ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

7.เด็กๆทั้งห้าของลุงปกป้อง...

ชื่อตอน : 7.เด็กๆทั้งห้าของลุงปกป้อง...

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด NC (25+) , SM , ดราม่า , NC แรงๆ4

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2560 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7.เด็กๆทั้งห้าของลุงปกป้อง...
แบบอักษร

​ตอนที่ 7



เช้ามืดที่แสนสดใสในวันหยุดของช่วงสุดสัปดาห์หนึ่ง


"อีเปาาาาาาาาา!!!" เสียงแหลมๆของเพื่อนรักผู้ที่ชื่อนั้นมาดแมนสมความเป็นชายดังขึ้น ป้องเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับข้าว ในมือก็ถือถุงขนมมากมายเต็มไปหมด

"ป้อง กูบอกแล้วไงว่าอย่าใช้คำว่า อี ถ้าเด็กๆได้ยินแล้วเก็บไปใช้จะทำยังไงห๊ะ?" เปาเดินออกมาจากบ้านได้ก็ด่าเพื่อนตัวเองทันที ป้องส่งเสียงจิ๊จ๊ะเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเปาเข้าไปในบ้าน

"หอบอะไรกันมาตั้งเยอะแยะ?" เปาว่าขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ข้าวและป้องก็วางถุงขนมมากมายลงบนโต๊ะทันที

"ขนมมาฝากหลานๆกู ว่าแต่พวกเด็กๆไปไหน?" ป้องถามออกมาพร้อมกับหันมองซ้ายมองขวา

"ยังไม่ตื่น มึงแหกตาดูนาฬิกาด้วยเพิ่งจะตีห้าครึ่ง มึงก็มาเคาะหน้าประตูบ้านของกูกันแล้ว"เปาว่าออกมา ป้องกับข้าวยิ้มเจื่อนนิดๆ

"ก็กูคิดถึงหลานกูอ่ะ" ป้องพูดบอก ข้าวก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"แล้วผัวมึงไปไหนหมดอ่ะ?" ข้าวถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าบ้านเงียบเป็นพิเศษ

"แยกย้ายกันไปทำงานอ่ะ ยังไม่กลับมาตั้งแต่เมื่อวาน ไม่รู้จะทำงานให้ได้โล่พนักงานดีเด่นกันหรือไง" เปาว่าประชดออกมา เพราะเหล่าสามีของเขาชอบทำงานกันแบบข้ามวันตลอด

"แหมๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผัวไปทำงานแบบนี้มึงก็คงจะน้อยใจแล้ววิ่งไปหากูเลยล่ะสิ แต่ตอนนี้มีลูกอยู่เลยไม่เหงาใช่มั้ยละ?" ป้องพูดขึ้น เพราะเมื่อก่อนเปาเป็นแบบนั้นจริงๆ ถ้าเหล่าสามีไม่สนใจมากๆ เปาก็จะหนีกลับไปนอนบ้านหรือไม่ก็ไปเที่ยวกับเหล่าเพื่อนๆของตัวเอง

"ก็แหงอยู่แล้วสิ" เปาว่ากลับ ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องดังมาจากด้านบนห้อง

"แงงงงง!!" เปาและเหล่าเพื่อนๆรีบขึ้นไปดูทันที เปาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของลูกด้วยหน้าตาตื่น

"เด็กๆเป็นอะไรกันครับ?" เปาเข้าไปในห้องและถามออกมาด้วยความตกใจ เหล่าพี่ๆก็นั่งล้อมน้องกันเอาไว้ด้วยความตกใจเช่นกัน เมื่อน้องของพวกเขาร้องไห้ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

"ฮือออ ม๊า.....มิกซ์  ฮึ่ก มิกซ์ฉี่รดที่นอน....." มิกซ์ว่าออกมาพร้อมกับสะอื้นไปด้วย เปายิ้มบางให้กับคำพูดของมิกซ์ เหล่าพี่ๆก็พลอยโล่งอกไปด้วยที่น้องไม่ได้เป็นอะไร แค่ตกใจเพราะฉี่รดที่นอน

"โถ....หลานลุง มาหาลุงป้องมาครับ แค่ฉี่รดที่นอนเอง ไม่เป็นอะไรสักหน่อย เดี๋ยวม๊าเปาก็เอาที่นอนไปซักให้เราเอง" ป้องว่าออกมาพร้อมกับกระโดดขึ้นเตียงเข้าไปกอดมิกซ์ เหล่าเด็กๆคุ้นเคยป้องและข้าวกันอยู่แล้ว เพราะเมื่อก่อนนั้นมาบ่อย

"ลุงป้อง......ฮืออออ" มิกซ์บอกพร้อมกับร้องไห้อู้อี้ในอ้อมอกของป้อง เหล่าพี่ชายขยับตัวลงจากเตียงเพื่อตรงไปล้างหน้าตามความเคยชิน

"ป้อง เอามิกซ์ไปล้างหน้าก่อน จะได้ลงไปทานข้าวเช้ากัน" เปาว่าออกมา ป้องจึงอุ้มมิกซ์แล้วพาไปล้างหน้าอาบน้ำ ส่วนข้าวก็อาสาลงไปทำอาหารเช้าให้เด็กๆ เปาจึงลงมือจัดกากับผ้าปูเตียง ดึงผืนเก่าออกแล้วใส่ผืนใหม่ให้แทน หลังจากเด็กๆอาบน้ำกันเสร็จก็ลงมาข้างล่างตามคำสั่งของแม่ตนเอง ป้องเองก็ตัวติดกับมิกซ์ไม่ห่าง หยอกล้อเล่นกันแต่เช้าจนมิกซ์หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

