ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

ชื่อตอน : 6.โรคหวงน้อง...

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด NC (25+) , SM , ดราม่า , NC แรงๆ4

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2560 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6.โรคหวงน้อง...
แบบอักษร

​ตอนที่ 6


"หิวกันหรือยังเด็กๆ?" เปาถามขึ้นเมื่อเดินตามมิกซ์และวินออกมา วินยอมปล่อยน้องแล้วในตอนนี้ มิกซ์รีบวิ่งเข้ามาเกาะขาเปาทันที

"ม๊า เมื่อกี้ทำอะใยเหย๋อ?" มิกซ์ถามออกมาด้วยความสงสัย เปาอึ่กอั่กเล็กน้อยเพราะไม่รู้จะบอกลูกคนเล็กแบบไหนดี

"เมื่อกี้ม๊ากำลังปั๊มน้องให้มิกซ์ไงครับ" ลีโอพูดบอกพร้อมกับเดินมาอุ้มลูกชายคนเล็กขึ้น

"น้องเหย๋อ? มิกซ์อยากได้น้อง? มีน้องเลย" มิกซ์บอกออกมาอย่างกระตือรือร้น เปามองหน้าลีโออย่างงอนๆ

"แล้วมิกซ์ทำน้องได้มั้ย? มิกซ์จะได้มีน้องเยอะๆ" มิกซ์ถามออกมาอย่างสงสัยอีก ทุกคนพากันเงียบกริบทันที 

"เอ่อ...มิกซ์ครับ เรื่องนี้ไว้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะรู้เองนะครับ" เปาบอกลูกชายตัวเอง มิกซ์ทำหน้างงนิดๆ แต่ก็ยอมไม่ถามอะไรต่อ ลีโอปล่อยมิกซ์ลงให้ได้เดินเอง เหล่าพี่ๆก็เข้ามาล้อมน้องชายเหมือนองค์รักราวกับกลัวว่าจะมีใครมาฉุดน้องคนเล็กของพวกเขาไป

"เลิกงานได้แล้วนะซี วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" เปาหันไปคุยกับซี เพราะตอนนี้พวกเขาก็กำลังจะกลับแล้วเช่นกัน

"ครับ ขอผมทำเอกสารอีกสักหน่อยก็จะตามไปเช่นเดียวกันครับ" ซีว่าออกมา เปาย่อตัวลงหาเด็กๆ

"เอาล่ะ อยากกินอะไรกันเย็นนี้" เปาถามขึ้น มิกซ์ทำตาแวววาวทันทีเมื่อได้ยินผู้เป็นแม่พูดถึงของกิน

"กินเค้กๆ" มิกซ์ชูมือเสนอขึ้น

"มิกซ์ กินข้าวก่อนสิ" เซนพูดว่าน้อง มิกซ์ทำหน้าจ๋อยลงนิดๆ

"กินพิซซ่ามั้ย?" ซาวเข้ามาถามอย่างเอาใจน้อง มิกซ์เปลี่ยนจากหน้าจ๋อยเป็นยิ้มแป้นทันที รีบพยักหน้าหงึ่กหงั่ก เปายิ้มให้กับความเอาใจใส่ของเหล่าพี่ๆมิกซ์

"เอาล่ะ งั้นไปกินพิซซ่ากัน" เปาว่าขึ้น เหล่าเด็กๆชูมือร้องเย้อย่างดีใจ พากันวิ่งนำป๊าและม๊าของตนไปที่ลิฟต์ทันที

"ตามใจเด็กๆเกินไปหรือเปล่า? อาหารไม่มีประโยชน์เลยนะ" ลีโอว่าออกมา เปาหันไปมองค้อนคนรักนิดๆ เพราะยังงอนอยู่

"นานๆทีหรอกครับ ผมไม่ได้ตามใจลูกซะหน่อย แค่ห้าคนยังหาว่าผมตามใจลูก ถ้าโผล่มาอีกคนพี่จะรับไหวหรอ?" เปาถามประชดออกมา ลีโอยิ้มให้กับความขี้งอนของคนรัก

"ไม่งอนสิ เดี๋ยวตีนกาถามหานะ" ลีโอบอกพร้อมกับยกนิ้วจิ้มแก้มคนรัก เปารีบยกสองมือจับหน้าตนเองทันทีด้วยความกังวลเรื่องตีนกา

"หึหึ ไปเถอะ ลูกรอแย่แล้ว" ลีโอบอกพร้อมกับกอดเอวคนรักแล้วพาเดินไปที่ลิฟต์ เปาก็ยังคงกังวลเอาแต่จับหน้าตัวเองไปตลอดทาง จนลีโอขับรถพาคนรักและเด็กๆมาที่ห้างสรรพสินค้าซึ่งอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน ลีโอจูงมือเด็กๆ แล้วให้เด็กๆจับมือกันไว้เป็นทอดๆอีกที เปาก็ประกบอีกฝั่งไว้ด้วย ตลอดเส้นทางมีผู้คนสนใจครอบครัวของพวกเขาไม่น้อยเพราะเด็กน้อยหน้าตาดีทั้งห้าคนเดินจูงมือกันอย่างน่ารัก

"อ่ะ พี่ยู!!!!!" เสียงของมิกซ์เรียกขึ้นแต่ไกล เมื่อเห็นยูและโยตะกำลังจะเดินเข้าร้านพิซซ่าเช่นกัน มิกซ์จะวิ่งไปหายูแต่เซนกลับไม่ยอมปล่อยมือน้องซะงั้น

