facebook-icon

ภาคลูกคือ 'ของเล่นในรังโจร' กับ 'สะใภ้เจ้า' นะคะ

ตอนที่ 5 : คนของท่านซีค 💛

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : คนของท่านซีค 💛

คำค้น : ซีค, วีนัส, บ่วงรักเจ้าทะเลทราย, เจ้าชาย, ทะเลทราย, jungkook, bts, bts fic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.8k

ความคิดเห็น : 80

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2561 14:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : คนของท่านซีค 💛
แบบอักษร

หลังจากสู้กับคนร้ายแล้วยังต้องมาเถียงกับซีคอีกผมก็หมดแรงจนหลับเป็นตายไม่อยากลุกไปไหนนอกจากนอนโง่ ๆ บนเตียง ผมปรือตามองนาฬิกาพบว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าแต่ก็หลับต่อ ฮ่าๆ ไม่ต้องรีบตื่นหรอกเพราะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นแบบนี้ท่านอควาห์คงใจดีให้เรานอนพักยาว ๆ ไปก่อน

“งืม…” ผมพลิกตัวไปทางซ้ายก็ชนกับอะไรบางอย่าง พอเอามือลูบคลำมันทั้งใหญ่ทั้งกว้างกอดแล้วหนุบหนับมือดีจัง อาห์… กลิ่นก็หอม นี่ห้องนอนซีคมีหมอนข้างเนื้อผ้าดีกับเขาด้วยหรอเนี่ย ขอยืมกอดสักวันคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ว่าแล้วก็เอาขาก่ายเอื้อมมือกอดไว้และใช้แก้มพิง

“แจ๊บ ๆ” กอดเพลินไปหน่อยน้ำลายเลยไหล ผมอ้าปากค้างปล่อยให้น้ำลายย้อยเป็นกองใส่หมอนข้าง ก็มันไม่ได้นอนสบาย ๆ แบบนี้มานานแล้วนี่นา ปกติตอนอยู่ไทยพอหกโมงเจ๊ส้มก็โทรปลุกแล้ว

“ซู๊ด…” ผมซู๊ดปากดึงปลอกหมอนข้างมาเช็ดน้ำลายตัวเองแล้วอ้าปากหวอ

“อือ…” เสียงซีคครางในคอก่อนจะงัวเงียตื่นแล้วแย่งหมอนข้างไปจากผม

“อือ อย่าแย่ง…” ผมใช้ขาเกี่ยวรีบแย่งคืนมาเพราะกำลังกอดสบายได้ที่

“ปล่อย…” เขาออกปากสั่ง ผมไม่สนใจเลยกอดอยู่อย่างนั้นซีคเลยสะบัดตัวอย่างแรงไม่รู้ทำอีท่าไหนศอกเขาถึงได้ประแทกคางผมอย่างจัง

 “โถ่ ! ยืมกอดหน่อยก็ไม่ได้” เป็นเจ้าชายซะเปล่าแค่หมอนข้างทำเป็นงกไปได้ ผมลืมตาตื่นสลืมสลือแต่ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อสิ่งที่กอดอยู่ไม่ใช่หมอนข้างแต่เป็นหลังกว้างของซีคที่เปลือยเปล่าเพราะชุดคลุมที่สวมอยู่เลื่อนลงมาอยู่ระดับเอว ใช่ ผมเช็ดน้ำลายกับชุดคลุมซีคเพราะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นปลอกหมอน

“แหวะ ! เหม็นยังกับซากอีแร้งเน่า !” ซีคลุกขึ้นนั่งถอดชุดคลุมออกแล้วเอามาดม เขาเบือนหน้าหนีรีบโยนมันใส่หน้าผม

“ก็ข้านึกว่าท่านเป็นหมอนข้างนี่นา !” ผมลุกขึ้นตามแล้วรับมันไว้

“คืนนี้กลับไปนอนห้องตัวเองเลยไป๊ !” พอไม่พอใจก็ออกปากไล่กันง่าย ๆ ซะงั้นและแน่นอนว่าผมก็ตอบกลับทันควัน

“ไม่ไป !”

“ออกไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะเรียกทหารมาลากเจ้าออกไป !”

“ไม่ไป จะทำไม” ผมนั่งเท้าเอวเบ้ปากใส่ เอาเป็นว่าวันนี้ตื่นมาก็ได้กวนประสาทเจ้าชายแต่เช้า

“ได้ จะทำไมใช่มั้ย เจ้าได้รู้แน่ว่าข้าจะทำยังไงกับเจ้า!” ตาบ้านี่เอาจริง ซีคหยิบแจกันประดับบนหัวนอนปาใส่ผม ถ้าไม่หลบสงสัยได้กลายเป็นไอ้หน้าบากเย็บหน้าผากยี่สิบเข็มแน่ ๆ ผมพลิกตัวหนีกลิ้งลงจากเตียงรีบใส่เกียร์หมาวิ่งไปหน้าประตู หูได้ยินเสียงแจกันแตกดังเพล้ง

“หยุดนะวีนัส !” ซีคตะโกนแล้ววิ่งตามมาติด ๆ ฮ่า ๆ จ้างให้ตายก็ไล่ไม่ทัน

“หยุดนะวีนัส !” ผมหันมาพูดตามแล้วชี้หน้ากลับไปเหมือนที่ซีคทำกับผม

“ข้าบอกให้หยุด !” อุ๊ย โดนชี้หน้าอีกแล้ว

“ข้าบอกให้หยุด !” พูดเลียนแบบยังทำหน้าตาตลกใส่แล้วกลับหลังหันไปทางประตู แต่พอเปิดประตูก็วิ่งชนกับใครบางคนจนหงายท้อง

“โอ๊ย !” ใครกันนะไม่ดูตาม้าตาเรือ คิดจะเปิดห้องคนอื่นก็เปิด

“เจียวจาวอะไรกันแต่เช้า” เสียงแบบนี้ไม่พ้นท่านอควาห์สินะ

“สะ สวัสดีครับ” พอรู้ว่าเป็นท่านอควาห์ผมเลยพูดยิ้มนั่งพับเพียบพนมมือไหว้แบบไทยกลายเป็นคนสงบเสงี่ยมเรียบร้อยขึ้นมาทันที

“สวัสดี” ทั้งที่วิ่งชนขนาดนี้ยังไม่ว่าอะไรสักคำ นี่ถ้าเป็นซีคคงด่าผมจนหน้าชาไปแล้ว นี่ก็นิสัยเสียจริง ๆ พี่มาหาแทนที่จะทักทายดันเดินหนีเข้าห้องน้ำซะงั้น นี่ถ้าเป็นท่านอควาห์จะตบให้หน้าหันเลยคอยดู

“วีนัส ไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ได้แล้ว อีกยี่สิบนาทีไปพบเราที่ห้องทิศเหนือ เราจะพาเจ้ากับซีคไปฟังทหารสอบปากคำคนร้าย” ท่านอควาห์หันมาพูด

“อ่า… ครับ” ฟังทหารสอบปากคำคนร้ายงั้นหรอ… ไม่อยากไปเลย รู้สึกแปลก ๆ เหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นยังไงก็ไม่รู้

คุกชั้นใต้ดิน

“พี่ท่าน วีนัสไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ด้วยซ้ำ”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น”

“คนโง่อย่างวีนัสปล่อยให้นั่งรออยู่ในห้องก็พอ มาก็ไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังเป็นตัวเกะกะอีกต่างหาก !”

“ไม่มาไม่ได้ วีนัสได้ยินที่คนร้ายคุยกันแถมยังเป็นหนึ่งคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น ไหนลองเล่าอีกทีซิวีนัสว่าเมื่อคืนเรื่องมันเป็นยังไง”

“ผมนอนไม่หลับเลยได้ยินเสียงคนคุยกันนอกระเบียง พวกมันท่องเป็นกลอนบอกว่าถ้าใครขาวให้ฆ่าคนนั้น แล้วคนหนึ่งก็บอกว่าท่านอควาห์ตัวขาวให้รีบลงมือเลย พวกมันก็เข้ามาในห้องพยายามล็อกตัวผมไว้ แต่พอผมขัดขืนและบอกว่าผมไม่ใช่ท่านอควาห์พวกมันก็เลยลังเลแล้วซีคก็เข้ามาพอดี”

“ได้ยินรึยังซีค มีคนพยายามลอบฆ่าพี่”

“เลิกพูดสักที ! ข้าไม่อยากฟัง !” ซีคตะโกนกรรโชกด้วยความโมโหแล้วสะบัดหน้าหนีท่านอควาห์ก่อนออกตัวเดินนำหน้า

“เจ้ารู้ไว้ก็ดีซีค เพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเอง”

“พี่ท่านควรห่วงตัวเองมากกว่าห่วงข้าด้วยซ้ำ ! ข้าจับอาวุธจับดาบมาดากัสมาตั้งแต่เด็ก พวกมันทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”

“ถ้าฝึกดาบจนเก่งแล้ว ว่าง ๆ ลองมาศึกษาการเกษตรกับพี่บ้างมั้ย”

“เหอะ ! ให้ไปปลูกผักปลูกหญ้ากับพี่ท่านน่ะหรอ ไม่มีทาง”

‘เถียงกันขนาดนี้นี่เป็นพี่น้องกันจริง ๆ รึเปล่า’ ผมทนฟังสองพี่น้องคุยกันจนหูชา ไม่ใช่คุยสิ ออกแนวทะเลาะกันมากกว่า แต่แค่ท่านอควาห์ไม่ตะโกนเสียงดังก็แค่นั้น ผมเดินตามหลังซีคกับท่านอควาห์ต้อย ๆ คอยมีสการ์เดินตามหลังอีกที ที่นี่เป็นคุกชั้นใต้ดินถูกปิดสนิท มันทั้งเงียบทั้งมืดแถมยังชื้นจนหายใจไม่สะดวก

นักโทษชายนั่งอยู่ในห้องขังมีโซ่ตรวนคล้องข้อเท้าทำให้ที่นี่หดหู่อย่างบอกไม่ถูกจนรู้สึกอยากอาเจียน คงเป็นเพราะขวัญเสียกับเรื่องเมื่อคืนไม่หายเลยพาให้ใจฝ่อกลัวไปซะหมดจนสการ์เดาได้ว่าผมไม่โอเคนัก

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ” สการ์ถาม

“ไม่เป็นไร เราโอเค” ผมตอบยิ้มแก้มแทบปริทั้งที่ในใจกำลังร้องไห้หาเจ๊ส้มคนที่คิดว่าปกป้องผมได้ตลอดเวลาแม้เราจะอยู่ไกลกันก็ตาม

“ครับ อีกไม่นานก็ถึงแล้ว ทนเดินผ่านพวกนี้ไปก่อนนะครับ”

“อื้ม…” เหมือนสการ์รู้ว่าผมกลัวนักโทษที่จ้องตามองมาอย่างกับหมาบ้ากระหายเนื้อสด ถามจริงคิดอะไรกันอยู่ห๊ะ ติดคุกนานแล้วความกามมันทะลุเพดานรึไงถึงได้หายใจเสียงดังเอาลิ้นเลียลูกกรงอย่างกับขนมหวานแถมยังเอื้อมมือมาทำท่าจะจับอีกเพราะความสงสัยผมจึงตัดสินใจถาม

“สการ์… ทำไมคนพวกนี้มองเราแปลก ๆ ล่ะ…”

“คงเพราะรูปโฉมงดงาม คนชั้นต่ำต้องโทษติดคุกมานานเลยใคร่ในตัณหา ยังไงอยู่ห่าง ๆ ไว้จะดีกว่าครับ”

“แต่เราเป็นผู้ชาย พวกเขาไม่น่าจะ…” พูดไม่ทันจบนักโทษในห้องขังก็ทำท่ากวักมือเรียกเก็บอารมณ์ไม่อยู่จนน้ำลายยืด ดูแล้วน่าขยะแขยงเป็นบ้า

“เป็นผู้ชายก็จริง…แต่…” สการ์ก้มหน้าไม่กล้าพูดต่อ

“พูดมาเถอะ เราไม่โกรธหรอก”

“งั้นกระผมขอเอ่ยเป็นบทกลอน… นะครับ”

“อื้ม” ผมยิ้มรับรอฟังว่าสการ์กล่าวบทกลอน

“โฉมงดงามครั้นกระผมเพิ่งเคยพบ เพียงแรกพบสูดกลิ่นกายคล้ายบุปผา ใบหน้าหวานนวลผ่องจนต้องตา นางสวรรค์มาจากฟ้าหรือกระไร ช่างสวยสดงดงามยันดวงเนตร เฉกเช่นเกตุเกสรของดอกไม้ ยามยิ้มแย้มริมฝีปากมิอาจคลาย แม้นเป็นชายแต่กลับงามกว่านงราม”

“เอ่อ…” จะว่าเพราะก็เพราะอยู่นะ แต่พอฟังแล้วใจตกไปอยู่ตาตุ่มรู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้ที่ถูกผู้ชายด้วยกันชม ผมนิ่งสักพัก สการ์น่าจะรู้ว่าผมอึดอัดเขาเลยรีบก้มศีรษะลงเป็นการหัวขอโทษทันที

“กระผมขอประทานอภัย กระผมแค่เอ่ยตามความรู้สึกที่มีแต่มิอาจคิดไม่ดีกับกับคุณวีนัสเหมือนที่คนคุกพวกนั้นคิดเลยสักนิด”

“ไม่เป็นไร ๆ เราแค่ตกใจ พอถูกผู้ชายด้วยกันชมแล้วมันรู้สึกแปลก ๆ ฮ่า ๆ” เป็นครั้งแรกที่ขำทั้งที่ในใจขำไม่ออก ผมรู้ว่าสการ์ไม่คิดแบบนั้นแน่แต่มันก็แปลกอยู่ดีที่โดนชมแบบนี้ ไม่น่าเลยเรา บรรยากาศเลยเงียบกริบไม่มีใครพูดกับใครต่อ ผมก็เดินจ้ำเท้าก้าวขาไว ๆ สการ์ก็ได้แต่ก้มหน้ารู้สึกผิดจนน่าสงสาร แทนที่จะมีเพื่อนคุยระหว่างทางเราสองคนดันเดินตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้แทน

ในที่สุดก็ถึงห้องขังคนร้ายที่ต้องสอบปากคำ ห้องนี้น่ากลัวจัง มันอยู่ลึกสุดทางแถมยังมืดอย่างกับฉากในหนังผี ตอนนี้เหลือแต่ผมกับสการ์รออยู่ด้านนอก เพราะซีคกับท่านอควาห์เข้าไปคุยกับคนร้ายด้านในแล้ว ความจริงถ้าจะเข้าไปกันแค่สองคนไม่เห็นต้องเอาผมมาตามที่ซีคพูดก็ได้ แค่มาครั้งแรกก็รู้สึกเสียสุขภาพจิตมากพอแล้วนี่ถ้าให้มาครั้งที่สองจะแกล้งจามเป็นหวัดน้ำมูกไหลให้ดู

“สการ์ ท่านอควาห์จะคุยนานรึเปล่า” ผมถามเพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานสักเท่าไหร่

“แล้วแต่ว่าท่านอควาห์ครับว่าต้องการข้อมูลมากแค่ไหน แล้วก็แล้วแต่คนร้ายด้วยว่าจะยอมสารภาพรึเปล่า”

“งั้นถ้าเขาไม่สารภาพเราก็ต้องรออย่างนั้นหรอ แบบนี้ถ้าคนร้ายปากแข็งเราก็รอกันทั้งวันเลยสิ”

“ไม่ครับ ถ้าใครไม่พูด ท่านซีคก็จะตัดนิ้วทีละนิ้วจนกว่าจะพูด” อือหือ โหดเป็นบ้า นิ้วคนนะไม่ใช่ไส้กรอกที่จะหั่นกันง่าย ๆ

“แล้ว…มีคนเคยโดนซีคตัดนิ้วบ้างมั้ย”

“นักโทษที่นี่โดนท่านซีคตัดนิ้วมาแล้วทุกคนครับ แล้วแต่ว่าใครโดนมากโดนน้อย ปากแข็งหน่อยก็โดนตัดเยอะ พูดง่ายหน่อยก็ตัดแค่นิ้วเดียว ฮ่า ๆ”

“อ๋อ…” ว่าแต่สการ์นี่ก็น่ากลัวอยู่นะ คนอะไรเล่าจบแล้วขำทั้งที่มันไม่ใช่มุกตลกคาเฟ่ แล้ววันนี้ซีคจะตัดนิ้วคนต่อหน้าผมรึเปล่า ความจริงถ้าเขาไม่ตอบก็พูดกันดี ๆ ก็ได้ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่รู้สึกสุขภาพจิตเริ่มเสียเต็มที ก็ผมเห็นเลือดแดงสดมาสองวันติดจนจิตแทบพัง แถมกลิ่นคาวยังติดจมูกอยู่เลย

ว่าแล้วก็ขออยู่ห่าง ๆ ไว้ดีกว่า เผื่อตัดนิ้วกันขึ้นมาเลือดได้ไม่กระเด็นมาโดนหน้า ผมถอยหลังไปนั่งพิงลูกกรงห้องขังหลังจากเดินมาตั้งไกลขาเลยล้าเต็มที

แต่แค่นั่งลงผมก็ได้ยินเสียงครางฮื่อ ๆ ในคอดังมาจากด้านหลัง มันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่กำลังรดต้นคอ เดี๋ยว ห้องนี้ไม่มีใครอยู่ไม่ใช่หรอ แล้วใครอยู่ในห้องนั้นล่ะ อย่าบอกนะว่าผี เฮ้ยไม่ใช่ดิ ผีอะไรจะมาหลอกเอาตอนกลางวันแสก ๆ แบบนี้

ไปนั่งข้างที่สการ์ยืนอยู่ดีกว่า ผมคิด แต่แทนที่จะลุกขึ้นยืนก็กลับโดนฉุดอย่างแรงจนหลังกระแทกกับลูกกรง ผมก้มมองรอบเอวที่ถูกพันธนาการด้วยอ้อมแขนคล้ำผิวดำแถมมีแต่ขน จนตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าในห้องนี้มีคนอยู่จริง ๆ ด้วย

“อาห์… ฮ่ะ ฮาห์…” เสียงลมหายใจแหบแห้งดังข้างหู ผมกำลังโดนนักโทษชายลวนลามอย่างหื่นกระหาย มันอดอยากมาจากไหนกันนะถึงได้แลบลิ้นเลียกกหูไม่พอยังออกแรงดูดซอกคอขาวเสียงดังจ๊วบ

“อ๊าก ! ช่วยด้วย !” สการ์หันหน้ามองอย่างตกใจ เขารีบวิ่งมาหาแล้วดึงผมให้หลุดจากอ้อมแขนนั้น

“เจ็บ เจ็บแผล !” ไม่เป็นผล เมื่อสการ์สู้แรงนักโทษไม่ไหวแถมผมเองก็เจ็บแผลที่บ่าข้างขวา มันกระชากเสื้อผมจนกระดุมหลุดทีเดียวสี่เม็ด มันแนบจมูกลงเนินไหล่ขาวแล้วสูดดมจนพอใจใช้สองมือลูบไปมาตามหน้าท้อง มือมันสั่นเพราะเหล็กกั้นทำให้ไม่สามารถใช้ร่างกายผมปรนเปรอความไคร่ได้ตามต้องการ

“ออกไป ! ฮือ ออกไป !” สติผมยังคงอยู่แต่ร่างกายขัดขืนไม่ไหวทำได้แค่เอามือปิดหน้าเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นมือหยาบกร้านที่ขยำอกผมซ้ำ ๆ

และแล้วก็มีคนเข้ามาดึงผมให้หลุดจากอ้อมแขนน่าขยะแขยงนั้น ผมลืมตามองอีกครั้งก็เห็นซีคตะโกนไล่นักโทษคนนั้นให้ออกไป แค่เสียงกรรโชกดังนักโทษหื่นกามตัญหากลับก็ตัวสั่นถอยหลังเข้าไปนั่งชิดกำแพงห้อง

“ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” ผมร้องบอกเสียงสั่น สองมือกอดซีคแน่น

“ไม่ต้องกลัว สการ์ ฝากวีนัสด้วย แล้วเอากุญแจห้องขังมาให้ข้า” ซีคหันไปพูดกับสการ์แล้วสั่งให้สการ์ดูแลผมแทน ตอนนี้กลัวไปหมดจนทำอะไรไม่ถูก ผมนั่งกับพื้นดึงเสื้อมาปิดอกเพราะโดนนักโทษคนอื่นจ้องมองมาตาเป็นมันอย่างหื่นกระหาย โชคดีที่วันนี้ท่านอควาห์สวมเสื้อคลุมมาด้วยเขาเลยถอดให้ยืมใส่

ซีคไขกุญแจเข้าไปในห้องขัง เขายันเท้าถีบลงบนกลางอกจนนักโทษหงายท้องลงไปนอนกองกับพื้น

“หลับตาซะวีนัส” ท่านอควาห์เดินมาข้างหลังและสั่งให้ผมหลับตา

“ทำไมล่ะท่าน…” ผมเงยหน้าถามมองท่านอควาห์ที่ยืนหันหลังให้ห้องขัง

“เพราะถ้าไม่หลับตา เจ้าอาจนอนฝันร้ายไปอีกหลายคืน” เขาตอบเสียงนิ่ง

“รีบหลับตาเถอะครับ” สการ์บอกผมอีกคน ผมพยักหน้าตอบแล้วยอมทำตามทั้งที่ในใจคิดหวั่น ๆ อยากรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงได้ยืนหันหลังให้ซีคที่กำลังซ้อมนักโทษคนนั้น ทำไมถึงได้โหดร้ายกันนัก ทำไมไม่มีใครห้ามซีคสักคนทั้งที่เสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดก็ดังให้ได้ยิน ไม่ใช่ไม่โกรธที่โดนลวนลามแต่ผมคิดว่าสิ่งที่ซีคทำมันอาจมากเกินไป

ตายแน่ ถ้าไม่ห้ามต้องมีคนตายเพิ่มอีกคนแน่นอน ผมตัดสินใจลืมตาขึ้นแล้วตะโกนบอกซีค เขาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟไม่รู้ว่าคราวนี้จะตัดคอนักโทษคนนั้นรึเปล่า

“พอได้แล้ว !”

ปัง !!!

เสียงปืนดังก้อง ผมสะดุ้งเอามือปิดหู เห็นซีคยืนถือปืนค้างไว้ปลายกระบอกมีควันโขมง นักโทษชายคนนั้นเลือดอาบหน้าผากหงายหลังล้มลงนอน ร่างไร้วิญญาณมองมาที่ผม มันส่งสายตาเคียดแค้นจนผมกลัวเลยต้องรีบหันหน้าหนี

“เอาศพมันไปฝัง” ซีคสั่งสการ์ เขาเก็บปืนเข้าซองสีดำข้างเอว สองขาก้าวเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ทำมากเกินไปรึเปล่าน้องพี่…” ท่านอควาห์ถามยิ้ม

“ไม่มากหรอก เพราะมันจะได้จำไว้ก่อนตาย ว่าทีหลังอย่ายุ่งกับคนของข้าอีก…” คนของข้างั้นหรอ… ผมไปเป็นคนของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ซีคพูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างรึเปล่า หรือแค่กำลังประชดประชันพี่ชาย

“แย่เลยนะวีนัส วันนี้เจอเรื่องไม่ดีอีกแล้ว” ท่านอควาห์พูดแล้วประคองผมให้ลุกขึ้น ตอนนี้มึนหัวไปหมดจนทรงตัวแทบไม่อยู่เพราะทั้งกลิ่นคาวเลือดและเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นมันทำให้หายใจไม่ทั่วท้องอาการเหมือนจะเป็นลม เวรกรรม… ยาดมตอนนี้ก็เอาไม่อยู่ หูก็มาอื้อเพราะเสียงปืนอีก

“ข้าบอกพี่ท่านแล้ว ! ว่าไม่ให้พาวีนัสมาที่นี่ !” ซีคก็ตะโกนแล้วดึงผมให้ไปยืนข้างเขา ผมกลัวไปหมด จะร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตา มันทำอะไรไม่ถูก

“เป็นห่วงวีนัสรึ…” ท่านอควาห์ขำในคอ

“เปล่า !” ซีคตะโกนกลับ เขากำมือเย็นเฉียบของผมไว้แน่น

“เปล่าก็เปล่า สการ์ จัดการกับศพเสร็จเมื่อไหร่ บอกพวกที่เหลือด้วยว่าอย่ายุ่งกับวีนัสคนของท่านซีคอีก ไม่งั้นลูกตะกั่วจะฝังหัวเอา ฮ่า ๆ”

“ขอรับ” สการ์ตอบแล้วก้มหัวให้ท่านอควาห์ เขาเดินผ่านพวกเราไป

‘คนของท่านซีคงั้นหรอ ทำไมผมถึงรู้สึกกับคำ ๆ นี้ รู้สึกว่ามันทำให้ผมเป็นคนพิเศษกว่าใครยังไงไม่รู้’ ผมคิดในใจ ก่อนจะเซไปชนไหล่ซีค ซีครีบรับผมไว้ รู้ตัวอีกทีตอนนี้เขาก็อุ้มผมในท่าเจ้าสาวเสียแล้ว บอกตามตรงว่าโคตรขนลุกเพราะโดนผู้ชายด้วยกันอุ้มจนอยากดิ้นลงแล้วเดินเอง แต่หัวดันหนักอึ้งฝืนลืมตายังแทบไม่ไหวทำได้แค่เอื้อมมือมาทุบอกซีคเบา ๆ

“ถ้าดิ้น ข้าจะปล่อยเจ้าไว้ที่นี่คนเดียว ดีมั้ยวีนัส”

“อือ… ไม่ดี”



​------------------------------------------​

​ภาพประกอบ : ดาบดามากัส

ภาพประกอบ : กริช

​------------------------------------------

​โอ้ยยย ทำไมหนูซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ลูก นี่ตอนหน้าจะโดนไรอีกมะ

​ฮาตอนต้น สงสารน้องตอนจบ

ฝากคอมเม้นท์ + ถูกใจ เป็นกำลังใจให้วีนัสด้วยค่ะ

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง​ขอกำลังใจให้วีนัสด้วยนะ ปัง!!! #ยิงหัวใจให้ผู้อ่าน

​18.10.17

💛​อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้น้องวีนัสด้วยนะ💛​​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว