email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Look Like 18

คำค้น : Look Like รักเราใกล้กัน nana nanaกะหอยทาก ลุงอิน อินทร น้องพู่ พู่กัน เบาสมอง น่ารัก หวานมุ้งมิ้ง อบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ ไร่ส้มไร่องุ่น ใส่ใจ ดูแล ดราม่านิดหน่อย ฟิน หวานละมุน นิยาย ไม่ติดเหรียญ l

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2560 14:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Look Like 18
แบบอักษร

Look Like 18​



“เจอได้ไง”

“ก็พี่ตามเราตั้งแต่เช้าแล้วตั้งแต่คอนโดอ่ะ ที่จริงตอนโทรถามเมื่อคืนอยู่หน้าคอนโดแล้วล่ะ แต่พี่ก็มีความผิดอยู่ที่ไม่ได้ติดต่อเราตอนไปดูงานเลยยังไม่อยากทำให้หงุดหงิดเลยนอนรอที่รถอือ หลังเราออกมานิดหน่อยพี่ก็ขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องเรา โอ๊ย! ฮ่าๆๆ” ท้ายประโยคพี่อินก็ต้องร้องเสียงดังออกมาเมื่อฉันตีที่ต้นแขนเขาไปสองทีแรงๆอย่างโมโห

“เอากุญแจมาจากไหน”

“ก็แม่ให้มา ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรเลยไปถึงนู่นพี่ก็มัวแต่ยุ่งโทรศัพท์ก็ไปนอนแอ้งแม้งกับน้ำอ่ะพี่เลยรอเอากลับมาซ่อมที่ไทย พี่กลับซ่อมที่นู่นแล้วรูปเรามันจะหายจากเครื่องพี่”

พอได้ยินเขาเล่าแบบนี้ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกดีขึ้นมาแบบนี้ จากที่ก่อนหน้านี้ทั้งงอนทั้งโกรธเขา

“แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ถึงเมื่อคืนตั้งแต่โทรหาเรานั่นแหละ ไม่สิถึงแล้วยังไม่ได้โทรหาพี่เอาโทรศัพท์ไปซ่อมก่อน จากนั้นก็ค่อยโทรแล้วก็ส่งข้อความหาเราไง”

“โกรธอยู่” ฉันพูดเบาๆ ไม่มองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ มือก็ยกตีที่ต้นแขนเขาจนคนตัวสูงโอดโอยอย่างน่าหมั่นไส้ มือหนาเอื้อมมารวบมือฉันเข้าไปกุมไว้หลวมๆส่วนอีกข้างก็ยกประคองใบหน้าไว้อย่างนุ่มนวล

“ไม่ต้องมาอ้อน”  ฉันปัดมือพี่อินออกก่อนจะก้าวถอยห่างจากเขา ทำเอาคนที่มีความผิดมองอย่างเสียใจ ที่จริงฉันไม่ได้โกรธเขาแล้วล่ะแค่อยากแกล้งคนอย่างเขาเท่านั้นเอง

“ไม่เอาสิ ไม่โกรธนะ”

“ไม่ คิดว่าไม่เป็นห่วงเหรอถึงได้เงียบไปแบบนั้นแล้วรู้ไหมว่าพู่กลัวแค่ไหน” ฉันบอกไปจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเสียใจ พี่อินเบิกตามองอย่างตกใจพรางขยับเข้ามาใกล้แล้วรวบฉันเข้าไปกอดไว้แน่นยิ่งผลักออกเขาก็ยิ่งกอดรัดไว้แน่น

“ไม่ๆ พู่พี่ขอโทษพี่ผิดไปแล้ว อย่างโกรธพี่เลยนะขอร้องล่ะ”

“ปล่อยเลยนะ!”

“ไม่เอาพู่ พี่อธิบายได้ทุกอย่างพู่กัน ขอร้องอย่าร้องไห้เลยนะ” มือหน้ากดท้ายทอยให้ฉันซบลงบนแผ่นอกเขา เสียงจังหวะหัวใจเต้นถี่อย่างตื่นกลัวยิ่งทำให้น้ำตาฉันไหลลงมาหนักยิ่งกว่าเดิม มือที่คอยผลักคอยตีเขาตอนนี้อ่อนแรงกลายเป็นกอดเกี่ยวเอวหนาของพี่อินไว้แทน

“ไม่เอาพู่ อย่างร้องไห้นะ”

“เป็นห่วงจริงๆนะ กลัวด้วยฮื่อ!”

“กลัวอะไรฮึ? บอกพี่สิ” พี่อินผลักฉันออกห่างเบาๆยกมือเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าให้อย่างแผ่วเบา ตาคมจับจ้องฉันไม่ละไปไหนกลับกลายเป็นฉันซะเองที่ไม่กล้าสบตาเขา

“มองหน้าพี่”

“...”

“พู่กัน มองพี่ก่อนครับ”

“ไม่เอา จะไปหาแม่แล้วปล่อยเลย”

“ไม่คุยกันก่อน”

“ไม่ พู่ไม่อยากคุยกับพี่แล้วปล่อยเลยพู่เวียนหัวอยากกลับไปนอนแล้ว”

“โอเคๆ แต่เรายังต้องคุยกันนะพู่พี่ไม่อยากให้เราโกรธพี่ ตอนนี้กลับก่อนก็ได้” พี่อินยอมฉันในที่สุด ฉันเลยถือโอกาสผลักเขาออกห่างอีกนิด จังหวะที่หมุนตัวกลับก็เห็นพี่อาทิตย์กับพี่ช่างภาพมองอยู่ยิ้มๆ ลืมไปเลยว่ามีพวกเขาอยู่ด้วย แบบนี้พี่อาทิตย์ก็รู้สิว่าฉันกับพี่อินงอนตึงๆกันอยู่

“จะกลับกันใช่ไหม” พี่อาทิตย์ถามเมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้

“ค่ะ เดี๋ยวเดินกลับไปหาพ่อกับแม่ก่อน”

“เฮีย ฝากขับรถกลับไปไร่ด้วยนะเดี๋ยวจะอยู่ต่อสักพักพาน้องเที่ยวก่อนเดี๋ยวจะตามกลับไป”

“เออๆ ดีนะกูยังไม่มีเมีย นึกภาพไม่ออกเลยว่ะว่าเวลาง้อเมียกูจะเป็นยังไง”

“รีบหาสิ โอ๊ย! อย่าชวนคุยเมียผมเดินไปนู่นแล้ว”

ฉันได้แต่ส่ายหน้ากับคนมีความผิด พี่อินวิ่งเข้ามาหยุดเดินข้างๆมือก็คอยยกบังแดดให้กระทั่งเดินมาถึงจุดที่พ่อกับแม่ยืนอยู่ เราคุยกันนิดหน่อยก่อนจะตกลงกันว่าเจอกันอีกทีที่ไร่ คนที่ตกลงไม่ใช่ใครหรอกคนที่ยืนข้างๆฉันนี่แหละ แต่ฉันวางแผนจะไม่กลับไปที่นั่นแล้วนะ ฉันไม่อยากไปแล้ว

“เอางั้นก็ได้ลูก ดูแลน้องดีๆนะตาอินอย่าให้รู้นะว่าแกล้งน้องน่ะ”

“ผมไม่แกล้งน้องหรอกน่า ก็วันนี้น้องมีนัดไงก็จะพาไปเดี๋ยวอยู่ต่ออีกสองสามวันแล้วค่อยกลับไร่ครับ อยากพาน้องเที่ยวก่อน”

“งั้นก็ตามใจ พู่กันอยู่นี่ดูแลตัวเองดีนะลูกเดี๋ยวแม่กับพ่อจะไปรอที่นู่น”

“เอ่อ ค่ะ สวัสดีค่ะ”

“จ้าลูก ป่ะพวกเรากลับไปพักก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยกลับ”

“แม่จะไปไร่ด้วยเหรอคะ” คราวนี้ฉันหันไปถามแม่อย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าพ่อคุยกับพ่อของพี่อินเรื่องที่หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ

“ใช่ลูก ว่าจะไปพักผ่อนสักหน่อย รีบตามไปนะแม่อยากคุยด้วย”

“ค่ะแม่”

“หนูพู่กลับไปพักผ่อนได้แล้วลูก หน้าซีดๆนะ” แม่พี่อินเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าให้อย่างห่วงใย แต่ใบหน้าท่านกำลังยิ้มให้อย่างดีใจ

“แม่อ่ะ พอเลยๆ ผมพาน้องกลับแล้วนะครับ ปะพู่กลับได้แล้วแดดแรงด้วย” พี่อินพูดตัดพ้อสิ่งที่แม่เขาพูดจากนั้นก็รวบเอวฉันเข้าไปใกล้ก่อนจะดึงรั้งให้เดินออกไปกับเขาโดยที่ฉันยังไม่ทันได้หันไปลาพ่อกับแม่หรือใครเลย

“ร้อนไหม”

“นิดหน่อยค่ะ แต่เวียนหัว” ฉันบอกมือยกป้องสายตาเมื่อแดดแยงเข้าตา

“อ่ะถึงแล้วๆ” ร่างสูงปลดล็อครถก่อนจะเปิดประตูรถให้พอปิดประตูรถเสร็จเขาก็รีบวิ่งอ้อมมาอีกฝั่งเปิดประตูแล้วสตาร์ทรถทันที

“ซื้ออะไรเข้าไปทานรองท้องก่อนไหม?”

“ไม่เอา ง่วงอยากกลับไปนอน” ฉันปรับเบาะที่นั่งเอนตัวนอนพร้อมกับหลับตาลง ทำไมรู้สึกเวียนหัวแล้วล่ะ ทั้งที่คิดว่ามันจะหายไปแล้ว

“พี่อิน...”

“หือ? ครับว่าไง” คนตัวสูงครางรับแต่ฉันไม่ได้ลืมตามองเขาเลย

“พี่อิน”

“ครับ เราเป็นอะไรหรือเปล่า”

“พู่อยากอ้วก”

“หือ? เดี๋ยวพี่หาที่จอดให้”

“ไม่ค่ะ รีบกลับเถอะ”

“ถ้าไม่ไหวบอกพี่เลยนะ”

“ค่ะ”

อย่าถามว่าหลังจากกลับมาถึงห้องฉันทำอะไร ฉันยืนอยู่ข้างรถถอดเสื้อครุยออกพี่อินก็ถือทั้งกระเป๋าทั้งเสื้อให้ทั้งยังเข้ามาประคองฉันเพราะฉันยืนเซไปมา พอขึ้นมาถึงห้องฉันก็พุ่งตัวเข้าไปในท้องน้ำทันทีคนข้างนอกก็เคาะถามอย่างเป็นห่วงแต่ด้วยความเหนื่อยและเพลียทำให้ฉันไม่สามารถตอบเขาได้ หลังจากอาเจียนออกมาอย่างหนักฉันก็อาบน้ำหวังจะให้ตัวเองสดชื่นแต่มันก็เปล่าประโยชน์เมื่อฉันเอาแต่ง่วงจนแทบจะหลับล้มพับอยู่ในห้องน้ำ

“ไหวไหมเนี่ย ไปหาหมอไหม” ร่างสูงพุ่งเข้ามาประคองทันทีเมื่อฉันออกจากห้องน้ำมา

“ไม่เอา ขอนอนพักก่อนแล้วกันค่ะ ถ้าไม่ดีข้นเดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที” ฉันบอกพี่อินย่อตัวอุ้มฉันลอยเหนือพื้นจากนั้นก็พาไปส่งบนเตียงนอน

“แล้วเป็นบ่อยไหมแบบนี้” หลังจากจัดแจงห่มผ้าให้พี่อินก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆยกมือขึ้นทาบบนหน้าผากเบาๆ

“อือ ก็เป็นตอนเช้าแต่วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงเป็นตอนบ่าย”

“งั้นนอนพักก่อนตื่นแล้วจะพาไปหาหมอ” พี่อินลูบผมฉันเบาๆก่อนที่จะสัมผัสถึงความอบอุ่นที่แตะลงบนหน้าผาก

“ไม่เอา นัดเพื่อนกับน้องไว้” ฉันครางบอกในคออย่างอ่อนแรง

“โอเคๆ เอาไว้พรุ่งนี้พี่จะพาไปแล้วกันแต่ตอนนี้นอนพักได้แล้วนะ ถ้าไม่ไหวก็บอกพี่จะนั่งอยู่ข้างๆนี่แหละ นอนพักได้แล้วฝันดีครับที่รัก”


ความคิดเห็น