ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

3.ลูกผมใครก็ห้ามแตะ...!

ชื่อตอน : 3.ลูกผมใครก็ห้ามแตะ...!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2560 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3.ลูกผมใครก็ห้ามแตะ...!
แบบอักษร

ตอนที่ 3


"พี่โซ่ว่าอะไรนะครับ?" เปาถามขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นมานั่งพรวดพราดจนเผลอหน้ามืดกระทันหัน โซ่รีบเข้ามาประครองคนรักให้นอนลงดั่งเดิม มาสก็ยืนอยู่ข้างโซ่หลังจากรู้ข่าวจากซันว่ามิกซ์หายตัวไป ทุกคนต่างก็นั่งกันไม่ติด เปาที่นอนให้น้ำเกลืออยู่แทบจะช็อคเมื่อรู้ว่าลูกชายคนเล็กถูกลักพาตัวไป ตอนนี้เขาอยู่นิ่งไม่ได้แล้ว แม้ว่าร่างกายกำลังไข้ขึ้นเลยก็ตามที

"ไอ้เวย์กำลังไปจัดการ เปานอนพักก่อนนะ" โซ่พูดบอกเพราะส่งข่าวให้เวย์รู้แล้ว และฝ่ายนั้นกำลังไปตามตัวของคนที่น่าจะทำ ส่วนลีโอก็กำลังจะกลับบ้านไปดูแลเด็กๆที่เหลือแทนซัน เพราะซันก็จะไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเช่นกัน

"ไม่ครับ ให้ผมอยู่นิ่งๆผมทำไม่ได้ พี่โซ่พาผมไปหาลูกที" เปาว่าออกมา น้ำตาคลอเบ้าในใจกระวนกระวายไปหมด

"พี่เปา...แต่ร่างกายพี่ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ" มาสว่าออกมาอย่างเป็นห่วง เปาส่ายหน้าไปมายังไงก็จะไปให้ได้ โซ่กับมาสหันไปมองหน้ากัน

"งั้นพี่ขอฉีดยาให้เราอีกเข็มก่อน แล้วเราค่อยไปตามหาลูกด้วยกันโอเคมั้ย?" โซ่ว่าอย่างต่อรอง เปาพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไรมาก โซ่เดินออกไปนอกห้องสักแป๊บ ก่อนจะกลับมาพร้อมเข็มฉีดยาอันเล็ก โซ่มองหน้ามาสนิดๆอย่างรู้กัน ร่างสูงฉีดยาเข้าสายน้ำเกลือ ปล่อยสักพัก เปาก็เริ่มตาปรือ

"อือออ พี่โซ่ พี่ฉีดยาอะไรให้ผม?" เปาถามออกมาตากลมแทบจะลืมไม่ขึ้น

"แค่ยาลดไข้น่ะ" โซ่บอกเสียงอ่อน ยกมือขึ้นลูบหัวเปาอย่างแผ่วเบา มันยิ่งทำให้ร่างบางเคลิ้มจนในที่สุดก็หลับลงไป

"จะหลับยาวเลยใช่มั้ยพี่?" มาสถามออกมา โซ่ถอนหายใจนิดๆ

"ก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน หวังว่าไข้จะไม่ขึ้นจนอีกด้านนึงตื่นขึ้นมาก่อน ไม่งั้นแค่ยานอนหลับก็เอาไม่อยู่หรอก ขอโทษนะเปา" โซ่พูดกับมาสก่อนจะบอกขอโทษคนรักอย่างรู้สึกผิด แต่เขาอยากให้เปาได้พักผ่อน และไม่อยากให้ไปเสี่ยงอันตรายอีกแล้ว เรื่องนี้พวกเขาจะไปจัดการกันเอง

"ไอ้มาส เฝ้าเปาไว้ให้ดี เดี๋ยวกูจะส่งข่าวมาให้รู้" โซ่พูดบอก มาสหน้าหงิกนิดๆ เพราะอยากจะไปรับมิกซ์กลับมา แต่คนรักเขาก็ห่วงจนไม่อยากปล่อบไว้อีกเหมือนกัน

.

.

.

"อื้ออออ!!" มิกซ์ร้องอู้อี้ออกมาผ่านผ้าปิดปากที่แสนจะสกปรก เนื้อตัวของเด็กน้อยตอนนี้มอมแมมไปด้วยฝุ่นที่เปื้อนกับพื้น สองมือและเท้าถูกมัดเข้าด้วยกัน มิกซ์มองไปรอบๆอย่างหวาดกลัว ข้างกายมียูที่ยังนอนสลบอยู่ มิกซ์พยายามเอาไหล่ดันตัวของยูเพื่อเป็นการปลุก

"โอ๊ยยยย เจ็บ" ยูฟื้นขึ้นมาด้วยความเจ็บ มือและเท้าถูกมัดด้วยเช่นกันแต่ปากของยูไม่ได้ถูกมัดเพราะยังไม่ฟื้นตอนคนพวกนั้นเข้ามา ยูลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก รู้สึกร้าวไปทั้งแก้ม

"ที่ไหนเนี่ย?" ยูพูดขึ้น รอบห้องเต็มไปด้วยความมืด พวกเขาคงถูกขังไว้ในห้องเล็กๆ มันไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแสงไฟ

"อื้ออออ!!" มิกซ์ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ อยากจะพูดด้วยแต่เอาผ้าปิดปากออกไม่ได้ ยูพอปรับสายตาในความมืดได้ก็เริ่มมองเห็นรอบๆ

"พูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย?" ยูว่าออกมา พยายามขยับตัวเข้าไปหาเพื่อจะเอาผ้าปิดออกจากปากของมิกซ์ให้ แต่มือเขาโดนมัดไพร่หลังไว้แทบจะขยับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

"ทำไงดีเนี่ย?" ยูบ่นพึมพำออกมา มิกซ์น้ำตาไหลพรากร้องไห้สะอื้นแต่เสียงไม่ได้เล็ดร้อดออกมา ยูถอนหายใจนิดๆ ดูแล้วก็พอจะรู้ว่ามิกซ์คงอยากจะเอาผ้าปิดปากออก ยูขยับตัวเข้าไปใกล้มิกซ์ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกัดผ้าแล้วออกแรงดึงให้มันหลุดออกจากปากเล็ก แต่ก็ดูเหมือนผ้านั้นจะมัดแน่นจนยูต้องดึงแล้วดึงอีก จมูกโด่งของยูถูไถไปกับแก้มของมิกซ์แต่ในวัยนี้จะถืออะไรมีแต่ยูเท่านั้นที่รู้ว่าสัมผัสถูกแก้มนิ่ม ส่วนมิกซ์นั้นไม่ได้คิดอะไรเพราะกำลังเจ็บร้าวไปทั่วปาก จนในที่สุดผ้ามัดปากก็ถูกยูดึงให้มันล่วงลงมาอยู่ที่คอของมิกซ์แทน

"แฮ่กๆ ฮือๆ กลัว...มิกซ์กลัว" มิกซ์ร้องไห้สะอื้นออกมาทันที ขยับเข้าไปนั่งใกล้ยูทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนๆนี้เป็นใคร 

"ทำไมนายถึงได้ขี้แยขนาดนี้ เลิกร้องได้แล้ว" ยูว่าออกมา เขาแก่กว่ามิกซ์ตั้งสามปีตอนนี้คงกลายเป็นที่พึ่งทางเดียวของคนตัวเล็กมิกซ์ไม่ตอบอะไรแต่ก็หยุดเสียงร้องเหลือเพียงเสียงสะอื้นเป็นระยะ

"พวกนั้นจับตัวนายมาทำไม? หรือจะเป็นแก๊งค์ลักเด็ก?" ยูพูดขึ้นอย่างสงสัย เพราะครูเขาเคยสอนเอาไว้ว่าให้ระวังรถตู้จับเด็ก

"จับเด็กเหย๋อ ฮึ่ก เค้าจะทำอะไรเรามั้ยฮับ?" มิกซ์ถามเสียงสั่น ตอนนี้เด็กน้อยขวัญเสียไปหมดแล้ว

"ไม่รู้สิ แต่เราต้องออกไปจากที่นี่" ยูว่าออกมา ไม่ว่ายังไงก็ต้องออกไปก่อนให้ได้ 

"ฮึ่ก มิกซ์เจ็บฮับ" เด็กน้อยว่าออกมาอย่างน่าสงสาร ยูก้มลงมองคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะขยับนิดๆ เอามือที่โดนมัดไพร่หลังหันไปทางมิกซ์

"ขยับข้อมือมาสิ จะแก้มัดให้" ยูพูดบอกพร้อมกับเอียงไปมองทางด้านหลัง มิกซ์ขยับนิดๆ ชนตัวยูบ้างเพราะมองไม่ค่อยเห็น ยูใช้สัมผัสที่ได้จับเชือกแล้วพยายามแก้มันมั่วๆ ใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ มือของมิกซ์ก็เป็นอิสระ

"ออกแล้ว!!" มิกซ์ร้องออกมาอย่างดีใจ

"ชู่ววว! เบาสิ ถ้าพวกนั้นได้ยินมันจะเข้ามามัดนายอีกนะ" ยูพูดบอก มิกซ์ยกสองมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที

"แก้มัดให้ฉันหน่อย เร็ว" ยูว่าออกมา มิกซ์คลำเชือกที่มัดมือของยูเอาไว้ พยายามแกะมันออกแต่มันมัดแน่นมาก เด็กน้อยจึงก้มลงไปใช้ฟันงับแล้วพยายามดึงเชือกออกด้วยปากของตัวเอง

"โอ๊ย! นั่นมือฉัน งับให้มันถูกๆหน่อยสิ" ยูบ่นออกมาเมื่อปากเล็กนั่นงับที่มือของเขาเพราะมองไม่เห็น 

"ขอโทษฮับ" มิกซ์ว่าอย่างสำนึกผิด ใช้เวลานานกว่าจะแก้ออกได้ ยูก็แก้เชือกที่ข้อเท้าของตัวเองออกและของมิกซ์ก็เอาออกด้วยเช่นกัน

"เราต้องหนีออกไปจากที่นี่" ยูว่าออกมาจับมือคนตัวเล็กไว้นาน มิกซ์ก็จับตอบอย่างกลัวๆ ประตูไม่ได้ล็อคแค่ปิดเอาไว้เฉยๆ ยูแง้มประตูดูนิดๆ ข้างนอกเป็นทางเดินเหมือนบ้านของใครสักคน ยูไม่เห็นใครเฝ้าหน้าประตูจึงดึงมิกซ์ให้ออกมาจากห้องนั้น

"เราจะไปไหนกันฮับ?" มิกซ์ถามออกมา เพราะเริ่มเดินตามยูไม่ทัน

"ออกไปจากที่นี่ กลับไปหาพ่อกับแม่ของนายไง" ยูบอกพร้อมกับเดินเร็วขึ้นจนมิกซ์ที่ก้าวตามไม่ทันมีสะดุดบ้างหลายครั้ง จนในที่สุดก็ล้มลงไปกองกับพื้น 

"เจ็บจัง....ฮึ่ก" มิกซ์บอกพร้อมกับเบะปากทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง ยูถอนหายใจนิดๆ ก่อนจะนั่งลงยองๆทำท่าให้มิกซ์ขี่หลังของเขาแทน

"ให้มิกซ์ขี่หลังเหย๋อ?" มิกซ์ถามออกมาเมื่อลุกขึ้นปัดฝุ่นแล้ว น้ำตากลืนหายไปทันทีเมื่อยูยังเอาใจเขาอยู่

"อืม" ยูตอบแค่นั้นก่อนจะรับน้ำหนักของมิกซ์แล้วลุกขึ้นเดินต่อ ยูเดินเลาะออกมายังสวนหลังบ้านลัดเลาะไปตามทางที่มี ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ไหนเช่นกัน

.

.

.

รถคันหรูของเวย์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านใหญ่ด้วยความเร็ว สองเท้าก้าวยาวลงมาและเดินเข้าไปในบ้านอย่างเอาเรื่อง ไร้คนติดตาม เพราะเวย์รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

“ยินดีต้อนรับ!! คู่แข่งของฉัน...ฮ่าๆ” เสียงทักทายขึ้นจากคู่อริทางการค้าของเวย์พูดขึ้น เวย์กัดฟันกรอดเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อฝ่ายตรงข้าม คนของอีกฝ่ายยกปืนขึ้นจ่อที่เวย์ทันที

“ลูกกูอยู่ไหน?” เวย์ถามกัดฟัน อีกฝ่ายเป็นเพียงชายแก่พุงพลุ้ย หัวเราะกับสิ่งที่เวย์ถามออกมา

“อยากได้ลูกของแกนักสินะ เอาของแลกเปลี่ยนมาหรือเปล่า?” อีกฝ่ายถามอย่างยียวน เวย์กัดฟันกรอด ทิ้งซองสีน้ำตาลที่ถือมาด้วยลงพื้นอย่างโมโห ลูกน้องของอีกฝ่ายเดินเข้ามาเก็บและส่งให้เจ้านายของตน

“ดี....ถ้านายไม่เข้ามาแย่งพื้นที่ของฉันตั้งแต่แรก ลูกนายก็คงไม่ต้องเจ็บตัว” อีกฝ่ายว่าออกมาอย่างผู้เหนือกว่า เวย์แทบจะพุ่งเข้าใส่หน้าของอีกฝ่าย ถ้าไม่ห่วงว่ามิกซ์ยังอยู่ในมือของมัน

“เอามิกซ์คืนมา...” เวย์บอกขึงขัง หน้าตาเอาเรื่องอย่างถึงที่สุด อีกฝ่ายยืนแคะหูทำเหมือนไม่ได้ยิน

“กูบอกให้เอาลูกกูคืนมา!!!” เวย์ตะโกนบอกลั่น ก่อนจะหลบวิถีกระสุนที่ถูกยิงมาจากหน้าบ้าน ซึ่งไม่รู้ว่าของใคร แต่ที่รู้คือเป้าหมายไม่ใช่เวย์ แขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับคนติดตามมากมาย โยตะถือปืนจ่อเข้ามา เวย์ขมวดคิ้วนิดๆ

“มึงมาทำอะไร?” เวย์ถามอย่างงงๆ

“ความจริงกูก็ไม่ได้อยากมาหรอก ถ้าลูกกูไม่อยู่ที่นี่ด้วย ส่งตัวยูมาเดี๋ยวนี้ไอ้แก่ ไม่งั้นกูยิงกระบานมึงเละแน่” โยตะว่าออกมาอย่างเอาจริง เพราะเขาไปรับยูที่โรงเรียนแล้ว แต่คำตอบที่ได้จากลูกน้องที่คอยติดตามยูห่างๆบอกเขาว่ายูติดร่างแหไปกับมิกซ์ด้วย ทำให้โยตะแทบจะระเบิดบ้านหลังนี้ทิ้งเสียให้ได้ แต่เขาต้องได้ตัวเด็กๆ มาก่อน

“ฮ่าๆ มีของอะไรมาแลกกับฉันหรือไง?” อีกฝ่ายว่าออกมา แม้จะไม่ได้สนใจเด็กอีกคน แต่ในเมื่อผู้ปกครองฝ่ายตรงข้ามมารับแบบนี้แสดงว่ามีความสำคัญเหมาะแก่การต่อรองมากเลยทีเดียว

“มึงมันชั่วจริงๆ ที่เอาเด็กๆ เข้ามาเกี่ยวเรื่องนี้ ลูกกูอยู่ไหน?” โยตะถามดังลั่น เวย์ก็หันไปมองรอบๆแล้วเช่นกัน ซึ่งยังไม่ทันให้เขาได้คิดอะไรต่อคนของฝ่ายตรงข้ามก็วิ่งเข้ามาหานายตัวเอง

“นายครับ เด็กสองคนนั้นหนีไปแล้วครับ” ลูกน้องบอกพร้อมหายใจหอบ

“ห๊ะ!!!” เจ้าแก่พุงพลุ้ยร้องอุทานอย่างตกใจ เวย์กับโยตะได้ยินดั่งนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีอะไรต่อรองกันอีกต่อไป เวย์ชักปืนออกมาจากหลังกางเกงยิงรัวใส่อีกฝ่ายทันที

ปัง! ปัง! ปัง!

ทั้งสองฝ่ายสาดกระสุนปืนใส่กัน เวย์หลบอยู่มุมเสา เขาก็ไม่ได้คิดจะเปิดฉากสู้กันแบบตรงๆ แบบนี้หรอก แต่ในเมื่อมิกซ์หนีไปแล้วก็ไม่จำเป็นต้องรอหรือห่วงอะไร จัดการให้เสร็จแล้วไปรับตัวลูกของเขาเรื่องก็จบแล้ว

“กูจะไปรับเด็กๆ” โยตะตะโกนบอกเวย์ซึ่งหลบอยู่หลังเสาอีกฝั่ง จับปืนยิงใส่บ้างเป็นระยะ

“กูฝากมิกซ์ด้วย!!” เวย์ตะโกนว่าออกมา โยตะวิ่งหลบมุมออกไป แต่เจ้าแก่ไม่ยอมปล่อยให้โยตะออกไปง่ายๆ ยกปืนขึ้นยิงใส่ทันที เวย์ที่เห็นคนชั่วกำลังจะรอบกัดลับหลังก็รีบวิ่งเข้าไปจะผลักโยตะให้หลบวิถีกระสุน

ปัง!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาสนั่งเฝ้าคนรักที่โรงพยาบาล ในใจก็กระวนกระวายไม่ต่างกัน อยากจะไปรับลูกด้วยตัวเอง แต่พอมองหน้าคนรักก็ทิ้งไม่ได้ เขาอยากจะบ้าตายในตอนนี้

"ทำไมเงียบกันจังวะ?" มาสบ่นพึมพำพลางนั่งจ้องมือถือในมือของเขา มันยังไม่มีสายเข้าของใครเลย ร่างสูงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อจะโทรหาโซ่ ถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ร่างบางที่นอนเงียบอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นมาช้าๆ มองไปรอบๆห้องก่อนจะลุกขึ้นด้วยท่าทางปกติ ราวกับว่าไม่ได้ป่วยทั้งๆที่ความจริงไข้ขึ้นสูง เปากระชากสายน้ำไกลออกเลือดไหลอาบแขนแต่ร่างบางกลับไม่สนใจ คว้ากุญแจรถของมาสที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไป เปาตอนนี้ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าเขานั้นต้องไปตามหาลูก

"พี่แม่งใช้น้ำมันตาเต่าหรือไงวะ? ป่านนี้ถึงยังขับรถไม่ถึงอีก....เร็วๆเหอะ มิกซ์จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้....พี่เปายังไม่ตื่น....อืม....แล้วพี่กำลังไปที่ไหน?....ห๊ะ? ที่ xxx น่ะนะ? ไปให้เร็วเลยพี่อ่ะ ผมอยากจะตามไปจะแย่อยู่แล้ว" มาสพูดโทรศัพท์เสียงดังมาจนถึงหน้าห้อง เปาที่เดินออกมาเมื่อได้ยินสถานที่ที่มาสพูดถึง ก็ไม่คิดจะอยู่ฟังอะไรให้มาสคุยจบ ร่างบางเดินออกไปทั้งๆที่สวมชุดของโรงพยาบาลอยู่

"อืม....ถ้าพี่เปาตื่นขึ้นมาแล้วดีขึ้น ผมจะพาไปที่นั่นละกัน แต่ถ้าแย่ผมคงไม่พาออกไปไหน....ครับ" มาสคุยเสร็จก็วางสาย เดินกลับมาที่ห้องอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าบนเตียงนั้นว่างเปล่า เข็มน้ำเกลือถูกถอดเอาไว้ เลือดหยดเหมะตามพื้น กุญแจรถของเขาก็หายไปด้วย

"shit!" มาสสบถอย่างหงุดหงิด แล้ววิ่งออกจากห้องไปเพื่อตามหาคนรักทันที

.

.

.

"เฮ้ย! ไอ้เวย์!" โยตะเรียกคนที่เข้ามาผลักตนอย่างตกใจ เพราะเวย์รับเอากระสุนไปเต็มๆ แต่ดีที่โดนเข้าที่แขน เวย์ยิงกลับแต่อีกฝ่ายหลบแล้ววิ่งหนีไปอีกด้าน โยตะเข้ามาช่วยประครองเวย์เอาไว้ เลือดไหลซึมออกมาค่อนข้างเยอะ แต่เวย์ก็ยังคงกัดฟันเอาไว้

"มึงไม่ต้องสนใจ ไปตามหาเด็กๆ" เวย์กัดฟันบอกออกมา โยตะทำหน้าลังเลนิดๆ ไม่ได้ห่วงเวย์ขนาดนั้นหรอก แค่ไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร

"แล้วมึง??" 

"กูจะอยู่ที่นี่ ตราบใดที่ไอ้เหี้ยนั่นไม่ตาย กูจะไม่ออกไปจากบ้านหลังนี้เด็ดขาด" เวย์ว่าออกมาอย่างโมโห โยตะยังมีสีหน้าลำบากใจ

"เดี๋ยวไอ้ซันไอ้โซ่ก็มา มึงไปเถอะ​" เวย์ตัดคำพูดบอกออกไป โยตะจึงจำใจออกจากบ้านไปพร้อมคนของตัวเอง แต่ยังเหลืออยู่กับเวย์บ้าง โยตะมุ่งตรงไปทางด้านหลังของบ้าน ทางออกที่ไม่ใช่ประตูบ้านใหญ่ เขาต้องตามหาเด็กๆให้เจอ

.

.

.

"แฮ่กๆ" ยูเริ่มเหนื่อยหอบมากขึ้น บ้านหลังนี้เหมือนเขาวงกต เขาเดินเข้ามาไกลมาเท่าไหร่ก็ไม่เจอทางออกซักที เจอแต่ต้นไม้รายล้อมตัวของพวกเขา

"นั่งพักก่อนมั้ยฮับ?" มิกซ์พูดขึ้น ยูเองก็เหนื่อยเต็มทีแล้วเหมือนกัน ยูย่อตัวลงให้มิกซ์ได้ลงจากหลัง แล้วตัวเองก็นั่งลงไปเลย ความเหนื่อยทำให้ยูต้องเอนหลังพิงกับต้นไม้ที่มีอยู่ มิกซ์เองก็ขยับมานั่งใกล้ๆยูด้วยความระแวง เพราะตอนนี้พระอาทิตย์กำลังตกดินแล้ว ความมืดเริ่มครอบงำ ยูนั่งคิดหาทางอยู่ภายในใจ จะไปต่อก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะถึง แต่จะถอยกลับก็ไม่ได้เช่นกัน

โคร่ก......

ท่ามกลางความเงียบเสียงท้องร้องของมิกซ์ก็ดังขึ้นอย่างน่าอาย มิกซ์ยกมือขึ้นกุมท้องของตัวเองนิดๆ ก้มหน้างุด ยูหันมามองคนตัวเล็ก ก่อนจะขยับตัวล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบช็อคโกแล็ตแท่งเล็กออกมา เค้าซื้อมาตั้งแต่กลางวันแต่ยังไม่ได้กิน แม้ว่ามันจะแบนไปหน่อยเพราะโดนทับ แต่ก็คงจะพอกินรองท้องได้บ้างน่ะนะ

"อ่ะ" ยูส่งยื่นให้มิกซ์ มิกซ์เงยหน้าขึ้นมามองตาปริบๆ ทำท่าจะหยิบแต่ก็ชะงักกลับ ยูขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ

"ไม่กินหรือไง?" ยูถามอย่างสงสัย มิกซ์ก้มหน้างุด

"พี่เปอร์บอกว่า ไม่ให้รับของจากคนแปลกหน้าฮับ" มิกซ์บอกอย่างซื่อๆ ยูส่ายหัวไปมา

"ยู.....ฉันชื่อยู คราวนี้เลิกแปลกหน้ายัง? รู้จักกันแล้วนี่ ใช่มั้ยมิกซ์?" ยูถามออกมา เขาไม่ได้รู้จักมิกซ์มาก่อน แต่เป็นเพราะคนตัวเล็กมักจะแทนตัวเองว่ามิกซ์ตลอด ทำให้ยูรู้ว่าคนตรงหน้าชื่ออะไร มิกซ์ยิ้มกว้างรับช็อคโกแลตไปแกะทันที

"มิกซ์แบ่งให้ฮับ" มิกซ์บอกพร้อมกับหักช็อคโกแลตครึ่งนึงส่งให้ยู

"มันของฉันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? กินไปเถอะ ฉันยังไม่หิว" ยูว่าออกมา มิกซ์มองช็อคโกแลตในมืออย่างหง๋อยๆ

"แต่ม๊าบอกให้รู้จักแบ่งปันนี่ฮับ พี่ยูไม่กินหย๋อ?" มิกซ์ถามเสียงอ่อย ยูถอนหายใจนิดๆ รับมาแล้วงับเข้าปาก มิกซ์ที่เห็นดังนั้นก็กินบ้างทันที คนตัวเล็กกินจนช็อคโกแลตเปื้อนมุมปาก ยูก็ยกนิ้วเช็ดให้เพราะเห็นแล้วรู้สึกรกตา

"ขอบคุณฮับ" มิกซ์ว่าออกมา เด็กน้อยหน้าหวานแก้มใสเปื้อนฝุ่น ดูแล้วเหมือนหมาน้อยที่ไปเล่นซนมามากกว่า ยูยกมือขึ้นขยี้หัวเล็กอย่างเอ็นดู

สวบ! สวบ!

เสียงฝีเท้าที่ขยับเข้ามาใกล้ ทำให้ยูลุกขึ้นแล้วดึงมิกซ์ให้หลบหลังต้นไม้ เพราะต้นมันเล็กจึงทำให้ยูต้องกอดตัวของมิกซ์เอาไว้ มิกซ์ก็กอดตอบด้วยความกลัวเช่นกัน แม้จะไม่รู้ว่าใคร แต่ยูก็รู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดีเพราะยังอยู่ในอนาเขตของคนพวกนั้น ถ้ามันเจอตัวล่ะก็...พวกเขาคงต้องเจ็บตัวแน่

พรึ่บ!

"เฮือก!" ยูสะดุ้งนิดๆเมื่อมีคนมาจับที่ไหล่ ทำให้เขาหลับตาปี๋กอดมิกซ์แน่นขึ้น มิกซ์ก็ซุกหน้าเข้ากับอกของยูไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามอง

"ยู!" โยตะเรียกลูกชายตนเอง ยูลืมตาขึ้นมาทันที มิกซ์เองก็เงยหน้ามองตามเช่นกัน

"ป๊าโย!!!" ยูเรียกคนตรงหน้าอย่างดีใจ โยตะเหนื่อยหอบนิดๆ เพราะวิ่งตามรอยเท้าเข้ามาในป่า ดีที่ยูยังไม่ได้เดินเข้าไปลึกจนเกินไป เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าหลังบ้านใหญ่แห่งนี้เป็นป่าทึบ

"เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนมั้ย?" โยตะถามลูกชายตนเองอย่างเป็นห่วง แก้มมีรอยช้ำจากการโดนตบจนเป็นรอยมือ โยตะกัดฟันกรอด ถ้ายุนได้เห็นสภาพลูกชายมีหวังบ้านหลังนี้คงระเบิดเป็นจุนแน่

"ไม่เป็นอะไรครับ" ยูว่าออกมา ไม่อยากให้โยตะเป็นห่วง โยตะหันไปมองเด็กน้อยที่ยืนเกาะหลังลูกชายเขาไม่ห่าง 

"มิกซ์ครับ มาหาลุงม่ะ จะพาไปหาพ่อของเรา" โยตะบอกเด็กตัวเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มิกซ์ลังเลนิดๆ หันไปมองยูอย่างขอความคิดเห็น ยูพยักหน้าให้ มิกซ์จึงเดินเข้าไปหาโยตะ โยตะปัดเศษฝุ่นออกจากใบหน้าหวานเล็กน้อย ก่อนจะอุ้มขึ้น

"กลับบ้านกันเถอะ" โยตะว่าออกมา คนของโยตะก็เดินตามมาด้วยสองคน ยูนั้นไม่ได้น้อยใจที่โยตะไม่อุ้มตัวเองแต่อย่างใด เพราะเขาโตแล้ว....(ยูคิดอย่างนั้นนะ)

.

.

.

ปัง!  ปัง! ปัง!

"ไอ้พวกรอบกัดเอ้ย!" ซันสบถออกมา เมื่อทันทีที่ก้าวลงจากรถก็โดนตอบรับด้วยกระสุนที่สาดใส่ทันที โซ่เองก็ถือปืนแทนมีดหมอแล้วด้วยในตอนนี้

"แล้วไอ้เวย์มันไปไหนแล้ววะ!?" โซ่ถามขึ้นเพราะเขานั้นมาพร้อมซัน 

"ไม่รู้ว่ะ โดนฆ่าตายไปแล้วมั้ง" ซันว่าอย่างไม่จริงจังนัก ยิงตอบกลับไปบ้างแต่พวกเขาไม่ใช่มือปืนอาชีพ เป็นแค่หมอกับอาจารย์มหาลัยเท่านั้น แค่ยิงให้ถูกนี่ก็บุญหัวมากแล้ว ปืนที่พกมาก็ได้มาจากเวย์ที่ให้ติดตัวเอาไว้

"แม่งเอ้ย! คนของพวกมันเต็มรังขนาดนี้ เราไม่มากันน้อยไปหน่อยหรอวะ?" โซ่สบถออกมา มีกันแค่สองคน นึกว่าเวย์จะเคลียทางแล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเคลียยังไง พอมาถึงก็โดนอีกฝ่ายต้อนรับแบบนี้

.

.

.

ด้านเวย์ ก็ยิงปะทะกับไอ้แก่จนเขาเองก็เริ่มล้าแล้วเช่นเดียวกัน คนของพวกมันก็เต็มไปหมดแทบจะล้อมเค้าได้ ดีที่ยังมีคนของโยตะที่ทิ้งไว้ให้พอช่วยเหลือเขาได้บ้าง ส่วนคนของเขาอีกไม่เกินสิบนาทีก็คงจะมาถึง ตอนนั้นคงได้ถล่มกันของจริงแน่

"ฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้ใครเดินออกไปจากบ้านนี้ได้" ไอ้แก่ตะโกนบอกลูกน้องของตนเอง ส่วนตัวเองนั้นวิ่งหนีหายไปหลบมุม เวย์นึกโมโหที่ต้องมาต่อกรกับพวกขี้ขลาด รักตัวกลัวตาย แต่ไม่สนใจลูกน้องของตน เวย์ยิงฝ่าวง แล้ววิ่งตามไอ้แก่นั่นไปยังนอกตัวบ้าน ซึ่งเป็นสวนเล็กๆ เวย์ยิงใส่อีกนัดจนอีกฝ่ายล้มลง

ปัง!

"อึ่ก! ฆ่ามันสิวะ!" ไอ้แก่ตะโกนว่าออกมา ลูกน้องของมันก็ตรงเข้ามาประชิดตัวเวย์ทีเผลอ จนเวย์ไม่ทันได้ป้องกัน ทำให้กระบอกปืนจ่อเข้าที่หัวของตนทันที

"ฮ่าๆ ไงล่ะ ตายซะเถอะมึง" ไอ้แก่พูดขึ้น แม้ว่าจะยืนอย่างลำบากเพราะถูกยิงที่ขา แต่ตอนนี้เขาชนะแล้ว เวย์กัดฟันกรอดก่อนจะชะงักเมื่อมีใครบางคนพุ่งตัวมาจากข้างสวนซึ่งดูจากมุมแล้วน่าจะปีนรั้วมาทางข้างบ้าน

"เปา!!" เวย์เรียกคนรักเสียงดัง เปาเข้าประชิดตัวไอ้แก่หน้าโง่ที่เอาแต่หัวเราะจนไม่ระวังตัวเอง ลูกน้องของมันก็ประกบเวย์ซะหมด ทำให้มันนั้นยืนล่อเป้าอยู่คนเดียว

"มึงใช่มั้ย? ที่เอาลูกกูมา... มึงไม่สมควรยืนอยู่บนโลกใบนี้" เปาบอกเสียงเรียบ สายตานิ่งจนน่ากลัว ลูกน้องของอีกฝ่ายหันกระบอกปืนมาหาร่างบาง แต่เปาไม่รอช้า สองมือจับล็อคคอของไอ้แก่ที่ตอนนี้ทำหน้าตาเหลิ่กหลัก เพียงไม่นานเสียงดังกร๊อบ! ก็ดังขึ้น ไอ้แก่คนนั้นก็แน่นิ่งและลงไปนอนกองกับพื้นด้วยรูปแบบคอที่บิดเบี้ยว ลูกน้องของอีกฝ่ายเมื่อเห็นเจ้านายของตนเป็นแบบนั้นก็หันไปมองหน้ากันอย่างลังเล ก่อนจะวิ่งหนีพากันหายไป เวย์มองอย่างอึ้งๆ แม้ว่าเขาจะพยายามหยุดยั้งหลายครั้งเพื่อไม่ให้เปานั้นพลาดมือฆ่าใคร แต่สำหรับครั้งนี้เขาคงหยุดไม่ได้แล้วจริงๆ

"ลูกอยู่ไหน?" เปาถามขึ้นมาพร้อมกับเดินเข้ามาหาเวย์ ร่างสูงแขนห้อยข้างหนึ่งเพราะถูกยิง

"โยตะกำลังไปรับมา เปามาที่นี่ได้ยังไง ไหนไอ้โซ่บอกว่าไม่สบาย?" เวย์ถามขึ้นพร้อมกับใช้มืออีกข้างจับตัวคนรัก แค่นั้นก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเปานั้นไข้ขึ้นสูง และตอนนี้ก็ไม่ใช่เปาคนเดิม แต่เป็นโหมดแบล็คต่างหาก

"ก็เพราะผัวอย่างมึงทำอะไรชักช้าไง กูถึงต้องมาจัดการเอง" ประโยคนี้เหมือนความเก็บกดในใจ เวย์หน้าเสียนิดๆ ก่อนจะเดินตามคนรักเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ซึ่งลูกน้องของศัตรูที่เหลือพอไม่มีเจ้านายแล้วก็ไม่มีใครอยู่ ต่างพากันหลบเอาตัวรอดไปตามๆกัน ทำให้โซ่กับซันเดินเข้ามาในบ้านแบบงงๆ

"เปา!! มาได้ยังไงห๊ะ!!" โซ่เดินตรงเข้ามาหาคนรักเมื่อเห็นเปาเดินเข้ามาพร้อมเวย์ ร่างสูงหงุดหงิดไม่น้อยที่คนรักดื้อขนาดนี้ ขนาดฉีดยานอนหลับยังเอาไม่อยู่เลยสินะ ไม่ทันให้เปาได้ตอบอะไรโยตะก็เดินกลับเข้ามาในตัวบ้านพร้อมกับเด็กๆ

"ป๊า! ม๊า!" มิกซ์เรียกพ่อแม่เสียงดัง โยตะจึงปล่อยให้เด็กน้อยลงเดินเอง มิกซ์รีบวิ่งเข้าไปกอดแม่ตนเอง เปาย่อตัวลงรับอ้อมกอดจากลูกชาย

"ม๊า...ฮึ่ก...มิกซ์กลัวฮับ" เด็กน้อยว่าออกมาร้องไห้งอแง เนื้อตัวมอมแมม เปาลูบหัวลูกชายอย่างปลอบโยน เป็นภาพที่เหล่าสามีไม่ค่อยได้เห็นนักในด้านนี้

"ทำไมม๊าตัวร้อนจังฮับ ร้อนมากๆเลย" มิกซ์ถามอ้อแอ้ เปามองหน้าลูกชายนิ่งๆ ก่อนจะตัวหวิวเซล้ม ซันพุ่งตัวเข้ามารับเปาไว้ได้ทัน

"ดื้อไม่มีใครเกินจริงๆ" ซันว่าอุบอิบ โซ่เข้ามาอุ้มมิกซ์ขึ้น เพราะเวย์แขนเจ็บ และไม่นานมากนักคนของเวย์ก็เดินทางมาถึง ชายชุดดำนับสิบรีบตรงเข้ามาหาเจ้านาย 

"ไม่ต้อง ฉันไม่เป็นไร จัดการเก็บซากที่เหลือ และเก็บข่าวอย่าให้ตำรวจได้รู้" เวย์พูดสั่งลูกน้องของตนเองที่ตอนแรกจะเข้ามาประครองช่วย แต่เวย์เลือกที่จะปฏิเสธ เขาทั้งสามคนเดินออกมานอกบ้าน โยตะก็จูงมือยูเดินออกมาเช่นกัน

"เปามาทางไหนวะ? พวกกูอยู่หน้าบ้านทำไมไม่เห็น?" ซันถามขึ้นอย่างสงสัย พร้อมกับเปิดประตูแล้ววางตัวคนรักไว้ในรถ โซ่เองก็อุ้มมิกซ์ขึ้นรถเช่นเดียวกัน

"มาทางกำแพงบ้าน คาดว่าน่าจะปีนเข้ามา อีกอย่างไอ้แก่ที่จับตัวมิกซ์มา โดนเปาจับหักคอไปแล้ว" เวย์ว่าเสียงเรียบ ซันกับโซ่ทำหน้าช็อคทันที

"มึงว่าอะไรนะ? เปาฆ่า.......? ชิบหายแล้วมั้ยมึง" ซันสบถออกมา

"ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเปาไม่ฆ่า กูก็ต้องฆ่ามันอยู่แล้ว แค่คราวนี้ผิดคาดไปหน่อยที่เรื่องถึงมือเปา มึงให้ใครเฝ้าเปาวะ? เปาถึงหนีมานี่ได้"  เวย์ถามอย่างสงสัย โซ่ถอนหายใจนิดๆ จะใครซะอีกล่ะ ก็ไอ้มาสตัวแสบไง ผู้ที่ใช้อะไรไม่เคยทำได้สำเร็จ แล้วก็เหมือนจะตายยากซะเหลือเกิน เมื่อแท็กซี่คันเหลืองขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน พร้อมกับร่างสูงที่วิ่งลงมา

"พี่! เห็นพี่เปามั้ย?" มาสถามอย่างร้อนรน โซ่เพยิดหน้าเข้าไปในรถ มาสก็โล่งใจในทันทีที่เห็นคนรักหลับอยู่

"ป๊ามาส!" มิกซ์ร้องเรียกพ่อของตนเองอย่างดีใจ มาสรีบเข้าไปอุ้มลูกชายลงมาจากรถแล้วกอดไว้แน่น

"เป็นห่วงจังเลยไอ้ตัวแสบ...." มาสว่าออกมา ทั้งจูบทั้งหอมลูกชายอย่างโคตรรักโคตรหวง

"นี่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กูกลับก่อนนะ" โยตะพูดขึ้น เพราะเขาก็ไม่มีธุระจำเป็นอะไรอีกแล้ว ดีไม่ดีต้องกลับไปนั่งฟังคำบ่นของยุนอีกด้วย

"อืม ขอบใจที่มาช่วย" เวย์ว่าออกมา

"กูไม่ได้มาช่วยมึงหรอก มาช่วยลูกกูต่างหาก" โยตะบอกกลับ ยังคงนิสัยกวนเหมือนเดิม เวย์ก็ไม่ได้ถือสาอะไร มิกซ์ดิ้นขลุกขลักจนมาสต้องปล่อยลูกน้อยลงมา มิกซ์เดินเตาะแตะเข้าไปหายู ก่อนจะยกมือเปื้อนขึ้นจับหน้าของยูแล้วจุ๊บที่แก้มนิ่มนั่น ยูอึ้งไปนิด โยตะ โซ่ ซัน เวย์ต่างก็ชะงักเช่นกัน มาสทำท่าจะพุ่งเข้ามาเตะยูให้ไปไกลๆลูกตัวเอง แต่ก็โดนซันดึงคอเสื้อเอาไว้ก่อน

"ขอบคุณฮับ พี่ยู...." มิกซ์ว่าพร้อมยิ้มหวาน ยูหน้าแดงนิดๆ แสร้งมองไปทางอื่น

"อะไรของนายเล่า!" ยูหันหลังด้วยความเขินเดินไปขึ้นรถที่คนของโยตะเตรียมไว้ให้ทันที โยตะก็ทำแค่โบกมือบายแล้วเดินไปขึ้นรถพร้อมลูกชายตัวเอง มาสรีบเข้ามาจับตัวมิกซ์ทันที

"มิกซ์ครับ ไปจุ๊บเขาทำไมล่ะครับ?" มาสถามอย่างสงสัย

"ก็พี่วินบอกว่า ถ้าจุ๊บจะถือว่าเป็นการขอบคุณนี่ฮับ มิกซ์ก็เห็นม๊าทำกับป๊าบ่อยๆด้วย มิกซ์ก็เลยจุ๊บไง" เด็กน้อยบอกอย่างใสซื่อ มาสแอบหันไปมองเคืองๆใส่เวย์ เวย์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่วินสอนน้อง ก็คงได้พฤติกรรมมาจากพ่อน่ะนะ 

"โอเค...กลับบ้านไปหาคนที่เหลือกันเถอะ" โซ่พูดขึ้น เวย์ก็ไม่ได้คิดจะไปโรงพยาบาลอยู่แล้ว ก็มีหมอส่วนตัวประจำบ้านทั้งคนจะไปทำไม ส่วนเปาก็คงหมดฤทธิ์ไปสักสองสามวัน

.

.

.

ทันทีที่รถจอดถึงบ้าน วิน ซาว เซน ลิปเปอร์ต่างก็วิ่งเข้ามารับน้องทันที มิกซ์ลงจากรถได้ก็วิ่งตรงเข้าไปหาพี่ชาย เหล่าพี่ชายอ้าแขนรับอย่างอบอุ่น ลีโอเองก็เข้ามาอุ้มตัวเปาต่อจากซันแล้วพาเข้าบ้านเหมือนกัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนรักของเขาไปก่อเรื่องมาแน่ๆ แต่ก็ยังดีที่ได้ตัวมิกซ์กลับมาอย่างปลอดภัย

"ฮึ่กๆ มิกซ์จะไม่เอาโป่งอีกแล้ว มิกซ์ไม่เอาแล้ว....." มิกซ์บอกพร้อมกับร้องไห้อู้อี้ เหล่าพี่ๆกอดน้อง ลูบหัวน้องอย่างเอ็นดู ต่อไปนี้พวกเขาก็จะไม่ปล่อยมิกซ์ให้ไปไหนคนเดียวอีกแล้วเช่นกัน...

ความคิดเห็น