ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

9.อยากมีน้องให้ตัวแสบ....

ชื่อตอน : 9.อยากมีน้องให้ตัวแสบ....

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด NC (25+) , SM , ดราม่า , NC แรงๆ4

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2560 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9.อยากมีน้องให้ตัวแสบ....
แบบอักษร

​ตอนที่ 9



เช้าวันต่อมา


"เปาไปไหนวะ?" ซันถามออกมาอย่างงัวเงีย เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอคนรักนอนอยู่ข้างกาย ลีโอก็ตื่นมาก่อนเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ซันเดินหาววอดไปที่ครัวเพื่อชงกาแฟดื่ม

"ไปนอนกับไอ้โซ่มั้ง เห็นรถมันกลับมาแล้ว" ลีโอบอกกลับ ซันหัวเราะนิดๆ

"มึงว่าเมียจะงอนเปล่าวะ?" ซันพูดเมื่อนึกถึงเรื่องที่พวกเขาเอาแต่ใจกันเมื่อคืน ลีโอก็นั่งดูข่าวเช้าพร้อมกับดื่มกาแฟไปด้วย

"ไม่...."

"ไม่งอน?"

"ไม่เหลือ"

"สัส! อ้าว....แล้วไอ้เหี้ยนั่นเดินเป็นซากศพมาแต่เช้าเลยมึงอ่ะ ทำงานหามรุ่งหามค่ำกะเอารวยไงวะ?" ซันถามขึ้นเมื่อมาสเดินเข้ามาในบ้านด้วยสภาพอิดโรย

"งานเยอะอ่ะพี่ เจ้าของงานเขาก็เร่งด้วยเลยต้องทำให้เสร็จ แม่งไม่ได้นอนเลยอ่ะ ผมขึ้นไปนอนก่อนนะ ถ้าโลกไม่แตกไม่ต้องปลุก ผมขอหลับยาวๆ" มาสบอกเอาไว้ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปราวกับซากศพ

"เออ จะนอนจะซ้อมตายก็เรื่องของมึงเถอะ" ซันตอบกลับพร้อมกับส่ายหัวยิ้มๆ เมื่อก่อนเขาก็เคยเป็นแบบไอ้มาส ทำงานทั้งวันทั้งคืน แต่ตอนนี้เขาบรรลุแล้ว อย่ารักงานมากกว่าตัวเอง...

"ไอ้เวย์ แขนมึงเป็นไงบ้างวะ?" ลีโอถามขึ้นเมื่อเห็นเวย์เดินเข้าบ้านมาอีกคน สภาพไม่ต่างจากมาสเท่าไหร่ ตาดำเป็นหมีแพนด้าเลย ถ้าเจอกลางคืนกูตกใจนะเนี่ย

"ไม่รู้ว่ะ? แม่งยังเจ็บๆอยู่เลย รู้สึกเหมือนจะอักเสบเพิ่มหรือเปล่าไม่แน่ใจ ไอ้โซ่อยู่มั้ยวะ? จะให้มันดูแขนให้หน่อย" เวย์ถามออกมาพร้อมกับเดินมานั่งข้างลีโอ ซึ่งไม่นานโซ่ก็เดินลงมาจากชั้นบน แม้ว่าเขาจะได้นอนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่เช้านี้เขาก็ต้องไปเข้าเวรอีกแล้ว

"ไอ้โซ่ ไอ้เวย์มันบ่นว่าแผลมันเหมือนจะอักเสบ ดูแขนมันทีดิ ว่าต้องตัดออกหรือเปล่า?" ซันบอกโซ่ที่เดินลงมาด้วยสีหน้าเพลียๆ

"แดกยาแก้อักเสบเข้าไปก่อนเลย แล้วบ่ายๆก็ตามไปหากูที่โรงพยาบาล เดี๋ยวกูให้พยาบาลทำแผลให้ใหม่" โซ่ว่าออกมาพร้อมกับเข้าครัวไปหากาแฟกินตอนเช้าเพื่อเพิ่มพลังงานให้ตัวเองสักหน่อย

"ยาแก้อักเสบกูหมดว่ะ มึงมีติดตัวบ้างมั้ยละ?" เวย์ว่าออกมาเพราะที่โซ่เคยให้ไว้เขากินหมดแล้ว โซ่ขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะนึกถึงเมื่อคืน

​"กินยาอะไร?"

​"ยาแก้อักเสบน่ะครับ"

"ของเปามีอยู่ในลิ้นชักโต๊ะครัวอ่ะ เปิดดูเอา" โซ่บอกโดยไม่ได้หันไปมองเวย์ เพราะกำลังชงกาแฟอยู่ เวย์ลุกจากโซฟาเดินเข้ามาในห้องครัว ไปค้นๆเปิดๆหาตามลิ้นชักก็เจอกับถุงยาบางอย่าง เวย์เปิดถุงและหยิบแผงยาออกมาก็ต้องขมวดคิ้วนิดๆ

"ยาแก้อักเสบสมัยนี้มันทำเม็ดเล็กลงหรอวะ? สีก็ดูแปลกๆ" เวย์ว่าออกมาพร้อมกับพลิกแผงยาดู