"ว้าววววว" พี่ๆมิกซ์ทั้งสี่ร้องออกมาพร้อมกันเมื่อลงมาเห็นอาหารเช้าในวันนี้มีมากมายหลายอย่าง

"นั่งเลยค่า เดี๋ยวป้าข้าวเอาน้ำส้มให้นะคะ" ข้าวว่าออกมาพร้อมกับถือจานอาหารมาวางไว้ตรงหน้าเด็กๆ

"ที่ร้องว้าวนี่เพราะแม่ของหลานลุงไม่เคยทำแบบนี้ให้กินใช่มั้ยละครับ?" ป้องว่าออกมาพร้อมกับหย่อนตัวมิกซ์ให้นั่งลงกับโต๊ะ

"กูทำได้หรอก แค่บางทีมันก็เป็นเช้าที่เร่งด่วนแค่นั้นเอง" เปาแถออกมาอย่างไม่ยอม 

"เหรอออออ?" ป้องและข้าวถามออกมาพร้อมกันเพราะรู้นิสัยเพื่อนตัวเองดีว่าทำกับข้าวไม่เป็น ทุกคนลงมือทานอาหารเช้าด้วยกันพร้อมกัยคุยไปด้วย

"มึงเปิดร้านเค้กใหม่หรอ?" เปาถามข้าวอย่างสงสัย เมื่อขนมที่ข้าวและป้องหอบมาวันนี้เป็นขนมที่ข้าวทำเองทั้งหมด

"ใช่แล้วย่ะ กูลาออกจากงานเพื่อมาเป็นเจ้าของกิจการเองเลยนะ" ข้าวว่าอย่างภูมิใจ เปาก็ยินดีด้วยที่เพื่อนตัวเองทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอัน

.

.

.

"แล้วมึงอ่ะ เมื่อไหร่จะหาผัวได้สักที?" เปาหันไปถามป้อง ในขณะที่กำลังช่วยกันล้างจาน เหล่าเด็กๆก็ไปนั่งดูทีวีกันแล้ว

"ผัวตอนนี้ไม่อยากมีจ้ะ อยากมีแต่เงิน...กูเพิ่งค้นพบสัจจะธรรมที่แท้จริง ว่าความรักนั้นจะเที่ยงแท้ก็ต่อเมื่อมีตังค์" ป้องว่าออกมา เปาทำหน้างงๆ

"สัจจะธรรมอะไรของมึง? กูไม่เคยได้ยิน" เปาว่ากลับ ป้องยิ้มรื่น

"ก็หมายความว่า ถ้าอยากมีหลัวก็ใช้ตังค์ซื้อกินไงมึง สัจจะธรรมของกูเอง...." ป้องว่าออกมาอย่างขำๆ เปาเลยด่าเพื่อนแบบไม่ออกเสียงไป

"แล้ววันนี้จะพาเด็กๆไปไหนดี?" เปาถามขึ้น

"ไม่หรอก กลางวันก็อยู่บ้านกันนี่ล่ะ ว่าจะพาไปแดกหมูกะทะตอนเย็นๆ"

"ไปกินหมูกะทะ ห้ามพูดคำหยาบให้ลูกกูได้ยินเด็ดขาดเลยนะมึง กูไม่อยากให้ลูกกูจำไปใช้" เปาว่าใส่เพื่อน

"ทำอย่างกับผัวมึงไม่หลุดพูดออกมาบ้างงั้นละ?" ป้องว่ากลับ

"ไม่พูดหรอก ใครพูดกูไม่ให้เอาเลยล่ะ" เปาตอบกลับหน้าตาย

"จ้า.....หลัวมึงหื่นทุกคนนี่กูลืมไป" ป้องว่าออกมาขำๆ

"มึงสองคนจะล้างจนมันขึ้นเงาเลยหรือไง? เร็วๆหน่อยสิ ทำงานช้ากันแบบนี้ไม่ทันทำอะไรกินหรอกนะ" ข้าวบ่นขึ้น เมื่อเปาและป้องล้างจานไม่เสร็จกันซะที

"ค่าๆ เสร็จแล้วค่า......" ป้องตอบกลับไปอย่างกระแดะ ก่อนจะหัวเราะคิกคักกับเปาต่อสองคน ข้าวออกมานั่งเล่นกับเด็กๆที่ห้องนั่งเล่น 

"ฮ่าๆ ไม่เอาฮะ มิกซ์เหนื่อย คิกๆ" มิกซ์พูดบอกเมื่อโดนข้าวฟัดพุงกลมๆ จนเด็กน้อยหัวเราะเอิ้กอ้าก

"ยอมหรือยังๆ จี้ๆ" ข้าวก็ยังเล่นกับมิกซ์ไม่ยอมหยุดจนเปาต้องเข้ามาแยก เพราะกลัวว่ามิกซ์จะหัวเราะจนขาดใจตายซะก่อน (คนบ้าจี้เท่านั้นถึงจะเข้าใจ =_=") ป้องและข้าวอยู่บ้านเปาจนเกือบเย็น ก็พาเหล่าหลานๆไปที่ร้านหมูกะทะ ซึ่งเป็นร้านที่พวกเขานั้นเคยมากินกันประจำสมัยเรียนอยู่ด้วยกัน

.

.

