ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

4.เหล่าตัวแสบ...

ชื่อตอน : 4.เหล่าตัวแสบ...

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด , SM , ดราม่า , NC แรงๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2560 12:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.เหล่าตัวแสบ...
แบบอักษร

​ตอนที่ 4


"ป๊ามาส! ช่วยมิกซ์ด้วย!" เสียงเรียกของลูกชายคนเล็กดังมาแต่ไกล พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งลงมาจากชั้นสอง

"มิกซ์อย่าวิ่ง!!" โซ่ ซัน ลีโอ เวย์ มาสต่างก็พูดขึ้นพร้อมกัน ลูกชายคนเล็กที่วิ่งลงมาก็หยุดชะงักก่อนจะเดินลงมาแบบหง๋อยๆ

"พี่ๆเค้าจะแกล้งมิกซ์อ่ะ เค้าชอบจิ้มเอวมิกซ์ มิกซ์ไม่ชอบ พอพี่ซาวจิ้ม มิกซ์ก็หยุดหัวเราะไม่ได้เลย" เด็กน้อยพูดขึ้นพร้อมกับปีนขึ้นตักมาส นั่งคร่อมทับเอาไว้ มาสก็กอดเอวลูกน้อยไว้ไม่ให้ตก

"พี่ๆเค้าแค่แหย่เล่นน่ะ ก็เราทำตัวน่าแกล้งนี่" มาสว่าออกมา มิกซ์ทำหน้ายู่ กอดคอมาสเอาไว้แน่นเมื่อเห็นเหล่าๆพี่เดินลงมา

"วันนี้คงต้องพาเด็กๆไปด้วยแล้วล่ะ เปาไม่สบายแบบนี้กูไม่อยากให้ลูกอยู่บ้าน แนะนำให้พกไปทำงานด้วย" ซันว่าขึ้น เพราะเปายังนอนซมอยู่ แม้จะดีขึ้นมากแล้วแต่ก็ยังไม่หายดี

"ซาว วันนี้ไปโรงพยาบาลกับป๊าละกันนะครับ" โซ่ก้มตัวลงบอกลูกชาย ซาวทำหน้าไม่ค่อยอยากไปสักเท่าไหร่

"วิน วันนี้ป๊าจะพาออกไปข้างนอกนะ" เวย์หันมาบอกลูกตัวเอง แม้ว่าแขนจะเจ็บแต่ก็ยังมีลูกน้องของเขาที่จะมาขับรถให้ วินหันหน้าไปมองมิกซ์

"แล้วน้องล่ะฮับ? มิกซ์ไม่ไปด้วยหรอ?" วินถามขึ้น เหล่าพี่ชายทั้งหลายต่างก็อยากให้น้องไปกับตัวเองทั้งนั้น แต่ครั้งนี้มิกซ์กอดคอมาสไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"วันนี้น้องจะไปกับป๊ามาสครับ" มาสว่าออกมาลูบหัวมิกซ์แผ่วเบา เหล่าพี่ๆทำหน้าหง๋อยกันไปตามๆกัน ลีโอส่ายหน้านิดๆ เขาจะให้เหล่าลูกชายตัวติดกันเกินไปก็คงไม่ได้ ต้องจับแยกออกจากกันบ้าง

"ลิปเปอร์ ไปเอากระเป๋ามาครับ ป๊าจะไปแล้ว" ลีโอพูดบอก ลิปเปอร์ทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อหยิบกระเป๋าติดตัวของตัวเองลงมา 

"แล้วใครจะดูแลเปา?" ลีโอถามขึ้นอย่างสงสัย

"ให้นอนพักไปก่อน เดี๋ยวกูจะกลับมาดูเองเป็น เพราะแค่ไปสอนพิเศษไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมา" ซันตอบกลับ ลีโอจึงพยักหน้ารับ เมื่อลิปเปอร์เดินลงมาก็พาลูกชายตัวเองไปขึ้นรถเพื่อตรงไปบริษัททันที คนอื่นๆต่างก็แยกกันไปทำงานพร้อมลูกชายตัวน้อย หวังว่าช่วงนี้คนรักของเขาจะมีเวลาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

.

.

.

