิกซ์จึงขยับเก้าอี้ไปใกล้ๆเตียง แล้วปีนขึ้นไปนอนข้างๆวินโดยเหยีบจากเก้าอี้ขึ้นไป

"โอ๊ย!" อยู่ดีๆวินก็ร้องออกมา ทำเอามิกซ์ และอีกสามคนชะงัก มิกซ์มองพี่ชายด้วยความเป็นห่วง เซน ซาว ลิปเปอร์ก็ทำท่าจะเข้ามาดูวินด้วยเช่นกัน แต่เมื่อเห็นการส่งซิกบางอย่างจากวิน ทั้งสามคนจึงรู้ทันทีว่าวินกำลังแกล้งทำ

"พี่วินเจ็บหย๋อ?" มิกซ์ถามอย่างเป็นกังวล วินมองหน้าน้องชายนิดๆ พร้อมกับเบ้หน้าออกมาเป็นระยะ

"เจ็บนิดหน่อยน่ะ อ่ะ!" วินทำทีเป็นจับแขนข้างที่เจ็บ สีหน้าดูเหมือนเจ็บมากในสายตาของมิกซ์ มิกซ์ลนลานทันที

"ทำยังไงพี่วินถึงจะหายเจ็บฮับ?" มิกซ์ถามอย่างร้อนรน วินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์โดยที่มิกซ์ไม่ทันได้เห็น

"มิกซ์ ต้องสัญญากับพี่ก่อน....พี่ถึงจะหายเจ็บ" วินว่าออกมา ลิปเปอร์ เซน ซาวแอบเบะปากใส่คำพูดเจ้าเล่ห์ของวินนิดๆ

"สัญญา? สัญญาสิ สัญญา  มิกซ์จะสัญญา มาเกี่ยวก้อยกัน" มิกซ์บอกพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยให้วิน อีกสามคนส่ายหน้าไปมากับความใสซื่อของมิกซ์ (ไม่รู้ว่าซื่อหรือโง่กันแน่?)

"สัญญาว่าโตขึ้นจะเป็นเจ้าสาวของพวกพี่" วินบอกออกมา มิกซ์ทำหน้างงเล็กน้อย

"พวกพี่? พี่เซน พี่ซาว พี่เปอร์ก็เจ็บด้วยเหย๋อ?" มิกซ์ถามอย่างงงๆ เหล่าพี่ๆอีกสามคนถึงกับทำหน้าเจ็บปวดขึ้นมาทันที

"โอ๊ยยยย เจ็บๆ" ทั้งสามคนร้องออกมา มิกซ์ตกใจและทำอะไรไม่ถูกหนักกว่าเดิม

"สัญญาสิมิกซ์ ว่าโตขึ้นจะเป็นเจ้าสาวของพวกพี่" วินถามน้องชายย้ำ มิกซ์รีบพยักหน้ารับเพราะกลัวเหล่าพี่ๆจะเจ็บไปมากกว่านี้

"สัญญา ฮึ่ก....มิกซ์สัญญาแล้ว โตขึ้นมิกซ์จะเป็นเจ้าสาวของพวกพี่เอง อย่าเจ็บนะฮับ ไม่เจ็บนะ" มิกซ์บอกออกมาพร้อมอาการสะอื้นด้วยความกลัวว่าพี่ชายจะเจ็บมาก เหล่าพี่ชายยิ้มออกมาอย่างพอใจ มิกซ์เองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าสาวคืออะไร

"กลับมาแล้ววววว!! อ้าว....มิกซ์เป็นอะไรร้องไห้หรอ?" ล็อตโต้ถามขึ้นอย่างตกใจ เพราะเขาลงไปซื้อเค้กด้านล่างแค่แป็บเดียวเอง

"ฮึ่ก....คุณปู่ เมื่อกี้พวกพี่เขาบอกว่าเจ็บ มิกซ์ไม่รู้จะทำยังไงฮับ" มิกซ์ว่าออกมา อาการสะอื้นยังคงอยู่ วินขยับเข้ากอดปลอบน้องทันที ล็อตโต้ก็เข้ามาดูแลหลานๆด้วย