"ว่าไปพวกเรานี่ก็คบกันนานเหมือนกันเนาะ ตั้งแต่เรียนจนเพื่อนมีผัวมีลูกและ ก็ยังไม่เลิกคบกันอีก" ป้องว่าออกมาขำๆ เมื่อพวกเขาพูดคุยถึงเรื่องอดีต โดยที่ก็ต่างคนต่างช่วยกันดูแลเด็กๆไปด้วย

"แล้วมันไม่ดีหรือไง หรืออยากให้เพื่อนๆเลิกคบมึง?" ข้าวถามกลับ ไม่ได้ประชดหรืออะไร เพราะพวกเขาคุยกันแบบนี้อยู่แล้ว

"เรื่องอะไรล่ะ ใครเลิกคบกับกูนะ กูจะแช่งไม่ให้มีหลัวเลย" ป้องว่าออกมา

"งั้นต้องโทษทีนะ เพราะกูมีแล้ว....คึคึ" เปาตอบกลับขำๆ

"งั้นลูกมึงก็ได้...." ป้องตอบกลับ

"อ้าว ...... -ีนี่ แล้วมึงรู้ได้ยังไงว่าลูกกูจะมีผัว?" เปาถามกลับ ป้องเหล่ตาไปมองเด็กๆที่นั่งกินหมูย่างอยู่ข้างๆพวกเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"ผีย่อมเห็นผีด้วยกันเอง......." ป้องว่าออกมา ตากลมก็มองมิกซ์ไม่วางตา เหล่าพี่ๆก็ให้ความดูแลเอาใจใส่น้องจนไม่ได้สนใจในสิ่งที่พวกผู้ใหญ่พูดกัน

"ค่า......-ีผี" ข้าวว่าใส่เพื่อน ป้องแอบแลบลิ้นใส่ข้าวแบบหยอกกันๆไป ทั้งสามคนก็ย่างเนื้อให้เหล่าเด็กได้ทาน ซึ่งก็มีทั้งเนื้อติดมัน และเนื้อปรุงรสมากมาย

แปะ!

"อุ๊ย! เหี้ย!" และป้องก็เผลออุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะมันของหมูเมื่อโดนไฟย่างร้อนๆก็ดีดกระเด็นออกมา เปากับข้าวหันขวับไปมองหน้าเพื่อนตัวเองทันที มิกซ์ก็หันหน้ามามองป้องเช่นกันเพราะนั่งใกล้สุด ส่วนเหล่าพี่ๆทั้งสี่ไม่ได้คิดจะสนใจ

"เหี้ยแปลว่าอะไรหรอครับ?" มิกซ์ถามออกมาอย่างสงสัย เปาด่าเพื่อนออกทางสายตาทันที //อีป้อง..!!

"เอ่อ.....เหี้ยแปลว่าคิตตี้น่ะหลานรัก รู้จักคิตตี้มั้ยครับ?" ป้องบอกแถๆออกมา มิกซ์ทำหน้างงหนักขึ้นไปอีก

"คิตตี้ไม่ใช่แมวหรอฮับ?" มิกซ์ว่ากลับ ข้าวกลั้นหัวเราะขึ้นมาทันที ป้องหน้าเสียไปนิดไม่คิดว่าทีแบบนี้หลานเขาจะรู้ทัน

"มันแปลว่าน่ารักน่าครับ คิตตี้ก็เป็นแมวที่น่ารักไง" ป้องแถออกมาอีก เปาส่ายหน้าไปมากับสิ่งที่ป้องกำลังบอกลูกของเขา

"งั้นลุงป้องเหี้ยมากๆเลยฮับ" มิกซ์ว่าขึ้นตามที่ป้องสอน ป้องชะงักไปนิด คราวนี้ข้าวหัวเราะออกมาเต็มเสียงเลยเพราะกลั้นขำกับคำพูดของหลานไม่อยู่

"มิกซ์ครับ....คำว่าเหี้ยมันไม่เหมาะที่เด็กจะพูดนะครับ เอาไว้หนูโตขึ้นก่อนแล้วค่อยใช้คำนี้ เข้าใจมั้ยครับ?" เปาพยายามแก้สถานการณ์ให้เพื่อน มิกซ์จึงพยักหน้ารับแบบง่ายๆ

"หลานชมมึงไงป้อง ไม่ดีใจหรอ?" ข้าวว่ากลับมา ป้องเบะปากมองบน

"งั้นลองให้หลานชมมึงบ้างดีมั้ย?" ป้องตอบกลับเพื่อน ข้าวส่ายหัวไปมา แต่ก็ยังหยุดอาการขำไม่ได้ ป้องก็ย่างเนื้อให้มิกซ์ต่อ เมื่อไฟเริ่มแรงขึ้นอีก จึงเกิดการดีดตัวของมันหมูอีกครั้ง

แปะ!

"อุ๊ย!........." ป้องกำลังจะอุทานคำเดิมออกมาอีก แต่เมื่อเจอสายตาดุๆของเพื่อนก็ต้องเปลี่ยนคำไปแบบเนียนๆ

"อุ๊ย!.....ดอก......ไม้......."

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"กินเสร็จแล้วจะไปไหนกันต่อดีอ่ะ?" ป้องถามขึ้นเมื่อตอนนี้พวกเขาก็เริ่มจะอิ่มกันแล้ว ส่วนเด็กๆอิ่มจนนั่งเล่นไปเรียบร้อย

"ไปสวนสาธารณะใกล้ๆนี้มั้ยมึง? กูเห็นเหมือนมีงานเกษตรอะไรแบบนี้เลยอ่ะ ลองไปเดินเล่นเพื่อให้ย่อยกันหน่อยก็ดี" ข้าวชวนขึ้น เปาก็ไม่ได้รีบร้อนไปไหนจึงพยักหน้ารับ หันไปมองเหล่าเด็กๆที่เอาแต่นั่งจิ้มแก้มน้องชายคนเล็กด้วยสายตารักและเอ็นดู

Rrrrrrrrrrrrr

เสียงมือถือของเปาดังขึ้นในขณะที่เปากำลังจะจ่ายเงิน ทำให้ป้องเป็นฝ่ายจัดการเรื่องนั้นแทนเพื่อให้เปาได้รับโทรศัพท์

"ครับม๊า?"

(เปา พาพวกอามิกซ์มาเที่ยวบ้านบ้างสิ) เสียงผู้เป็นแม่ของตัวเองดังขึ้นมา เปายิ้มนิดๆเพราะบ้านของเขากับบ้านแม่ก็ไม่ได้ห่างกันขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่ค่อยได้พาเด็กๆกลับบ้านเลย

"งั้นคืนนี้ม๊าเตรียมห้องไว้เลยครับ เดี๋ยวผมจะเอาเหล่าตัวแสบกลับไปถล่มบ้าน" เปาว่าอย่างขำๆ

(พามาเลย ป๊าเค้าเตรียมห้องไว้รอทุกวันล่ะ คนแก่ข้างม๊าเค้าคิดถึงหลาน แต่ไม่ยอมโทรมาเอง ต้องให้ม๊าโทรมานี่ไง / พาพวกอามิกซ์มาหาตาบ้าง!) เสียงของพ่อที่แทรกขึ้นมาทำให้เปายิ้มขำ

"ครับๆ เดี๋ยวสักสองทุ่มจะพาเข้าไปทิ้งไว้ที่บ้านนะครับ" เปาบอกกลับ

(แล้วเราไม่นอนบ้านด้วยหรอ? อ่า....พวกอาซันคงจะอยากให้กลับบ้านมากกว่าสินะ / ทิ้งมันบ้างก็ได้เจ้าพวกปลากระโห้น่ะ!) เปาหัวเราะขำกับสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูดแทรกเข้ามาในสาย

"ครับๆ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะครับม๊า" เปาบอกแล้ววางสายไป

"แม่ให้พาหลานกลับไปเที่ยวล่ะสิ" ป้องว่าขึ้นอย่างรู้ทัน เปาก็พยักหน้าอืมๆ ก่อนจะพาเหล่าเด็กๆออกจากร้านเพราะป้องจัดการจ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว

.

.

"หูวววว สวยๆ" มิกซ์ว่าขึ้นเมื่อเดินมาที่สวนสาธารณะข้างๆมีเป็นงานรวมสี่ภาค รวมสินค้าจากแหล่งต่างๆมาขายกัน ทำให้เกิดเป็นงานขนาดใหญ่ คนก็เยอะด้วยเช่นกัน

"มิกซ์ครับ เดินรออาแปะด้วยสิ อาแปะแก่แล้วนะครับมิกซ์ไม่เห็นหรอ?" เปาว่าออกมา ป้องหันขวับมามองหน้าเพื่อนทันที

"เรียกกูแค่ลุงก็พอเถอะ มิกซ์มาจับมือลุงป้องม่ะ" ป้องว่าขึ้นพร้อมกับเดินไปจับมือหลานเอาไว้ เพราะกลัวจะหลงหรือถูกคนอื่นเดินชนจนพลัดตกขอบฟุตบาทล่วงลงไปในถนนทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ วินและเซนก็จับมือข้าวไว้เช่นกันเพราะเปาให้จับ เปาก็มีซาวและลิปเปอร์จับไว้ทั้งสองข้าง

"ลุงป้องฮับ มิกซ์.....มิกซ์ปวดฉี่" มิกซ์กระตุกมือบอกป้องเบาๆ เพราะกินน้ำเข้าไปเยอะตอนอยู่ร้านหมูกะทะ

"อืม.....มีห้องน้ำตรงไหนบ้างล่ะเนี่ย?" ป้องหันไปมองซ้ายขวา

"มีอะไรอ่ะมึง?" ข้าวถามขึ้นเมื่อเห็นป้องกับมิกซ์ที่เดินนำพวกเขามาหยุดชะงักลง 

"หลานปวดฉี่อ่ะมึง" ป้องพูดบอก มิกซ์ก็ยืนบิดตัวไปมาเหมือนจะฉี่ราดเสียให้ได้

"มิกซ์มาหาม๊าม่ะครับ" เปาว่าขึ้น มิกซ์จึงปล่อยมือของป้องแล้วเดินมาหาเปา

"ฝากดูซาวกับลิปเปอร์หน่อย พาเดินเล่นแถวนี้ก็ได้ เดี๋ยวกูมา" เปาว่าขึ้น ป้องพยักหน้ารับ

"ผมไปด้วยได้มั้ยครับ?" ซาวว่าออกมา เพราะก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำเหมือนกัน เปาจึงจูงมือลูกทั้งสองคนไปอีกฝั่งของถนนซึ่งเป็นตึกแถวมีร้านขายอะไรอยู่มากมาย เปาพาเด็กๆไปขอเข้าห้องน้ำที่ร้านข้าวราดแกง อาจจะไม่ได้ดีมากแต่ก็พอเข้าได้ และเขาก็ไม่อยากให้ลูกอั้นมากไปกว่านี้ ไม่งั้นอาจจะฉี่รถกางเกงแน่ๆ

"เสร็จแล้วใช่มั้ยครับ?" เปาถามขึ้นหลังจากมิกซ์เข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมาสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนโล่ง ซาวก็เข้าต่อ เปาเองก็เริ่มรู้สึกอยากจะเข้าขึ้นมาบ้าง หลังจากซาวออกมาเปาจึงบอกให้ซาวกับมิกซ์ยืนรอตนอยู่แป๊บเดียว 

.

.

"น้องหมา" มิกซ์ว่าขึ้นเมื่อเห็นน้องหมาตัวเล็กมอมแมมตัวหนึ่งเดินผ่านหน้าร้าน มิกซ์ไม่รอช้ารีบวิ่งออกจากร้านตามหมาไป ซาวไม่ทันได้คว้ามือน้องเอาไว้ก็รีบวิ่งตามทันที

"น้องหมา!" มิกซ์เรียกเสียงใส น้องหมาผอมมอซอกำลังจะเดินข้ามถนน ซึ่งรถนั้นขวักไขว่ไปมา ด้วยความที่เป็นเด็กของมิกซ์จึงไม่ได้มองรอบข้างให้ดี วิ่งเข้าไปอุ้มน้องหมาขึ้น ซาวเห็นแสงไฟรถที่ขับตรงมาหาน้องด้วยความเร็ว เด็กน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปหามิกซ์แล้วกอดน้องเพื่อเอาตัวเองบังไว้

เอี๊ยยยดดดดดด!!

.

.

"หืม? มิกซ์!? ซาว?!" เปาที่ออกมาจากห้องน้ำได้ก็เรียกชื่อลูกอย่างตกใจเพราะไม่เห็นใคร รีบวิ่งออกจากร้านไปด้วยความรีบร้อน ทำเอาป้าเจ้าของร้านขายข้าวแกงมองด้วยความงุนงง

เอี๊ยยดดดด!!!

เสียงเบรกรถดังสนั่นอยู่ถัดไปจากที่เปายืนอยู่ เปารู้สึกเหมือนใจตัวเองตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันวูบโหวงขึ้นมาจนน่าตกใจ

"มิกซ์! ซาว!" เปาเรียกชื่อลูกขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปที่จุดเกิดเหตุ ซึ่งตอนนี้รถคันดังกล่าวจอดนิ่งอยู่กับที่เรียบร้อยแล้ว และก็เริ่มมีคนเข้ามามุงกันมากมาย เปาฝ่าฝูงคนเข้าไปเพื่อดูเหตุการณ์ ก่อนจะเห็นลูกน้อยทั้งสองคนนั่งกอดกันกลมอยู่กลางถนน พร้อมกับเจ้าหมาเนื้อตัวมอมแมม 

"ฮึ่ก ฮือออ ม่ะม๊าาาาา" มิกซ์ร้องออกมาเสียงสั่น ซาวเองที่นั่งกอดน้องก็เนื้อตัวสั่นเช่นกัน รถยนต์ที่จอดอยู่ดูก็รู้ว่าเบรกอย่างกระทันหันมากแค่ไหน เป็นความผิดของเขาเองที่ทิ้งเด็กๆเอาไว้แค่สองคน เปาก้มลงกอดลูกเพื่อเป็นการปลอบใจ ทั้งซาวและมิกซ์ต่างก็ตัวสั่นไม่ต่างกัน มิกซ์ปล่อยน้องหมาตัวนั้นไปแล้วและโผเข้ากอดเปาอย่างหาที่พึ่ง เจ้าของรถลงจากรถลงมาดูก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา

"คุณเปา?" เสียงเรียกขึ้นทำให้เปาเงยหน้าขึ้นมอง

"ดีออน?" เปาเองก็ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมได้ขนาดนี้เช่นกัน การจอดรถของดีออนทำให้การจราจรติดขัด ผู้คนก็เริ่มสลายกันไปแล้ว เปาจึงพาเด็กๆเข้ามานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนข้างสวนของงาน ดีออนเองก็หาที่จอดรถและลงมาดูอาการของเหล่าเด็กๆด้วยเช่นกัน เขาแค่จะออกมาเที่ยวยามค่ำคืนเท่านั้น เพราะอีกไม่นานก็จะกลับอเมริกาแล้วหลังจากติดต่องานกับลีโอเสร็จไป ก็ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเมื่ออยู่ดีๆก็มีเด็กวิ่งตัดหน้ารถของเขา

"ฮึ่ก....ฮึ่ก....." มิกซ์นั่งสะอื้นพร้อมกับตากลมที่เคลิ้มเหมือนจะหลับเพราะร้องไห้หนัก ซาวเองก็คลายอาการกลัวลงมาบ้าง เหตุการณ์เมื่อกี้คงจะทำให้ลูกๆของเขาตกใจสุดขีดเลยทีเดียว

"พาเด็กๆไปโรงพยาบาลมั้ยครับ?" ดีออนว่าออกมา เพราะก็อยากจะแสดงตัวรับผิดชอบในเรื่องนี้เช่นกัน

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เด็กๆไม่ได้เป็นอะไร แต่คงจะตกใจมากเลยทีเดียว ผมต้องขอโทษคุณดีออนด้วยนะครับ ผมดูแลลูกไม่ดีเอง" เปาว่าออกมา ตอนนี้ในใจก็กล่าวโทษตัวเองไปมากมายแล้ว

"ไม่หรอกครับ คุณไม่ได้ตั้งใจอยากให้มันเกิด อย่าโทษตัวเองเลย" ดีออนว่าออกมา ซาวเองก็นั่งกอดเปาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แม้จะแอบกลัวๆ แต่ก็ยังมองหน้าของดีออนเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เพราะรู้สึกเหมือนคนๆนี้กำลังสนใจในตัวของแม่เขาอยู่ มองด้วยสายตาก็รู้

Rrrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงมือถือของเปาดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้มิกซ์ที่เคลิ้มหลับอยู่ข้างๆสะดุ้งเฮือกขึ้นมาจนเปาต้องรีบลูบหลังเอาไว้เพื่อปลอบ มืออีกข้างก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับสาย ซาวขยับเปลี่ยนจากนั่งข้างเปามานั่งข้างน้องแทน แล้วยกมือเล็กๆของตนลูบหลังน้องไปด้วย

(อีเปา มึงตกห้องน้ำตายไปแล้วหรอ?) เสียงของป้องว่าขึ้น

"นี่ลูกกูอยู่ใกล้ๆหรือเปล่าเนี่ย มึงถึงพูดคำหยาบแบบนี้?" เปาถามออกมา 

(ไม่อ่ะ อีข้าวพาไปซื้อขนม กูเห็นมึงไปนานไม่กลับมาซะทีกูเลยโทรมาหามึงนี่ไง) ป้องพูดบอก เปารู้ดีว่าเพื่อนตัวเองคงจะเป็นห่วงเขา

"มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ตอนนี้อยู่ตรง ss เดินมาหาตรงนี้ก็แล้วกัน มิกซ์หลับอยู่ก็ไม่อยากให้ลูกตื่น" เปาพูดบอก ป้องรับคำและตัดสายไป ดีออนก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้แยกตัวไปไหน เปาเองก็ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าเหล่าสามีเขาใครคนใดคนหนึ่งขับผ่านมาทางนี้แล้วเห็นเขาอยู่กับดีออน จะคิดไกลกันไปถึงไหน โดยเฉพาะลีโอ

"เปา.....อุ๊ย! ใครอ่ะ?" ป้องว่าขึ้นเมื่อเดินมาหาเปาหลังจากโทรหากันเสร็จได้ไม่นาน ดีออนมองไปที่เหล่าเด็กๆที่เดินตามผู้ใหญ่มาอีกสามคน ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าเป็นลูกของเปา เพราะทันทีที่เจอหน้าเด็กๆก็เขม่นใส่เขาทั้งๆที่ยังไม่ได้พูดอะไรกันเลย

"คุณดีออนน่ะ มาทำธุรกิจกับพี่ลี คุณดีออนครับ นี่ป้องกับข้าว เพื่อนของผมเอง และก็เด็กๆที่เหลือก็ลูกของผมเช่นกัน" เปาแนะนำให้ดีออนได้รู้จักอย่างเป็นทางการ ดีออนยิ้มรับบางๆ

"ดูท่าเด็กๆจะหวงคุณน่าดูเลยนะครับ" ดีออนว่าออกมา เพราะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันทางสายตา

"ไม่หรอกครับ เขาติดน้องกันมากกว่า" เปาพูดบอก เหล่าเด็กๆผละออกจากข้าวและป้องเพื่อตรงมาหาน้องชายคนเล็กซึ่งนอนหลับพิงเปาอยู่ ดวงตากลมนั้นแดงก่ำ จนเหล่าพี่ๆทำหน้าเหมือนจะขาดใจที่เห็นน้องเป็นแบบนี้กันให้ได้

"ม๊า มิกซ์เป็นอะไรหรอครับ?" วินถามขึ้น เพราะรู้สึกสงสารน้อง ดูก็รู้ว่าร้องไห้หนักแค่ไหน

"น้องแค่ตกใจน่ะครับ เลยร้องไห้หนักไปหน่อย ตอนนี้ก็เลยหลับ เด็กๆง่วงหรือยังเอ่ย? เดี๋ยววันนี้ม๊าจะพากลับไปนอนที่บ้านอากงนะครับ" เปาว่าออกมา เด็กๆรีบพยักหน้าหงึกหงักทันทีว่าง่วง ซึ่งความจริงพวกเขาแค่ไม่อยากให้เปาอยู่ตรงนี้นานแค่นั้น เซ้นท์ความหวงของพ่อส่งต่อถึงลูกเลยสินะ...

"งั้นให้ผมไปส่งมั้ยครับ?" ดีออนรีบเสนอตัวขึ้นทันที เปาลำบากใจนิดๆ เพราะเขาก็มากับข้าวไม่ได้เอารถตัวเองมาเช่นกัน

"เปาเขากลับกับเพื่อนได้ครับ บ้านข้าวกับเปาไปทางเดียวกัน ใช่มั้ยข้าว?" ป้องว่าขึ้นแทนเพราะรู้ว่าเพื่อนตัวเองลำบากใจแน่ๆ​

"อ่า.....ใช่ค่ะ บ้านเราอยู่ใกล้กัน" ข้าวตอบรับมุขเพื่อนแทบไม่ทัน //มึงจะเล่นอะไรนัดกูหน่อยก็ได้มั้งอีป้อง

"ถ้าใจดีจะไปส่ง งั้นช่วยไปส่งผมหน่อยได้มั้ยครับ?"  ป้องว่าขึ้น ดีออนอึ่กอั่กเล็กน้อยเพราะจะให้ปฏิเสธต่อหน้าเปาก็ใช่เรื่องอยู่ 

ปริ๊นนนน!

เสียงบีบแตรดังขึ้น พร้อมกับรถคุ้นตาเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้าของพวกเขา 

"หึ รู้จังหวะจริงๆนะผัวมึงอ่ะ" ป้องว่าขึ้น เมื่อลีโอลดกระจกลง ยังใส่ชุดทำงานอยู่แสดงว่าเพิ่งจะกลับมา

"เปา ขึ้นรถ" เหมือนเป็นเสียงแกมคำสั่งนิดๆ เปาถอนหายใจออกมาหนักๆ ดูก็รู้ว่าลีโอไม่พอใจที่เห็นดีออนอยู่กับเขา เปาพาเหล่าเด็กๆขึ้นรถ โดยที่ตัวเองก็อุ้มมิกซ์เอาไว้ บอกลาดีออนนิดหน่อย และโบกมือบ๊ายบ่ายให้กับเพื่อนตนเอง ข้าวกับป้องก็ไม่ได้ว่าอะไร เมื่อรถของลีโอเคลื่อนตัวออกไป ป้องก็หันหน้ามาจ้องดีออนอีกครั้ง

"จะไปกันได้หรือยังครับ?" ป้องว่าออกมาพร้อมกับส่งสายตาระยิบระยับให้ดีออน ชายหนุ่มถึงกับไปไม่ถูกเลยทีเดียว ข้าวที่เห็นเพื่อนอ่อยก็แยกตัวออกมาแบบเงียบๆ เพราะรู้ตับไตไส้พุงกันดีว่าเพื่อนคิดจะทำอะไร....

.

.

.

"ทำไมดีออนถึงอยู่ด้วย นัดกันทำอะไรลับหลังพี่หรือไง?" ลีโอว่าขึ้นน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะเขากำลังจะตรงกลับบ้านหลังจากที่ทำงานเพิ่งเสร็จ แต่ระหว่างทางก็เหลือบเห็นงานที่ถูกตกแต่งไฟอย่างสวยงาม ทำให้ลีโอมองไปยังข้างทาง ตาคมก็เห็นเปากับดีออนอยู่ด้วยกัน แม้จะมีเพื่อนๆของเปาอยู่ด้วย แต่ในสายตาของลีโอคือเห็นแค่สองคนเท่านั้น จากนั้นลีโอก็หักรถเทียบขอบฟุตบาทและเรียกให้เปาขึ้นรถโดยไม่ได้คิดจะไว้หน้าผู้ร่วมทำธุรกิจกับตัวเองเลยสักนิด

"พี่เห็นผมเป็นคนยังไงกันครับ? ถึงได้พูดออกมาแบบนี้?" เปาถามกลับอย่างตัดพ้อ เพราะคำพูดของลีโอมันเหมือนกับกำลังบอกว่าเขานอกใจอยู่ ลีโอถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองไม่ให้ทะเลาะกับคนรัก

"พี่ขอโทษ" ลีโอว่าออกมาเสียงอ่อนลงมาก เปาหน้าบึ้งไปแล้วในตอนนี้ มือบางลูบหลังมิกซ์ไปพลางๆ เด็กๆทั้งสี่คนก็นั่งจ้องพ่อกับแม่ตาแป๋วไม่กล้าพูดอะไรเพราะรู้สึกถึงบรรยากาศไม่ค่อยดี

"พาเด็กๆไปส่งบ้านป๊ากับม๊าครับ วันนี้จะให้เด็กๆนอนที่นั่น แล้วเย็นๆพรุ่งนี้ค่อยไปรับกัน หลังจากส่งเสร็จ พี่สงสัยอะไรเรามาคุยกันอีกทีละกัน" เปาว่าออกมา เพราะเขาก็ไม่อยากทะเลาะต่อหน้าเด็กๆเช่นกัน ลีโอจึงขับเปลี่ยนเส้นทางเพื่อตรงไปบ้านพ่อแม่ของเปาแทน

.

.

.

"ม๊าคิดว่าจะไม่มากันแล้วซะอีก" ม๊าของเปาออกมาเปิดประตูบ้านให้แล้วถามขึ้น หลานๆรีบวิ่งเข้ามาหาคุณยายทันที

"คิดถึงจังเลย" แม่ของเปาก้มตัวลงหอมแก้มเด็กๆคนละฟอด ป๊าของเปาเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยก็เดินออกมาหน้าบ้านเช่นกัน

"หลับมาเลยหรอตัวเล็กของอากง" ป๊าว่าขึ้นพร้อมกับเข้ามาอุ้มมิกซ์จากเปา เปาก็ส่งมิกซ์ให้แต่โดยดี ป๊าของเปาก็อุ้มมิกซ์เข้าบ้าน​ไป

"คืนนี้ขอดูการ์ตูนได้มั้ยฮับ?" วินว่าขึ้นอย่างอ้อนๆ แม่ของเปายิ้มกริ่ม 

"ได้สิ งั้นไปอาบน้ำกันก่อนนะครับ เสื้อผ้าชุดเก่าที่เคยทิ้งเอาไว้ อาม่าซักเก็บไว้ให้เรียบร้อยแล้ว" แม่ของเปาบอก เหล่าเด็กๆก็สงสัยร้องออกมาอย่างดีใจ รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน เพราะคุ้นเคยดีอยู่แล้ว เนื่องจากเปาชอบพามาเที่ยวและนอนค้างบ่อยๆ บ้านที่เคยมีแค่คนแก่สองคนเมื่อมีเด็กๆมาวิ่งเล่นในบ้านก็มีสีสันขึ้นมาทันที

"อย่าให้นอนดึกกันมากนะครับ คืนนี้ผมฝากเด็กๆด้วยไว้พรุ่งนี้ตอนเย็นๆจะมารับ" เปาพูดบอก ม๊าของเปาก็พยักหน้ารับ แต่ตาก็เหลือบไปมองลีโอที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ด้านหลัง

"ปวดท้องหรออาลี?" แม่ของเปาถามขึ้น ลีโอชะงักไปนิดก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"เปล่าครับ ผมแค่เผลอคิดอะไรมากไปนิดหน่อย" ลีโอตอบกลับ ม๊าของเปายิ้มบางๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวลูกชาย

"ทะเลาะอะไรกันก็พูดกันดีๆนะ คุยกันด้วยเหตุผลอย่าใช้อารมณ์" แม่ของเปาสอนลูกอีกครั้ง เปายิ้มบางให้ผู้เป็นแม่ ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ไม่สามารถปิดบังแม่เขาได้จริงๆ เปากับลีโอขึ้นรถและออกจากบ้านไป ม๊าของเปาก็ปิดรั้วบ้านและเข้าไปนั่งเล่นกับหลานๆทั้งหลาย

.

.

.

กลับมาด้านป้อง

"นี่คุณ ผมบอกให้เลี้ยวซ้าย...." ป้องว่าขึ้นเมื่อดีออนนั้นมาส่งป้องตามคำขอร้องจริงๆ ร่างสูงเริ่มหงุดหงิดนิดๆ เพราะป้องบอกทางเขาได้งงมาก เขาขับรถวนไปมาอยู่หลายรอบแล้วเหมือนกำลังถูกกลั่นแกล้ง

"บ้านของคุณอยู่ตรงไหนกันแน่? ผมไม่ใช่คนแถวนี้นะ คุณไม่บอกผมให้รู้เรื่องแล้วเมื่อไหร่จะถึงจุดหมาย" ดีออนว่ากลับ ป้องแอบหัวเราะคิกคักในใจ

"จอดรถได้แล้วล่ะ" ป้องว่าขึ้น ดีออนก็เหยียบเบรกทันที

"ขอบคุณที่มาส่งนะครับ" ป้องว่าออกมาพร้อมกับปลดสายเข็มขัดเพื่อจะลงจากรถ ดีออนจับแขนบางเอาไว้ก่อน ป้องหันหน้ามามองแบบงงๆ

"ผมขับรถผ่านตรงนี้ตั้งสามรอบแล้วนี่ ไม่เห็นคุณบอกให้จอด?" ดีออนว่าออกมาอย่างเอาเรื่อง ป้องจับมือหนาออกจากแขนของตนเอง

"คุณขับหลงเองต่างหาก ไม่เชื่อคุณก็ลองขับออกไปดูสิ ถ้าออกจากหมู่บ้านนี้ได้ง่ายๆ กลับมาตบหน้าผมได้เลย" ป้องว่าออกมา ดีออนขมวดคิ้วนิดๆ เขาไม่ใช่คนแถวนี้ ถ้ามัวแต่ขับหลงอย่างที่ป้องว่าจริงๆ เขาคงจะเสียเวลาแน่ๆ

"แต่ถ้าคุณกลัวว่าจะกลับออกไปไม่ถูก....เอาเบอร์คุณมาสิ แล้วผมจะโทรบอกทางให้" ป้องว่าขึ้นพร้อมกับหยิบมือถือออกมา ดีออนกระตุกยิ้มเยาะๆ

"คิดจะขอเบอร์กัน ทีหลังก็พูดออกมาตรงๆก็ได้" ดีออนว่าออกมา ป้องทำปากเบะ

"งั้นก็แล้วแต่คุณล่ะกัน ออกไม่ได้แล้วอย่าขับกลับมาขอร้องให้ช่วยนะ" ป้องพูดบอก ดีออนเริ่มเกิดความลังเลทันที ป้องลงจากรถและปิดประตูลงพร้อมกับเดินเข้าบ้านไปอย่างอ้อยอิ่ง ปากก็นับเลขบางอย่างเบาๆด้วย

"สาม....สอง....หนึ่....." ป้องยังไม่ทันนับเลขหนึ่งได้เต็มคำ เสียงประตูรถก็ถูกเปิดลงมา

"09x-xxxxxxx" แค่นั้นก็ทำให้ป้องยิ้มร่า แต่ไม่ได้หันกลับไปมองดีออน

"โอเค!" ป้องยกมือขึ้นทำรูปโอเคและเดินกลับเข้าบ้านตัวเองไป ดีออนก็กลับมานั่งประจำคนขับและเหยียบรถออกไป แต่เมื่อเขาขับกลับมาทางเดิมตามที่จำได้ เขาก็เจอกับทางออกของหมู่บ้านแล้ว...นี่เขาหลงกลให้กับผู้ชายคนนั้นหรอเนี่ย?

"ดีออนเอ้ย!" ดีออนสบถออกมาอย่างไม่คาดคิด ก่อนจะหัวเราะขำเมื่อเขาตกหลุมพลางให้กับเด็กแรดดเข้าเต็มเปา

ป้องเราร้ายป่ะล่ะ เดี๋ยวมีแถมตอนพิเศษของป้องกับดีออนให้นะ

ตอนหน้าจะจัดหนักจัดเต็มกับ nc นะจ้ะ แทบจะทั้งตอนเลยมั้ง ฮ่าๆ

อยากอ่านก็เม้นให้กันเยอะๆนะ

ความคิดเห็น