"ไหนเอามาดูดิ" โซ่ถามพร้อมกับถือแก้วกาแฟไปหยิบแผงยามาจากมือของเวย์ ตาคมสะดุดกับแผงยาในมือนิดๆ

"นี่มัน.....?" โซ่ขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ  เวย์ก็มองโซ่อย่างงงๆ

"สรุปกูจะแดกได้ยัง จะได้ไปนอน ยาเม็ดแค่นี้กูคงต้องแดกสักสองเม็ด" เวย์ว่าออกมาทำท่าจะหยิบแผงยาคืนจากมือของโซ่ แต่ก็โซ่ก็หลบมือของเวย์ เวย์มองอย่างงงๆ

"อะไรของมึงเนี่ย? เอายามากูจะแดก" เวย์ว่ากลับ เขาง่วงเต็มทีแล้ว ไอ้โซ่ยังจะมาเล่นสงครามประสาทกับเขาอีก กูไม่ใช่เด็ก ไม่เล่นแย่งของกับมึงหรอกนะไอ้หมอ

"มันไม่ใช่ยาแก้อักเสบหรอก มึงทนไปก่อนละกัน ไปโรงพยาบาลแล้วค่อยฉีดไปเลย" โซ่ว่าออกมาเก็บแผงยาใส่ถุงตามเดิม เวย์สะบัดผมอย่างหงุดหงิด เดินขึ้นห้องไปนอน

"ไม่ใช่ยาแก้อักเสบแล้วยาอะไรวะ? กูเห็นมึงบอกว่ายาของเปานี่?" ซันถามออกมา โซ่อึ่กอั่กเล็กน้อย ความจริงมันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร แต่สำหรับผู้ชายที่อยากจะมีไอ้ตัวเล็กเพิ่มมาอีกสักคนอย่างลีโอ อาจจะรู้สึกกระทบจิตใจนิดๆ ที่คนรักตัวเองแอบกินยาคุม

"วิตามินบำรุงร่างกายน่ะ เม็ดมันเลยเล็กเป็นพิเศษ" โซ่ว่าออกมา เก็บยาลงลิ้นชักตามเดิม เพราะรู้ดีว่าเปาจะต้องมากินอีกแน่ และเค้าคงต้องคุยเรื่องนี้กับคนรักสักหน่อย

"วิตามิน? ปกติไม่เคยเห็นเปากิน" ซันว่าออกมา โซ่คิ้วกระตุกนิดๆ

"ก็เพราะมึงสองตัวนั่นล่ะ ใช้งานเมียหนักเกินไป ทีหลังถ้ากูกลับมาแล้วเปาฟ้องว่าโดนพวกมึงแกล้งอีกนะ กูจะพาเปาหนีไปพักร้อนกันสองคน" โซ่พูดขู่ไม่จริงจังนัก ทั้งสองคนก็แค่หยักไหล่ไม่ค่อยทุกร้อนอะไรสักเท่าไหร่ 

"ตอนเย็นไปรับลูกด้วยนะไอ้ซัน" ลีโอบอกออกมา พร้อมกับเดินไปคว้ากุญแจรถเพื่อที่จะตรงไปทำงาน ซันก็พยักหน้าให้อืมๆ โซ่ขึ้นมาบนห้องนอนอีกครั้ง เปายังคงหลับสนิทเพราะเสียพลังงานไปเยอะ โซ่เองก็ไม่ได้คิดจะปลุก มือหนาเกลี่ยผมคนรักไปมา เปาขยับตัวหนีนิดๆเมื่อรู้สึกถึงการถูกรบกวน

"เปา.....เช้าแล้วนะ" โซ่กระซิบข้างหูคนรักเบาๆ เปายกมือขึ้นปัดหูไปมาเหมือนเด็กน้อย

"อืออออ จะนอนอ่าาาา" เปาส่งเสียงอู้อี้แล้วหลับต่อ โซ่กระตุกยิ้มนิดๆ ค่อยๆเลื้อยมือเข้าไปในเสื้อบางลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบขึ้นไปสะกิดที่ยอดอกของเปา ร่างบางตัวหดเกร็งทันทีเมื่อถูกรุกเร้า

"อือ อืมมม" โซ่มองใบหน้าหวานที่ยุ่งเหยิงไปหมดเพราะไม่อยากจะตื่น แต่เมื่อโดนปลุกแบบนี้ก็ต้องลืมตาขึ้นมา

"พี่โซ่.....ผมง่วงนะครับ" เปาว่าออกมา กระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสง

"ตื่นขึ้นมาคุยกันหน่อยสิ พี่มีเรื่องจะถามเรา" โซ่จับตัวคนรักให้พลิกตัวมาเผชิญหน้ากับตน โดยที่โซ่นั้นนอนยันแขนท้าวหัวไว้ข้างหนึ่งและกอดเอวบางเอาไว้อีกข้างหนึ่ง เปาก็มองหน้าคนรักงงๆ

"ถามเรื่องอะไรครับ?"

"ก็เรื่องยาที่อยู่ในลิ้นชักของห้องครัวไง" คำพูดของโซ่ทำให้เปาที่งัวเงียในตอนแรกตื่นเต็มตาทันที

"มันก็แค่ยาแก้อักเสบไง" เปาบอกอึ่กอั่ก เบี่ยงหน้าหลบไปทางอื่น นี่ล่ะนะคนโกหกมักไม่กล้าสบตา

"พี่เป็นหมอนะเปา ทำไมพี่จะดูไม่ออกว่ามันคือยาอะไร แต่สิ่งที่พี่อยากรู้คือทำไมเราถึงกิน? ไม่อยากมีน้องหรอ?" โซ่ถามเสียงอ่อน ไม่ได้ดุหรือโมโหอะไร เปาหันมาสบตากับคนรักอีกครั้ง

"แค่ห้าคนผมก็เหนื่อยแล้วครับ ให้มีคนที่หกอีกผมเลี้ยงไม่ไหว อีกอย่าง....ผมก็คงห้ามพวกพี่ไม่ให้ปล่อยในไม่ได้ ผมก็ต้องป้องกันที่ตัวเอง" เปาบอกเสียงอ่อน ทำตาแป๋วอ้อนโซ่เหมือนกำลังทำความผิด ทั้งๆที่ความจริงมันก็ไม่ได้ผิดอะไร

"หึหึ แล้วทำไมไม่บอกพวกพี่ดีๆ จะแอบกินยาทำไม? ต่อให้ตอนนี้เราไม่บอก เดี๋ยวอีกสักพักพวกไอ้ซันก็ต้องสงสัยว่าทำไมเราไม่ท้อง" โซ่ว่าออกมา เปาทำหน้ายู่

"ก็ผมไม่อยากท้องแล้วไง พวกพี่ไม่ใช่คนคลอดนี่ครับ ไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บแค่ไหน" เปาทำหน้างอนออกมา โซ่หัวเราะขำกับท่าทางของคนรัก รู้สิว่าเปาเจ็บแค่ไหน เขาเป็นหมอนะ

"พี่รู้ว่าเจ็บ แต่ที่พี่ไม่เข้าใจคือทำไมเราถึงไม่พูด พี่อยากให้เรามีเรื่องอะไรแล้วเปิดปากคุยกัน อย่าเก็บไปคิดไปทำคนเดียว เราครอบครัวเดียวกันแล้วนะเปา" โซ่บอกพร้อมกับจูบซับที่หน้าผากมน ตากลมสั่นระริกเมื่อเจอคำพูดที่อบอุ่นของโซ่

"ครับ ผมก็ไม่ได้อยากจะปิดบังพวกพี่หรอก แค่กลัวว่าบอกไปแล้วจะไม่ยอมให้กินแค่นั้นเอง" เปาขยับตัวเข้ามากอดโซ่ โซ่ก็นอนกอดคนรักเอาไว้

"แล้วไม่ถามลูกบ้างหรอว่าอยากมีน้องบ้างหรือเปล่า?" โซ่ถามออกมาขำๆ เมื่อนึกถึงเหล่าตัวแสบ

"ไม่หรอกครับ แค่มิกซ์คนเดียวเหล่าพี่ๆก็หวงกันจะแย่แล้ว ถ้ามีน้องมาอีกคนผมว่าบ้านเราคงไม่ได้สะใภ้เข้าบ้านกันพอดี" เปาตอบกลับไม่จริงจังนัก โซ่ขำในลำคอ

"หึหึ บางทีอาจจะได้ลูกเขยเข้าบ้านแทนก็ได้นะ" โซ่กระซิบบอก เปาขมวดคิ้วนิดๆ

"ลูกของเราเบี่ยงเบนงั้นหรอครับ?" เปาถามอย่างสงสัย เพราะดูจากท่าทางของเด็กๆก็ปกติดีนี่

"ดูจากตอนนี้พี่ก็ตอบอะไรไม่ได้หรอก ต้องสังเกตพฤติกรรมตอนโต อาจจะไม่ถึงขั้นเบี่ยงเบน แต่ความชอบพี่ว่าลูกเราก็คงจะเหมือนๆกับพวกเรา" โซ่ว่าออกมา เปาก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรหากลูกจะชอบเพศเดียวกัน

"ชอบเพศเดียวกันผมไม่ว่าหรอกนะ แต่อย่าชอบกันเองก็พอ ผมคงทำใจไม่ได้" เปาว่าออกมาเมื่อนึกอาการหวงออกนอกหน้าของเหล่าพี่ๆมิกซ์ ยิ่งน้องคนเล็กยิ่งน่าเป็นห่วง ไม่รู้ว่าจะได้แต่งงานกับเขามั้ย ในเมื่อพี่ๆหวงกันขนาดนั้น แต่ก็ช่างเถอะ....ยังไม่โตสักหน่อย

.

.

.

ตัดภาพมาที่เด็กๆ บ้านอากงอาม่า

"คิกๆ พี่วิน อย่าจิ้มพุงมิกซ์สิ" มิกซ์หัวเราะคิกคักเมื่อคุณยายให้เด็กๆมาอาบน้ำหลังจากตื่นนอน แต่เด็กๆก็ยังเล่นกันไม่ยอมอาบซะที

"ไม่ได้จิ้มนะ แค่จับเอง" วินบอกพร้อมกับจิ้มๆไปที่พุงกลมๆของมิกซ์ มิกซ์หัวเราะคิกคักยืนดิ้นไปมา

"อาบน้ำก่อน เลิกแกล้งน้อง" ซาวว่าออกมาเมื่อวินยังคงแกล้งน้องไม่หยุด การแก้แพ้อาบน้ำของพวกเขาถือเป็นเรื่องปกติไปซะแล้วที่จะเห็นของกันและกัน ก็ยังเล็กอยู่จะให้คิดอะไร...

"เป็ดๆ ก้าบๆ" มิกซ์จับเป็ดยางที่มีอยู่ในห้องน้ำมาลอยในกะละมัง เล่นไปเล่นมาอาบไม่เสร็จสักที จนเหล่าพี่ๆต้องเข้ามาช่วยกันอาบน้ำให้น้อง 

"อ๊าาาา พอแย้วววว" มิกซ์ร้องออกมาเมื่อโดนพี่ๆทั้งสี่ช่วยกันถูสบู่ไปทั้งตัว ลูบคลำจนเด็กน้อยหัวเราะออกมาอย่างทนไม่ไหว (นี่ถ้าโตแล้วโดนลูบแบบนี้มีขึ้นบ้างล่ะนะ =_=')

"เด็กๆ อาบน้ำเสร็จหรือยัง อากงจะชิงกินเป็ดย่างหมดแล้วนะ" แม่ของเปาเดินเข้าห้องมาถามเด็กๆ มิกซ์รีบวิ่งผ่านน้ำทันทีและออกมาหาคุณยายตนเอง

"เสร็จแล้วฮับ!!" มิกซ์วิ่งล่อนจ้อนออกมา แม่ของเปายิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของมิกซ์ หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดกายให้มิกซ์และพี่ๆที่เหลือซึ่งก็เดินตามออกมาเช่นกัน หลังจากแต่งตัวเสร็จก็พาเด็กๆลงไปทานข้าวกันด้านล่าง 

"อากง!!!" มิกซ์วิ่งไปปีนขึ้นตักพ่อของเปาอย่างอ้อนๆ พ่อของเปาก็อุ้มหลานให้นั่งลงบนตักตัวเองดีๆเช่นกัน วิน เซน ซาว ลิปเปอร์ก็เดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่รอบโต๊ะ พร้อมกับลงมือกินข้าวในทันที

"กินผักด้วยสิ" พ่อของเปาว่าออกมาเมื่อมิกซ์นั่งเขี่ยผักทิ้ง

"มิกซ์ ไม่ชอบกินผัก อากงอย่าให้มิกซ์กินเลยนะ มันขม" มิกซ์พูดอ้อนออกมาอย่างน่ารัก แม่ของเปาถึงกับถอนหายใจเมื่อคนรักตามใจหลานอย่างหนัก

"ไม่ได้นะมิกซ์ ถ้าไม่กินผักหนูจะโตช้า แล้วก็ไม่สูงนะ ถ้าอยากสูงต้องกินผักเยอะๆ" แม่ของเปาว่าออกมา ก่อนจะชะงักเมื่อ เด็กๆอีกสี่คนรีบตักผักเข้าถ้วยตัวเองทันที จนในจานกับข้าวนั้นไม่มีผักเหลืออยู่เลย (ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไม่อยากให้น้องสูงสินะเจ้าพวกนี้)

"อ๊าาาา ผักหมดแย้ววว แล้วมิกซ์จะสูงมั้ย?" มิกซ์ว่าออกมา เมื่อไม่ทันเหล่าพี่ตัวเองที่นั่งกินกันเงียบๆ

"ไม่เป็นไร ไว้ตอนเย็นก่อนกลับอาม่าจะทำผัดผักแสนอร่อยให้กินนะ" แม่ของเปาบอกกับหลานชายคนเล็ก และก็ดูแลหลานชายคนอื่นๆด้วย

"กินฮับ กิน มิกซ์อยากสูง จะสูงให้มากกว่าพี่วิน พี่เซน พี่ซาว พี่เปอร์เลย" มิกซ์ว่าออกมาอย่างสดใส โดยที่ไม่รู้ความคิดของเหล่าพี่ๆเลยสักนิด ว่าไม่มีใครอยากให้มิกซ์สูง อยากให้มิกซ์ตัวเล็กน่ารักแบบนี้ตลอดไป...

+++++++++++++++++++++++++++++++++

"มิกซ์ มาเล่นซ่อนหากัน" เซนชวนน้องในช่วงสายของวันนี้ หลังจากทานข้าวเสร็จแม่ของเปาก็ปล่อยให้เด็กๆได้เล่นอยู่ในบ้าน ส่วนพ่อของเปานั้นต้องออกไปดูร้าน

"เล่นๆ เล่นยังไงอ่ะ?" มิกซ์ทำหน้าตาอย่างอยากรู้

"ก็จะมีหนึ่งคนเป็นผู้หา ส่วนคนที่เหลือเป็นผู้ซ่อน ใครถูกหาเจอก็จะถูกจับกิน" เซนพูดบอกกติกาให้น้องฟัง

"ถูกจับกินเลยหรอ? มิกซ์ไม่อยากถูกกิน" มิกซ์บอกตรงๆ เหล่าพี่ๆหัวเราะขำ

"ก็แค่ถูกจับได้น่ะ ไม่ถึงขนาดกินหรอก อาจจะโดนจับฟัดบ้างไรบ้าง" ประโยคหลังนี้สำหรับมิกซ์เท่านั้นที่จะโดน และกลายเป็นว่าในครั้งแรกเซนเป็นผู้หาก่อน เด็กน้อยหันหน้าเข้ากับกำแพงบ้าน เพื่อเริ่มนับ

"หนึ่ง สอง สาม สี่....." ทันทีที่เสียงนับดังขึ้น เด็กๆก็วิ่งไปหลบกันทั่วมุมบ้านเพื่อหลบการหาของเซน ลิปเปอร์ไปหมอบอยู่ข้างตู้เย็น ซาวหมอบอยู่ใต้โต๊ะ วินเข้าไปหมอบอยู่ในตู้เสื้อผ้า มิกซ์หันไปมองซ้ายมองขวาไม่รู้จะหมอบตรงไหนก่อนดี เด็กน้อยวิ่งเข้าไปหาวินในตู้

"พี่วิน มิกซ์ขออยู่ด้วย" มิกซ์อ้อนออกมาอย่างน่ารัก วินก็ขยับให้น้องได้เข้ามาอีกคน หลังจากปิดประตูตู้ได้ ทั้งสองคนก็นั่งหมอบเงียบๆอยู่ในตู้ จนกระทั่งได้ยินเสียงเดินของคนที่เดินเข้ามาใกล้ มิกซ์นั่งหมอบตัวเกร็ง จนวินต้องดึงน้องเข้ามากอด มิกซ์กลัวเป็นจริงเป็นจังมากทั้งๆที่มันแค่เกมส์เท่านั้น

"พี่วิน พี่เซนจะเจอเรามั้ย?"

"ชู่ววว อย่าเสียงดังสิ" วินจุ๊ปากให้น้องเงียบ มิกซ์ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที นั่งงอขาหันหลังพิงวินไว้เต็มที่

"อยู่ไหนนร้าาาาาา" เสียงของเซนดังขึ้นนอกตู้เสื้อผ้า มิกซ์กับวินนั่งเงียบ จนกระทั่งเหมือนเซนจะเดินผ่านไปแล้ว แต่มิกซ์กลับจามขึ้น

"ฮัดชิ่ว!" เสียงจามเล็กๆดังออกมาจากตู้เสื้อผ้า ทำให้เซนเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เจอแล้ว!!!" เซนเปิดประตูเสื้อผ้าออกก็แปะมิกซ์ก่อนเลย เซนอุ้มตัวน้องออกมาจากตู้พาไปนั่งลงที่เตียงพร้อมกับฟัดลงที่แก้มใส

"อ๊าาา คิกๆ อย่าฟัดมิกซ์" มิกซ์บอกออกมาเมื่อถูกเซนฟัดจนรู้สึกเจ็บ เซนเองก็ได้ทีฟัดแก้มน้องจนพอใจ วินออกมาจากตู้ด้วยตัวเอง

"อีกสองคนอ่ะ?" วินถามขึ้น

"เจอตั้งนานแล้ว รออยู่ข้างนอก" เซนว่าออกมา พามิกซ์ออกไปด้านนอกและเริ่มเล่นรอบใหม่กันอีกครั้ง เหล่าพี่ๆเวียนกันเป็นผู้หาจนได้ฟัดแก้มน้องอย่างสมใจ

"มิกซ์ ทำไมแก้มแดงแบบนั้นล่ะลูก?" แม่ของเปาถามขึ้นเมื่อจะลงมาทำกับข้าวให้เด็กๆแล้วเห็นมิกซ์ยืนแก้มแดงซ่าน

"พี่ๆเค้าฟัดมิกซ์ฮับ มิกซ์เจ็บมากๆเลย" มิกซ์ฟ้องทันที เหล่าพี่ๆก็หัวเราะชอบใจ ไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร

"เล่นกับน้องเบาๆหน่อยสิลูก เดี๋ยวน้องช้ำหมดนะ" แม่ของเปาพูดบอกเหล่าพี่ๆ ก่อนจะละไปที่ครัวเพื่อลงมือทำข้าวเที่ยงให้กับเด็กๆ 

"คราวนี้ตามิกซ์บ้างนะ" มิกซ์บอกออกมาเมื่อเหล่าพี่ๆนั้นเป็นกันหมดแล้ว 

"หนึ่ง สอง สาม....." มิกซ์หันหน้าเข้ากับกำแพงหลับตาและเริ่มนับ เหล่าพี่ๆวิ่งออกไปนอกบ้านกันทันที ก่อนจะทะยอยปีนขึ้นไปต้นไม้ ซึ่งสูงเท่ากับชั้นสองของบ้านพอดี

"สิบ! ไปหาแล้วนะ" มิกซ์ว่าออกมาเมื่อนับครบแล้ว จากนั้นก็เริ่มเดินไปหาพี่ๆของตัวเองตามมุมต่างๆ ตู้เสื้อผ้า ใต้โต๊ะ

"พี่วิน....อยู่ไหนนร้า...." มิกซ์รู้สึกเหมือนรอบตัวเองจะหายากมากกว่าคนอื่น มิกซ์เดินจนรอบบ้านแล้วก็ไม่เจอ มิกซ์เดินออกไปหน้าบ้านก็ไม่เห็นใคร ตากลมไม่ได้มองสูงขึ้นอีกนิดก็จะเห็นลิงน้อยทั้งสี่ตัวปีนเกาะอยู่บนต้นไม้

"คิดว่ามิกซ์จะหาพวกเราเจอเมื่อไหร่?" ลิปเปอร์ถามออกมา ค่อนข้างจะสงสารน้องเพราะดูแล้วยังไงก็คงหาไม่เจอแน่นอน

"คิดว่าม๊ามารับก็อาจจะยังหาไม่เจอ" วินตอบกลับ ก่อนจะปีนไปกิ่งใกล้ริมระเบียง

"ระวังตก" ซาวพูดเตือน

"ไม่ตกหรอกน่า" วินตอบกลับ ปีนไปใกล้ริมระเบียง

ปัง!

"เจอแล้ว!!!" ประตูระเบียงเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับน้องชายของตัวเองที่โผล่ออกมาจนทำให้วินตกใจ

"เหว๋ออออ"

"ไอ้วิน!!!" เซน ซาว ลิปเปอร์ต่างก็ร้องเรียกชื่อพี่ร่วมสายเลือดขึ้นมาพร้อมกัน เมื่อวินนั้นเหยียบกิ่งไม้พลาดและล่วงตกลงไปด้านล่าง

ตุ้บ!

"โอ๊ยยยย!!" วินร้องโอดโอยออกมาทันที ความจุกแล่นปี๊ด แค่นั้นยังไม่พอ เขายังรู้สึกเหมือนแขนตัวเองมันปวดร้าวแบบจี๊ดขึ้นสมองสุดๆ

"พี่วิน!!" มิกซ์เกาะระเบียงมองพี่ชายตัวเองอย่างตกใจ และทำท่าจะโดดตามลงไปด้วย

"มิกซ์! ไปลงบันได!" ซาวพูดดุน้องออกมา มิกซ์ชะงักไปนิด รีบวิ่งเข้าไปในห้องและลงไปด้านล่าง

"อาม่าฮับ!!! ฮือออ ช่วยพี่วินด้วย พี่วินตกต้นไม้!!" มิกซ์ร้องไห้ไปพูดไปอย่างขวัญเสีย แม่ของเปารีบวิ่งออกมาจากห้องครัวอย่างตกใจ

"ว่ายังไงนะ?!" มิกซ์พาแม่ของเปาไปที่ข้างบ้าน วินยังคงนอนโอดโอยอยู่กับพื้น เซน ซาว และลิปเปอร์ต่างก็ยืนอยู่ข้างๆด้วยความเป็นห่วง

"ตายแล้วๆ" แม่ของเปาเข้ามาดูหลานชายอย่างเป็นห่วง แม่ของเปาวิ่งเข้าไปคว้าโทรศัพท์ออกมาโทรหาลูกเขย เพราะกลัวว่าถ้าขยับวินในตอนนี้อาจจะทำให้อะไรมันเคลื่อนยิ่งกว่าเดิม ใช้เวลาไม่นานนักซันก็ขับรถถึงบ้านของแม่เปา (มาด้วยความไวแสง) 

"แขนน่าจะหัก คงต้องพาส่งโรงพยาบาล" ซันดูอาการลูกคร่าวๆแล้วพูดออกมา ซันอุ้มวินไปที่รถของตัวเอง และพาเหล่าเด็กๆไปพร้อมกันเลย เพราะดูแล้วก็คงเป็นห่วงพี่ของตัวเองกันไม่น้อย

.

.

"ไหนว่าจะให้พยาบาลทำแผลให้กูไง?" เวย์ถามขึ้นหลังจากเขาตามมาหาโซ่ที่โรงพยาบาล กลายเป็นว่าโซ่เป็นคนลงมือทำให้เขาเอง

"กูว่าง" โซ่ว่าออกมา เพราะเขาตรวจเวรเสร็จแล้ว

"ว่างก็หัดพาลูกพาเมียไปเที่ยวบ้าง ช่วงนี้กูไม่ค่อยว่าง" เวย์บอกกลับไป โซ่ก็จัดการพันแผลให้เวย์ใหม่ ตอนนี้ปากแผลเริ่มจะปิดสนิทดีแล้ว ที่เหลือก็แค่ให้เวลากับมันอีกหน่อยก็คงจะหายดีเอง

"มึงก็หัดทำตัวให้ว่างบ้างเถอะ อย่าให้เมียต้องบ่นมาก" โซ่ว่ากลับไป

"ไม่หรอก ช่วงนี้กูกำลังเริ่มธุรกิจใหม่ อยากให้เมียภูมิใจว่ามีสามีที่ทำมาหากินสุจริตซะที" เวย์บอกขำๆ 

"เออ ทำงานใหม่ได้แล้วก็ดี ลูกจะได้มีแบบอย่างที่ดีไง" โซ่ว่าออกมา ก่อนจะเก็บอุปกรณ์เมื่อทำแผลให้เวย์เสร็จ

"คุณหมอคะ! ลูกคุณหมอแขนหักค่ะ" เสียงพยาบาลสาวพูดขึ้นหลังจากประตูถูกเปิดออกอย่างเร่งรีบ

"ลูกผม!?" ทั้งโซ่และเวย์ต่างก็อุทานออกมาพร้อมๆกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะออกจากห้องทำงานของโซ่เพื่อตรงไปยังห้องฉุกเฉินจึงได้เจอกับซันและเหล่าเด็กๆทั้งสี่

"ลูกเป็นอะไรวะ?" เวย์ถามออกมาอย่างร้อนรน

"เห็นแม่ของเปาบอกว่าตกต้นไม้ แขนน่าจะหัก" ซันตอบกลับ 

"พาเด็กๆไปที่ห้องทำงานกูก่อน" โซ่บอกซันเอาไว้และเดินหายเข้าไปในห้องฉุกเฉิน มิกซ์ยืนตาแดงก่ำอยู่ข้างพี่ชายตัวเอง

"เพราะมิกซ์ทำให้พี่วินตกใจใช่มั้ยฮะ ฮึ่ก มิกซ์ผิด" เด็กน้อยบอกเสียงสั่นไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่ชายต้องเจ็บตัว เวย์เดินเข้าไปหาลูก

"ไม่ใช่หรอกครับ มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดหรอก" เวย์ปลอบในแบบฉบับของเวย์ มิกซ์พยักหน้าหงึ่กหงัก ซันเลยพาเด็กๆที่เหลือให้ไปอยู่รอที่ห้องทำงานของของโซ่ก่อน ส่วนเวย์ก็เกาะติดสถานการณ์อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ใช้เวลาพอสมควรโซ่ก็ออกมาจากห้อง

"เป็นไงบ้างวะ?" เวย์ถามขึ้นทันที

"ไม่เป็นอะไรมากหรอก นอกจากแขนที่หัก กูผ่าตัดใส่เหล็กดามแขนให้แล้ว อาจจะต้องนอนอยู่โรงพยาบาลไปก่อนจนกว่าแผลจะหายดีและจนกว่ากระดูกจะเข้าที่" โซ่บอกออกมา เวย์ก็พยักหน้ารับ

"แล้วมึงได้โทรบอกเปาหรือยัง?" โซ่ถามออกมา เวย์ส่ายหน้านิดๆ

"เดี๋ยวให้ลูกไปที่ห้องพักฟื้นก่อน ค่อยโทรบอกก็ได้ กูไม่อยากให้เปาสติแตกตอนนี้ถ้ารู้ว่าลูกเจ็บตัว" โซ่ว่าออกมา เพราะรู้นิสัยคนรักดีว่าห่วงลูกมากแค่ไหน สักพักวินก็ถูกย้ายไปที่ห้องพักฟื้น ซึ่งวินนั้นยังไม่ตื่นขึ้นมาด้วยฤทธิ์ของยาเพราะโซ่ไม่อยากให้ลูกต้องรู้สึกเจ็บมากไปกว่านี้

"พี่วิน......." มิกซ์เกาะเตียงพี่ชายแล้วเรียกเสียงอ่อย วินยังคงหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใช้เวลาไม่นานนัก ทุกคนก็มาพร้อมกันที่ห้องพักฟื้น

"วิน!" เปาเรียกลูกชายเสียงหลง รีบเข้ามาดูเด็กน้อยตรงหน้าที่หลับตาพริ้มด้วยความเป็นห่วง

"ม๊า....." เด็กๆทั้งสี่ต่างก็เรียกผู้เป็นแม่เสียงอ่อย เปาละจากวินลงมาก้มตัวกอดเด็กๆด้วยความเป็นห่วง ให้ห่างสายตาไม่ได้เลยจริงๆ

"ลูกไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง" โซ่พูดออกมา 

"แต่ยังไงก็ยังเจ็บตัวอยู่ดีนี่ครับ แบบนี้ผมคงไม่ปล่อยให้ละสายตาไปไหนได้แล้วล่ะ" เปาบอกออกมา นั่งกอดเด็กๆพร้อมกับโอ๋ไปด้วย

"มันเป็นเรื่องปกติ เล่นซนมากเกินไปก็ต้องมีเจ็บเนื้อเจ็บตัวบ้าง อยู่ที่ว่าจะเจ็บมากหรือเจ็บน้อย ถ้าไม่สอนให้ลูกหัดล้มเลย ลูกจะลุกไม่เป็นนะ" ลีโอบอกกับเปา เขาเองก็เพิ่งจะมาถึงหลังจากที่ซันโทรไปบอกว่าลูกเข้าโรงพยาบาล

"ไม่เอาแล้วนะครับ ผมไม่มีคนที่หกแล้ว ผมขอแค่พวกเขาห้าคนก็พอ" เปาบอกขึ้นพร้อมกับลูบหัวเด็กๆด้วยความเอ็นดู ลีโอถึงกับชะงักเมื่อเมียบอกไม่เอาเจ้าตัวเล็กแล้ว

"แล้วก็ต่อไปนี้ ผมจะไปนอนกับลูกจนกว่าเด็กๆจะดูแลตัวเองได้" เปาว่าขึ้นอย่างจริงจัง เหล่าสามีถึงกับสตั๊น มันเหมือนตัดโอกาสของพวกเขาที่จะได้กอดคนรักกันทางอ้อมเลยนะ

"พี่เปา แบบนั้นไม่โหดร้ายกับผมไปหน่อยหรือไง?" มาสว่าออกมา เปายังคงนิ่งเงียบ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะนอนกับลูก เหล่าสามีมองหน้ากันนิดๆ

"โอเคๆ เปาอยากนอนกับลูกพี่ก็จะให้นอน ไม่ทำหน้าบึ้งแล้วสิ" โซ่ว่าออกมาเมื่อคนรักของพวกเขาหน้าบึ้งจนปากเชิดรั้นไปหมดแล้ว โซ่ส่งสายตาไปให้เหล่าเพื่อนสามีว่าให้ยอมไปก่อน ถึงเวลาจริงค่อยว่ากันอีกที และหลังจากนั้นอีกไม่นานแม่และพ่อของเปาก็ตรงมาเยี่ยมหลานชายที่โรงพยาบาลทันที

"โถ....หลานของอากง" พ่อของเปาเข้าโอ๋หลานทันที หลังจากนั้นเหล่าสามีก็พาเด็กๆที่เหลือกลับบ้าน เว้นมิกซ์ที่งอแงว่าจะนอนกับเปาเพราะอยากเฝ้าวิน ไม่ยอมให้ใครพากลับท่าเดียว ทำให้เปาต้องยอมให้มิกซ์นอนด้วย และให้ซันมารับไปโรงเรียนในตอนเช้า สามีที่เหลือก็ถูกคนรักไล่กลับบ้านหมด เพราะไม่อยากให้อยู่เสียงดังรบกวนการพักผ่อนของลูกชายตัวน้อย

"ม๊า......." วินลืมตาขึ้นเรียกผู้เป็นแม่เสียงเบา เปารีบเข้ามาหาลูกชายตัวเองทันที

"วิน....เป็นยังไงบ้างครับ ดื่มน้ำหน่อยมั้ย?" เปาประครองตัวลูกชายขึ้นนั่งช้าๆ พร้อมกับเอาน้ำให้ดื่ม มิกซ์ก็เกาะเตียงพี่ชายตาแป๋วไม่ยอมออกห่างเลย วินก็ไม่คิดว่าน้องจะอยู่เฝ้าเขาด้วยเช่นกัน

"เราต้องนอนพักเยอะๆนะครับวิน อย่าเพิ่งลุกหรือขยับมากไป" เปาพูดบอกลูกชาย วินจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แขนอีกข้างก็อยู่ในเฝือกทำให้เขานั้นขยับไม่ค่อยได้

"มิกซ์นอนกับพี่วินได้มั้ย?" มิกซ์ถามออกมาเสียงใส

"ไม่ได้ครับมิกซ์ เดี๋ยวเราไปโดนแขนพี่เขาจะเจ็บหนักนะ" เปาบอกออกมา มิกซ์หน้าจ๋อยลงทันที

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ให้น้องขึ้นมานอนกับผมก็ได้" วินว่ากลับ มิกซ์ยิ้มร่าออกมา เปาถอนหายใจนิดๆ ไม่ว่ายังไงลูกของเขาก็ตัวติดกันตลอดเวลาจริงๆ เปาจึงอุ้มมิกซ์ให้ขึ้นไปนอนด้านที่แขนของวินไม่เจ็บ เพราะเตียงโรงพยาบาลค่อนข้างใหญ่ เด็กสองคนนอนด้วยกันก็สบายเลยล่ะ

"นอนต่อเลยนะวิน มิกซ์เองก็ต้องไปโรงเรียนพรุ่งนี้ด้วยนะครับ" เปาบอกลูกชายทั้งสองพร้อมกับก้มลงจูบซับที่หน้าผากมนของทั้งคู่แล้วเดินไปปิดไฟดวงกลาง เปิดไว้แค่โคมไฟเล็กๆเท่านั้น มิกซ์นอนติดวิน จะกอดก็ไม่กล้าเพราะกลัววินเจ็บ ซึ่งไม่นานนักมิกซ์ก็หลับไป วินนอนมองหน้าน้องชายตัวเองนิ่งๆ ถ้ารู้ว่าเจ็บแบบนี้แล้วน้องจะอ้อน ยอมเจ็บตัวไปตั้งนานแล้ว....

อีกตอนเดียว จะจบโหมดเด็กๆในตอนเล็กกันแล้วนะ หลังจากนี้ล่ะคือความสนุกที่แท้จริง

ฮ่าๆ!! อ่านแล้วไม่เม้นงอน!!

ความคิดเห็น