"เจ็บแขนหรอวิน?" ล็อตโต้ถามออกมา เพราะมิกซ์บอกว่าพี่เจ็บแขน วินอึ่กอั่กเล็กน้อย

"เจ็บนิดหน่อยครับ แต่ตอนนี้หายแล้ว" วินตอบกลับ ล็อตโต้ลูบหัวมิกซ์เป็นการปลอบไปด้วย

"เลิกร้องครับ จะกินมั้ยเอ่ย? เค้กน่ะ?" ล็อตโต้เอาขนมหวานมาล่อเด็กๆทันที มิกซ์ยิ้มร่าออกมา ลืมเรื่องเมื่อกี้ไปหมดเลย เหล่าพี่ๆก็เบาใจกันไปนิดเมื่อมิกซ์ไม่ได้เผลอพูดเรื่องที่พวกเขายื่นคำสัญญาให้มิกซ์ออกไป

มิกซ์กินเค้กจนเปื้อนไปถึงแก้ม เหล่าพี่ชายก็ดูแลน้องด้วยความเอ็นดู มิกซ์ไม่ได้รู้เลยสักนิด ว่าคำสัญญาในวันนี้มันจะไปมีผลในวันหน้ามากแค่ไหน

++++++++++++++++++++++++++++++++++

12 ปี ผ่านไป (ไวเหมือนโกหก)

ชีวิตครอบครัวสุขสันข์ของเปายังคงดำเนินไปอย่างปกติ ทุกอย่างดูมีความสุขไปหมด เปายังคงเปิดร้านกาแฟและไปได้ดีกว่าที่คิดเพราะมีลูกค้าค่อนข้างเข้ามาอุดหนุนกันเยอะ ซึ่งพนักงานในร้านนั้นเป็นผู้หญิงทั้งหมด (เหตุผลน่ะหรอ? เหล่าสามีไม่รับพนักงานชาย) ส่วนเวย์ก็เปิดบริษัทเงินกู้เป็นไปด้วยดี มีลูกหนี้เข้ามาใช้บริการเยอะ ใครไม่จ่ายก็ว่ากันไปตามกฏ (แต่ไม่มีทำร้ายร่างกายตอนไม่จ่ายหรอกนะ คุณเมียสั่งห้าม) ลีโอเปิดตัวบริษัท​ที่อเมริกาอย่างใหญ่โตและการตลาดก็โตเร็วไปด้วย ทำให้แทบไม่มีเวลาว่างกระดิกตัวกลับมานอนกอดเมียที่บ้านเลย (ช่างน่าสงสารที่สุด) โซ่เองก็กำลังจะวางมือจากหมอ ผันตัวมาเป็นผู้บริหารของโรงพยาบาลอย่างเดียว เว้นแต่ว่ามีเคสจำเป็นจริงๆ เขาก็จะลงมือรักษาคนไข้ด้วยตัวเอง (ปล่อยให้คุณหมอรุ่นใหม่ได้เกิดกันบ้างล่ะนะ) มาสขยายร้านใหญ่ขึ้น จากสตูดิโอเล็กๆ ตอนนี้กลายเป็นบริษัทขึ้นมา แม้จะไม่ใหญ่เท่าเหล่าเพื่อนสามี แต่ก็ถือว่ามาสก็ทำได้ดีอย่างหนึ่ง (น่าภูมิใจจริงๆ) ซันเส้นทางชีวิตเป็นไปตามเป้าหมาย จากผู้ช่วยศาสตราจารย์ ก็เลื่อนขั้นเป็นศาสตราจารย์เองแล้วด้วยอายุเพียงสี่สิบกว่าๆ แม้จะบอกว่าอายุสี่สิบแล้วแต่ยังคงหล่อเหลาคมคาย จนเหล่านักศึกษาสาวๆบางคนก็ยังคงตามติดใบหน้าหล่อของอาจารย์ซันมากกว่าการสอนซะอีก

เหล่าเด็กๆก็เข้าสู่มัธยมตอนปลายปีสุดท้ายแล้ว ปีสุดท้ายของการเป็นเด็กม.ปลายที่ใครหลายคนจะต้องเข้าใจดีในเรื่องของการเสาะหาที่เรียนต่อ มันอาจจะดูไม่มีปัญหาอะไรสำหรับ เซน ซาว วิน และลิปเปอร์ ด้วยเกรดเฉลี่ยที่ออกมาแล้วเลขสวยๆสุดนั้นทำให้มหาลัยมากมายต่างก็เข้ามายื่นข้อเสนอให้ แต่คนที่ลำบากที่สุดคือน้องชายคนเล็กของพวกเขาต่างหาก... ที่ไม่รู้เลยว่าจะสามารถสอบเข้ามหาลัยได้หรือเปล่า?

"มิกซ์ ทำอะไรอยู่วะ?" เจเพื่อนสนิทของมิกซ์ถามขึ้น เมื่อมิกซ์ทำบางอย่างที่แปลกไปจากเดิม นั่งอ่านหนังสือตั้งแต่เลิกเรียน แทนที่จะเก็บกระเป๋ากลับบ้านเหมือนคนอื่นเขา

"อ่านหนังสือดิ ใกล้จะต้องสอบเข้ามหาลัยแล้วอ่ะ ยังไม่ได้ที่เรียนเลย" มิกซ์ว่าออกมา เจยืนมองเพื่อนตัวเองแบบงงๆ //ไอ้แว่นตาหนาๆนี่ไปเอามาจากไหนวะ? ไหนจะจุกต้นมะพร้าวด้านหน้าอีก? 

"พี่มึงออกจะเก่ง ก็ไปให้พี่มึงติวให้ดิ" เจว่าออกมาพร้อมกับขยับเก้าอี้นั่งลงตรงหน้าเพื่อนสนิท มิกซ์มีพี่ชายที่โคตรจะหวงน้องถึงสี่คน กว่าเขาจะฝ่าด่านพี่ชายของมิกซ์เพื่อจะเข้ามาเป็นเพื่อนสนิทได้ก็โดนขัดแข้งขัดขาไปพอสมควร แต่เจเองก็ไม่ใช่คนยอมใครเช่นกัน

"ไม่อ่ะ พวกพี่ๆชอบติวแปลกๆ" มิกซ์ว่าออกมา ไม่ใช่ไม่เคยให้ติว แต่มิกซ์มักจะโดนเอาเปรียบทางร่างกายในตอนติวเสมอ ทำให้มิกซ์ค่อนข้างจะพยายามด้วยตัวเองซะมากกว่า 

"งั้นกูติวให้เอามั้ย?" เจถามออกมา มิกซ์เงยหน้ามองเพื่อนตัวเองนิดๆ ก่อนจะหยิบหนังสือฟาดลงใส่หัวเจไปหนึ่งที

พลั๊วะ!

"คะแนนสอบมึงห่างกับกูแค่สองคะแนนเหอะ ถ้ามึงติวให้กูอีก กูไม่ซ้ำชั้นเลยหรอ" มิกซ์ว่าออกมา เพราะสังคมทำให้คำพูดคำจาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เด็กที่เคยพูดเพราะน่ารักใสๆ ในตอนนี้ไม่มีอีกต่อไป แต่มิกซ์ก็ไม่ได้ดูแมนสักเท่าไหร่ในสายตาของผู้ชายคนอื่น เพราะขนาดตัวที่เตี้ยกว่าผู้ชายธรรมดา(เพราะพี่ไม่ยอมให้กินผัก?) และผิวขาวละเอียดนั่นอีก ดูยังไงก็น่ารักมากกว่าจะบอกว่าหล่อ แม้ว่าตัวมิกซ์เองจะพยายามทำตัวให้แมนก็เถอะ

"พ่อมึงออกจะรวย ก็ยัดเข้าซะสิ" เจเสนอออกมา มิกซ์เหวี่ยงสายตาใส่เพื่อนนิดๆ

"ยัดเข้าไป แล้วถ้ากูเรียนไม่รอดจะทำยังไง กูไม่อยากเสียเวลาไปหาที่เรียนใหม่นะเว้ย" มิกซ์ตอบกลับ เจถอนหายใจนิดๆ

"เลิกอ่านหนังสือแล้วไปเตะบอลกัน" เจบอกพร้อมกับปิดหนังสือเก็บให้เพื่อนด้วย มิกซ์ก็เลยจำใจต้องเอาไว้กลับไปอ่านที่บ้าน และเดินออกจากห้องเพื่อตรงไปที่สนามหน้าโรงเรียนกับเจ ทั้งสองคนลงสนามพร้อมกับเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆ ชายเสื้อนักเรียนหลุดรุ่ยออกมาด้านนอก มีเหล่านักเรียนหญิงบางกลุ่มมานั่งแอบดูผู้ชายเตะบอลกันบ้างก็มี มิกซ์ยิ่งโชว์พาวทำเป็นเท่ห์อีกหลายสเต็ป ไม่ว่าจะเป็นการใช้ความไวเพราะตัวเล็กในการเข้าแย่งลูกบอล หรือการยิงเข้าประตูที่ดูเหมือนมิกซ์จะไปได้ดีด้านกีฬา เอวขาวขอดที่โชว์ให้เห็นเวลามิกซ์ชูมือดีใจเมื่อยิงเข้าประตู เรียกเลือดจากเหล่านักเรียนชายหลายคนได้เป็นอย่างดี (ไม่ใช่นักเรียนหญิงนะจ๊ะ =_=')

"มิกซ์!!!" และเสียงของนรกก็มาเยือน มิกซ์และเจหยุดชะงักไปนิด เมื่อเหล่าพี่ชายทั้งสี่ของมิกซ์มาแย่งเอาสายตาสาวๆจากพวกเขาไปหมดเลย

"พี่เปอร์หล่ออ่ะแกรรรร!!"

"พี่วินก็เท่ห์อ่ะ อยากวิ่งเข้าไปใกล้ๆแล้วแกล้งเป็นลมใส่จัง"

"ดูพี่เซนสิ ยิ้มออกมาทีฉันจะละลายอยู่แล้ว"

"พี่ซาวก็น่ากอดจัง อยากซบลงที่อกของพี่เขาอ่ะ"

เสียงกรี๊ดกร๊าดจากกลุ่มนักเรียนหญิงทำให้มิกซ์ถึงกับเซ็ง เมื่อใดที่เหล่าพี่ชายปรากฏตัวขึ้น ความนิยมในตัวของเขาจะถูกดึงไปหมดเลย (ความจริงก็ไม่มีอยู่แล้ว)

"กลับได้แล้ว" ซาวพูดบอกน้องพร้อมกับก้มตัวลงคว้ากระเป๋าน้องชายบนสนามขึ้นมาถือให้ด้วย มิกซ์เลยจำใจต้องโบกมือลาเจ แล้วเดินเข้าไปหาเหล่าพี่ชาย

"เล่นอะไรนักหนา ดูสิหน้าแดงเพราะแดดหมดแล้ว" เซนว่าออกมา ยกมือขึ้นลูบแก้มใส มิกซ์ทำปากยู่ใส่

"แดดร่มแล้วเหอะพี่เซน ผมก็อยากออกกำลังกายบ้างไง จะได้สูงๆ" มิกซ์บอกออกมา เมื่ออยู่กับเหล่าพี่ๆก็กลายเป็นน้องชายผู้แสนน่ารักทันที

"แล้วเสื้อเราสั้นไปหรือเปล่า? ยกแขนขึ้นที โชว์เอวให้คนอื่นเขาเห็นหมด พี่ว่าซื้อใหม่เถอะ ตัวนี้ถอดเอามาให้พี่ พี่จะเอาไปจุดไฟเผาทิ้ง" วินบอกพร้อมกับเข้ามาจับชายเสื้อของน้องแล้วพยายามดึงมันลง (ทำเหมือนมันจะยืดยาวขึ้นได้)

"เดี๋ยวก็จบแล้วครับ ไม่ต้องซื้อหรอก ผมใส่ได้" มิกซ์บอกพร้อมกับก้มดูเสื้อตัวเองไปด้วย //มันสั้นตรงไหนวะ?

"หิวมั้ย? เดี๋ยวจะพาไปหาม๊า" ลิปเปอร์เข้ามาถามน้องอย่างเอ็นดู มิกซ์ตาโตแพรวพราวทันที รีบพยักหน้ารับหงึ่กหงัก แล้วพวกเขาก็ไปขึ้นรถที่หน้าโรงเรียน โดยคนขับรถที่ลีโอส่งมาดูแลเด็กๆ นั้นเพิ่มเป็นสองคัน เพราะเมื่อเด็กๆโตขึ้นแล้วจะให้มานั่งเบียดกันก็ไม่ใช่เรื่อง ลีโอจึงส่งคนขับรถมารับส่งเด็กเพิ่มเป็นสองคัน ใช้เวลาเดินทางสักพักใหญ่ มิกซ์ เซน ซาว วิน ลิปเปอร์ก็มาถึงร้านกาแฟใจกลางเมือง มิกซ์เปิดประตูเข้าร้านไปเงียบๆ เปากำลังเช็ดโต๊ะช่วยพนักงานในร้านอยู่ เพราะลูกค้าค่อนข้างเยอะ หน้าตาและร่างกายของเปาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย ยังคงความน่ารักอยู่แบบนั้น (ใช้โควต้าการเป็นนายเอกเต็มที่)

พรึ่บ!

"กลับมาแล้วคร้าบบบบ" มิกซ์กอดเอวของเปาจากด้านหลัง ทำเอาเปาตกใจสะดุ้ง 

ฟอด!

"มิกซ์!! ดูสิทำม๊าตกใจหมด" เปาพูดดุลูกชายคนเล็ก มิกซ์ยิ้มร่าออกมา เปาหันหน้ามาลูบหัวมิกซ์เบาๆ

"ทำไมตัวถึงมีแต่เหงื่อล่ะ?" เปาถามออกมา เพราะตัวมิกซ์ยังชื้นไปด้วยเหงื่อ

"ลูกชายม๊าแอบหนีไปเล่นบอลกับเด็กผู้ชายกลุ่มอื่นน่ะสิครับ" วินพูดฟ้องแล้วเดินไปล้มตัวลงนั่งตรงมุมหนึ่งของร้าน คนอื่นๆก็ตามไปนั่งด้วยเช่นกัน มิกซ์ยังคงส่งสายตาอ้อนแม่อยู่เป็นพักๆ

"ผมแค่ออกกำลังกายนิดหน่อยน่ะครับ" มิกซ์บอกออกมา เปายิ้มเอ็นดูให้มิกซ์

"ทำสายตาอ้อนม๊าแบบนี้อยากจะกินเค้กอีกแล้วล่ะสิ?" เปาถามออกมาอย่างรู้ทัน มิกซ์ยิ้มร่า

"ม๊ารู้ทันมิกซ์ตลอดเลย"

"ก็เราเป็นลูกม๊านี่จะไม่รู้ได้ยังไง ไปนั่งรอกับพวกพี่เค้าก่อนนะ เดี๋ยวม๊าไปเอามาให้" แม่ของเปาพูดบอก แต่มิกซ์ส่ายหน้าไปมา

"เดี๋ยวผมไปช่วยครับ เอามาเผื่อพี่ๆด้วย" มิกซ์บอกออกมา เปาเลยพยักหน้ารับและเดินเข้าไปหลังเคาท์เตอร์พร้อมลูกชายคนเล็ก เหล่าพี่ๆก็ยังคงมองน้องให้อยู่ในสายตาตลอดเวลา

"กูว่าเอาน้องไปฉีดยาเถอะ ช่วงนี้รู้สึกเหมือนฟีโรโมนจะฟุ้งเกินไปหน่อยแล้ว" เซนเสนอขึ้นมา 

"กูแม่งอยากจะเก็บมิกซ์เอาไว้ในบ้านอย่างเดียวไม่ให้ออกไปไหนเลยจริงๆ ไม่ชอบสายตาของพวกตัวลิ้นไรต่างๆ แม่งมองมิกซ์เหมือนจะกลืนกิน" วินพูดออกมาอย่างหงุดหงิด

"ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก มีหวังม๊าเอาตายแน่" ซาวพูดขึ้น เพราะเปาไม่ได้รู้ในเรื่องนี้

"เสียดายที่มิกซ์เรียนคนละห้องกับเรา กูว่าพวกเราลดความฉลาดลงหน่อยดีมั้ย? จะได้ลงไปอยู่ห้องเดียวกับน้อง" ลิปเปอร์เสนอขึ้นเพราะพวกเขาเรียนอยู่ห้องคิงกันหมด จัดได้ว่าเป็นเด็กหัวกะทิกันเลยทีเดียว แต่มิกซ์นี่แทบจะอยู่ห้องเกือบท้าย ซึ่งเพราะเหตุนี้ทำให้พวกเขาต้องแยกกับน้องในช่วงเวลาที่เข้าเรียน 

"ถ้าทำแบบนั้นป๊าโซ่ ป๊าซัน ป๊าเวย์ ป๊าลีเอาตายเหมือนกันแหละ" วินบอกกลับ เพราะเหล่าพ่อๆก็ยังคงคาดหวังกับผลการเรียนของลูกๆด้วย เว้นมาสที่ไม่ได้คาดหวังและกดดันในตัวพวกเขามากเกินไป (ป๊ามาสก็ไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่นะลูก =_=')

"เฮ้อ........" เหล่าพี่ๆถึงกับถอนหายใจออกมาพร้อมกันเมื่อความหวงน้องเริ่มก่อเกิดขึ้นภายในใจอย่างหนักหน่วง

.

.

"ม๊า ผมไม่เรียนต่อได้มั้ย?" มิกซ์ถามขึ้นในขณะที่ช่วยเปาจัดเค้กใส่จานอยู่ เปาหันมามองหน้าลูกชายอย่างสงสัย

"ทำไมถึงไม่เรียนต่อล่ะ? ม๊าว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เราจะออกมาทำงานนะ" เปาว่าออกมา มือก็จัดเค้กใส่จานไปด้วย เหล่าพนักงานคนอื่นๆก็ทำงานกันไปตามปกติ เพราะลูกชายเจ้าของร้านมักจะมาแบบนี้บ่อยๆ

"ผมคิดว่า....ผมคงสอบไม่ติด" มิกซ์บอกเสียงอ่อย เปามองหน้าลูกชายนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มบางออกมา

"รู้ได้ยังไงว่าจะสอบไม่ติด?"

"ก็ม๊าดูผลการเรียนของมิกซ์สิ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเค้าจะไม่รับมิกซ์อ่ะ" มิกซ์บอกงอแง เปาหัวเราะขำกับท่าทางของลูกชาย เวลาจะอ้อนอะไรมักจะทำตัวน่ารักเสมอ

"ทำไมไม่ให้พี่ชายเราติวให้ล่ะ พี่ๆออกจะเก่ง" เปาถามอย่างแปลกใจ เพราะลูกชายคนโตของเขาแต่ละคนหัวกะทิทั้งนั้น ฉลาดและยังเจ้าเล่ห์อีกด้วย

"ไม่ครับ พวกพี่ๆชอบฟัดแก้มผม ผิดหนึ่งข้อฟัดหนึ่งที ดูสิม๊า แก้มผมป่องเพราะโดนฟัดนี่ไง" มิกซ์บอกพร้อมกับจับแก้มตัวเองไปด้วย //เอ่อ....อันนั้นป่องอยู่แล้วลูก 

"งั้นม๊าจ้างครูสอนพิเศษให้เอามั้ย?" เปาเสนอออกมา มิกซ์นิ่งคิดไปนิด

"ไม่เอาอ่ะ ผมไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาสอน เวลาผมไม่ค่อยเข้าใจไม่กล้าถามเลย บางคนดุด้วย" มิกซ์ส่ายหัวดิ๊ก เปาถอนหายใจนิดๆ 

"งั้นต่อไปนี้ทุกเย็น​มาติวที่ร้านม๊าละกัน เดี๋ยวม๊าสอนให้เอง" เปาบอกออกมา มิกซ์ยิ้มร่าทันที

"ดีเลยครับ ผมจะได้มากินเค้กทุกวันด้วย" มิกซ์บอกอย่างดีใจ

"นี่สรุป อยากมากินเค้กไม่ได้อยากมาติวสินะ" เปาพูดอย่างรู้ทัน มิกซ์ชะงักกึก ก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆให้ผู้เป็นแม่ตนเอง มิกซ์ยกเค้กออกมาเผื่อเหล่าพี่ชายที่โต๊ะก่อนจะนั่งพูดคุยเรื่องต่างๆไปด้วย ซึ่งส่วนมากจะเป็นเรื่องของมิกซ์ซะมากกว่า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหวงน้องขนาดไหน...

.

.

.

เย็นวันต่อมา

มิกซ์มาที่ร้านเหมือนเดิม แต่วันนี้เหล่าพี่ชายไม่ได้มาด้วยกัน เพราะป๊าทั้งหลายเรียกตัวไปเรียนรู้งานที่บริษัทของแต่ละคนตั้งแต่เลิกเรียน (เพื่ออนาคตในวันข้างหน้า) ซึ่งคนที่น่าสงสารที่สุดคงจะเป็นซาว เพราะไม่ชอบเข้าโรงพยาบาลแต่ต้องไปโรงพยาบาลตามคำสั่งของโซ่

"ม๊า มิกซ์มาแล้วววว" มิกซ์พูดขึ้นเสียงใสเมื่อเดินเข้ามาในร้าน ซึ่งวันนี้ดูคนจะเยอะเป็นพิเศษ ทำเอาเปาวุ่นอยู่กับการรับลูกค้า มิกซ์เลยเดินไปหาโต๊ะนั่งด้วยตัวเอง จัดแจงเอาการบ้านขึ้นมาทำ สายตาก็เหลือบมองคนที่เข้าออกร้านไปด้วยเป็นระยะ ตากลมของมิกซ์ไปสะดุดกับชายร่างสูงคนหนึ่ง โคลงหน้าที่คุ้นตานั้นทำให้มิกซ์คิดบางอย่างในใจ

"น้าเปาสวัสดีครับ ผมมาเอาเค้กให้ป๊าโยน่ะครับ" ยูยกมือไหว้เปาเมื่อเดินเข้ามาในร้าน ยูมาด้วยชุดนักศึกษาเพราะเพิ่งจะเลิกเรียนเหมือนกัน

"ยูเองหรอ น้าจำไม่ได้เลยนะ โตขึ้นเยอะเลย เดี๋ยวนั่งรอแป๊บนึงได้มั้ย เดี๋ยวน้าเอามาให้" เปาบอกหลานชายที่เคยตัวเล็กแต่ตอนนี้กลับโตเป็นหนุ่มหล่อแล้ว ยูเองก็ไม่ค่อยได้มาเจอกับเปาเท่าไหร่ เพราะโยตะและยุนต่างก็วุ่นวายกับงานและเขานั้นก็ต้องเรียน แต่วันนี้ป๊าโยของเขากลับสั่งให้มาเอาเค้กที่สั่งไว้ร้านเปากลับบ้านด้วย ทำให้ยูต้องแว๊บมาเอานั่นเอง

"พี่ยู!!!" เสียงใสเรียกขึ้นเสียงดัง ทำให้ยูที่กำลังมองหาโต๊ะอยู่ชะงักไปนิด และหันไปมองตามเสียงเรียก ใบหน้าหวานที่โบกมือเรียกเขาอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้าน มิกซ์ยิ้มร่าออกมา ยูเดินเข้าไปหามิกซ์อย่างงงๆ

"พี่ยูนั่งๆ" มิกซ์บอกแล้วตบเก้าอี้ข้างๆตัว เขาไม่ได้เจอกับยูเลยตั้งแต่ยูเรียนจบช่วงประถมไป ยูก็นั่งลงอย่างงงๆ เพราะเขานั้นจำมิกซ์ไม่ได้

"รู้จักกันด้วยหรอ?" ยูถามออกมา มิกซ์หน้าเสียไปนิด

"พี่จำผมไม่ได้หรอ?"

"ก็จำไม่ได้น่ะสิ" ยูไม่คิดจะตอบแบบอ้อมค้อมอะไร เพราะเขาจำมิกซ์ไม่ได้จริงๆ นั่นยิ่งทำให้มิกซ์หน้าจ๋อยหนักกว่าเก่าอีก

"ผมมิกซ์ ลูกม๊าเปาไง" มิกซ์บอกออกมา ยูทำหน้าคิดนิดๆ ก่อนที่ภาพในวัยเด็กจะย้อนกลับมา เด็กน้อยตาแป๋วที่มักจะเดินเกาะติดเหล่าพี่ชายตลอดเวลานั่นเอง

"อา....นึกออกแล้ว โทษทีนะที่ลืม" ยูบอกกลับ //คำพูดทำร้ายจิตใจชะมัด มิกซ์แอบคิดในใจก่อนจะนั่งเขียนการบ้านต่อ

"ข้อนี้เราทำผิด..." เสียงทักขึ้นทำให้มิกซ์มองตามที่ยูบอก 

"อ่ะ จริงด้วย" มิกซ์รีบลบทันทีก่อนจะเขียนคำตอบใส่ลงไปใหม่

"ก็ยังผิดอยู่ดี" ยูบอกอีก เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมานั่งบอกมิกซ์ด้วย แต่เมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งทำการบ้านแบบเป๋อๆ มันก็อดไม่ได้ที่จะบอกให้รู้อยู่ดี

"ผิดอีกแล้วหรอ?" มิกซ์ลบอีกครั้งแล้วแก้ใหม่ ยูถอนหายใจนิดๆ

"ถ้านายยังเขียนคำตอบโดยที่ไม่ผ่านการเรียบเรียงหรือประมวลผลของส่วนสมองลงไปแบบนั้น ก็จะได้คำตอบที่ผิดอยู่อย่างนี้ล่ะ" ยูบอกอย่างเหนื่อยใจแทน มิกซ์แก้มาหลายรอบแล้วแต่ไม่ได้คิดประมวลตามโจทย์เลยสักนิด ทำให้ยูที่มีผลการเรียนดีจำเป็นต้องพูดสอนออกมา แต่หารู้ไม่ว่านั่นทำให้มิกซ์งงหนักขึ้นไปอีก

"พี่ช่วยพูดอะไรที่เข้าใจง่ายๆหน่อยได้มั้ย? อะไรคือเรียบเรียงและประมวลผล?" มิกซ์ถามอย่างซื่อๆ ยูรู้สึกว่าตัวเองไม่น่าเดินมานั่งโต๊ะเดียวกับมิกซ์เลย เขาอยากจะบ้าตายจริงๆ

"ฉันบอกว่า ให้นายคิดซะก่อนที่จะเขียนลงไปแบบโง่ๆอย่างนี้" ยูพูดในสิ่งที่เข้าใจง่ายๆออกมา

"อ้าว พี่จะบอกว่าผมโง่หรอ?" มิกซ์ถามออกมา ยูอยากจะตบกระบาลตัวเอง //ทีอย่างนี้ล่ะฉลาดนัก

"ยูได้เค้กแล้ว อา....สอนการบ้านให้มิกซ์อยู่หรอ ดีเลย....ช่วยน้าหน่อยสิ" เปาพูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นยูนั่งสอนการบ้านให้มิกซ์อยู่ ยูทำท่าจะปฏิเสธ แต่เมื่อหันไปเจอสายตาอ้อนๆของมิกซ์ก็ถึงกับพูดไม่ออก

"นี่น้องจะต้องสอบเข้ามหาลัยแล้ว แต่การเรียนยังไม่ได้เรื่องเลย เราอยู่ปี 3 แล้วนี่ ถ้าไม่ถือว่าลำบาก ช่วยน้าหน่อยได้มั้ย?" เปาขอออกมา ยูอึ่กอั่กเล็กน้อย เมื่อโดนผู้ใหญ่ขอร้องแบบนี้เขาก็คงปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน

"เอ่อ....ก็ได้ครับ" ยูรับปากออกมา แม้ว่าในใจจะไม่อยากสอนเท่าไหร่ แต่ความจริงเขาก็ไม่ได้ยุ่งอะไรขนาดนั้นก็พอจะช่วยสอนให้ได้อยู่นะ ถ้าคนข้างๆไม่สมองทึบถึงขนาดขัดเกลาไม่ได้

"เย้! ได้คนช่วยสอนแล้ว" มิกซ์ร้องออกมาอย่างดีใจ มิกซ์เองก็ไม่รู้ว่ายูจะสอนดีหรือเปล่า แต่ก็คงไม่จับเขาฟัดเหมือนเหล่าพี่ๆเขาหรอกมั้ง....เขาไม่อยากเจ็บแก้มอีกแล้ว (แต่อาจจะดุมากก็ได้นะมิกซ์) เปาก็เบาใจได้อย่างหนึ่งเพราะว่ายูก็เป็นคนกันเอง คงจะฝากลูกชายคนเล็กไว้ได้ ซึ่งหารู้ไม่ว่าความคิดนี้จะทำให้เรื่องวุ่นวายตามมาทีหลังเมื่อเหล่าพี่ชายของมิกซ์ไม่เห็นด้วย แล้วถ้ารู้ขึ้นมามิกซ์คงจะโดน......?

ความคิดเห็น