มหาลัย


ซันพาเซนเดินเข้าไปในตัวอาคาร เด็กน้อยเป้กระเป๋าที่พกของเล่นและของจำเป็นของตัวเองมาด้วย ทันทีที่เดินตามผู้เป็นพ่อเข้าไปในห้องเรียน ก็เจอกับสายตาของเหล่านักศึกษาทั้งหลายที่หันมามองเด็กน้อยหน้าตาดีเดินตามอาจารย์ของพวกเขาเข้ามา

"อาจารย์ซัน น้องชายหรอคะ?" นักศึกษาภาคพิเศษถามขึ้นอย่างสงสัย ซันหันไปมองหน้าเซนนิดๆ

"ลูกชายอาจารย์น่ะ" ซันว่าออกมา เหล่านักศึกษาอึ้งกันไปตามๆกัน ไม่คิดว่าอาจารย์ที่พวกเขาปลาบปลื้มจะมีครอบครัวแล้ว แถมยังมีลูกชายหน้าตาดีอีกด้วย กินแห้วกันไปตามๆกัน

"น่ารักจังเลยนะคะ" เหล่านักศึกษาเดินเข้ามารุมเซน บางคนก็หยิกแก้มอย่างหมั่นเขี้ยว บางคนก็ขยี้หัวจนฟู บางคนหอมแก้มเลยก็มี จนตอนนี้เซนเริ่มทำตัวไม่ถูก 

"อ่ะ ป้าครับ อย่ามาจับผมนะ" เซนว่าออกมาอย่างไม่ค่อยชอบใจ

"ป้าที่ไหนกันล่ะคะ เรียกพี่สิ แล้วจะให้ขนมกินนะ" เหล่านักศึกษาสาวว่าออกมา เหมือนวัวแก่จ้องจะกินหญ้าอ่อนยังไงยังงั้น เซนหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นพ่อทันที ซันก็ได้แต่ยิ้มขำ ดีใจที่มีแต่คนเอ็นดูลูกชายของเขา ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าเซนไม่ชอบให้ผู้หญิงพวกนี้มาแตะต้องตัวเขาแบบนี้!!!

.

.

.

บริษัทของลีโอ


"ลิปเปอร์ ไหว้อาซีหรือยังครับ?" ลีโอถามขึ้นหลังจากพาลูกชายเข้ามาที่บริษัท ลิปเปอร์หันไปมองเลขาหนุ่มของพ่อตนเอง ก่อนจะยกมือไหว้อย่างมีมารยาท สร้างความเอ็นดูให้ผู้ใหญ่อย่างมาก

"คุณหนูจะทานโอวัลตินมั้ยครับ?" ซีก้มตัวลงถามเจ้านายน้อยอย่างเอาใจ ลิปเปอร์พยักหน้ารับหงึกหงัก เป็นเด็กที่ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่แต่ซีก็ไม่ถือสาอะไร

"เอาเอกสารที่ต้องเซ็นเข้ามาให้ฉันเลยละกันนะซี ถ้าไม่มีอะไรสำคัญวันนี้จะกลับบ้านเร็วหน่อย เปาไม่ค่อยสบาย" ลีโอบอกออกมา ซีก้มหน้ารับ ลีโอจึงพาลิปเปอร์เข้าไปในห้องของเขา จับเจ้าตัวเล็กให้นั่งเล่นอยู่ที่โซฟา ส่งแท็บเล็ตให้หนึ่งเครื่อง

"ดูการ์ตูนมั้ยครับ?" ลีโอถามลูกชายของตน ลิปเปอร์หันไปมองหน้าพ่อนิดๆ 

"ผมไม่ใช่เด็กนะฮับ" เด็กน้อยบอกเสียงขุ่น ลีโอยิ้มขำ ไม่เด็กตรงไหนตัวแค่นี้เอง

"งั้นอยากดูอะไรตามใจเราเลยละกัน" ลีโอว่าออกมา ประจวบกับซีที่ถือถาดกาแฟและโอวัลติน มีจานคุกกี้ให้ลิปเปอร์ด้วย ลีโอนั่งคุยงานกับซีถึงสิ่งที่ต้องทำ ลิปเปอร์ก็นั่งเล่นอะไรเงียบๆคนเดียว สักพักใหญ่ลีโอก็สั่งให้เรียกหัวหน้าแผนกต่างๆมาประชุม

"ลิปเปอร์ครับ นั่งอยู่นี่ก่อนนะครับ ป๊าต้องเข้าประชุม ห้ามออกไปไหนนะครับ ถ้ามีอะไรให้ไปบอกอาซีด้านหน้าห้องนะครับ" ลีโอบอกลูกชายตัวเอง ทำท่าจะจะหอมแก้มใส แต่ลิปเปอร์ยกมือขึ้นดันหน้าพ่อตัวเองเอาไว้

"ขอหอมเพิ่มพลังหน่อยไม่ได้หรือไง?" ลีโอถามออกมา ลิปเปอร์ส่ายหน้าอย่างไม่ยอม

"ไม่ให้หอม มิกซ์หอมได้คนเดียว" ลิปเปอร์ว่าออกมา ลีโอเพยิดคิ้วขึ้นนิดๆ ก่อนจะหัวเราะขำ

"หวงแม้กระทั่งแก้มกับป๊าหรอเรา งั้นเปลี่ยนเป็นหอมแก้มป๊าแทนละกัน มาม๊า" ลีโอว่าพร้อมกับยื่นหน้าให้ลูกชาย ลิปเปอร์มองตาแป๋วไม่ได้คิดจะหอมแต่อย่างใด ลีโอคอตกนิดๆเมื่อทำยังไงลูกชายตัวดีของเขาก็ไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยสักนิด

"ผมให้ป๊าหอมก็ได้ แค่ข้างเดียวนะฮับ อีกข้างผมจะเก็บให้มิกซ์" ลิปเปอร์ว่าออกมาเสียงแจ๋ว ลีโอกระตุกยิ้ม ก่อนจะกดจมูกโด่งลงบนแก้มลูกชายฟอดใหญ่ ใครจะว่าเขาเห่อลูกก็ไม่เถียงหรอกเพราะเขาเห่อจริงๆ หลังจากหอมเสร็จลีโอก็เดินออกจากห้องไป เด็กน้อยนั่งมองหน้าจอแท็บเล็ตสักพักก็เกิดอาการเบื่อ ตอนนี้ภายในห้องมีแต่เขาคนเดียว ลิปเปอร์ลงจากโซฟาแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงานของพ่อตัวเอง ปีนขึ้นไปเหยียบบนเก้าอี้ผู้บริหารตัวโต นั่งประจำราวกับตัวเองเป็นผู้บริหารซะเอง ลิปเปอร์นั่งดูนู่นดูนี่บนโต๊ะของลีโอ มีกรอบรูปถ่ายลีโอและเปาวางอยู่บนโต๊ะ เอกสารมากมายเรียงรายเต็มไปหมด ลิปเปอร์หยิบปากกาที่มีลงมือเขียนบางอย่างใส่กระดาษพวกนั้น

//ป่ะป๊าทำงานหนัก เราต้องช่วยป่ะป๊าบ้าง ลิปเปอร์คิดในใจและเริ่มเขียนบางอย่างยิกๆลงในกระดาษที่แสนสำคัญพวกนั้น และคาดว่ากว่าที่ลีโอจะรู้ตัว บริษัทของเขาครึ่งนึงอาจจะตกไปอยู่ที่ลูกชายวัยห้าขวบแล้วก็เป็นได้

.

.

.

 โรงพยาบาล


"คุณหมอสวัสดีค่ะ"

"คุณหมอสวัสดีครับ"

ตลอดทางเดินที่โซ่และซาวเดินเข้ามา ซาวยังไม่เห็นใครที่ไม่ยกมือไหว้พ่อของตนเลย ซาวเดินตามพ่อของตัวเอง หน้ามุ่ยนิดๆ เพราะรู้สึกไม่ชอบโรงพยาบาลอย่างแรง ทั้งกลิ่นยา ทั้งคนที่มาต่างก็ไม่มีใครแสดงสีหน้ามีความสุขสักคน มันจึงเป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่ซาวอยากจะเพิ่มลงแบล็คลิสของตนซะจริง

"วันนี้พาลูกชายมาด้วยหรอคะ?" พยาบาลถามขึ้น โซ่หันไปยิ้มให้นิดๆ

"ยกมือไหว้ผู้ใหญ่หรือยังครับซาว?" โซ่ถามลูกชายตัวเอง ซาวยกมือไหว้ตามที่โซ่บอก

"น่ารักจังเลยนะคะ เหมือนแม่เขาไม่มีผิดเลย" พยาบาลพูดขึ้นเพราะคนที่นี่ก็รู้จักเปากันเป็นอย่างดี 

"โตขึ้นจะต้องเป็นเหมือนคุณหมอแน่เลย" พยาบาลบอกออกมาอีก โซ่ก็ยิ้มรับ เขาก็หวังว่าซาวโตขึ้นจะเป็นหมอเพื่อที่จะรับหน้าโรงพยาบาลต่อจากเขาอยู่แล้ว ซึ่งหารู้ไม่ว่าในความคิดของซาวนั้นอาชีพหมอในตอนนี้เป็นอาชีพที่เขาจะไม่แตะต้องเลยเป็อันดับแรก

"เข้าไปในห้องกันเถอะ" โซ่จูงมือลูกชายเข้าไปในห้องทำงานของตน

"นั่งเล่นอยู่ในนี้ก่อนนะครับ ป๊าต้องไปตรวจคนไข้ หรือเราจะไปตรวจกับป๊าด้วย?" โซ่ถามขึ้น ซาวรีบส่ายหน้าดิ๊ก

"ไม่ฮับ ผมจะอยู่ที่นี่" ซาวว่าออกมา โซ่ยิ้มนิดๆ ก่อนจะสวมเสื้อกราวและเดินไปนอกห้อง เด็กน้อยนั่งบนโต๊ะทำงานของพ่อตัวเอง แกว่งเท้าเล่นไปมาอย่างเบื่อๆ กลิ่นยาพวกนี้ล่ะเขาไม่ชอบจริงๆ ได้กลิ่นแล้วมึนหัวไปหมด ในที่สุดเด็กน้อยก็หลับคอพักคาเก้าอี้ของโซ่ไปเลย โซ่ใช้เวลาตรวจคนไข้อยู่สักพักใหญ่ ก็เดินกลับเข้ามาในห้อง

"ขิง ผมฝากซื้อนมสดเย็น กับเค้กให้ลูกชายหน่อยสิ" โซ่พูดกับพยาบาลหน้าห้อง

"ได้ค่ะ คุณหมอจะรับกาแฟด้วยมั้ยคะ?" พยาบาลถามกลับ โซ่ทำหน้าคิดนิดนึง

"เอามาให้ผมสักแก้วก็ดีครับ ขอบคุณ" โซ่บอกแล้วเดินเข้าห้องไป เมื่อเปิดประตูออกก็เห็นลูกชายตัวน้อยของเขานั่งหลับคอพับอยู่บนเก้าอี้ ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง

"ทำไมมานั่งหลับแบบนี้ได้ล่ะห๊ะ?" โซ่พึมพำออกมา ก่อนจะช้อนตัวอุ้มลูกชายขึ้นเพื่อจะพาไปนอนที่เตียงดีๆ

"อืมมมม มิกซ์ หม่ำหน่อย....." เสียงละเมอของลูกชายตัวน้อยทำให้โซ่ขมวดคิ้วนิดๆ

"นี่ตัวติดกันถึงขนาดเก็บไปฝันเลยหรือไง?" โซ่พึมพำออกมา วางลูกชายให้ลงนอนดีๆ จับผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้ มันเป็นเตียงคนไข้แต่ก็พอจะใช้นอนก่อนได้น่ะนะ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


บริษัทสินเชื่อเงินแห่งหนึ่ง


วันนี้เวย์มาดูบริษัทใหม่ที่เขากำลังจะเปิดตัวในอีกไม่ช้า เพราะคำขอร้องของคนรักที่ให้ถอนตัวออกจากวงการมืดทำให้เขานั้นตั้งใจไว้แล้วว่าจะค่อยๆก้าวออกมา บริษัทแห่งนี้ขึ้นทะเบียนอย่างถูกกฏหมาย เขาจะปรับปรุงตัวเองเพื่อให้เป็นคนรักที่ดีและพ่อที่น่าเคารพมากขึ้น

"วินครับ อย่าไปวิ่งซนที่ไหนเข้าใจมั้ย ช่างเขายังเก็บงานไม่เสร็จ อาจไปเหยียบพวกตะปูหรืออะไรได้" เวย์ก้มตัวบอกลูกชายตัวเล็กที่ทำหน้าบึ้งตั้งแต่ออกจากบ้านมา เหตุผลคืออะไรน่ะหรอ? เพราะน้องชายคนเล็กไม่ได้มาด้วยไงล่ะ

"ป๊าจะกลับบ้านตอนไหน?" วินถามอย่างสงสัย

"ถ้าพูดไม่มีครับ ป่ะป๊าไม่ตอบนะครับ" เวย์ว่าออกมา วินหน้ามุ่ยนิดๆ

"ป๊าจะกลับบ้านตอนไหนฮับ?" วินถามใหม่ เวย์กระตุกยิ้มอย่างพอใจ

"เพิ่งจะมาถึงเองนะครับ ทำไมถึงอยากกลับบ้านแล้วล่ะ?"

"วินอยากเล่นกับน้อง..." เด็กน้อยบอกเสียงหง๋อย เวย์ยิ้มให้กับความติดน้องของวิน

"เดี๋ยวเสร็จงานแล้วป๊าจะรีบพากลับนะครับ" เวย์ว่าออกมา วินยอมพยักหน้ารับหงึกหงัก เวย์ปล่อยให้วินเล่นอยู่ข้างนอก เพราะตนต้องเข้าไปตรวจดูงานภายใน มีลูกน้องของเวย์คอยดูแลวินอยู่ไม่ห่าง

"นี่ลุงๆ" วินพูดขึ้นหลังจากหันซ้ายหันขวา ไม่มีของเล่นอะไรให้เขาเล่นเลยสักนิด

"ครับคุณหนู?" ชายชุดดำคนหนึ่งก้มตัวลงมาหาวิน

"มาเล่นตำรวจจับโจรกัน" วินบอกเสียงใส ลูกน้องของเวย์ทำหน้าซีดกันนิดๆ

"เอ่อ....ผมว่าเล่นอย่างอื่นดีกว่านะครับคุณหนู เล่นตำรวจจับโจรมันทำให้พวกผม.....รู้สึกเสียวสันหลังกันนิดๆ" ลูกน้องของเวย์บอกกลับ วินฮึดฮัดเล็กน้อย

"งั้นมาเล่นซ่อนหากัน" วินว่าออกมาอีก

"ไม่ดีมั้งครับ สถานที่ยังไม่ได้เก็บรายละเอียด ผมกลัวคุณหนูจะเผลอไปเหยียบพวกเศษอะไรเข้า จะบาดเจ็บเอานะครับ" คำตอบของลูกน้องเวย์เริ่มทำให้วินหงุดหงิด เด็กน้อยยกแขนขึ้นกอดอกมองอย่างไม่พอใจนัก

"นู่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ งั้นมาเล่นตีเมือง ลุงต้องเป็นม้าให้ผม ผมจะเป็นพระราชา" วินบอกอย่างผู้เหนือกว่า ลูกน้องของเวย์หันไปมองหน้ากันนิดๆ ก่อนจะยอมเล่นตามเจ้านายน้อยแสนซนของพวกเขา ก้มตัวลงคุกเข่า สถานที่ก็เป็นด้านหน้าตึก ยังมีรถสวนไปมาอยู่บ้างแต่ไม่มากนึก ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนมองมาที่พวกเขาเหมือนตัวตลก 

"นั่งคุกเข่าลง!" วินชี้นิ้วสั่งขึ้น ลูกน้องของเวย์สองคนหันไปมองหน้ากันและนั่งคุกเข่าลง สองมือยันกับพื้นไว้

"ไหนขอมือหน่อยสิ!" วินว่าขึ้นพร้อมกับแบมือมาตรงหน้า ลูกน้องเวย์ก็วางมือไว้บนมือเด็กน้อยอย่างง่ายดาย

"ดีมาก" วินว่าอย่าพอใจ

"ม้าหรือหมากันแน่ครับ?" ลูกน้องของเวย์ว่าขึ้น เด็กน้อยจ้องหน้าเขม็ง

"เป็นม้าไม่มีสิทธิ์พูดนะ!" วินว่าเสียงดัง ลูกน้องของเวย์เงียบปากกันทันที วินปีนขึ้นหลังของลูกน้องเวย์ ก่อนจะใช้มือตีบั้นท้ายของลูกน้องเวย์ดังเพียะ ลูกน้องของเวย์มีสะดุ้งกันนิดๆ

"เดินหน้าได้!!!"  //เจ้านายมาช่วยพวกผมด้วย T^T (คำขอร้องในใจของลูกน้องเวย์)

.

.

.

สตูดิโอแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง มาสอุ้มมิกซ์เข้ามาในร้าน พนักงานในร้านของมาสก็รีบเข้ามาช่วยถือของให้ทันที

"วันนี้มีคิวถ่ายกี่คิวอ่ะพี่บี" มาสถามขึ้น บีพนักงานผู้ช่วยในร้านของเขา เขามีพนักงานอยู่สองสามคน ทั้งช่วยแต่งหน้าแต่งตัว เรื่องชุดต่างๆก็มีให้เช่ายืม 

"วันนี้มีแค่สองคิวจ้ะ พรีเวดดิ้งทั้งคู่ ลูกค้ามาแล้วนะตอนนี้ให้นิดพาไปแต่งตัวอยู่" บีว่าออกมา รับของจากมือของมาสไปเก็บ มาสปล่อยเจ้าตัวเล็กลงให้ได้เดินเอง

"นั่งเล่นอยู่ที่หน้าร้านกับพี่บีก่อนนะมิกซ์ ป๊าต้องเข้าไปทำงาน ห้ามออกไปไหนนะครับ วันนี้เสร็จงานเร็ว แล้วป๊าจะพาแวะซื้อเค้กตอนกลับ" มาสว่าออกมา มิกซ์ยิ้มร่า

"เย้ๆ เค้กๆ มิกซ์จะหม่ำเค้ก มิกซ์จะเอาไปฝากพี่ๆด้วย" เด็กน้อยชูมือขึ้นเย้อย่างดีใจ มาสหอมแก้มใสไปหนึ่งฟอด มิกซ์ทำหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที มาสเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ ป๊าหอมไม่ได้หรอ?" มาสถามขึ้น มิกซ์ส่ายหน้าไปมา

"เปล่าฮับ แต่มิกซ์เจ็บแก้มหมดแย้ว เมื่อเช้าพี่ซาวก็หอม พี่ลิปเปอร์ก็ฟัด พี่เซนก็หยิก พี่วินจับดึงเลย มิกซ์เจ็บ..." เด็กน้อยบอกพร้อมทำปากยื่นออกมา มาสยกมือขึ้นขยี้หัวลูกชายอย่างเอ็นดู

"ก็แก้มมิกซ์น่าหอมนี่ครับ ทำตัวน่ารัก ใครๆก็ต้องรัก" มาสบอกลูกชายตัวเอง มิกซ์มองหน้าผู้เป็นพ่อตาแป๋ว

"แล้วถ้ามิกซ์ทำตัวไม่น่ารัก ป่ะป๊าก็จะไม่รักมิกซ์เหย๋อฮับ?" มิกซ์ถามออกมา มาสยิ้มให้กับความใสซื่อของเด็กน้อยตรงหน้า

"รักสิครับ แต่ก็ไม่ควรทำตัวไม่น่ารักนะครับเข้าใจมั้ย?" มาสบอกพร้อมกับจูบซับหัวทุยของมิกซ์ แล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนโซฟา ซึ่งหน้าร้านก็จะมีบีคอยประจำเพื่อต้อนรับลูกค้าอยู่แล้ว จะได้ให้ช่วยดูแลลูกชายของตนด้วย 

"น้องมิกซ์ทานขนมมั้ยคะ?" บีถามเด็กน้อยอย่างเอาใจ เด็กน้อยรีบพยักหน้ารับหงึกหงัก มาสก็เข้าไปถ่ายคิวงานในห้องสตู เด็กน้อยนั่งกินขนมเงียบๆ บีก็นั่งทำงานตัดต่อรูปที่ลูกค้าสั่งไว้ไปด้วย มิกซ์มองไปยังนอกกระจกอยู่ตลอดเวลา ทั้งรถทั้งคนเดินผ่านไปมาเยอะแยะไปหมด จนกระทั่งตากลมเห็นใครบางคนกำลังจะเดินผ่านหน้าร้านไป เด็กน้อยก็รีบลุกลี้ลุกลนลงจากโซฟาแล้ววิ่งไปที่หน้าร้านทันที

"อ่ะ น้องมิกซ์!!!" เสียงของบี ทำให้มาสที่กำลังเช็กกล้องอยู่ในห้องภายในชะงักไปนิด ร่างสูงรีบวิ่งออกมา ประจวบกับบีที่กำลังจะวิ่งตามมิกซ์ออกไป มาสเห็นหลังไวๆของลูกชายก็รีบวิ่งตามไปทันที บีก็วิ่งตามไปด้วยเช่นกัน

"พี่ยู!!!" เสียงเล็กที่เรียกขึ้นทำให้ยูที่เดินตามยุนอยู่ชะงักไปนิด ก่อนจะกระตุกมือผู้เป็นพ่อให้หยุด ยุนหันมามองตามเสียงเรียกชื่อของลูกชายเขา เห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักกำลังวิ่งเตาะแตะมาทางนี้

"มิกซ์...." ยูเรียกชื่อคนตรงหน้า มิกซ์หอบเล็กน้อย ยุนมองลูกตัวเองและเด็กน้อยอีกคนสลับไปมา

"มิกซ์!!!" มาสรีบวิ่งมาจับแขนลูกชายของตนเองไว้ เพราะกลัวว่าจะวิ่งซนหายไปไหน 

"ลูกหรอครับ?" ยุนถามขึ้นเพราะว่าจำหน้ามาสได้ วันนี้เขามีนัดคุยกับลูกค้า แต่เนื่องจากยูอยากออกมาด้วย เขาที่ตามใจลูกอยู่แล้วจึงพามา กำลังจะเดินไปที่ร้านอาหารใกล้ๆนี้เองเพราะรถติดจึงไม่สามารถมาหาที่จอดใกล้ๆแถบนี้ได้เลย

"ครับ ลูกชายคนเล็ก มิกซ์ครับ วิ่งออกมาจากร้านแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ ไม่น่ารักเลย" มาสพูดดุออกมา มิกซ์หน้าจ๋อยลงทันที

"มิกซ์...มิกซ์แค่อยากเล่นกับพี่ยู" มิกซ์พูดบอก มาสถอนหายใจนิดๆ ยูก็มองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ ยุนก้มมองลูกชายของตัวเองนิดๆ

"รู้จักมั้ยครับยู?" ยุนถามขึ้น ยูเงยหน้ามองพ่อตัวเอง

"ครับ รู้จัก ป๊าโยก็รู้จักครับ" ยูพูดออกมา ยุนยิ้มนิดๆ โยตะต้องรู้จักอยู่แล้วเพราะรายนั้นชอบแกล้งครอบครัวนี้จะตายไป

"จะอยู่เล่นกับน้องก่อนมั้ยล่ะ? ป๊าไปคุยงานสักแป๊บแล้วจะกลับมารับ" ยุนถามขึ้น ยูทำหน้าลังเลนิดๆ มิกซ์มองยูตาแป๋ว เหมือนแมวน้อยอ้อนทำให้ยูตัดสินใจได้ทันที

"ก็ได้ครับ" ยูว่าออกมา ปล่อยมือพ่อตัวเองเดินเข้าไปจับมือมิกซ์เอาไว้

"งั้นรบกวนฝากไว้ด้วยนะครับ แล้วผมจะมารับเค้าอีกที" ยุนพูดบอก ไม่มีลูกไปด้วยก็ถือเป็นเรื่องดี อาจจะทำให้การคุยงานเร็วขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอก ทางนี้ก็ต้องรบกวนด้วยเหมือนกัน ร้านอยู่ตรงหัวมุมนะเผื่อมารับจะได้หาเจอ" มาสว่าออกมา เพราะถ้ายูไม่อยู่ ไม่รู้ว่าจอมเอาแต่ใจของเขาจะงอแงอะไรอีก ยูเดินกลับมาที่ร้านพร้อมมิกซ์กับมาส บีที่เห็นว่าเด็กน้อยปลอดภัยดีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก มาสให้บีโทรสั่งข้าวมาส่งเพื่อให้ทั้งสองคนได้ทาน และตัวเองก็เข้าไปทำงานต่อ

"อาย่อยจัง" มิกซ์ว่าออกมา เคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย

"อย่าพูดตอนกินสิ เดี๋ยวข้าวก็ติดคอหรอก" ยูดุออกมา มิกซ์หุบปากทันทีไม่พูดอะไรอีก ยูพอใจนิดๆที่เด็กน้อยเชื่อฟังเขา

"กินเลอะเทอะ" ยูว่าขึ้นพร้อมกับหยิบเม็ดข้าวออกจากข้างแก้มให้มิกซ์ มิกซ์ยิ้มร่าไม่ค่อยสะทกสะท้านกับคำว่าของยู มาสทำงานเสร็จได้เร็วขึ้นเยอะเมื่อมียูมาอยู่กับมิกซ์และช่วยดูแลคนตัวเล็ก เมื่อร่างสูงออกมาจากห้องสตูก็พบว่ามิกซ์กับยูนั่งหลับหัวชนกันไปเรียบร้อยแล้ว ช่างเป็นภาพที่น่ารักจนมาสอดไม่ได้ที่จะหยิบกล้องขึ้นมาเก็บภาพนี้ไว้จริงๆ

"หึหึ ความน่ารักนี่ได้แม่มาเต็มๆเลยนะเจ้าตัวแสบ" มาสว่าพึมพำออกมา ไม่ได้คิดจะปลุกทั้งคู่ ปล่อยให้ได้นอนไปก่อนจนกว่ามาสจะตัดต่อภาพเสร็จอีกและรอยุนไปในตัวด้วย

"รูปนี้จะให้ล้างออกมาด้วยหรือเปล่ามาส?" บีถามขึ้นเมื่อเช็ครูปจากกล้องแล้วเจอรูปสองคนเด็กน้อยหลับหัวชนกันอยู่

"ปริ้นให้สักสองใบก็ได้ครับ เด็กๆเขาน่าจะชอบ" มาสบอกออกมาแล้วหันหน้าไปทำงานต่อ จนกระทั่งเวลาผ่านไปได้สักพัก ยุนก็มารับยูกลับบ้านพร้อมกัน ทำให้เด็กน้อยลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งสองคน

"อื้ออออ ป่ะป๊า......มิกซ์ง่วง" มิกซ์บอกอย่างงอแง มาสเข้ามาอุ้มตัวมิกซ์ขึ้น เด็กน้อยก็หลับคาไหล่ของมาสต่อทันที ยูนั้นตื่นเรียบร้อยแล้วและกำลังจะกลับ

"ขอบคุณที่ดูแลยูให้นะครับ" ยุนพูดบอกอย่างสุภาพ มาสทำแค่ยิ้มรับเท่านั้น ก่อนจะนึกบางอย่างออก เดินไปหยิบรูปที่บีวางไว้ให้มาส่งให้ยู ยูรับมาดูก่อนจะอึ้งไปนิด

"เป็นภาพน่ารักเลยถ่ายเอาไว้ ถ้าไม่ชอบจะไม่เก็บไว้ก็ไม่ได้ว่านะ" มาสว่าออกมา ยูนิ่งเงียบแต่หูนั้นแดงก่ำด้วยความอาย เด็กน้อยถือรูปไว้แน่นไม่ได้คิดจะส่งคืนหรือทิ้ง ทำไมเขาจะต้องทิ้งด้วยล่ะ ไม่ได้เสียหายอะไรซะหน่อย

"ต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ" ยุนพูดบอกก้มหัวให้มาสนิดๆ มาสก็ก้มหัวให้กลับ มือทั้งสองข้างก็อุ้มมิกซ์ที่หลับอยู่เอาไว้ตลอด ยูเดินออกจากร้านตามพ่อไป แต่สายตาก็หันกลับมามองมิกซ์นิดๆ ถ้าเหล่าพี่ๆของมิกซ์อยู่ ยูคงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้มิกซ์แน่ๆ

.

.

.

กลับมาที่เวย์


"ช่วยแก้ตามแบบที่ผมบอกให้ด้วยนะ" เวย์บอกช่างของเขาอยู่ และเดินออกมานอกบริษัท ทันทีที่ก้าวพ้นตึกเสียงเจี๊ยวจ้าวของลูกชายเขาและลูกเสียงโหยหวนของลูกน้องก็ดังออกมาทันที ภาพที่เห็นคือวินกำลังขี่หลังลูกน้องของเขาแถมยังเอามือตีก้นเหมือนให้ขยับเดินไปในทิศทางที่ตัวเองบอก มืออีกข้างก็ดึงผมราวกับกำลังขี่ม้าอยู่

"วินครับ ทำอะไรอยู่ครับ?" เวย์ถามอย่างสงสัย วินหันมามองหน้าพ่อตัวเองพร้อมกับยิ้มร่า

"เล่นขี้ม้าอยู่ฮับ" วินว่าออกมาน้ำเสียงสนุก เวย์ถอนหายใจออกมานิดๆ เมื่อเหล่าลูกน้องของเขาหันหน้ามามองอย่างขอความช่วยเหลือ

"วินครับ กลับบ้านกันเถอะ" เวย์พูดขึ้น วินหันมามองนิดๆ ก่อนจะยอมลงจากหลังเดินไปนั่งยองๆที่พุ่มหญ้าข้างทางอยู่สักพักก็เดินกลับมาพร้อมกับวางหญ้าพวกนั้นไว้ตรงหน้าเหล่าลูกน้องพ่อตนเอง

"ม้า ต้องกินหญ้า เพราะฉะนั้นวินจะรอม้ากินหญ้าก่อน แล้ววินจะกลับ" วินว่าออกมา พร้อมกับนั่งจ้องลูกน้องของเวย์เขม็ง ลูกน้องของเวย์น้ำตาแทบไหลพรากกันเลยทีเดียวเมื่อเจอฤทธิ์ของคุณหนูจอมแสบ

"ถ้ากลับช้า น้องงอนใส่ ป๊าไม่รู้ด้วยนะ" เวย์ว่าออกมา พยายามช่วยเหล่าลูกน้องของตนเองเต็มที่ วินเมื่อนึกถึงมิกซ์ก็รีบเข้ามาดึงแขนเวย์ที่ไม่ได้เจ็บไปที่รถทันที

"กลับบ้านๆ เย้ๆ" เด็กน้อยส่งเสียงร้อยดีใจออกมา ลืมพวกลูกน้องของเวย์ไปทันที เวย์ก็พาวินกลับบ้านและคิดว่าบางทีเหล่าลูกน้องอาจจะกลัวลูกชายเขามากกว่าเขาซะแล้วล่ะ

ก็จัดกันไปแบบแสบๆ ตอนนี้น้องเปาเราไม่มีบทเลย ฮ่าๆ เดี๋ยวมาๆ ไม่หายๆ

อ่านแล้ว เม้นๆให้ด้วยนะ เม้นเถอะอยากอ่าน

ความคิดเห็น