นิยายเรื่องนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าคนเขียนอยากให้เป็น "งดมาม่า" ในงานเขียนของไรท์ อย่าจริงจังถึงขั้นโลกแตก ^^ (ถ้า"ไม่ชอบ" อย่าอ่าน!! และกรุณาอย่าอ่านด้วยความอคตินะคะ) หึหึ

4.สองหมื่นแรก... nc

ชื่อตอน : 4.สองหมื่นแรก... nc

คำค้น : Un friend เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้... 3P Yaoi (มีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม 25+)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.8k

ความคิดเห็น : 76

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2560 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.สองหมื่นแรก... nc
แบบอักษร

​ตอนที่ 4


ผมถูกส่งตัวกลับบ้านในเช้าวันต่อมา คืนนั้นไม่ว่าจะต้น กายหรือวี ไม่มีใครเข้ามาหาผมที่ห้องเลย มีเพียงป้าแม่บ้านคนเดิมที่เอาอาหารมาให้ผมได้กิน ผมก็โกยพลังงานทุกอย่างเข้าร่างกายอย่างเต็มที่เผื่อจะต้องรับมือกับพวกมันทั้งสามคนอีก และตอนนี้ผมกำลังเตรียมตัวที่จะไปโรงเรียน ดีที่วันนี้ต้องสวมชุดพละ เพราะชุดนักเรียนของผมสภาพไม่สู้ดีเลยสักตัว คงต้องกลับมานั่งซ่อมแซมเสื้อผ้าอีกแล้ว เห็นผมเป็นผู้ชายแบบนี้ผมก็ทำเป็นนะครับ จะงานบ้านงานครัวอะไรผมทำได้หมด ผลมันมาจากความจนของผมเอง เพราะความไม่มี ทำให้ผมไม่มีทางเลือก...


หลังจากแต่งตัวเสร็จผมก็เดินเท้าไปโรงเรียน ช่องทางด้านหลังของผมยังเสียดอยู่เลย ไม่ชอบร่างกายของตัวเองที่เป็นแบบนี้เลยสักนิด ถ้าผมเป็นผู้หญิงผมคงร้องไห้ฟูมฟายหนักมากกว่านี้ ดีไม่ดีอาจจะท้องไปแล้วก็ได้

.

.

"เอวา เราซื้อนมกับขนมปังมาเผื่อนายด้วย" ต้นเข้ามาทักผมในช่วงเช้าก่อนเข้าเรียน ผมถึงกับชะงักเพราะเหมือนทั้งสามคนกำลังจะเล่นสงครามประสาทกับผม ต้นมองหน้าผมยิ้มๆ ส่งถุงนมกับขนมปังให้ผม ผมกำมือแน่น...แต่ก็ต้องจำใจยื่นมือออกไปรับของมา


"ขอบใจ" ผมบอกออกมาเสียงเบา ต้นมองหน้าผมด้วยรอยยิ้ม ปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มเลยสักนิด ความกัดดันถูกส่งมาจนผมยังรู้สึกได้


"กินมันซะสิ" ต้นว่าออกมา ลากเก้าอี้มานั่งลงตรงข้ามกับผม ผมอึ่กอั่กเล็กน้อย บอกตรงๆเลยว่าผมไม่กล้ากิน มือของผมแกะซองขนมปังออกมาช้าๆ งับเข้าปากไปอย่างเอื่อยๆ ทันทีที่เคี้ยวผมก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสบางอย่าง รสชาติมันขม....ผมมองดูไส้ขนมปังในมือ เห็นเม็ดยาหลายเม็ดแทรกปะปนอยู่ด้วย ยาอะไร? มันคือยาอะไร?


"อุ๊บ!" ผมลุกออกจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกนอกห้องเพื่อตรงไปที่ห้องน้ำ ผมไม่สนใจต้นแล้วตอนนี้ ต้นมองเอวาที่วิ่งออกไปด้วยสายนิ่งๆ ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏขึ้นมาเมื่อก้มลงมามองดูขนมปังที่ตัวเองให้ไป มันก็แค่ยาพารา...ทำไมเอวาต้องทำท่าทีตื่นกลัวขนาดนั้น...


"แหวะ!!" ผมคายปากพร้อมกับอ้วกออกมาอีกนิดหน่อย 


ซ่า......


