นิยายเรื่องนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าคนเขียนอยากให้เป็น "งดมาม่า" ในงานเขียนของไรท์ อย่าจริงจังถึงขั้นโลกแตก ^^ (ถ้า"ไม่ชอบ" อย่าอ่าน!! และกรุณาอย่าอ่านด้วยความอคตินะคะ) หึหึ

5.ก็แค่เอา...กับใครก็ได้ทั้งนั้น...nc

ชื่อตอน : 5.ก็แค่เอา...กับใครก็ได้ทั้งนั้น...nc

คำค้น : Un friend เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้... 3P Yaoi (มีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม 25+) ชุนอา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.7k

ความคิดเห็น : 88

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2560 09:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
5.ก็แค่เอา...กับใครก็ได้ทั้งนั้น...nc
แบบอักษร

ตอนที่ 5


สองปีผ่านไป


ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก...


ผมกำลังวิ่งด้วยความเร็วเพื่อตรงไปที่ห้องเรียน ตอนนี้ผมสายมากแล้ว อย่าได้ถามเลยครับว่าทำไมถึงมาสาย เหตุผลก็คือผมต้องใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อรองรับอารมณ์ของไอ้กายในตอนเช้า แม้จะเสียดๆด้านหลังอยู่บ้าง แต่ร่างกายของผมมันก็เริ่มจะคุ้นเคยชินกับการเสียตัวให้พวกมันไปแล้ว แถมตอนนี้ผมก็ยังได้เรียนต่อด้วยเงินที่พวกมันจ่ายให้กับผม เหมือนจะมีความสุขนะครับเพราะชีวิตของผมอยู่ดีกินดีขึ้น ผมซื้อห้องเป็นของตัวเองได้ด้วยเงินที่พวกมันให้มา ผมไม่รู้ว่าทำไมพวกมันถึงมีเงินเยอะแยะ แต่เท่าที่ดูจากการที่ผมเคยค้นเจอยาในกระเป๋าของพวกมันเมื่อสองปีก่อน ก็อาจจะเป็นเหตุผลได้ดีว่าทำไมพวกมันถึงมีเงินกันมากมาย ซื้อร่างกายของผมเพื่อเอาไว้สนองตัณหาทุกค่ำคืน วนเวียนกันไปตั้งแต่ไอ้กาย ไอ้วี ไปจนถึงไอ้ต้น ไอ้ต้นค่อนข้างจะทำให้ร่างกายของผมเหนื่อย เพราะมันค่อนข้างชอบอะไรแบบโรคจิต มัดเชือกขึงพรืดอะไรทำนองนั้น ในตอนแรกผมก็น้ำตาตกเหมือนกัน แต่หลังๆมาผมเริ่มเคยชินกับมัน ชินจนชาไปเอง...


"ทำไมวันนี้มาสายวะ? ปกติไม่เคยเห็นมึงเรดขนาดนี้" ไอ้นี่ชื่อ ไอ้ขุน เพื่อนของผมที่เจอตอนเข้าปีหนึ่ง คณะเดียวกัน เนื่องจากคุยกันถูกคอผมกับมันเลยกลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปทันที แต่เรื่องที่ผมทำอะไรเบื้องหลังมันไม่รู้นะครับ ผมไม่คิดจะบอกใครให้ศักศรีดิ์ของผมต้องลดลงไปมากกว่านี้ แม้ว่าความจริงมันแทบจะไม่เหลือแล้วก็ตาม


"โทษทีว่ะ นาฬิกาไม่ปลุก อาจารย์สั่งเก็บงานไปหรือยัง?" ผมถามมันด้วยน้ำเสียงหอบนิดๆ หลังจากนั่งลงได้ ไอ้ขุนมันก็ส่งชีสบางอย่างให้กับผม คงจะเป็นบทเรียนในวันนี้ที่มันเก็บไว้ให้


"ยัง เห็นว่าจะเก็บท้ายชั่วโมง กลางวันนี้แดกข้าวไหนดีวะ กูแม่งหิวว่ะ" มันบอกพร้อมกับลูบท้องตัวเองไปด้วย อาจารย์ก็ยืนสอนอธิบายอยู่หน้าห้อง พวกผมก็คุยกันเงียบๆ


"เพิ่งจะแปดโมงครึ่งเอง บ่นหิวแล้วหรอวะ? กูบอกให้มึงแดกข้าวเช้ามาไง" ผมว่ามันออกไป ก่อนจะหยิบลูกอมที่มีติดตัวอยู่ส่งให้มัน มันยิ้มออกมานิดๆ รับเอาไปแกะใส่ปาก เหมือนมันรู้นะครับ ว่าผมมีของกินติดตัวอยู่ //คนหรือหมา?


"กูก็ตื่นสายไม่ต่างจากมึงหรอก ตื่นแล้วก็ใส่เสื้อผ้าออกมาเรียนเลย น้ำก็ไม่ได้อาบ" มันว่าออกมา ผมยกมือขึ้นบีบจมูกตัวเองทันที ทำเหมือนกับเหม็นมัน ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันพูดแกล้งผมเล่นๆ ผมก็อยากแกล้งมันคืนบ้าง


"หยี๋....เหม็นคนไม่อาบน้ำ" ผมพูดออกมาเสียงค่อนข้างดัง จนเพื่อนๆหันมามองพวกผมทั้งสองคน แต่เพ่งเล็งไปทางไอ้ขุนมากกว่า ไอ้ขุนถึงกับหน้าเหว๋อนิดๆ เพราะเพื่อนในห้องต้องคิดว่ามันไม่อาบน้ำมาเรียนแน่ๆ ฮ่าๆ สมน้ำหน้า


"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง" มันพูดกันฟันใส่ผม ผมก็แลบลิ้นใส่มันคืนไป หลังจากเรียนเสร็จในภาคเช้า ผมกับมันก็ตรงไปที่โรงอาหารของคณะทันที หาพลังงานใส่ท้องเพื่อพร้อมเรียนในช่วงบ่าย ดีนะครับ...ที่ไอ้พวกนั้นมันเรียนกันคนละคณะกับผม ไม่เช่นนั้นผมก็คงไม่เป็นอันเรียนเพราะพวกมันคงเอาแต่หาเรื่องกลั่นแกล้งผมตลอดเวลา โรคจิตเป็นที่สุด


ตริ๊ง!


"ไอ้วา มือถือมึงดัง" ไอ้ขุนว่าออกมาพร้อมกับยัดข้าวเข้าปาก โทรศัพท์ของผมวางอยู่บนโต๊ะข้างๆตัว แต่ผมกลับไม่คิดจะสนใจมัน จนกระทั่งมีเสียงโทรเข้ามา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร เพราะผมไม่มีญาติที่ไหนที่จะติดต่อมาหรอก


"ไม่รับหรอวะ?" ไอ้ขุนมันถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่ามีสายเข้าแต่ผมยังคงนั่งเฉย


"เดี๋ยวค่อยรับ" ผมบอกไปอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร จนกระทั่งมันดังเกือบสอบรอบ ผมก็กินเสร็จพอดี จึงเอื้อมมือไปกดรับสายแล้วเอาแนบหู


(ทำไมถึงรับสายช้าห๊ะ! หรือว่าร่านไปให้ใครเอาอยู่?) น้ำเสียงประชดประชันแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร


"อืม ก็กำลังได้ที่อยู่เหมือนกัน มึงจะโทรมาขัดจังหวะกูทำไม?" ผมถามมันกลับ ไอ้กายส่งเสียงฮึดฮัดออกมาให้ได้ยิน


(หึ เดี๋ยวนี้เก่งกล้าปากดีขึ้นเยอะนะ คืนนี้มาหากูที่ห้อง เลิกเรียนเสร็จให้มาทันที อย่าให้กูต้องไปตามถึงที่ เพราะมึงน่าจะรู้ว่ากูจะทำอะไร) ผมเหลือบตามองบ่นนิดๆ 


"ให้กูไปหาถึงที่แบบนี้ มีค่าเดินทางเป็นการพิเศษให้กูหรือเปล่า? ไม่มีกูไม่ไปนะ" ผมบอกออกไป ไอ้ขุนก็ทำหน้างุนงงกับสิ่งที่ผมพูดนิดๆ ก่อนที่มันจะลุกไปหาน้ำกิน เพราะน้ำในแก้วมันหมดพอดี


(แน่นอน กูมีโบนัสพิเศษให้มึงเลยล่ะ ถ้าบริการกูถึงใจ) มันพูดเยาะๆออกมา ผมกระตุกยิ้ม กดตัดสายไปทันที ผมไม่ได้เห็นแก่เงินหรอกนะครับ แต่เพราะพวกมันเลือกที่จะไม่ปล่อยผมไป และยื่นข้อเสนอในเรื่องเงินให้กับผม ในเมื่อผมหนีไปไหนไม่ได้ ผมก็ขอกอบโกยจากพวกมันให้มากที่สุด แล้วเมื่อถึงเวลา...ผมสาบานเลยว่าจะหนีไปให้ไกลสุดขอบโลก


"คุยเสร็จแล้วหรอวะ?" ไอ้ขุนเดินกลับมาพร้อมกับขวดน้ำเปล่าในมือ มันยื่นให้ผมอีกขวด ผมก็รับมาเปิดดื่มทันที


"อือ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร" ผมบอกกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ ไอ้ขุนมันหลี่ตามองหน้าผมนิดๆ


"กูเห็นมึงพูดถึงเรื่องเงิน นี่มึงกำลังทำงานพิเศษอยู่หรือไง?" มันถามออกมาอย่างสงสัย ผมก็พยักหน้ารับ ไม่ใช่งานพิเศษหรอก แต่เป็นงานประจำของผมตอนนี้เลยมากกว่า


"งานอะไรวะ? ทำไมกูไม่รู้" มันว่าออกมา


"งานไร้สาระน่ะ มึงอย่าสนใจเลย กูทำไม่นานเดี๋ยวก็จะเลิกทำแล้ว" ผมบอกออกมาเพราะอยากให้มันเลิกถาม


"งานไร้สาระ? ถ้ามันไร้สาระแล้วมึงไปทำ ทำไม? หรือมึงกำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน?" ไอ้ขุนถามผมอย่างเป็นห่วง ผมส่ายหน้าไปมา


"ไม่ กูทำแก้เบื่อ ช่วงนี้เพิ่งเปิดเทอม กูก็เลยหาอะไรทำไปเรื่อย ว่าแต่มึงจะมาสนใจอะไรกูนักหนาเนี่ย?" ผมถามกลับเมื่อเริ่มรู้สึกว่ามันจะซักไซร้ผมเยอะเกินไปแล้ว


"ก็กูสงสัย เผื่อมันน่าสนุกกูจะได้ไปทำบ้าง" มันบอกไม่จริงจังนัก แต่ก็ทำให้ผมชะงัก


"หึหึ อย่าเลย ลูกคุณหนูอย่างมึง นั่งเป็นคุณชายอยู่เฉยๆ ดีกว่านะครับ" ผมล้อเลียนมัน พร้อมกับนั่งตามแบบท่าทางเชิดๆของมันด้วย


"ไอ้วา! เดี๋ยวกูเตะเลยนิ" มันว่าออกมา ผมหัวเราะลั่น ชีวิตของผมจะมีความสุขมาก ถ้าไม่มีพวกมันทั้งสามคน

.

.

หลังเลิกเรียน


ผมโบกแท๊กซี่เพื่อให้ไปส่งที่คอนโดสุดหรูของไอ้กาย มันมาเรียนก็เหมือนไม่เรียน ผมไม่เคยเห็นมันจะใส่ใจการเรียนเลย แต่อย่างว่า ถ้าบ้านมันมีเงินพอ...ยัดสักนิดสักหน่อย ก็คงจะจบได้ไม่ยาก ชีวิตของไอ้วีกับไอ้กาย ผมเห็นมันทำแค่เที่ยว เที่ยว แล้วก็เที่ยว ส่วนไอ้ต้น มันยังไปเรียนตามแบบปกติ แต่ที่เปลี่ยนไปคือมันปลดปล่อยลุคตัวเอง มันเลิกสวมแหว่นหนาๆ แถมยังเลิกทำผมทรงเห่ยๆนั่นด้วย จนตอนนี้สาวๆก็ติดมันตรึม ผมก็แอบหวังให้มีผู้หญิงสักคนมาเป็นผู้โชคร้ายแทนผม ผมจะได้หลุดพ้นจากพวกมันซะที


"เข้ามา" ไอ้วีมันเปิดประตูออกพร้อมกับเสียงเพลงที่ดังสนั่นลั่นห้อง ผมเดินตามมันเข้าไป ก็พบกับผู้คนมากมายหลายตา เป็นวัยรุ่นทั้งนั้น ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ ทั้งหญิงและชาย บางคนก็นัวเนียกันจนแทบจะรวมกันเป็นร่างเดียว บางคนนี่เอากันแบบให้เห็นเลยก็มี... ปาร์ตี้ยาสินะ ของกลางเกลื่อนโต๊ะขนาดนี้ เสพแล้วก็สุขสม...


"มาช้า...." ไอ้กายว่าออกมา เมื่อผมเดินเข้ามาที่โต๊ะ ซึ่งมีเพื่อนมันหลายคนกำลังนั่งเสพยา ทั้งดูด ทั้งกิน ควันบุหรี่และอะไรต่างๆลอยฟุ้งไปทั่วห้องจนผมแทบจะสำลัก ไอ้กายมันมีผู้หญิงข้างกายอยู่คนหนึ่ง ไอ้วีก็เดินกลับไปนั่งข้างกับผู้หญิงสวยอีกคนด้วย ผมได้แต่ยืนเป็นเป้าหมายให้พวกมันมองกันอยู่แบบนั้น ยิ่งสายตาของเพื่อนมันบางคนที่มองมาทางผมเหมือนแทบจะกลืนกินให้ได้


"คนนี้น่ะหรอ? my friend ของพวกนาย?" ไอ้ฝรั่งหน้าตาลูกครึ่งคนหนึ่งพูดขึ้น มันลุกและเดินมาหาผมที่ยังคงยืนนิ่งอยู่แบบนั้น มันใช้สายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างโลมเลีย เลื้อยมือเข้ามาไล้ผ่านเอวบางของผม จนผมต้องสะบัดออกอย่างไม่ชอบใจ


"ไอ้วา!!" ไอ้กายเรียกผมเสียงดังลั่น ที่ผมปัดมือเพื่อนของมัน ก็เพื่อนมันมาทำนิสัยเสียใส่ผมก่อนทำไม


"มีอะไร? เรียกกูเบาๆก็ได้ หูก็ไม่ได้หนวก" ผมว่าออกมา ไอ้วีก็นั่งจูบไซร้กับผู้หญิงของมัน มือมันน่ะล้วงเข้าไปใต้เสื้อของผู้หญิงแล้วบีบเค้นหน้าอกอย่างเมามัน


"หึ ปากดีจริงนะมึง" ไอ้กายว่าออกมา ลุกและเดินตรงเข้ามาหาผม ก่อนมือหนาของมันจะบีบเข้าที่แก้มของผมอย่างแรง ผมก็ปล่อยให้มันบีบไป เพราะรู้ว่าแกะยังไงก็ไร้ประโยชน์


"อย่ามาขึ้นเสียงใส่กู วันนี้กูมีงานพิเศษให้มึงทำ เป็นงานที่กูคิดว่ามึงคงจะลืมไม่ลงเลยทีเดียว" ไอ้กายว่าออกมา ก่อนที่มันจับเหวี่ยงตัวผมไปหาไอ้ฝรั่งคนที่ลูบเอวผมเมื่อกี้ ซึ่งมันก็รับตัวของผมไว้อย่างเหมาะเจาะ


"ของเล่นชิ้นนี้ กูยกให้หนึ่งคืน ใช้เสร็จ แล้วช่วยให้โบนัสกับวาน้อยของกูด้วยนะ โทนี่" ไอ้กายมันว่าออกมา ก่อนที่ตัวมันจะเดินกลับไปนั่งซุกไซร้ผู้หญิงของมันต่อ ผมดิ้นขลุกขลักเมื่อมือของโทนี่มันเลื้อยเข้ามาในเสื้อนักศึกษาของผม


"ปล่อย!!!" ผมตะวาดใส่มันเสียงดัง ก่อนจะถูกอุ้มขึ้นพาดบ่า ผมมองไปที่ไอ้กายกับไอ้วีอย่างเกลียดชัง ร่างกายของผมยอมให้มันย่ำยีเท่าไหร่ก็ได้ แต่พวกมันไม่มีสิทธิ์เอาผมไปให้ใครย่ำยีได้อีก


พรึ่บ!!


ไอ้โทนี่มันกดล็อคห้องแล้วเหวี่ยงผมลงบนเตียงอย่างแรง ความจุกแล่นปี๊ดแต่ในเวลานี้ผมต้องหนี ผมคลานหนีไปที่หัวเตียง ก่อนจะโดนมือหนาคว้าที่ข้อเท้าแล้วลากกลับมาที่เดิม โดยที่ผมดึงผ้าปูที่นอนติดมือมาด้วย จนมันยับยู่ยี่ไปหมด ไอ้โทนี่ทำท่าจะโดดขึ้นคร่อมผม แต่ผมออกแรงถีบมันอย่างแรง


พลั่ก!!


"สัสเอ๊ย!!" มันสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย ผมลุกขึ้นและวิ่งไปที่ประตู ไม่ทันที่มือจะเอื้อมถึงร่างกายก็ถูกยกขึ้นจนลอยวืดเหนือพื้น 


พรึ่บ!


เพียะ!!


"อึ่ก!" หน้าผมสะบัดตามแรงตบ แรงของมันไม่ใช่เบาๆ ตบใส่ผมที ผมรู้สึกเหมือนหัวสมองมึนไปชั่วขณะ


พลั่ก!!


"อุ่ก! แค่กๆ!!" ผมสำลักออกมาเมื่อถูกชกเข้าที่หน้าท้องอีก น้ำลายของผมไหลยืดลงกับที่นอนเพราะผมอ้าปากเพื่อเอาอากาศหายใจเข้าไป เนื่องจากหน้าท้องโดนกระแทกอย่างแรงจึงทำให้ผมไม่สามารถจะหายใจเองได้ชั่วขณะ


"เป็นเด็กดี แล้วฉันจะพานายขึ้นสวรรค์เอง" โทนี่บอกผมด้วยน้ำเสียงที่พอใจอย่างยิ่ง มันถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก เดินเข้ามาคร่อมผมไว้และกระชากเสื้อนักศึกษาของผมจนกระดุมหลุดกระเด็นออกจากกัน


"อย่ะ อย่า...." ผมบอกออกไป มันแทบไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาด้วยซ้ำ มันก้มลงมาจูบปากของผมอย่างกระหาย สอดลิ้นเข้ามาเกี่ยวตวัดภายในอย่างรุนแรง จนผมได้รสชาติเฝื่อน มือของมันเอื้อมลงไปปลดเข็มขัดของผมออก ดึงกระชากกางเกงออกจากเรียวขาทั้งนอกและในจนร่างกายของผมเปลือยเปล่า ผมส่ายหน้าไปมาช้าๆ ไม่อยากได้...ไม่เอา...


"อมมันเข้าไป!!" มันกระชากแขนผมให้ลุกขึ้นนั่ง ส่วนมันลุกขึ้นยืนและจับแท่งร้อนมาจ่อที่ปากของผม ผมเม้มปากแน่นเอามือยันที่ต้นขาของมันไว้ ไม่ยอมรับแก่นกายที่แสนใหญ่โตของมันเข้ามา


"กูบอกให้อม" มันบอกเสียงกัดฟัน เหมือนมันเริ่มจะทนไม่ไหวกับอารมณ์ เพราะตอนที่มันจูบกับผม ผมได้รสชาติของเหล้าผสมกับบุหรี่ที่คละคุ้ง จนทำให้ผมเผลอมึนไปชั่วขณะเลย มีนบีบคางของผมจนเจ็บร้าวไปหมด ผมกัดฟันแน่นหันหน้าหนีส่วนแข็งขื่นของมัน ก่อนจะชะงักเมื่อถูกกระชากผมอย่างแรงจนหน้าหงายเริ่ด และฝ่ามือหนาๆก็กระทบกับใบหน้าอีกครั้ง


เพียะ!!


"ในเมื่อดื้อด้านมาก ก็คงไม่จำเป็นต้องทนุถนอมกันแล้ว" โทนี่ว่าออกมา จับตัวของผมที่ล้มฟุบลงมาจากการตบของมันให้คว่ำลง ผมพยายามถีบยันตัวเองขึ้นหนีไปด้านบน แต่มันก็ตามมาประกบด้านหลัง ก่อนจะสอดแก่นกายเข้ามาในช่องทางของผมทั้งๆที่ไม่พร้อม ไม่มีตัวช่วย ไม่ใช้ถุงยาง...ผมรู้สึกขยะแขยงมากที่สุด


กึก! สวบ!!


"อ๊ากกก!! เจ็บ!!!" ผมร้องลั่น ส่ายหน้าเร่าๆ แม้มันจะปรับตัวจนเคยชินแล้ว แต่ของโทนี่มันใหญ่กว่ามาตรฐานชายไทยค่อนข้างมาก จะไม่ให้ผมเจ็บได้ยังไง ตอนนี้ใจของผมมันไม่เอาแล้ว มันไม่อยากได้แบบนี้อีกแล้ว 


"อ๊าาา แน่นอย่างที่ไอ้กายบอกจริงๆด้วย ซี๊ดดดด" มันสูดปากอย่างพอใจ เริ่มขยับสะโพกทันที กระแทกลงมาอั่กๆ จนผมจุกและเจ็บขึ้นมายันไขสันหลัง


"อ๊า! เจ็บ!! ปล่อยกู!!!" ผมร้องลั่น พยายามขยับตัวดิ้นหนี แต่แรงที่มันส่งกระแทกลงมาไม่เบาเลย ผมได้กลิ่นคาวเลือด ช่องทางของผมคงจะฉีกขาดอีกครั้ง ทั้งๆที่มันไม่สมควรจะเป็นแบบนี้เลย พวกมันทำกับผมมากไปแล้ว ทำมากเกินไปแล้ว!!


ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!


"แฮ่กๆ อา.....ซี๊ดดดด" มันครางอย่างสุขสม กดมือของผมแนบไปกับเตียงทังสองข้าง หน้าของผมจมไปกับที่นอน ไม่อยากจะปล่อยเสียงครางออกมา ซึ่งความจริงก็ไม่มีเสียงให้ครางนอกจากความเจ็บที่มันมอบให้ น้ำตาของผมเล็ดออกมาตามหางตา อยากให้เรื่องมันจบโดยเร็ว...


"ครางออกมา!!!" โทนี่ปล่อยมือแล้วเปลี่ยนมากระชากหัวผมขึ้นจากที่นอน น้ำตาของผมที่ปริ่มจากความเจ็บตอนนี้มันไหลลงมาอาบแก้มทันที 


"อย่าให้ฉันอารมณ์เสียเอวา...ครางออกมา ซี๊ดดดด" มันว่าออกมาเร่งสะโพกถี่ยิบ ผมส่ายหน้าเร่าๆ จะไปเอาความสุขจากไหนมาครางให้มันฟัง ได้แต่กัดฟันทนความเจ็บ ผมเอากับพวกมันได้ แต่ให้ผมมาเอากับคนอื่นแบบนี้ ผมยิ่งคิดว่าผมก็ไม่ต่างอะไรจากคนที่ขายตัวทั่วไป ก็แค่เอา...ใครก็ได้ทั้งนั้น


"โอ๊ย!!" ผมร้องลั่นเมื่อโทนี่ก้มลงมากัดที่หัวไหล่ของผมอย่างแรง ร่างกายของผมยังสั่นคลอนไม่หยุด กระแทกเข้ามาทีละครั้ง ผมเจ็บหนักจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ


พั่บ พั่บ พั่บ


"พะ พอ....ฮึ่ก หยุดซะที!!!" ผมร้องใส่มันลั่น จิกกำผ้าปูที่นอนเหมือนจะดึงมันให้ขาด โทนี่หยัดตัวขึ้นจับตรึงสะโพกของผมไว้แล้วใส่เข้ามาอย่างรุนแรง ผมไม่ไหวแล้ว มันเจ็บและแสบไปหมด


"ซี๊ดดดอา......" มันปลดปล่อยเข้ามาในร่างกายของผม ก่อนจะถอนแก่นกายออกไป ผมฟุบหน้าลงกับที่นอนเหมือนหมดแรง หมดทั้งแรงกายหมดทั้งแรงใจ เชื้อชั่วๆของมันอยู่ในร่างกายของผม มันน่ารังเกียจจนผมรู้สึกขยะแขยงร่างกายของตัวเอง น้ำตายังคงไหลออกมา ผมไม่ได้เสียใจที่เสียตัว แต่ผมเจ็บใจที่พวกมันทำเหมือนร่างกายของผมเป็นยิ่งกว่าของเล่น ผมมันก็แค่โสเภณีดีๆนี่เอง


"อย่ะ อย่า...." ผมร้องออกมาอีกครั้งเมื่อโทนี่จับร่างกายของผมให้นอนหงายและเริ่มบทรักอย่างรุนแรง ผมไม่เคยเสร็จสักรอบและก็ดูเหมือนมันจะไม่สนใจ เอาเปรียบร่างกายของผมเพื่อบำเรอความใคร่ของมันจนพอใจก็ปล่อยทิ้งผมไว้คนเดียว พร้อมกับเช็คหนึ่งใบที่ไม่เขียนจำนวนเงิน เหมือนต้องการให้ผมใส่เอาเองตามที่ผมอยากได้ แต่ของแบบนั้น...ใครจะไปต้องการกัน...  

.

.

ผมนอนนิ่งๆไม่ได้หลับและไม่ได้ร้องไห้อีก มันเหนื่อยล้าเกินไป ผมลุกขึ้นจากเตียงเพื่อตรงไปเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ยืนขึ้นน้ำสีขาวขุ่นก็ไหลลงมาตามเรียวขา จนผมต้องก้มมอง มันน่าสมเพชที่สุด ผมขยะแขยงร่างกายตัวเอง ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำตรงไปที่หน้ากระจก มองร่องรอยจากเนื้อหนังตัวเอง รอยจูบรอยช้ำเต็มไปหมด มุมปากช้ำจนเห็นได้ชัด น้ำตาของผมไหลปริ่มทั้งๆที่ผมบอกตัวเองเอาไว้แล้ว ว่าจะไม่ร้องไห้...ผมเปิดฝักบัวรดใส่หัวเพื่อกลบน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด ไร้เสียงสะอื้น ผมถูไปมาตามเนื้อหนังจนมันแดง ทำยังไงก็ได้เพื่อลบล้างร่องรอยความระยำพวกนี้ออกไป ขอแค่ให้มันลบออกไป จะให้ผมกรีดเนื้อตัวเอง ผมก็ยอม....


ปัง!


ประตูห้องน้ำของผมเปิดออกอย่างแรงจนมันไปกระทบกับผนังห้อง ผมไม่ได้หันไปมอง เพราะไม่ไอ้กายก็ไอ้วี ใครสักคนคงจะเข้ามาดูว่าผมมีสภาพเป็นยังไง พวกมันคงพอใจกันแล้ว...ผมยังคงถูไปมากับร่างกายของตัวเอง จิกจนเลือดไหลซิบ ก่อนจะชะงักเมื่อมือถูกคว้าให้ออกจากตัวเอง


"เดี๋ยวกูจะลบร่องรอยพวกนี้ให้มึงเอง" ไอ้กายมันบอกผมเสียงเรียบ ผลักผมเข้ากับผนังและเริ่มบทจูบอย่างนุ่มนวลท่ามกลางสายน้ำที่ไหลรดผ่านพวกเราทั้งสองคน จะมาทำแบบนี้เพื่ออะไร...?


"กูเกลียดมึง..." ผมบอกออกมาเมื่อมันผละปากออกไป ไอ้กายมันจ้องหน้าผมนิ่งๆ ผมไม่ได้คิดจะหลบสายตาของมัน


"มึงคงจะต้องเกลียดกูมากกว่านี้อีก เพราะกูมันเหี้ยไง" ไอ้กายว่าออกมา ก่อนที่ปากหยักของมันจะเริ่มจูบพรมไปตามร่างกายของผม สร้างรอยรักขึ้นมากลบรอยเก่าจนหมด มีตรงไหนทับตรงนั้น ผมยืนนิ่งให้มันทำจนพอใจ ได้แต่บอกตัวเอง...จะเจ็บและจำไปจนวันตาย...



++++++++++++++++++++++++++++

ยัง! ยังโดนอีกเยอะ โดนจนหนำใจไรท์เมื่อไหร่ 

ไรท์จะเปลี่ยนให้นางเอกเป็นฝ่ายกระทำบ้างนะ ฮ่าๆ

อ่านแล้วไม่เม้น ไม่ต่อนะจ้ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว