ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2560 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 18
แบบอักษร

-18-



(ร้านขายดีแบบนี้ ต้องมีทิปให้คนช่วยนะเนี่ย) เสียงหัวเราะดังผ่านจากสมาร์ทโฟนตรงหน้า ปูนยิ้มจนตาแทบปิดที่อยู่ๆ กรพัฒน์ก็เดินมาหาพร้อมบอกว่ามีคนอยากคุยด้วย ทันทีที่เห็นว่าคนอยากคุยเป็นใคร ปูนก็แทบลืมคนรัก (แล้วนี่ปูนสบายดีไหม)


“สบายดีครับ พี่โรสสบายดีนะ ดูอ้วนขึ้นนะครับเนี่ย” ปูนยิ้มทั้งน้ำตา รู้สึกดีใจที่โรสไม่ลืมเขา 


(เป็นคำที่ร้ายกาจมากคำนี้) โรสทำหน้าง้ำงอก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา (พี่สบายดี สบายมาก และกำลังจะสบายกว่านี้) ว่าแล้วก็โชว์การ์ดสีขาวขึ้นมา (พี่จะแต่งงานแล้วนะ)


“แต่งงาน? กับใครครับ ทำไมปูนไม่เห็นรู้เรื่อง” 


(กับฝรั่งน่ะสิ สเปคพี่เลยนะ หล่อ รวย ครบอะ) ปูนหัวเราะเมื่อเห็นพี่สาวที่รักกำลังจะมีความสุข (ปูนเถอะ คิดไว้หรือยังว่าจะคบกรไปถึงเมื่อไหร่)


“อ่าวๆ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ” กรพัฒน์รีบแย่งมือถือไปแล้วถลึงตาใส่เพื่อนสาว


(ก็ฉันพูดจริง อย่าคิดเล่นๆ กับปูนนะ ไม่งั้นจะบินไปรับแล้วหาหนุ่มหล่อๆ ให้ปูนใหม่)


“ไม่มีวันนั้นหรอก” เจ้าของเครื่องแทบกดปิดหลังจากได้ยิน แต่เพราะเห็นแก่ปูนที่ดูจะคิดถึงโรสอยู่มาก เลยต้องทนให้คุยกันต่อ 


(ร้านเป็นไงบ้างปูน เหนื่อยไหม แรกๆ ก็หนักหน่อยน่ะ แต่พี่เชื่อว่าปูนทำไหวอยู่แล้ว)


“ขอบคุณครับ ก็ไม่ค่อยหนักเท่าไหร่ พอดีป๋ามาช่วย” ว่าแล้วก็หันไปยิ้มหวานให้กับกรพัฒน์ “ป๋ามาช่วยเก็บร้านทุกวัน ปูนก็เลยสบายไปครับ” 


(ดีจริงๆ งานตัวเองมีไม่ทำ ต่อไปนี้ ปูนมีอะไรก็ใช้เข้า ชี้นิ้วสั่งไปเลยไม่ต้องเกรงใจ) ประโยคของโรสก็ยังเรียกวงค้อนจากกรพัฒน์ได้อีกหลายรอบ ตั้งแต่กล่าวหาว่าโดดงาน แม้จะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ (งานแต่งพี่ ปูนคงไม่ได้มา แต่ถ้างานแต่งปูนละก็ พี่ไปแน่)


“งานแต่งปูน? ไม่มีหรอกครับ” ใบหน้าขาวทำงง ก่อนจะหันไปมองคนข้างกายที่รีบเสหน้าไปมองทางอื่นอย่างมีพิรุธ “ป๋าคุยอะไรกับพี่โรสไว้หรือครับ” 


(ไม่มี๊) ปลายสายปฏิเสธเสียงสูง ก่อนจะขอวางเพราะต้องไปเตรียมงาน ก่อนจาก โรสโชว์รูปเจ้าบ่าวให้ดู ซึ่งเป็นฝรั่งที่หล่อมาก หน้าตาดีซะจนกรพัฒน์แขวะออกมาว่างั้นๆ 


พอวางสายปุ๊บ ปูนก็ยังคงยิ้มให้กับหน้าจอมือถือที่ดับไปแล้ว ปกติจะเจอกันตลอด ห่างกันแบบนี้ก็คิดถึง ยิ่งได้เห็นหน้าแบบนี้ยิ่งคิดถึงหนักเข้าไปอีก 


“ปูนอยากไปงานของโรสไหม” กรพัฒน์เอ่ยถามออกมา แต่คนถูกถามกลับส่ายหน้าเบา “ทำไมล่ะ พี่พาไปได้นะ ถ้าปูนอยากไป”


“แค่รู้ว่าพี่โรสมีความสุข ปูนก็ดีใจแล้วครับ” ปูนตอบพร้อมรอยยิ้ม “พี่กรไม่ต้องไปทำงานหรือ จะบ่ายแล้วนะ” มัวแต่คุยเพลินจนลืมดูเวลา 


“ช่างมัน ให้ไอ้พอลดูไป” แล้วคนขี้เกียจก็โยนงานให้เพื่อนเฉย กรพัฒน์รีบทำตัวให้เหมือนยุ่งด้วยการปัดฝุ่นตามโต๊ะ เก้าอี้ทั้งที่มันสะอาดอยู่แล้ว 


“ขี้เกียจตลอด” ปูนว่าเบาๆ ก่อนเดินไปจัดการดอกไม้สดที่เพิ่งมาใหม่ 


ระหว่างที่ต่างคนต่างทำงานอยู่นั้น เสียงทีวีที่ติดผนังก็ดังเรียกความสนใจ เมื่อตัวอักษรย่อจากชื่อเล่นและชื่อจริงของนางแบบสังกัดดังถูกเอ่ยออกอากาศ ปูนละมือในการทำทุกอย่างเพื่อยืนดู รายการที่กำลังออกอากาศตอนนี้ เป็นรายการบันเทิง มีพิธีกรสองคนนั่งพูดถึงข่าวเม้าท์สนั่นที่กำลังดังอยู่ในวงการรันเวย์ ว่านางแบบชื่อเล่น ม.สังกัดดัง ใช้เด็กในท้องจับผู้ชายแต่กลับถูกฝ่ายชายปฏิเสธแบบไม่เหลือเยื้อใย หากปูนจะไม่สนใจข่าวนี้เลย ถ้าพิธีกรอีกคนไม่พูดว่า นางแบบคนที่เป็นข่าวอยู่ตอนนี้ กำลังถูกต้นสังกัดพักงานอยู่ 


“ป๋ารู้เรื่องไหม” ข่าวที่ได้ยินทำให้ปูนขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด และเมื่อกรพัฒน์พยักหน้า หน้าขาวก็ตียุ่งหนักเข้าไปอีก “แล้วจะทำยังไงล่ะครับ” 


“เรื่องนี้ก็ต้องเข้าที่ประชุมก่อนว่าจะจัดการยังไง” กรพัฒน์ตอบเสียงเรียบ “ปกติทางบริษัทจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว หากไม่กระทบถึงงาน” แม้จะเป็นคำตอบที่ไม่ดีไม่ร้าย แต่ปูนก็รู้สึกเป็นห่วงอยู่ดี


ข่าวนี้ไม่ได้มีแค่ในทีวี ตอนนี้กำลังแพร่สะพัดไปทุกช่องทาง ปูนเม้มปากเมื่อได้เห็นผู้คนวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้กันอย่างสนุกปากโดยที่บางคนก็ยังไม่รู้เรื่องราวที่แท้จริงเลยด้วยซ้ำ ว่าแล้วปูนก็รีบต่อสายไปหาเพื่อนที่เคยสนิท แต่ปลายสายติดต่อไม่ได้


“ไม่ต้องโทรหรอก เขาไม่รับอยู่แล้ว” เพราะเห็นคนรักดูวุ่นวายเลยพูดออกมา 


“แต่ปูนเป็นห่วงมิ้นท์นี่ครับ ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ท้องอยู่ด้วย” ก็ว่าทำไมช่วงที่เจอถึงรู้สึกว่ามิ้นท์ดูอวบขึ้น   “มันเป็นเรื่องที่เขาต้องแก้ด้วยตัวเอง ปูนช่วยอะไรไม่ได้หรอก” 


“อย่างน้อยก็ช่วยเป็นกำลังใจ...”


“เขาจะหาว่าซ้ำเติมน่ะสิ” 


“คิดแง่ร้ายตลอดอะป๋าเนี่ย”


“เพราะบางคน เราคิดดีด้วยไม่ได้ยังไงล่ะ” 


แม้จะเป็นอย่างนั้น แต่ปูนก็ยังอดห่วงอดีตเพื่อนไม่ได้อยู่ดี แม้จะถูกหักหลังมา แต่ยังไงก็เคยเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน 


“ไม่น่าเลือกทำแบบนี้เลย” ปูนพึมพำเบาๆ ก่อนก้มหน้าทำงานต่อ โดยปล่อยให้ข่าวที่ได้ยินเป็นไปตามเรื่องราวของมัน ใครก่ออะไรไว้ก็ควรตามแก้กันเอาเอง ซึ่งปูนได้แต่หวังว่าลูกเศรษฐีที่มิ้นท์เลือกนั้น จะยอมรับผิดชอบเด็กในท้อง แต่หากเป็นแบบที่ข่าวว่า ผู้ชายคนนั้นเลือกที่จะปฏิเสธอย่างเดียว มิ้นท์ก็อาจจะลำบากหน่อยที่ต้องรอตรวจยืนยันความจริง 




*****




“ให้เกนไปนอนกับเพื่อนมันก็ดีเหมือนกันนะ” กรพัฒน์ใช้มือค้ำคางระหว่างมองคนรักทำกับข้าวในห้องครัว วันนี้ร้านปิดเร็วกว่าทุกวันเพราะลูกค้าน้อย อาจเพราะเปิดใหม่ ลูกค้าเก่าๆ ก็หายไปมาก จะเหลือแค่เสี้ยนหนามที่ยังวนเวียนมาอยู่รอบตัวปูน ที่จัดการยังไงก็ไม่ตายลงสักที


“ไปนอนกับเพื่อนดียังไง นอนห้องตัวเองดีกว่าตั้งเยอะ” แม้ปากจะพูด แต่ดวงตาและมือยังคงสนใจอยู่ที่ของในกระทะ “ป๋าหยิบจานให้ปูนหน่อย” 


สั่งปุ๊บได้ปั๊บ เรียกได้ว่าแบบนั้น และไม่ได้มาแค่จาน ยังได้อ้อมกอดอุ่นของคนหยิบจานแถมอีกด้วย 


“หอมทั้งกับข้าว ทั้งคนทำ” 


“เดี๋ยวเถอะ ปูนตัวเหม็นเหงื่อจะตาย”


หากไม่ติดว่ากลัวกรพัฒน์เจ็บละก็ ปูนก็อาจใช้ตะหลิวในมือเคาะคนชอบฉวยโอกาสไปแล้ว


ไม่ต้องออกไปกินร้านหรูราคาแพง แค่กับข้าวง่ายๆ สองสามอย่างก็สร้างความสุขได้แล้ว ยิ่งคนที่อยู่ด้วยเป็นคนรัก ก็ยิ่งมีความสุขเข้าไปใหญ่ แถมเจริญอาหารอีก หากมีปูนกินข้าวด้วยกันแบบนี้ไปตลอด สงสัยอีกไม่นานกรพัฒน์ต้องกลายเป็นหมู ไม่ก็ลงพุงแน่


มื้ออร่อยค่อยๆ หมดทีละช้าๆ กรพัฒน์เล่าเรื่องราวของบริษัทให้ฟังบ้าง คุยเรื่องพอลบ้าง โดยมีปูนที่อารมณ์ดีหัวเราะตลอดเวลาตอนที่ฟัง รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนรัก ก็ทำให้คนเล่ามีความสุขและต้องหัวเราะตาม นี่แหละ คือความสุขที่กรพัฒน์ตามหามานาน 


“ป๋าไปอาบน้ำเถอะครับ  เดี๋ยวปูนล้างจานเอง อยู่ช่วยปูนที่ร้านมาทั้งวันแล้ว” ปูนบอกหลังจากทั้งคู่ช่วยกันเก็บจานที่กินเสร็จแล้วมาวางตรงอ่าง 


“ไม่เป็นไร ช่วยกันจะได้เสร็จไวๆ” ดูเหมือนเป็นคำพูดธรรมดา แต่พอออกจากปากของกรพัฒน์ที่จ้องด้วยสายตาวิบวับแบบนี้แล้ว มันต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน 


ปูนเบ้ปากนิดๆ เมื่อรู้ทันความคิดของคนหื่น ร่างผอมขยับห่างออกมานิดหน่อย แต่ก็ถูกขยับมาชิดติด จนต้องหันไปดุทางสายตา 


“ที่มีตั้งเยอะนะป๋า” 


“แต่ที่ตรงนั้นไม่มีปูนนี่นา” ประโยคช่างชวนเลี่ยนเสียจริง ยิ่งประโยคหลังทำเอาปูนต้องปล่อยให้คนว่า ล้างจานเองซะเลย “ผ้ากันเปื้อนเหมาะกับปูนดีนะ” 


ปูนหนีมานั่งอยู่ที่โซฟาพลางเปิดทีวีดู และข่าวที่เห็นก็เป็นการตั้งโต๊ะแถลงข่าวของมิ้นท์ ที่ข้างๆ เป็นเจ้าของหนึ่งในสองของบริษัทเอเจนซี่ที่เธอสังกัดอยู่ และอีกฝั่งเป็นลุงแก่ๆ ที่สวมชุดสูท 


บรรดานักข่าวต่างก็ถามคำถามกันอย่างมากมาย ปูนไม่เห็นว่าเพื่อนมีสีหน้าและแววตายังไงเพราะเธอสวมแว่นกันแดดสีดำปิดบังอยู่ 


“ป๋าไม่ไปหรือครับ” ปูนเงยหน้าถามคนที่เพิ่งล้างจานเสร็จแล้วเดินมานั่งข้างๆ 


“ไอ้พอลมันจัดการได้” กรพัฒน์ว่าอย่างไม่ค่อยเดือดเนื้อร้อนใจสักเท่าไหร่ มือใหญ่ดึงคนสนใจข่าวมาชิดพร้อมโอบรอบเอวไว้หลวมๆ คางแหลมวางเกยไหล่มนเพื่อดูข่าวตรงหน้า 


การจากแถลงข่าวนั้น มีข้อสรุปได้ว่า ทางมิ้นท์ยืนยันว่าไม่ได้คิดจะใช้เด็กจับใคร และเธอยืนยันว่าลูกเศรษฐีคนนั้นคือพ่อของลูกเธอจริงๆ แม้นักข่าวจะสาดแสงแฟลชหรือสาดคำถามมากแค่ไหน มิ้นท์ก็ตอบมาแค่สองประโยคนี้ จนนักข่าวเปลี่ยนไปถามกับพอลบ้าง ซึ่งต้นสังกัดก็พูดแค่ว่า ต้องรอผลจากที่ประชุมก่อน เนื่องจากนางแบบยังอยู่ในช่วงพักงาน ส่วนจะมีการฟ้องร้องกันไหม บริษัทก็คงไม่เข้าไปยุ่ง เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของนางแบบ 


ฟังแล้วเหมือนบริษัทคล้ายจะผลักภาระ แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้น บริษัทไม่ได้รู้เห็นเป็นใจหรือสนับสนุนให้นายแบบ นางแบบรักกับใครอยู่แล้ว หากเกิดปัญหาก็ควรจัดการเอง แต่ถ้าเกิดจัดการไม่ได้แล้วกระทบต่อบริษัท กฎก็ต้องเป็นกฎ นั่งคือพักงาน ไม่ก็ยกเลิกสัญญา


“ป๋ารู้จักแฟนมิ้นท์ไหม” 


“รู้จักแบบผ่านๆ นั่นแหละ ไม่ได้สนิท” คนตอบเหมือนจะฉุกคิดอะไรได้ กรพัฒน์รีบบิดคางให้ปูนหันมามอง “อย่าคิดที่จะเข้าไปยุ่งนะ เรื่องนี้ปูนห้ามยุ่งเด็ดขาด แม้เขาจะเป็นเพื่อนปูนก็เถอะ ถือว่าพี่ขอ” 


“ครับ” รับคำแม้จะไม่ค่อยเต็มเสียง ในเมื่อถูกดักทางเอาไว้แบบนี้ก็ต้องปล่อยไปจริงๆ 


“อาบน้ำกันเถอะ พี่เหนียวตัวจะแย่” กรพัฒน์ทำเป็นเนียนจับจูงมือปูนไปที่ห้องน้ำ โดยที่คนเดินตามเผลอหัวเราะออกมา “พี่ชอบให้ปูนถูหลังให้นี่นา”


“ฟังไม่ขึ้นเลยนะครับป๋า” 


“เมียป๋ารู้ทันตลอด ป่ะ อาบน้ำกัน”


ยังไม่สิ้นคำชวนดี ปูนก็ถูกอุ้มจนตัวลอยเข้าห้องน้ำ และดูเหมือนว่า สิ่งที่กรพัฒน์ชอบ จะไม่ใช่การถูหลังจากปูน แต่เป็นการที่ได้ครอบครองปูนต่างหาก 


สายน้ำที่ช่ำเย็นไหลจากฝักบัวกระทบร่างกายไม่ขาดสาย แต่ก็ไม่อาจทำให้อุณหภูมิในกายของทั้งสองคนลดต่ำลงได้ เพราะยิ่งความต้องการมากขึ้น ความร้อนในตัวก็เพิ่มตาม เอวสอบขยับถี่เหมือนทางขึ้นฝั่งอยู่ไม่ไกล แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวปูนไว้ให้แนบชิดมากกว่าเดิม ส่วนอีกข้างก็ปลุกเร้าปูนไปด้วย จนในที่สุดทั้งคู่ก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน ปูนแทบทรุดดีที่มีแขนโอบไว้


“เมียป๋านี่สุดยอดจริงๆ” เสียงชื่นชมดังชิดใบหู ก่อนคนชมจะส่งลิ้นร้อนแหย่เข้ามาจนปูนต้องย่นคอหลบด้วยความเสียวซ่าน


“พอแล้ว ปูนเหนื่อย” คนเหนื่อยจะขยับตัวออกห่างเพื่ออาบน้ำ แต่เพิ่งรู้สึกว่า สิ่งๆ นั้นยังคงค้างคาอยู่ในตัว ปูนหันไปย่นคิ้วใส่ แต่กรพัฒน์กลับลอยหน้าลอยตา แถมยังออกแรงขยับซะอย่างนั้น “อ๊ะ ป๋า” 


“ปูนเหนื่อย แต่พี่ไม่เหนื่อย เป็นเมียป๋าแล้วต้องอดทนนะรู้ไหม เพราะป๋าคนนี้อึดมาก”

“นี่ปูนคิดผิดใช่ไหมเนี่ย ป๋า...”


หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงพูดคุยกันอีกเลย มีแต่เพียงเสียงของความสุขของทั้งคู่ที่ดังไปทั่วห้องน้ำและห้องนอน...




******



เสียงกดกริ่งพร้อมกับการเคาะประตูเรียกดังจนคนที่นอนหลับต้องสะดุ้งตื่น ปูนขยี้ตาพลางดูตัวเลขนาฬิกาดิจิตอล การเพิ่งตื่นนอนทำให้สมองช้ากว่าทุกที กว่าจะรู้เรื่องราวก็ตอนได้ยินคนเคาะห้องส่งเสียงโวยวายว่าสายแล้วและหิวข้าว


ปูนรีบผุดลุกจากเตียงนอน ทันทีที่ขาแตะพื้น ร่างทั้งร่างก็ทรุดลงไปนั่งกองที่พื้น ตอนนี้ขาแทบไร้เรี่ยวแรง แถมเอวก็ยังปวดหนึบ นี่แหละคือผลของการตามใจป๋า ปูนค่อนขอดคนนอนหลับสบายอยู่บนเตียง ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อไปทำกับข้าวมื้อเช้าให้เกน 


ด้วยความรีบร้อนทำให้หาเสื้อผ้ามาสวมไม่ทัน ปูนเลยคว้าผ้ากันเปื้อนมาสวมปิดบังร่างกายด้านหน้าเอาไว้ก่อน แล้วเร่งมือทำอาหาร เสียงตะโกนดังอย่างหนวกหูปลุกคนหลับสนิทให้ตื่น กรพัฒน์ตีหน้ายุ่ง มือก็ขยี้ผมตัวเองแรงๆ ที่ถูกกวน ทั้งที่เพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง 


“โอย ใครวะ” เมื่อสุดทน ร่างสมส่วนก็ลุกไปเปิดประตู โชคดีที่มือใหญ่คว้ากางเกงบ็อกเซอร์มาสวมก่อนเดินไปเปิด “มาทำไมแต่เช้าวะ” ทันทีที่เห็นหน้าเกน กรพัฒน์ก็โวยวายใส่


“เช้าที่ไหน สายแล้วเนี่ย” เกนแทรกตัวเข้ามาด้านในเมื่อได้กลิ่นหอมของมื้อเช้า “เกนหิวแล้วครับ” พอนั่งที่ เกนก็ตะโกนบอกคนที่ทำกับข้าวในครัว 


กรพัฒน์หน้ามุ่ยมานั่งตรงข้ามกับลูกชาย ซิกแพกสวยๆ ไร้ไขมันนั่นทำให้เกนอดที่จะอิจฉาไม่ได้ ช่วงนี้เกนก็เริ่มคิดจะหันมาดูแลหุ่น เพราะอยากดูดีเหมือนพ่อตัวเอง แต่ติดตรงกับข้าวทุกมื้อมีแต่ของอร่อยๆ ทั้งนั้น 


“มาแล้วๆ โทษทีนะ วันนี้พี่ตื่นสายไปหน่อย” ปูนรีบเดินเข้ามาพร้อมจานข้าวสวยร้อนๆ สองจานพร้อมไข่เจียวหมูสับสีเหลืองสวยวางโป๊ะอยู่ด้านบน 


“ไม่เป็นไรฮะ เกนกินอะไรก็ได้” ว่าแล้วก็ตักข้าวไข่เจียวใส่จนเต็มปาก กรพัฒน์ยังนั่งสัปหงกด้วยความที่ยังตื่นไม่เต็มตา “ว่าแต่ พี่ปูนกำลังจะอาบน้ำเหรอ” 


“หา?” ปูนเลิกคิ้วอย่างงงๆ ก่อนจะเห็นสายตาเกนมองมาที่ร่างกายตัว “อ๋อ ก็ประมาณนั้นแหละ” ตอบไปอย่างนั้นเอง 


“งั้นไปอาบน้ำสิฮะ” เกนเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ บอก 


พอดีกับที่กรพัฒน์ปรือตาขึ้นมาเจอกับปูนที่ยืนหันข้างมาให้ จากที่ง่วงอยู่ก็ตื่นเต็มทั้งสองตา คนรักของเขาไม่ได้สวมอะไรเลย มีเพียงผ้ากันเปื้อนสีแดงที่ปกปิดเอาไว้ ที่สำคัญตอนนี้ ร่างขาวๆ นี้กำลังถูกเกนมองอยู่ 


“ไอ้เกน รีบๆ กินแล้วก็รีบๆ ออกไป” คนรู้ตัวช้ารีบดึงปูนให้ไปยืนด้านหลัง เกนกับปูนได้แต่ทำหน้าสงสัย ที่อยู่ๆ กรพัฒน์ก็เกิดหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมา “มองอะไร รีบๆ กินไปสิ”


“ป๋าเป็นอะไรเนี่ย มาไล่เกนทำไม” คนถูกไล่ตีหน้ายุ่ง 


“นั่นสิ ป๋าไล่เกนทำไมครับ” ปูนก็ยังสงสัยตามพร้อมจะขยับ แต่ก็ถูกแขนสองข้างวาดมาด้านหลังแล้วดันให้ยืนชิดหลังกว้างเอาไว้ “ป๋า” 


“ยืนอยู่เฉยๆ ห้ามหันหลัง” คำสั่งลอยๆ ที่คนถูกสั่งไม่ค่อยเข้าใจ แต่เกนกลับผุดรอยยิ้มออกมา “ยิ้มอะไรไอ้เกน รีบๆ กิน”   “หวงพี่ปูนเหรอ โด่ว เกนเห็นก่อนป๋าอีก อาบน้ำกับพี่ปูนมาตั้งกี่รอบ” คนเห็นก่อนยืดตัวอวด แต่กลายเป็นว่า ถูกคนเห็นทีหลังหิ้วคอเสื้อแล้วลากออกจากห้อง “ป๋า นี่เกนนะเว้ย กินข้าวไม่อิ่มเลยเนี่ย”


“ไม่อิ่มก็ไม่ต้องกิน อยากกินก็ไปกินที่อื่น” กรพัฒน์โวยวาย ไม่ลืมหรอกที่ลูกชายได้อาบน้ำกับปูน แต่ก็อดที่จะโมโหไม่ได้ เพราะมันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นรอง จากนี้เขาจะต้องที่หนึ่งเพียงคนเดียวเท่านั้น 


“ทำไมป๋าต้องใจร้ายกับเกน” 


“เพราะแกมันขี้อวด”


“อวดตรงไหน มันเรื่องจริงทั้งนั้น”


“ไม่สนโว้ย”


ประตูไม้อย่างดีถูกปิดใส่หน้า เกนถึงกับเหวอ ส่วนปูนได้แต่ตะลึง ไม่คิดว่ากรพัฒน์จะหิ้วลูกชายออกไป ทั้งที่เรื่องอาบน้ำนั้น มันก่อนที่ปูนจะตกลงคบกับกรพัฒน์ซะอีก


“ป๋าเป็นอะไร ทำไมถึงทำแบบนั้น” 


“หึงย้อนหลัง” 


“แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ” 


“ได้ มันต้องได้” ปูนหัวเราะออกมาเมื่อคนหึงตีหน้ายักษ์ “แล้วพี่ขอสั่ง ไม่ให้ปูนอาบน้ำกับไอ้เกนอีก แล้วแต่งแบบนี้ก็ไม่ได้ ห้ามโชว์ให้ไอ้เกนเห็น ถ้าอยากโชว์ละก็ ให้พี่เห็นคนเดียวพอ”


“ไม่ได้อยากโชว์สักหน่อย เพราะป๋านั่นแหละทำให้ปูนตื่นสาย แต่งตัวไม่ทันด้วย” ดีแค่ไหนแล้วที่หาผ้ากันเปื้อนมาคลุมได้ทัน “พูดแล้วก็โมโห ไปอาบน้ำดีกว่า” 


“อาบน้ำ?”


พอได้ยินคำว่าอาบน้ำ กรพัฒน์ก็ปรับอารมณ์ทันที ดวงตาคมลุกวาววับ ยิ่งปูนเดินไปที่ห้องน้ำยิ่งคึก ด้านหลังคนงอนโชว์ก้นงอนขาวๆ น่ากัดให้จมเขี้ยว ว่าแล้วคนคึกก็รีบตามไป แต่หากถูกปิดประตูใส่หน้าอย่างกับที่ทำกับลูกชายเมื่อครู่นี้ 


“ปูน เปิดประตูให้พี่ด้วย ปูนจ๋า”


“ปูนจะอาบก่อน เดี๋ยวป๋าค่อยอาบ”


“โธ่ปูน นี่ป๋าเอง เปิดประตูให้ป๋าอาบด้วย ปูน”


ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงแต่เสียงฮัมเพลงดังออกมาให้ได้ยิน นี่เป็นครั้งแรกที่กรพัฒน์คิดจะเอาประตูห้องน้ำออก หรือไม่ก็เอาที่ล็อคกลอนออก นั่นสิ สงสัยวันนี้ต้องให้ช่างของคอนโดมางัดกลอนออกซะแล้ว แค่นี้ก็จบกับปัญหาล็อคห้องน้ำ 


ว่าแต่ ล็อคได้ ก็ต้องไขได้สิ ทำไมโง่เช่นนี้ แล้วรอยยิ้มกรุ้มกริ่มก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อ พร้อมมือที่ถือลูกกุญแจสีเหลืองทอง


ไม่รอดป๋าอีกตามเคย เพราะป๋าคนนี้ แรงดีไม่มีตก



...TBC


ตอนหน้าตอนสุดท้ายแล้วค่าาา ขอบคุณทุกคนมากๆ เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^~

ความคิดเห็น