ผมเปิดก๊อกน้ำเพื่อไล่คราบเศษอาหารลงไป และบ้วนปากจนคิดว่าปากของตัวเองนั้นไม่มีฤทธิ์ยาหลงเหลือแล้ว ขาของผมถึงกับอ่อนแรงเลยตอนนี้ นี่ชีวิตของผมยังจะไว้ใจใครได้อีกมั้ย?


"ท้องแล้วหรอวะ?" เสียงทักขึ้นจากทางประตูทำให้ผมหันไปมองตาขวางใส่ทันที ไอ้กายมันเดินหน้านิ่งเข้ามาหาผมช้าๆ ผมจะเดินหลบมันออกไป แต่ก็ถูกมันฉุดแขนไว้แล้วลากเข้ามาในห้องน้ำเสียก่อน


"อ่ะ ปล่อยกูนะ!!" ผมโวยวายออกมาลั่นเมื่อมันล็อคประตูเสร็จสับ ไอ้กายหันมามองหน้าผมด้วยสายตาที่น่ากลัว


"ชะ...ช่วย! อื้ออออ!!!" มือใหญ่ของมันคว้าเข้าที่ปากของผม และผลักตัวผมให้หันหน้าเข้าหากำแพงโดยที่มันซ้อนทับอยู่ด้านหลัง


"อ่อยอู้!!!" ผมส่งเสียงอู้อี้ผ่านฝ่ามือใหญ่


"มึงนี่ชอบให้กูใช้กำลังสินะ อยู่นิ่งๆทำตัวเป็นเด็กดี แล้วมึงจะไม่เจ็บตัว" ไอ้กายกระซิบบอกข้างหูของผม มือใหญ่ของมันอีกข้างดึงเอากางเกงวอมของผมลงไปต่ำกว่าสะโพกพร้อมกับชั้นใน


"อื้อออ อ่อย!!" ผมเริ่มดิ้นขลุกขลักเพราะกลัวว่ามันจะส่งตัวเองเข้ามาในร่างกายของผมอีก แต่ไม่ใช่...มันน่ากลัวกว่านั้น มันยัดอะไรบางอย่างที่กลมๆใส่เข้ามาในร่างกายของผม ผมสะดุ้งเฮือกเพราะมันใช้นิ้วดันไอ้สิ่งนั้นลึกเข้ามาด้วย


"ไอ่!!!" ผมส่ายหน้าไปมา พยายามดันตัวเองออกจากกำแพง แต่ก็ต้องเกือบขาอ่อนเมื่อไอ้กายมันควานหาจุดบางอย่างในช่องทางด้านหลังของผม


"มึงนี่มันร่านจริงๆเลยนะ ตอดนิ้วกูดีขนาดนี้ เดี๋ยวกูแทนด้วยอย่างอื่นซะหรอก" ไอ้กายกระซิบบอกข้างๆหูผม ผมใจเต้นไม่เป็นสับเมื่อกดจุดย้ำที่จุดกระสันภายใน ทำเอาร่างกายของผมเผลอตอดรัดนิ้วของมันเต็มที่


"อ่ะ อื้อออ" ผมส่งเสียงครางในลำคอออกมา เหมือนร่างกายของผมไม่สามารถควบคุมได้ในตอนนี้ ไอ้กายมันกระทุ้งใส่จุดกระสัน ก่อนจะคว้านไปรอบๆ ผมกำมือตัวเองที่ยันกำแพงไว้แน่น แก่นกายเล็กอยู่ดีๆก็ตอบสนองขึ้นมาซะงั้น


"อ๊ะ อึ่ก!!" ผมจุกนิดๆ เพราะไอ้กายมันกระทุ้งนิ้วส่งท้ายก่อนจะถอนออกไป  มันปล่อยปากของผมให้เป็นอิสระ ผมถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้นในทันที


"หึหึ แค่นี้ถึงกับหมดแรงเลยหรอวะ?" ไอ้กายว่าออกมาเมื่อเห็นท่าทางของผม ผมมองตาขวางใส่มันทันที


"ห้ามเอาออกนะมึง ถ้ามึงเอาออกก่อนที่กูจะมาเอาออกให้ กูจะเปลี่ยนจากไอ้นั่นเป็น......" มันพูดพร้อมกับหลบตามองต่ำไปที่ของตัวเอง ผมกัดฟันกรอด อารมณ์ของผมก็ขึ้นมาเองซะอย่างนั้น ไอ้กายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เปิดประตูและเดินออกไป พร้อมนั่งหายใจเข้าลึกๆอยู่สักพักก็เดินออกจากห้องน้ำมา เพราะความที่แก่นกายของผมมันตอบสนองต่อบางอย่างที่อยู่ด้านหลัง ทำให้ผมต้องเอาชายเสื้อออกนอกกางเกง ซึ่งมันผิดระเบียบ แต่ผมไม่ทำไม่ได้...


ในคาบเรียน ผมหันไปมองหน้าไอ้สองตัวด้านหลังอยู่เป็นพักๆ มันสองคนไม่ได้สนใจผมเลยสักนิด และไม่ได้สนใจการเรียนด้วย ไอ้ต้นก็หันมามองผมจากด้านหน้าอยู่เป็นบางเวลาเช่นกัน บางทีผมก็คิดว่าไอ้ต้นอาจจะเข้าข่ายโรคจิต ไอ้ทรงผมเนี๊ยบๆที่ทำมาเพื่อปิดบังตัวตนที่แท้จริงของมันคืออะไร? ถ้ามันมาด้วยตัวตนของมันเอง ผมว่าสาวๆคงติดตรึมมากว่าไอ้กายกับไอ้วีซะอีก 


"เอาล่ะ ขออาสาสมัครหนึ่งคนเพื่อออกมาทำข้อนี้ให้เพื่อนๆดูสิ" อาจารย์พูดขึ้นหลังจากเขียนโจทย์แบบฝึกหัดไว้บนกระดานเรียบร้อย แล้วก็ไม่มีเพื่อนคนไหนออกไป ผมก็ไม่ได้คิดจะออกไปเท่าไหร่ ไม่อยากถูกมองว่าเป็นพวกอวดเก่ง


ตืดดดด


อยู่ดีๆ ผมก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมา เมื่อไอ้บางอย่างแปลกๆที่ไอ้กายมันยัดไว้ในช่องทางด้านหลังของผมมันเกิดการสั่นขึ้นอย่างรุนแรง ผมถึงกับบีบขาเข้าหากันอัตโนมัติ หันหน้าไปมองไอ้กายช้าๆ แต่มันกลับหลับ? แต่เป็นไอ้วีที่มองมาทางผมพร้อมกับกระตุกยิ้มร้าย มันสองคนต้องรู้เห็นเป็นใจกันแน่ๆ ผมถึงกับเหงื่อตกเมื่อเครื่องมันสั่นแรงขึ้น ดีที่ไม่มีเสียงดังออกมา ไม่งั้นคนอื่นต้องรู้แน่ๆ ว่าในร่างกายของผมมีอะไรอยู่


"เอวา ข้อนี้เราน่าจะทำได้นะ ออกมาเฉลยให้เพื่อนดูหน่อยสิ" เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งผมไม่มี ผมนั่งนิ่งไม่ยอมลุกตามคำสั่งของอาจารย์ จนเพื่อนๆหันมามองหน้าผม ผมจำใจลุกขึ้นช้าๆ ทุกครั้งที่ขยับไอ้เครื่องบ้าๆ นั่นมันก็สั่นแรงขึ้นอยู่เรื่อยๆ ยิ่งเดินยิ่งสั่นเข้าไปลึก ผมเริ่มหายใจไม่ปกติ ตอนนี้กระดานอยู่เบื้องหน้าของผม ผมใช้มือสั่นๆของตัวเองหยิบช็อกขึ้นมาก่อนจะเริ่มทำโจทย์อย่างช้าๆ ผมกัดฟันแน่นกลั้นเอาไว้จนจะเริ่มทนไม่ไหว


ตื๊ดดดด


"เฮือก!" เครื่องมันสั่นหนักกว่าเดิมอีกสองเท่าจนผมเผลอกดช็อกหนักจนมันหักล่วงลงมา ร่างกายของผมค้างติงอยู่แบบนั้น อารมณ์พุ่งพล่านไปหมด อาจารย์และเพื่อนๆยังมองผมอยู่ ผมจะมาพลาดไม่ได้ ผมกลั้นใจเขียนคำตอบจนเสร็จ อาจารย์เข้ามาตรวจดูก็ต้องยิ้มอย่างพอใจ


"เก่งมากเลย ถูกต้อง ว่าแต่เราหน้าซีดไปหรือเปล่า? ไม่ค่อยสบายหรือยังไง?" อาจารย์ถามผมพร้อมกับเดินเข้ามาจับไหล่เพื่อให้หันหน้าไปหา แต่ขาของผมมันสั่นและอ่อนแรงจนล้มพับลงมากองกับพื้น ทำให้เพื่อนๆถึงกับเกิดความตกใจทันที



"เอวา!!" อาจารย์เรียกผมอย่างตกใจ จะเข้ามาประครองผมให้ลุกขึ้น แต่ผมกลับเผลอไปปัดมืออาจารย์ออก


"ผะ...ผมแค่หน้ามืดน่ะครับ ไม่ได้เป็นอะไร" ผมบอกออกไปอย่างตะกุกตะกัก


"เดี๋ยวผมพาเอวาไปห้องพยาบาลเองครับ ดูแล้วผมว่าเพื่อนคงไม่ไหว" เสียงที่เหมือนตัวช่วยส่งผ่านมาทางผม ไอ้วีเดินเข้ามาช้อนตัวและอุ้มผมขึ้นท่ามกลางสายตาของเพื่อนในห้อง ผมส่ายหน้าดิ๊กเพราะไม่อยากไปกับมัน


"มะ...ฮึ่ก ไม่เป็นไร ปล่อยเราลงเถอะ" ผมพูดออกมาเพราะอยู่ต่อหน้าอาจารย์ทำให้ต้องพูดสุภาพ ไอ้วีมองหน้าผมก่อนจะกระตุกยิ้มร้าย


"ไม่เป็นไร เราเต็มใจ หน้านายดูไม่ไหวแล้วนะ ผมขอพาเอวาไปห้องพยาบาลนะครับ อาจารย์..." คำพูดเหมือนประโยคขอร้องแต่ถ้าฟังดูดีๆจะรู้ว่ามันคือคำสั่ง


"ปะ ไปเถอะ รีบไปเถอะนะ เดี๋ยวเพื่อนจะแย่เอาซะก่อน" อาจารย์ถึงกับรีบพูดส่งออกมา แน่นอนว่าลูกผู้มีอิทธิพลใครๆก็ไม่อยากยุ่ง ผมถูกมันอุ้มออกมาจากห้องเรียนและตรงไปที่ห้องพยาบาล ลมหายใจของผมร้อนผ่าว หน้าของผมคงจะแดงเถือก ไอ้วีมันพาผมมานอนลงที่เตียงในห้องพยาบาล ซึ่งไม่มีใครอยู่เฝ้า ก่อนมันจะเดินไปล็อคประตูและเดินกลับมาหาผม มันดึงรั้งกางเกงของผมออกทั้งนอกและในจนท่อนล่างเปลือยเปล่า เผยใหเห็นแก่นกายที่สั่นระริกเพราะแรงอารมณ์


"ทนไม่ไหวแล้วสินะ หึหึ" ไอ้วีก้มหน้าลงมาหาผม ผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ขดตัวเข้าหากันด้วยความทรมาน แก่นกายของผมมีน้ำใสๆปริ่มออกมาเหมือนใกล้จะปลดปล่อย ก่อนจะชะงักเมื่อนิ้วยาวของไอ้วีสอดเข้ามาในช่องทางด้านหลังในตอนที่ผมเผลอ


"อยู่ในน้า......?" มันควานหาไอ้ลูกกลมๆอันนั้นในช่องทางของผม ผมกัดฟันแน่น ทั้งเสียวทั้งจุก มันแกล้งกระทุ้งใส่แรงๆอยู่บ่อยครั้งจนผมทนไม่ไหว เอื้อมมือไปจับแก่นกายของตัวเอง


"อ่ะๆ อย่าทำแบบนั้นสิ" ไอ้วีถอนนิ้วออกแล้วจับมือของผมตรึงทั้งสองข้าง ไอ้ลูกกลมๆมันก็ไม่เอาออกให้ผม สั่นคลอนอยู่ด้านในจนผมแทบจะทนไม่ไหวแล้ว


"ปล่อยมือกู...อึ่ก!" ผมบอกมันเสียงพร่า ไอ้วีก้มหน้าลงมาชิดซอกคอของผม เหมือนจงใจให้ลมหายใจร้อนเป่ารดคอของผม ผมส่ายสะโพกไปมาเหมือนกำลังยั่วมัน แต่ผมเปล่า...ผมแต่ต้องการให้ไอ้ลูกกลมๆนั้นมันออกมาจากช่องทางของผมต่างหาก