"เปา!!" โยตะเมื่อเห็นเปาก็ร้องเรียกเช่นกัน จูงมือของยูมาหาเปาก่อนที่จะได้เข้าร้าน

"โลกกลมจริงๆนะ" ลีโอว่าออกมาเสียงเรียบ โยตะแอบเบะปากใส่ลีโอไปนิด

"มาทำอะไรกัน?" โยตะถามขึ้น

"พาเด็กๆมากินข้าวนอกบ้านน่ะ กำลังจะแวะเข้าร้านพิซซ่าเลย" เปาว่าขึ้น พร้อมกับจ้องมองไปที่เด็กน้อยข้างตัวของโยตะ ความจริงเปาก็เคยเจอยูแล้วแต่ตอนนั้นตัวเองเป็นไข้ทำให้จำอะไรไม่ได้แค่นั้นเอง

"อ่า เคยเจอกันแล้วนี่ ยูเจอผู้ใหญ่ต้องทำยังไงครับ" โยตะว่าขึ้น ยูปล่อยมือจากโยตะและไหว้เปาอย่างสุภาพ เปายิ้มให้กับความน่ารักของเด็กตรงหน้า ดูแล้วยูคงจะโตกว่าเด็กๆของเขาสักสามปี

"พี่ยู..." มิกซ์เรียกเสียงใส ทำท่าจะเดินเข้าไปหายูแต่เซนกลับไม่ปล่อยมือน้อง เปาก้มลงมองลูกชายอย่างงงๆ

"เด็กๆรู้จักกันหมดแล้วหรอครับ?" เปาถามออกมา

"ฮับ! พี่ยูอยู่ที่โรงเรียนของมิกซ์ด้วย" มิกซ์ว่าออกมา เปาเลยเข้าใจทันทีว่าคงจะเรียนโรงเรียนเดียวกัน

"แล้วสามีนายไปไหน?" ลีโอถามออกมา โยตะหันมาเหวี่ยงสายตาใส่ทันที (จนป่านนี้แล้วยังไม่ยอมรับว่ายุนเป็นผัวอีกหรอ?)

"ยุนกำลังตามมา พวกนายจะไปร้านพิซซ่าไม่ใช่หรอ ไปสิ ฉันก็จะไปเหมือนกัน" โยตะพูดบอก เปาและลีโอก็ไม่ได้ขัดอะไร มีแต่เด็กๆอีกสี่คนที่หน้าบึ้งและจ้องยูอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ พวกเขาทั้งสองครอบครัวพากันเดินเข้าไปในร้านพิซซ่า ทำให้โต๊ะนั้นยาวขึ้น มิกซ์ทำท่าจะปีนขึ้นไปนั่งใกล้ยูเพราะอยากเล่นด้วย แต่ซาวกลับมาแซงหน้าปีนขึ้นไปนั่งแทนน้องก่อน ยูขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อเห็นอาการของพวกพี่ๆมิกซ์

"อ๊าาาา พี่ซาว มิกซ์จะนั่งตรงนี้ง่ะ" มิกซ์ว่าออกมา ซาวทำเป็นไม่ได้ยินและนั่งเงียบ 

"มิกซ์มานั่งข้างม๊าดีกว่าครับ" เปาว่าออกมาเพราะลูกชายคนเล็กของเขาค่อนข้างจะต้องดูแลเป็นพิเศษ มิกซ์ทำหน้ายู่เดินไปนั่งเก้าอี้ข้างเปาแทน โยตะก็นั่งข้างอีกฝั่งของยู กลายเป็นว่ามิกซ์และยูต้องนั่งตรงข้ามกัน แต่ก็ทำให้เด็กน้อยมองหน้ายูได้เต็มตา

"ดูเหมือนเด็กๆจะเข้ากันได้ดีนะ" โยตะว่าขึ้น ตัวเองก็เอาแต่จ้องหน้าเปาไม่วางตาเพราะยังคง นิสัยชอบกวนอารมณ์ของเหล่าสามีเปาอยู่

"เอ่อ....งั้นหรอ?" เปาว่าขึ้นพร้อมกับหันไปมองเด็กๆ ซึ่งยูและวิน เซน ซาว ลิปเปอร์ต่างก็จ้องหน้ากันเหมือนพร้อมจะกระโดดใส่กันอยู่ตลอด เว้นมิกซ์ที่นั่งยิ้มหน้าบานเหมือนโลกนี้มีแต่ทุ่งดอกไม้อยู่รอบตัว

"สั่งอาหารเถอะ" ลีโอว่าขึ้นส่งเมนูให้เปา เปาเริ่มสั่งอาหารมามากมายให้เด็กๆ ซึ่งในระหว่างที่รออาหารอยู่นั้นเปาก็นั่งคุยเรื่องต่างๆกับโยตะไปพลางๆด้วย 

"ขอโทษที่มาช้า" ยุนพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามานั่งข้างโยตะอีกด้านหนึ่ง

"นึกว่าจะไม่มาแล้ว" โยตะแอบแขวะคนรักไป ยุนก้มหน้าลงหอมแก้มใสของโยตะไปฟอดหนึ่ง โยตะหน้าขึ้นสีทันที ยกมือขึ้นตีแขนยุนไปอย่างหมั่นไส้ เปายิ้มขำให้กับท่าทางของโยตะ ลีโอก็กระตุกยิ้มนิดๆ เพราะถ้ามียุนอยู่ โยตะจะได้เลิกกวนประสาทเขาซะที

"ไม่ต้องอายหรอก คนอื่นเค้ารู้กันหมดแล้ว" ยุนว่าขึ้นยิ้มๆ โยตะหน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว

"อายเด็กบ้างเถอะ เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเลยนะ" โยตะว่าเสียงขุ่น แต่หน้ายังคงแดงอยู่ ยุนทักทายลีโอและเปาเล็กน้อยพอเป็นมารยาท ก่อนจะหันไปมองเหล่าลูกๆของเปา

"อ่ะ ตัวเล็กที่นั่งข้างเปาเคยเจอเมื่อวันก่อนนี่เอง ตอนนั้นแวะไปแถวๆ sss เจอกับพ่อของเขาด้วย คุณมาสไง" ยุนพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้

"ใช่ๆ วันนั้นมิกซ์ได้เล่นกับพี่ยูทั้งวันเลยฮับ" มิกซ์ตอบกลับยุน เหล่าพี่ชายหันมามองหน้ามิกซ์ทันที

"ไม่เห็นจะน่าดีใจตรงไหนเลย" ยูว่าออกมาเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปมองเขม่นใส่วินที่แสดงสีหน้าออกมาเต็มที่ว่าไม่ชอบเขา

"พี่ยูไม่ชอบเล่นกับมิกซ์หย๋อ?" มิกซ์ถามอย่างหง๋อยๆ

"ยู อย่าพูดอะไรที่เป็นการทำร้ายจิตใจน้องสิครับ" ยุนพูดบอกลูกชายตนเอง ยูมองหน้ามิกซ์นิ่งๆ

"เปล่าสักหน่อย ชอบสิ เล่นด้วยกันก็สนุกดี" ยูว่าออกมา มิกซ์ยิ้มร่าทันที นั่นยิ่งทำให้เหล่าพี่ๆหน้าบึ้งหนักกว่าเดิม

"เซน ซาว วิน ลิปเปอร์ ปวดท้องหรอครับ?" เปาถามขึ้นเมื่อเห็นลูกชายของตัวเองทำหน้าแปลกๆ

"เปล่าครับ" ทั้งสี่คนประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน และพิซซ่าหลายถาดก็มาเสิร์ฟ เปาลงมือตัดและแบ่งให้เด็กๆกันคนละชิ้นก่อน มิกซ์คว้าพิซซ่าเต็มมือจับงับเข้าปากอย่างเลอะเทอะ ยูถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นการกินของมิกซ์

"งั่มๆ อร่อยจัง" มิกซ์พูดไปกินไป ข้างแก้มเลอะไปด้วยซอสมะเขือเทศ

"อย่าพูดตอนกินสิมิกซ์" ลิปเปอร์บอกน้องขึ้น มิกซ์เงียบปากและลงมือกินอย่างเดียว ยูหยิบกระดาษเท็ดชู่แล้วส่งให้มิกซ์ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม เปายิ้มนิดๆกับความเป็นพี่ที่ดูแลน้องของยูก่อนจะหันไปคุยกับยุนและโยตะต่อ เพราะลีโอก็กำลังสอบถามเรื่องงานด้วยเช่นกัน จึงทำให้พวกเขาไม่ได้สังเกตเด็กๆมากเท่าที่ควร

"ขอบคุณฮับ" มิกซ์ว่าออกมาจะยื่นไปรับ แต่วินที่นั่งข้างมิกซ์อีกด้านชิงรับมาก่อน มิกซ์ค้างมือกลางอากาศเลยทีเดียว วินขยำเท็ดชู่อันนั้นทิ้ง ก่อนจะหยิบอันใหม่และลงมือเช็ดให้น้องด้วยตัวเอง ยูส่ายหัวไปมากับเด็กพวกนี้ ก่อนจะลงมือกินของตัวเองไปด้วย

แปะ!

ไส้กรอกชิ้นใหญ่ที่สมควรจะวางไว้บนหน้าพิซซ่าตอนนี้มันลอยมาชนเข้ากับแก้มของยูอย่างแรง และลื่นตกลงไปอยู่ที่พื้น ยูหลับตานิดๆกับอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมา หันไปมองค้อนใส่เซนที่ปามันใส่เขา เซนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ยูคว้าชิ้นแฮมบนหน้าพิซซ่าแล้วปาใส่หน้าเซนบ้างแต่พลาดติดใกล้อยู่แค่หน้าซาว ซาวหันมามองค้อนใส่ยูทันที

"คึคึ เล่นอะไรกันเหย๋อ? มิกซ์เล่นด้วย นี่แน่ะๆ" มิกซ์ว่าขึ้นพร้อมกับเริ่มเอาหน้าพิซซ่ามาปาใส่บ้าง และก็เกิดสงครามทีเผลอหลังพ่อแม่ของพวกเขาขึ้น เมื่อทันใดที่เปา ลีโอ โยตะและยุนไม่ทันได้มอง พวกเขาก็จะปาใส่กันทันที จนตอนนี้หน้าของเหล่าเด็กๆเปอะเปื้อนไปด้วยซอสมะเขือเทศ และแต่ละคนก็เริ่มเล่นหนักขึ้น ปาใส่ลอยข้ามโต๊ะจนเปาเริ่มเห็นบางอย่างแปลกๆ

แปะ!

"...............??" และก็ไม่ทันให้เปาได้ว่าอะไรขึ้น ชิ้นไส้กรอกบางๆก็ลอยลิ่วมาแปะลงบนหัวของเขาซะแล้ว เหล่าเด็กๆหยุดชะงักกันทันที เมื่อรู้ว่าตัวเองนั้นพลาดกันอย่างแรง

"เด็กๆ ทำไมเอาอาหารมาปาเล่นกันห๊ะ?" ลีโอพูดดุขึ้นมาทันที ทั้งหกคนนั่งสงบเสงี่ยมอย่างเรียบร้อยเมื่อโดนดุ รังสีอัมหิตเริ่มแผ่ออกมาจากผู้เป็นแม่ของพวกเขา

"กลับไปโดนตีแน่....!" เปาว่าออกมาเสียงดุ เหล่าเด็กๆแทบจะกระโดดกอดกันทันทีเมื่อเจออารมณ์โกรธของแม่ตัวเอง ยูก็นั่งหน้าจ๋อยเมื่อเจอสายตาดุๆของโยตะเช่นกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หลังจากเปาพาเด็กๆกลับมาที่บ้านเมื่อทานข้าวเสร็จ ก็ให้เด็กๆมาเรียงแถวหน้ากระดานทันที ทุกคนต่างก็ก้มหน้างุดเมื่อเจออารมณ์โกรธของผู้เป็นแม่ในตอนนี้ เพราะตอนอยู่ร้านอาหารเปาก็ต้องก้มหัวขอโทษทางร้านเป็นการใหญ่เพราะทำให้เลอะเทอะกว่าเดิม แม้ว่าทางร้านจะบอกว่าไม่เป็นไรเพราะไม่ได้มีอะไรเสียหายก็ตาม แต่เปาก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอยู่ดี

"มิกซ์! เซน! ซาว! วิน! ลิปเปอร์! ไหนบอกม๊ามาสิ ว่าทำไมถึงต้องเอาอาหารมาปาเล่นกัน?" เปาว่าขึ้นเสียงดัง เหล่าเด็กๆสะดุ้งเฮือก เปายืนกอดอกหน้าบึ้งซึ่งดูน่ากลัวมากๆในสายตาของเด็กๆ

"อะไรกันเปา? เด็กๆไปดื้ออะไรมาหรอ?" ซันถามอย่างสงสัยเมื่อกลับเข้าบ้านมาก็เจอกับบทลงโทษของเปา ตอนนี้ทั้งบ้านก็ยังไม่มีใครกลับมานอกจากเขาและลีโอ

"ไม่ต้องมายุ่งเลยครับพี่ซัน งานนี้ต้องได้กินไม้เรียวกันคนละเพียะแน่" เปาว่าออกมาพร้อมกับเดินไปหยิบไม้เรียวที่มีติดเอาไว้มาถือไว้ มิกซ์น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นไม้เรียวในมือแม่ตนเอง

"เปา...ไม่ตีลูกไม่ได้หรอ?" ซันว่าอย่างพยายามช่วย เด็กๆก็มองหน้าซันอย่างคาดหวังว่าผู้เป็นพ่อจะช่วยตนเองได้

"หยุดเข้าข้างลูกซะทีพี่ซัน งานนี้ถ้าใครช่วยจะโดนเปาฟาดด้วยแน่" เปาว่าออกมาอย่างหงุดหงิด ซันถึงกับเงียบปากทันที ไม่คิดว่าเมียของเขาจะโหดขึ้นขนาดนี้

"ว่ายังไงครับเด็กๆ รู้มั้ยว่าอาหารที่เราเอามาปาเล่นกันมันมีค่าขนาดไหน ทำไมถึงไม่คิดถึงเด็กที่เขาไม่ได้กินแบบเราบ้าง? หรือเป็นเพราะม๊าตามใจพวกเรามากเกินไปถึงได้ทำนิสัยแบบนี้กัน?" เปาว่าออกมา เหล่าเด็กๆเม้มปากแน่น ไม่มีใครคิดจะร้องไห้ออกมาเพราะรู้ว่าตัวเองผิดจริง เว้นมิกซ์ที่น้ำตาคลอเบ้าอยู่ตลอดเวลา จะร้องก็กลัวผู้เป็นแม่ดุ ลีโอก็ยืนมองเหล่าลูกๆอยู่นิ่งๆ ไม่ได้คิดจะห้ามปรามอะไรคนรัก เพราะรู้ดีว่าต้องบอกต้องกล่าวกันบ้าง

"วิน? ทำไมถึงเอาอาหารมาปาเล่นครับ?" เปาถามขึ้นรายตัว วินสะดุ้งนิดๆ

"เอ่อ....เพราะผม....ผม......" วินเองก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน จะให้บอกว่าเพราะไม่ชอบให้ยูมองหน้ามิกซ์ก็คงจะไม่ใช่ เปายังคงคาดคั้นคำตอบจากเด็กๆด้วยสายตา แต่ในเมื่อไม่มีใครพูดอะไรออกมา เปาก็คงต้องเล่นบทโหด

"แบมือออกมาตรงหน้าทุกคนครับ" เปาพูดขึ้น วิน เซน ซาว ลิปเปอร์ยกมือขึ้นแบขึ้นทันที ร่างบางก็ฟาดไม้เรียวใส่ไปไม่แรงมากคนละหนึ่งที แม้จะบอกว่าไม่แรงมากแต่เด็กตัวแค่นี้ก็ทำให้เจ็บอยู่ดี

เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!

ทั้งสี่คนถูกฟาดกันไปคนละหนึ่งที เว้นมิกซ์ที่ไม่ยอมแบมืออกมา เหล่าพี่ๆก็มองน้องอย่างเป็นห่วง

"ม๊าไม่ตีน้องได้มั้ยครับ? เปอร์ยอมให้ตีเปอร์แทนน้อง" ลิปเปอร์ว่าออกมา พร้อมกับยื่นมือให้ผู้เป็นแม่ตนเอง

"ไม่ได้ครับ ทำผิดก็ต้องโดนทำโทษทุกคน" เปาว่าออกมาเพราะไม่คิดจะลำเอียงให้ลูกคนไหนแน่ๆ ต้องโดนอย่างเท่าเทียม ลิปเปอร์เลยต้องจำใจหลบให้เปา มิกซ์ยืนกำมือแน่นข้างตัว มองหน้าเปาน้ำตาคลอเบ้า เปาเองก็พยายามใจแข็งเช่นกัน

"ม๊าไม่ตีมิกซ์ได้มั้ย มิกซ์เจ็บ..." เด็กน้อยว่าออกมาอย่างอ้อนๆ

"ไม่ได้ครับ แบมือออกมา" เปาว่าขึ้นเสียงแข็ง ทำให้เด็กน้อยต้องค่อยๆยื่นมือเล็กๆที่สั่นระริกด้วยความกลัวออกมา 

เพียะ!

"ฮึ่ก!" มิกซ์สะดุ้งตอนถูกตี น้ำตาเม็ดใสหยดเผาะลงมาเป็นสาย มิกซ์เอามือทั้งสองข้างถูกันไปมาเบาๆด้วยความเจ็บ แต่ก็ยังเกร็งกับท่าทางของผู้เป็นแม่อยู่ ทำให้ไม่กล้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง มีเพียงสะอื้นที่ดังออกมาเป็นระยะเท่านั้น เหล่าพี่ๆทำหน้าเป็นห่วงน้องออกมาทันที

"มิกซ์ครับ ที่ม๊าตีเพราะมิกซ์ทำผิด มิกซ์เข้าใจหรือเปล่าครับ?" เปาย่อตัวลงตรงหน้าลูกชายคนเล็กแล้วถามขึ้น มิกซ์เม้มปากนิดๆ สะอื้นจนตัวโยนแต่ไม่มีเสียงร้องดังออกมา

"ถ้ามิกซ์ไม่ทำผิด ม๊าก็จะไม่ตี...ฮึ่ก...มิกซ์อีกใช่มั้ยฮับ?" เด็กน้อยถามไปสะอื้นไป เปายกยิ้มนิดๆ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ลูกชาย

"ถ้ามิกซ์ไม่ทำผิด ม๊าจะลงโทษมิกซ์ทำไมล่ะครับ" เปาบอกพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวมิกซ์ไปมา เด็กน้อยถึงได้คลายอาการสะอื้นลงได้บ้าง

"มิกซ์จะไม่ดื้อแย้ว...." เด็กน้อยว่าออกมาอีก เปายิ้มให้กับท่าทางน่ารักของมิกซ์ ก็เพราะชอบทำตัวน่ารักแบบนี้ไงล่ะ เหล่าพี่ๆถึงได้หวงกันนัก

"ขึ้นไปอาบน้ำนะครับเด็กๆ แล้วเข้านอนได้แล้ว" เปาบอกขึ้นเมื่อคลายบทโหดลงได้แล้ว เหล่าพี่ๆเข้ามากอดปลอบน้องก่อนจะพาขึ้นไปบนห้องเพื่ออาบน้ำทันที เปามองตามเหล่าเด็กๆไปด้วยสายตารักและเอ็นดู จะให้โกรธได้มากแค่ไหนยังไงเขาก็รักอยู่ดีแหละนะ ก็ลูกทั้งคนนี่นา...

"ทำหน้ายักษ์มากๆ ระวังตีนกาถามหานะเปา" ซันว่าขึ้นมา เปายกมือขึ้นจับหน้าตัวเองทันที ทำไมเดี๋ยวนี้เหล่าสามีถึงชอบบอกว่าตีนกาจะขึ้นหน้าเขานะ? หรือว่ามันขึ้นมาแล้วจริงๆ? เขาคงต้องไปคลีนิคดูแลผิวหน้าบ้างแล้วล่ะมั้ง

"นี่ถ้าไอ้โซ่มันรู้ว่าเราตีลูกนะ เจอมันโกรธเลยนะพี่จะบอกให้" ซันว่าออกมาอีก เปาเชิดหน้าใส่คำพูดของซันทันที

"ผิดก็คือผิดครับ ถ้าพี่โซ่อยากโดนผมตีด้วยอีกคนก็ให้มาบอกผมเองละกัน" เปาว่าออกมาก่อนทำท่าจะเดินขึ้นด้านบน แต่ร่างบางก็หันหลังมาบอกบางอย่างกับซันก่อน

"พี่ซันออกไปซื้อยามาให้ผมด้วยนะ จะเอาไปทาให้เด็กๆ" เปาพูดสั่งแล้วเดินหายขึ้นไปชั้นบน ซันกระตุกยิ้มนิดๆ

"ตีเองก็ต้องดูแลเองสินะ หึหึ เมียใครวะ...แม่งน่ารักชิบหาย" ซันว่าออกมาเบาๆ ลีโอเองก็กระตุกยิ้มให้กับท่าทางของคนรัก ก่อนจะตามขึ้นไปอาบน้ำด้วย ส่วนซันก็ออกจากบ้านไปที่ร้านขายยา

.

.

.

"ฮึ่ก...พี่ซาว มิกซ์เจ็บ ม๊าตีเจ็บ" เด็กน้อยว่าออกมา หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็โดดขึ้นที่นอนทันที ซึ่งเหล่าเด็กๆก็นอนเตียงเดียวกัน

"พี่เป่าให้ จะได้หายเจ็บ" ซาวว่าออกมา ก่อนจะจับมือน้องขึ้นมาเป่าให้เบาๆ รอยแดงยังคงปรากฏที่มือบาง ทั้งๆที่มือของเหล่าพี่ๆรอยจางหายไปหมดแล้ว

"คิกๆ จักกะจี้" มิกซ์ว่าออกมา ทันทีที่ลมอุ่นๆเป่าใส่มือของเขาก็รู้สึกจักกะจี้จนต้องหัวเราะออกมา เหล่าพี่ๆเมื่อเห็นน้องยิ้มได้ ก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที

"ต่อไปนี้ห้ามไปเล่นกับคนๆนั้นอีกนะมิกซ์" วินว่าออกมา มิกซ์หันไปมองงงๆ

"ทำไมล่ะฮับ?" มิกซ์ถามอย่างสงสัย

"เพราะถ้ามิกซ์ไปเล่นกับคนๆนั้นอีก ม๊าก็จะตีมิกซ์อีกไง เพราะฉะนั้นมิกซ์ห้ามไปเล่นด้วยเด็ดขาดนะ" วินใช้ข้ออ้างนี้บอกน้อง มิกซ์ทำหน้าหง๋อยนิดๆ เพราะอีกใจก็กลัวม๊าตีเหมือนกัน

"เล่นแค่กับพวกพี่ก็พอแล้ว ไม่ต้องไปเล่นกับคนอื่นหรอก" เซนว่าสมทบเข้ามาอีก มิกซ์ทำหน้าคิดนิดๆ ก่อนจะยอมพยักหน้ารับ แม้ว่าจะแอบเสียดายอยู่บ้างที่ไม่ได้เล่นกับยู เหล่าพี่ๆ ทำหน้าพอใจออกมาทันที

"มานอนได้แล้ว" ซาวว่าขึ้นพร้อมกับตบมือลงข้างๆตัว มิกซ์ก็รีบซุกตัวเข้าไปนอนทันที มิกซ์นอนกลางตามด้วยซาวและวินประกบข้าง จากนั้นก็จะเป็นเซนและลิปเปอร์ที่นอนถัดไป หลังจากที่เหล่าเด็กๆหลับไปได้ไม่นาน เปาก็เปิดห้องเข้ามาอย่างเบาๆ เพราะไม่อยากให้เด็กๆตื่น

"ร้องไห้จนหลับเลยหรือไงกัน?" เปาว่าขึ้นเพราะหัวเตียงยังคงเปิดโคมไฟเอาไว้เป็นเพียงแสงสลัวๆอยู่ จึงทำให้สามารถมองเห็นเหล่าเด็กๆได้ เปานั่งลงบนเตียงช้าๆ ก่อนจะจับมือของมิกซ์มาทายาที่ซันไปซื้อมาให้อย่างแผ่วเบา มิกซ์เป็นเด็กบอบบางที่สุด แค่โดนนิดโดนหน่อยก็ขึ้นรอยแดงได้ขนาดนี้ บางทีถ้าโซ่มาเห็นเปาอาจจะโดนดุก็ได้ที่ตีเด็กๆแรงเกินไป

"อื้ออ เจ็บ....มิกซ์เจ็บ" เด็กน้อยละเมอออกมาเบาๆ เปายกมือขึ้นลูบหัวมิกซ์ทันที เมื่อแน่ใจว่ามิกซ์หลับสนิทแล้วก็ลงมือทายาให้วิน เซน ซาวและจบด้วยลิปเปอร์ต่อ จากนั้นหอมหน้าผากมนของเหล่าเด็กๆไปคนละฟอดใหญ่

"อื้อออ ม๊า...." ลิปเปอร์ตื่นขึ้นมาหลังจากรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นที่หน้าผาก เด็กน้อยปรือตาขึ้นมองแม่ตนเอง เปายิ้มบางๆ ยกมือขึ้นลูบหัวลิปเปอร์เพื่อกล่อมให้หลับต่อ

"Goodnight ครับ" เปาบอกออกมา ลิปเปอร์ยิ้มบาง

"Goodnight ครับม๊า......zzZ" ลิปเปอร์ว่าออกมาและหลับต่ออย่างรวดเร็ว เปาลุกขึ้นและปิดโคมไฟหัวเตียง เปิดประตูและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ เหล่าเด็กๆก็นอนกอดกันกลม เปาในตอนนี้คิดเพียงแค่ว่าคงจะเป็นความผูกพันของเหล่าเด็กแฝด ถึงแม้ว่าจะแฝดคนละใบ แต่ยังไงก็ท้องเดียวกันล่ะนะ

.

.

.

เช้า

"เด็กๆ ตื่นได้แล้ว..." วันนี้มาสรับหน้าที่มาปลุกเหล่าเด็กๆ เมื่อเปิดเข้ามาในห้องก็ต้องชะงักเมื่อวิน เซน ซาว ลิปเปอร์ นั่งล้อมรอบน้องคนสุดท้องด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ป๊ามาส!" ซาวรีบเรียกผู้เป็นพ่อทันที มาสก็เดินเข้ามาดูเด็กๆว่าเป็นอะไรกัน ก่อนจะเห็นมิกซ์นอนเหงื่อโทรมอยู่บนเตียง ปากแดงจมูกแดง ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าเป็นไข้

"ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ล่ะมิกซ์?" มาสว่าออกมาก่อนจะอุ้มลูกชายคนเล็กขึ้นและเดินออกจากห้องไป ตามมาด้วยเหล่าพี่ที่เดินตามมาสด้วยความเป็นห่วงน้อง

"พี่เวย์! เรียกไอ้พี่ซันทีดิ!" มาสตะโกนบอกตั้งแต่ชั้นสองพร้อมกับเดินลงมาด้านหลังอย่างรวดเร็ว เวย์ทำหน้างงนิดๆ

"มีเรื่องอะไร?" เวย์ถามอย่างสงสัย แขนของเขายังคงอยู่ในเฝือก

"มิกซ์ไม่สบายตัวร้อนจี๋เลยพี่ ไอ้พี่โซ่ก็ไม่ออกเวรตั้งแต่เมื่อวาน ต้องพาไปหาที่โรงพยาบาลแล้วล่ะ" มาสว่าออกมาอย่างกังวล เปาที่กำลังทำอาหารเช้าให้เด็กๆในครัวก็ต้องรีบวิ่งออกมา ทั้งๆที่ผ้ากันเปื้อนยังไม่ทันได้ถอดด้วยซ้ำ

"มิกซ์!" เปาเรียกลูกชายเสียงหลง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ซันเองก็เดินตามเปาออกมาจากห้องครัวด้วยเช่นกัน

"พาไปที่รถเถอะ คงต้องรีบพาไปหาไอ้โซ่ ก่อนที่ไข้จะขึ้นสูงกว่านี้" ซันว่าออกมา มาสจึงอุ้มมิกซ์แล้วเดินออกไปที่โรงจอดรถ ซันเองก็รีบไปคว้ากุญแจรถตามออกไปด้วย เปาก็รีบหยิบของที่จำเป็นแล้วตามออกไปทันที เหล่าพี่ๆจะตามไปด้วยก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเวย์หันมามองพร้อมกับส่ายหน้าไปมา เพื่อบอกให้รออยู่ที่นี่

"ไปอาบน้ำแต่งตัวครับเด็กๆ วันนี้น้องป่วยคงไม่ได้ไปเรียนด้วย แต่พวกเราจะต้องไปนะ" เวย์ว่าขึ้น เหล่าพี่ชายทำหน้าหง๋อยไปตามๆกันเมื่อไม่ได้ไปดูแลมิกซ์ด้วย ลีโอเองก็เพิ่งจะลงมาจากชั้นบนเช่นกันเพราะได้ยินเสียงโวยวาย

"เปาไปไหน?" ลีโอถามออกมา

"พามิกซ์ไปหาหมอ ไม่สบาย" เวย์ว่ากลับก่อนจะพาเหล่าลูกชายที่เหลือขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะได้ไปโรงเรียน 

"คงไม่ใช่เพราะตีไปเมื่อวานหรอกนะ?" ลีโอพึมพำออกมา ก่อนจะรับหน้าที่ขับรถไปส่งเด็กๆที่เหลือไปโรงเรียนในวันนี้ เพราะเวย์ช่วงนี้ทำอะไรไม่ได้สักเท่าไหร่ด้วยแขนที่ยังเจ็บอยู่นั่นเอง

.

.

.

"พี่โซ่ ลูกเป็นยังไงบ้างครับ?" เปาถามขึ้นอย่างร้อนใจเมื่อโซ่ออกมาจากห้องตรวจ

"ไม่เป็นอะไรหรอก ไข้ธรรมดาน่ะ" โซ่ว่าออกมา ยกมือขึ้นรั้งตัวคนรักเข้ามากอดปลอบเอาไว้ ซันกับมาสต่างก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เพราะไม่มีใครไม่เป็นห่วงหรอก

"แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงเป็นไข้ได้ล่ะครับ?" เปาถามออกมาอีก

"เมื่อวานทำอะไรลูกหรือเปล่า?" โซ่ถามออกมา เปาอึ่กอั่กเล็กน้อย ก่อนจะยอมก้มหน้ารับความผิด

"เมื่อวานผมตีลูกไปน่ะครับ" เปาว่าออกมาเสียงอ่อย

"เด็กบางคนก็บอบบางเกินกว่าที่เราจะแตะต้องได้ด้วยกำลังนะเปา สำหรับมิกซ์พี่ขอยกเว้นให้คนนึงละกันถ้าคราวหน้าเราคิดจะตีลูกอีก โอเคมั้ย?" โซ่ว่าขึ้นไม่ได้คิดจะดุคนรักหรืออย่างไร เปาเงยหน้ามองคนรักน้ำตาคลอด้วยความรู้สึกผิด

"อย่าคิดมาก เราทำตามหน้าที่ ลูกทำผิดพี่ก็เห็นด้วยที่จะตี แต่ที่พี่บอกเราตรงนี้ เพราะเด็กบางคนร่างกายเขาก็อ่อนแอเกินไปไม่สามารถรับอะไรพวกนี้ได้แค่นั้นเอง" โซ่ว่าออกมา เปาพยักหน้ารับหงึ่กหงั่ก เรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนทางอารมณ์

"ให้มิกซ์ได้นอนอยู่นี่สักคืน พรุ่งนี้ก็พากลับบ้านได้แล้วล่ะ" โซ่ว่าออกมา เปาจึงค่อยเบาใจลงหน่อยเมื่อมิกซ์ไม่ได้เป็นอะไรมาก

.

.

.

"ม๊า...แง!!!" เสียงร้องไห้จ้าออกมาจากห้องผู้ป่วยพิเศษ เปาที่ออกไปเอาของมาเมื่อได้ยินเสียงลูกก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องหน้าตาตื่น

"มิกซ์!" เปาร้องเรียกลูกเสียงดังเพราะตกใจกับเสียงร้อง แต่เมื่อได้เห็นว่าพยาบาลกำลังจับเด็กน้อยฉีดยาก็รู้ทันทีว่ามิกซ์ร้องเพราะอะไร เปาเดินเข้าไปปลอบลูกชายตัวเองเอาไว้

"ไม่เจ็บครับ ไม่เจ็บ แป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย" เปาว่าออกมา มิกซ์สะอื้นในอ้อมกอดของแม่ พยาบาลเมื่อทำหน้าที่เสร็จก็เดินออกจากห้องไป ตอนนี้เปาให้ซันกับมาสไปทำงานกันแล้ว เพราะอยู่ที่นี่ใกล้มือโซ่ด้วย จึงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

"ม๊าไปไหนมาฮับ?" เด็กน้อยถามตาแดง เปายกมือขึ้นจับหน้าผากมิกซ์นิดๆ ลูกเขายังตัวร้อนอยู่เลย เปาจึงหยิบเจลลดไข้ที่ขอจากพยาบาลมาแปะไว้ที่หน้าผากมน

"ม๊าไปหาป๊าโซ่มาครับ มิกซ์รู้สึกเจ็บคอมั้ย?" เปาถามขึ้นเพื่อเช็คอาการ เด็กน้อยส่ายหน้าไปมา นี่ล่ะนะตามประสาเด็ก ป่วยยังไงก็ยังห่วงเล่นอยู่ดี มือของมิกซ์ก็ถูกพันด้วยผ้าก๊อตสีขาวมากมายเพราะกันไม่ให้เด็กน้อยดึงสายน้ำเกลือออก

"แล้วมือยังเจ็บอยู่มั้ยครับ?" เปาถามต่อพร้อมกับจับมือของมิกซ์มาดู ซึ่งตอนนี้รอยแดงจางหายไปหมดแล้ว

"ไม่เจ็บฮับ มิกซ์แข็งแรง" มิกซ์บอกพร้อมกับทำท่าแข็งแรงให้ดู เปาหัวเราะขำกับท่าทางของลูกชาย

"งั้นเด็กแข็งแรงต้องหม่ำข้าวนะครับ แล้วก็กินยา จากนั้นก็นอนพัก จะได้หายและไปโรงเรียนกับพวกพี่ๆได้" เปาว่าออกมา มิกซ์รีบพยักหน้ารับหงึ่กหงั่ก เพราะอยู่ที่นี่เขาไม่มีเพื่อนเล่นเลย เปาป้อนข้าวป้อนยาลูกและปล่อยให้มิกซ์ได้หลับพักผ่อน ผ่านไปจนถึงเย็น เหล่าลูกชายตัวแสบของพวกเขาก็มาหาหลังจากเลิกเรียน โดยมีลีโอเป็นคนไปรับและพามาหาน้อง เพราะแต่ละคนงอแงว่าจะมาหามิกซ์ให้ได้

"พี่วิน พี่เซน พี่ซาว พี่เปอร์!" มิกซ์เรียกเสียงใส เมื่อเหล่าพี่ๆเดินเข้ามาในห้อง เปาก็ได้แต่นั่งยิ้มให้กับความรักน้องของเหล่าพี่ๆ เด็กๆเกาะขอบเตียงของมิกซ์ไม่ยอมห่าง ถามนู่นถามนี่ด้วยความอยากรู้ตามประสาเด็กๆ ครอบครัวดูอบอุ่นขึ้นมาทันที ลีโอก็ซื้อข้าวมาให้คนรักของเขาด้วยและขนมเค้กของคนป่วยด้วยเช่นกัน

"พรุ่งนี้ถ้าดีขึ้นพี่โซ่ก็ให้กลับไปนอนพักได้แล้วล่ะครับ" เปาพูดบอกคนรัก ลีโอพยักหน้ารับรู้ ก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออกอีกครั้ง มาส ซันและเวย์ก็เดินเข้ามาเพราะตั้งใจมาดูลูกชายคนเล็กอยู่แล้ว โซ่เองไม่นานนักก็เข้ามาในห้องเมื่อเห็นการรวมตัวของครอบครัว กลายเป็นว่าห้องพักฟื้นพิเศษที่ใหญ่กว้างก็ดูเล็กลงถนัดตา มิกซ์นั่งกินเค้กและป้อนเหล่าพี่ๆไปด้วย เปาดีใจจริงๆที่เหล่าลูกชายของพวกเขารักกันดีแบบนี้ เพราะว่าพี่น้องบางครอบครัวก็ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ แต่เด็กๆบ้านเขาสงสัยจะรักกันมาก...หรือบางทีอาจจะมากเกินไป

"พี่โซ่ว่าลูกเราจะรักน้องกันเกินไปหรือเปล่าครับ?" เปากระซิบถามอย่างขอความคิดเห็น โซ่เองก็คอยสังเกตพฤติกรรมเด็กๆเช่นกัน

"ไม่หรอก อาจจะเป็นอาการติดน้องน่ะ เล่นกับน้องบ่อยไปอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ก็ไม่แปลกถ้าจะห่างกันไม่ได้" โซ่ว่าออกมา เปาเลยไม่ได้คิดอะไรมากเกินไป ก็หวังแค่ว่าจะเป็นเพียงอาการธรรมชาติของเหล่าเด็กๆ ไม่ใช่โรคหวงน้องน่ะนะ....

อบอุ่นป่ะล่ะ? พ่อแม่เริ่มสังเกตลูกๆตัวเองแล้วน้า...จะมีปัญหามั้ยน้อ?

​ภาคนี้มันก็จะยาวๆหน่อยนะ ผ่านไปสิบตอนเด็กๆ ก็จะค่อยโตขึ้นทีละขั้นๆนะ ใจเย็นๆเน้อ

อ่านแล้วไม่เม้นงอน......

ความคิดเห็น