"ลุกขึ้นมา" ไอ้วีดึงผมให้ลุกขึ้นนั่ง ส่วนตัวมันก็ชันเข่าขึ้น ดึงกางเกงลงต่ำกว่าสะโพกปลดปล่อยแท่งร้อนให้ดีดผึ่งออกมา มันจับทึ้งหัวของผมเอาไว้พร้อมกับขยับเอวให้แท่งร้องของมันมาชนที่ปากของผม ผมเอามือดันหน้าขาของมันให้เอาออกไปห่างๆ แต่มันยิ่งจิกหัวผมแรงขึ้น


"อย่าให้กูโมโหไอ้วา อมมันเข้าไป" ไอ้วีสั่งออกมาเสียงเข้ม ผมช้อนสายตามองมันด้วยความรังเกียจ เม้มปากแน่นไม่ยอมรับของมันเข้ามา แม้ว่าร่างกายของผมจะต้องการมากเลยก็ตามในตอนนี้


"ดื้อชิบหายเลยมึง" ไอ้วีบอกพร้อมกับยกมือขึ้นมาบีบจมูกของผมเอาไว้ ผมส่ายหน้าปัดมือมันไปมา ทั้งจิกทั้งข่วนไอ้วีก็ไม่สะเทือน นี่พวกมันเป็นคนกันหรือเปล่า? ไม่รู้สึกเจ็บกันบ้างเลยหรือไง?


"อื้ออออ" ผมพยายามส่ายหน้าไปมา เพื่อให้มือมันหลุดออกจากจมูกเพราะผมหายใจไม่ออก ไอ้วีก็บีบแน่นจนผมรู้สึกว่าผมไม่ไหวแล้วจนต้องเปิดปากโกยอากาศเข้ามา และนั่นก็ทำให้ไอ้วีมันจับแท่งร้อนของตัวเองดันพรวดเข้ามาในโพรงปากของผมจนทิ่มเข้าไปในคอหอย ของมันก็ไม่ใช่เล็กๆ


"อื้อออ อุ่ก อุ่ก!" มันขยับเอวเข้าออกพร้อมกับจับหัวของผมให้รับการกระแทกจากมันด้วย แท่งร้อนของมันขยายใหญ่ขึ้นจนคับปากของผม น้ำตาซึมจากหางตาเพราะผมหายใจไม่สะดวก และมันก็ดันเข้ามาลึกจนเกินไป


"อาซี๊ดดดด ปากมึงแม่งสุดยอดเลยว่ะ" ไอ้วีเชิดหน้าครางออกมาเสียงสั่น จิกหัวของผมอย่างแรง สวนเอวดันแท่งร้อนเข้ามาจนผมแทบจะสำลักหลายต่อหลายครั้ง


"อึ่ก อึ่ก อื้ออออ!!" ผมส่งเสียงอู้เมื่อมันดันเข้ามาลึกจนจมูกผมชนกับขนนิ่มของมัน แท่งร้อนมันเสียบไปลึกถึงคอหอย ก่อนที่มันจะผละออกไปและปล่อยมือออกจากหัวของผมด้วย


"แค่ก แค่ก!" ผมสำลักทันที พร้อมกับโกยอากาศเข้าปอด ไอ้วีมันจับขาของผมแล้วดึงขึ้นจนตัวของผมหงายไปด้านหลัง มันแทรกตัวเขามาระหว่างกลางในตอนที่ผมไม่มีสติมากพอที่จะผลักใสมันออก เพราะไอ้เครื่องบ้านั่นมันยังคงสั่นอย่างรุนแรง


"ขมิบรอระรัวเลยนะมึง" ไอ้วีกระแทกแท่งร้อนเข้ามาในช่องทางด้านหลังของผมทีเดียวมิดลำ ซึ่งแท่งร้อนของมันไปดันเข้ากลับไอ้ลูกกลมๆที่ยังสั่นอยู่ให้ลึกเข้ามามากขึ้นไปอีก


"อ๊า!!!" ผมร้องครางลั่นออกมาทันที ไอ้วีกระตุกยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินเสียงของผม ผมเม้มปากเข้าหากันเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอไปซะแล้ว


"หึหึ ครางออกมา กูชอบเสียงมึง หวานหูดี" ไอ้วีบอกพร้อมกับเริ่มขยับสะโพกเร็วขึ้น ผมยกมือขึ้นยันหน้าท้องของมันไว้เพื่อไม่ให้มันดันลึกเข้ามาเกินไป ไอ้วีก็จับมือของผมออกแล้วตรึงลงข้างตัว ก่อนที่มันจะลงมาประกบปากของผม แล้วเร่งสะโพกเร็วขึ้น


"อ่ะ อื้ออออ!!" ลิ้นร้อนของมันเกี่ยวพันเข้ามาลึกเหมือนจะสอดลงไปในคอ คนเหี้ยอะไรลิ้นยาวจังวะ?


"อื้ออออ" ผมส่ายหน้าหนี แต่มันก็ไล่ต้อนผมจนหมดหนทางต้องยอมจำนนให้มันสูบเรี่ยวแรงไปจนเกือบหมด เอวมันก็ขยับไม่ลดละ กระแทกหนักๆเน้นๆจนผมเผลอหลุดครางหลายต่อหลายครั้ง


"อ่ะ อ๊า! จะ...จุก...กูจุก อ่ะ" ผมไม่รู้ว่าผมพูดอะไรออกไป ร่างกายของผมในตอนนี้ก็กำลังเกิดความต้องการ ไอ้วีมันเลียริมฝีปากของตัวเองอย่างหื่นกระหาย ก้มหน้าลงมาดูดเม้มที่ซอกคอของผมจนเกิดรอย ผมเจ็บจี๊ดเมื่อมันฝากรอยเขี้ยวเอาไว้ด้วย


"ฮึ่มมมมม ซี๊ดดดอา....เอวา อย่ารัดกูขนาดนั้น สัส!" มันสบถออกมาเมื่อช่องทางรักของผมขมิบระรัว ก็ผมใกล้จะถึงตั้งนานแล้วมันไม่ยอมปล่อยผมซะที พอโดนแบบนี้เข้าร่างกายของผมก็ตอบสนองเร่าๆเป็นธรรมดา


"อ่ะ อ่ะ อืออออ" ผมพยายามลดเสียงตัวเองลงเพราะกลัวว่ามันจะดังออกไปนอกห้อง ที่นี่โรงเรียนไม่ใช่โรงแรม การที่ผมกับไอ้วีทำกันแบบนี้มันผิดกฏแบบสุดๆเลย ผมกลัวว่าผมจะโดนไล่ออก


"หึหึ" ไอ้วีหัวเราะเบาๆในลำคอ ปล่อยมือของผมให้เป็นอิสระเพราะคงคิดว่าผมคงไม่หนีแล้ว ใช่มันคิดถูก ผมไม่เหลือเรี่ยวแรงจะหนีอีกแล้ว


"อ่ะ อ่ะ อ่ะ ไอ้วี อึ่ก บะ เบา อื้อออ" มันบอกมันกระท่อนกระแท่น ร่างกายโยกคลอนอย่างรุนแรง หัวของผมแทบจะชนกับหัวเตียงที่เป็นเหล็กอยู่แล้ว ไอ้วีจับขาของผมขึ้นพาดบ่าของมัน ยิ่งทำให้ช่องทางด้านหลังหนีบแท่งร้อนของมันแน่นขึ้นไปอีก


"แม่งกูไม่ไหวแล้วมึง ซี๊ดดดอาาาา" ไอ้วีรัวสะโพกไม่ยั้ง หน้าขาของมันกระทบสะโพกของผมดังพั่บๆ ผมไม่อยากจะยอมรับตัวเองเลยว่าตอนนี้ร่างกายของผมตอบสนองพวกมันไปแล้วจริงๆ และเริ่มเคยชินกับสัมผัสของพวกมันอีกด้วย


"อ่ะ อ่า" ผมจิกกำต้นแขนแกร่งของมันเอาไว้ ในใจก็แอบอิจฉานิดๆ ร่างกายของพวกมันดูเพอร์เฟ็คมากๆ แตกต่างจากร่างกายของผมที่ผอมแห้งเพราะอาหารดีๆไม่มีให้กิน จะให้เอาโปรตีนมาจากไหน


"มึงเป็นของกู ของกูเอวา" ไอ้วีมันครางบอกออกมา ผมสับสนกับคำพูดของมันนิดๆ บางทีผมก็รู้สึกว่าคำพูดของมันที่ส่งออกมาเหมือนกำลังบอกรักผมอยู่ภายในความหมาย แต่การกระทำแม่งโคตรตรงกันข้ามกันเลย เพราะพวกมันทำร้ายผมเกือบตาย


"มะ ไม่ไหวแล้ว...อ๊า!!" ผมปลดปล่อยออกมาโดยที่ไม่ได้แตะต้องแก่นกายเลยสักนิด ยิ่งปลดปล่อยช่องทางด้านหลังก็ยิ่งขมิบระรัว ไอ้วีปล่อยขาของผมลงกับพื้นเตียงและเร่งจังหวะถี่ยิบจนผมแทบจะหายใจไม่ทัน มันกระแทกท่าเดิมซ้ำๆอยู่แบบนี้สักพักก็ถอนแก่นกายออกมาและปลดปล่อยไว้ที่หน้าท้องของผม บางส่วนพุ่งเลยมาถึงคางของผมด้วยซ้ำ มันก็ก้มลงมาเลียให้เหมือนกับทำความสะอาด


"แฮ่กๆ" ผมหายใจหอบอย่างรุนแรง ตาปรือไปหมด ไอ้วีดึงกางเกงของตัวเองขึ้น ก่อนจะหายไปหยิบผ้าผืนเล็กที่ชุบน้ำหมาดๆมาเช็ดตัวให้กับผม มันล้วงเข้าไปเอาไอ้ลูกกลมออกมา ผมจิกเล็บลงกับที่นอนแน่นในตอนที่มันล้วง มันยิ้มหื่นเมื่อเห็นสีหน้าของผม


"เป็นเด็กดีแบบนี้ให้ได้ตลอดสิวะ แล้วพวกกูจะใจดีกับมึงเอง" มันบอกออกมา ก่อนจะเอาผ้าผืนนั้นไปทิ้งลงถังขยะ ผมขยับตัวสวมกางเกงกลับอย่างเดิม จัดการแต่งตัวให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่จะให้ผมลุกขึ้นตอนนี้ผมทำไม่ได้ เพราะขามันสั่นไปหมด


"น้ำแรกของกู" ไอ้วีบอกก่อนจะโยนเงินเป็นฟ่อนใส่หน้าของผม การที่โดนพวกมันเอายังไม่เจ็บเท่ากับมันทำเหมือนผมเป็นพวกขายตัว


"ไม่ต้องไปเรียนหรอก พักร่างกายเถอะ ดีไม่ดีไอ้กายไอ้ต้นอาจมาให้มึงอีกคนละสองหมื่นก็ได้" ไอ้วีบอกโดยไม่ได้มองหน้าผมด้วยซ้ำ มันเดินออกจากห้องไป ผมเกือบจะหลงคารมของมันที่ทำดีกับผมแล้ว...ทำไมผมถึงคิดว่ามันจะดีกับผมได้จริงๆ ยังไงๆพวกมันก็จ้องจะเหยียบผมให้จมดินอยู่ดี ผมกำแบงค์พันที่ตกอยู่บนเตียงแน่น ถ้าผมทำงานหาพวกมันมาได้เยอะขนาดนี้ผมคงดีใจ แต่นี่ผมกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองดีใจหรืออยากได้เงินพวกนี้เลย


"อยากได้แบบนั้นกันนักสินะ....กูจะทำให้พวกมึงกระอั่กเลยคอยดู" ในแววตาและจิตใจของผมตอนนี้มีแต่ความเกลียดชัง เกลียดทุกอย่างที่มันทำกับผม และผมก็จะไม่ยอมให้พวกมันเป็นฝ่ายกระทำอยู่ฝ่ายเดียวอีกแล้ว ต่อไปนี้....เรามาปะทะกันหน่อยเป็นไง.....เพื่อนรัก


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

นายเอกจะเอาคืนจริงๆ คือเข้ามหาลัยนะ ซึ่งตอนหน้าก็จะข้ามไปช่วงนั้นแล้ว

ไม่เร็วหรอกเนาะ นี่ช้าแล้วนะ ฮ่าๆ

อ่านแล้วไม่เม้น ก็จะมาช้านะ อ่านแล้วเม้นๆ ก็จะมาไว คึคึ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว