ขอขอบคุณท่านที่เปย์เหรียญดาวให้ยายเน้อขอบคุณมากมายจร้า🙏 ขอขอบคุณท่านที่เสียเหรียญและกุญเจเข้ามาอ่านนิยายของยายเด้อยายขอบคุณมากๆเลย เห้ย!ยายเนื้อเรื่องไม่สนุกเลย.. อ่า ตรงนี้ยายก็ต้องขออภัยเด้อ... คำว่าไม่สนุกได้โปรดเก็บมันไว้ในใจห้ามพูดมันออกมานะ ยายจิตใจอ่อนแอ... ขอบคุณทุกๆท่านที่แวะเข้ามาอ่านจร้า ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกยอดไลค์ ขอบคุณ ขอบคุณ จุ๊บๆ

EP31=เขาเป็นของผมตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ❤"จบจร้า"

ชื่อตอน : EP31=เขาเป็นของผมตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ❤"จบจร้า"

คำค้น : นิยาย Y พี่ปื๊ด น้องกันกี้ ทุ่มสุดตัว จนกว่าจะรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 17:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP31=เขาเป็นของผมตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ❤"จบจร้า"
แบบอักษร



พี่ปื๊ด Talk


วันนี้เป็นวันสำคัญของผมแต่!!!!

"มึงตื่นเลยอิแรด!.."วันนี้ผมกับมันต้องไปจดทะเบียนสมรสอะแล้วดูมันดิ มันยังนอนกรนน้ำลายไหลอยู่ได้..กระทืบเมียตาย ผมจะติดคุกมั้ยครับ


งานแต่งก็ไม่ได้จัดให้แค่ผู้หลักผู้ใหญ่รับรู้เฉยๆ มันบอกจะแต่งทำไมเราอยู่ด้วยกันจนรูพรุนละให้แค่ผู้ใหญ่ผูกแขนให้ก็พอ..แล้วผมก็ตามใจมัน


"แค่กๆ..อื้อ"สมน้ำหน้ามันกรนจนสำลักมันน่าจะสำลักให้ตายๆไปชะ..เฮ้อ!


มีเมียแบบมันเนี่ยก็ดีนะ ทั้งตดเหม็น ทั้งนอนกรน ทั้งปัญญาอ่อน รวมๆแล้วมันก็มีเสน่ห์ดีเนอะ ถุย!!!


"แรด!"ผมเขย่าตัวมัน..


"อื้อ"มันปัดมือผมทิ้ง


"ตื่น!"ผมขึ้นเสียงใส่มัน


"หึ!"เออดี!มันส่ายหัวปฎิเสธมันกวนตีนดีเนอะ...มันเริ่มทำให้ผมโกรธแล้วสิ


"โอเค..ไม่ไปก็ไม่ต้องไปมึงไม่อยากจดกูก็จะไม่จดแล้วแต่มึงเลย"ผมยอมแพ้ละ มันไม่เคยให้ความร่วมมือผมเลยสักนิดเหมือนผมจะบ้าอยู่คนเดียวในทุกๆเรื่อง


พรึบ'


ผมดึงผ้าห่มมาห่มให้มันแล้วลุกขึ้นมาอาบน้ำผมจะไปทำงานก็ได้มันไม่อยากจดก็ไม่เป็นไร.ผมไม่อยากคิดมาหรอกนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว..ปล่อยให้แม่งนอนตายไปเถอะ!


"ถ้าไม่อยากอยู่กับกูก็บอกกูดีๆสิวะ.."ผมบนคนเดียวอยู่น่ากระจกนี่แหละ..พูดกับมันไปมันก็ไม่สนใจหรอก


ห๊าว"จะไปไหนอะพี่ปื๊ด"มันเดินอ้าปากหาวเกาหัวมายิ๊กๆแล้วมานั่งแหมะที่พื้นตรงหน้าตู้เสื้อผ้าเงยหน้ามาถามผม.ผมไม่สนใจหรอกผมก็แต่งตัวต่อไปอยากคุยกับมัน


หมับ


"งื้อ~งอนเค้าเหรอเค้าขอโทษนะ"เฮ้อ!มันก็เป็นชะแบบนี้ มันโผล่เข้ามากอดเอวผมไว้แล้วเอาหน้าถูไถไปมาที่น่าท้องผม..ถ้ามันเลื่อนอีกนิดมันก็จะเป็นน้องชายผมแต่ผมไม่มีอารมณ์เล่นด้วยหรอก ผมยังโกรธมันอยู่!


"ไปนอนต่อดิกูจะไปทำงาน"ผมแกะมือมันออกแล้วเดินหนีแต่!!


หมับ'


"พี่ปื๊ดจ๋า......พี่ปื๊ดอย่าทิ้งน้องไป~~."


"ปัญญาอ่อน!"มันนอนราบกับพื้นแล้วกอดขาผมไว้แน่นแล้วผมจะทำไงกับมันต่อดีวะ.เฮ้อ

.

.

.

.

มันบอกให้ผมนั่งรอ มันขอเข้าไปอาบน้ำก่อนชักสองนาทีแต่นี้มันจะครึ่งชัวโมงละ ผมก็ยังไม่เห็นเงาความแรดของมันจะโผล่ออกมาเลย...



Rrrrrr...


"ฮัลโหล"ผมกดรับสายไอ้นพ สงสัยมันจะกลับมาจากบ้านแล้วมั้งถึงได้โทรมา..


"(บักปื๊ดมึงว่างป่ะ..มึงเข้าไปเอาของในห้องกูแล้วเอากล่องรองเท้าสีแดงมาให้กูหน่อยได้ม่ะ!)" โว๊ะไอ้นี้ถ้ามึงจะใช้กูขนาดนี้ก็ไม่ต้องถามว่าว่างป่ะหรอกมั้ง 


"เออว่าง"ผมตอบมันกลับไปแล้วก็ลุกขึ้นไปหยิบกุญเจห้องไอ้นพมา..


"แรดกูไปเอาของห้องไอ้นพก่อนนะ"ผมตะโกนบอกมันแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับแต่อย่างใดสงสัยมันจะจมน้ำตายแล้วมั้งช่างหัวมันเถอะ..รีบไปเอากล่องรองเท้ามาไว้ให้ไอ้นพก่อน..




แกร่ก~


*จ๊ะเอ๋....เข้ามาแล้วเหรอ...เดินมาเรื่อยๆสิ*

อะไรของมันวะพอผมเปิดประตูเข้ามา มันก็มีกระดาษแปะอยู่ที่ผนังห้อง..ไอ้นี้สงสัยจะบ้า!ว่าแต่รองเท้ามันอยู่ที่ไหนวะ


*วันที่ 13 มีนาคม 2552 *ผมเดินมายังไม่ถึงก้าวผมก็เจอกระดาษอีกละพวกมันนี้เล่นบ้าอะไรวะแต่ทำไมผมรู้สึกคุ้นๆจัง


*ขอบคุณที่ช่วยเด็กอ้วนคนนี้ ขึ้นมาจากสระน้ำอย่างทุลักทุเลถึงแม้ตอนนั้นเราทั้งสองเกือบจะจมไปพร้อมๆ..ทั้งที่พี่จะปล่อยให้เค้าตายไปเลยก็ได้แต่พี่ก็ไม่ทำ.พี่ยังพยายามที่จะช่วยเค้า

จนเค้ามีลมหายใจจนถึงทุกวันนี้*


*ขอบคุณที่อยู่ดูแลเค้า คอยปกป้องเค้าจากคนไม่ดี...แผลที่หลังพี่ได้มาจาก พวกผู้ชายที่มันคิดไม่ดีกับเค้าใช่ป่ะ(ฮันแนหึงเค้าอะดี๊)

ถึงพี่จะสักปิดไว้..แต่พี่ปิดเค้าไม่ได้หรอกนะ*



*เค้ารู้ว่าที่พี่ตีเค้าเพราะอะไร??

เพราะว่าพี่จะได้ขังเค้าเอาไว้ในห้องแล้วพี่ก็ชอบแอบหอมเค้า...คิดว่าเค้าหลับเหรอ!เปล่าเลย

เค้าไม่หลับหรอกเพราะมันตื่นเต้นทุกครั้งเวลาที่อยู่กับพี่..เค้ารอให้พี่ปล้ำทุกครั้งนั่นแหละ*


"ไม่ค่อยแรดเลยเนอะหึหึ"ผมเดินตามกระดาษมาเรื่อยๆแล้วก็เจอคำพูดปัญญาอ่อนต่างๆนาๆของมันแปะเต็มผนังห้องไปหมด.ถึงว่าทำไมช่วงนี้มันถึงได้นอนดึกแทบทุกวัน มัวแต่ทำแบบนี้นี่เอง!



*ถึงพี่จะเอากับใครต่อหน้าเค้า

ถึงพี่จะให้เค้าจ่ายค่ารีสอร์ทให้อยู่บ่อยๆ

ถึงพี่จะเอาเงินทองของเค้าไปให้คนอื่น

ถึงพี่จะตบตี จะเลว จะทำร้ายใจเค้ามากแค่ไหน เค้าอยากจะบอกว่า...

เค้าไม่เคยโกรธพี่เลย...เพราะทุกครั้งที่พี่ทำไป พี่ก็ชอบมาขอโทษเค้าทุกครั้งเวลาเค้าหลับ

พี่จะรู้สึกผิดแล้วแอบร้องไห้ทุกครั้งที่พี่ทำมันลงไป...

เค้ารู้หมดทุกอย่างนั่นแหละแต่ที่เค้าไม่พูดก็เพราะ

เค้าคอยเวลาว่าเมื่อไหร่พี่จะบอกว่ารักเค้าทั้งที่ตัวเองแสดงออกชัดขนาดนั้น..พี่มันโกหกใจตัวเอง..ทั้งที่รักเค้าตั้งแต่แรกเห็น แล้วใช่มั้ยล้า..

จุ๊ๆอย่ามาตอแหลนะ...พี่ตามเค้าไปทุกที่ที่เค้าไป..

มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่พี่กำลังจะไปหาปลาหรอกและมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่พวกที่ทำร้ายเค้าต้องย้ายบ้านหนี..

ขอบคุณที่รักกันนะครับ ถึงมันจะเป็นรักแบบโหดๆดิบๆเถื่อนๆไปหน่อยแต่มันก็อบอุ่นเสมอเวลาที่พี่แอบนอนกอดนอนหอมเค้า.

อ๊ะๆอย่าพึ่งยิ้ม....มานี่มา..*


บ้ามันบ้าไปแล้ว..มันจะรู้ดีกว่าตัวผมเองแล้วนะเนี้ยเล่นอะไรของมันก็ไม่รู้เฮ้อ!..แล้วผมก็เดินตามลูกสรชี้นิ้วมาเรื่อยๆรอบๆก็มีสติ๊กเกอร์รูปหัวใจเต็มไปหมด..ห้องมึงสกปรกชิบหายไอ้นพเอ้ย หึหึ


และตอนนี้ผมก็มาหยุดอยู่ที่น่าประตู!...


*ขอบคุณท่านสามีที่รัก..ที่เดินมาถึงจุดนี้...

เชิญเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหยิบกล่องสีแดงแล้วกลับมาที่ห้องของเรา!*


ผมก็บ้าเนอะเดินมาตามมันแล้วผมก็หยิบเากล่องสีแดงขึ้นมาแล้วก็รีบเดินกลับไปที่ห้องทันที..


แกร่ก~~


"เซอร์ไพร้!!"อะไรวะ..ผมขอรวบรวมสมาธิแปปครับ...พอผมเปิดประตูเข้ามาก็เห็นพ่อแม่ผมพี่น้องและเพื่อนๆมากันหมดเลยมาได้ไงแล้วอิแรดละ..


"อย่างงบักลูกชายป่ะ!"ยายปีเดินมาควงแขนผมแล้วก็เดินออกมา..แม่จะพาผมไปไหนวะ.

ผมไม่ได้ถามอะไรหรอกผมก็เดินตามมาและทุกคนก็พากันเดินตามผมกับยายปีและตาปลามา.


"อิหยังนิ่แม่!"ผมอดที่จะถามกับท่าทางดีใจของแม่ไม่ได้แล้วอิแรดละมันไปไหน??


"บ่ต้องถาม..พ่อมึงจัดการ!"ผมถูกจัดตัวเข้ามาในรถตู้แล้วพ่อก็จับผมมัดตามัดปากมันแขนไว้... เพื่อ..พ่อกับแม่แสดงหนังผู้ร้ายจับพระเอกอยู่รึไง!ผมดินไปไม่มีประโยชน์ผมเลยนั่งเฉยๆและก็ฟังทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนาน..เอาเหอะจะทำอะไรก็ทำยิ่งผมโมโหให้เมียตอนเช้าอยู่ด้วยผมก็จะไม่พูดอะไรทั้งนั่นแหละ..



ณ.โรงแรม..


"เอ้าๆทุกคนลงมากันได้แล้ว..."ผมได้ยินแต่เสียงแล้วก็โดนพวกเขาลากลงจากคนมาเป็นโรคจิต กันรึไงวะทั้งที่จะบอกผมดีๆก็ได้ แล้วนี่จะพาผมไปไหนอีกละ..เฮ้อ!


"เอาๆใส่เสื้อก่อนลูก"ตาปลาแก้มัดมือผมแล้วก็เอาเสื้อผ้ามาให้ผมใส่..


"เล่นหนังกันบ่พ่อ!"พอตาปลาแกะผ้าปิดปากออกผมก็ยิ่งคำถามชวนหงุดหงิดทันที..


"บ่ละเอ้าเสร็จแล้ว!"ตาปลาใส่เสื้อผ้าให้ผมเสร็จเรียบร้อยแล้วก็แกะตาผมออก..


ผมเบิกตากว้างทันทีเพราะที่ผมสวมใส่อยู่ตอนนี้มันคือชุดเจ้าบ่าวที่ผมเคยบอกพ่อว่าผมอยากได้ตอนสมัยเด็กๆ..


"แต่ก่อนลูกบอกพ่อว่าอยากได้ชุดนี้จนฮ้องไห่แม่ตี..พ่อกะเลยแอบไปซื้อมาไว้ไห่....มันบ่เก่าดอกพ่อเก็บมันไว้อย่างดี"ตาปลาปัดๆชุดแล้วยิ้มไปด้วย.


พรึบ'


"ขอบคุณครับพ่อ"ผมโผลเข้ากอดตาปลาแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเองชะงั้น...


"เมื่อนี้เป็นเจ้าบ่าวอย่าฮ้องติละ"ตาปลาลูบหัวผมเบาๆแล้วก็พาผมออกมาจากห้องแต่งตัว.


จะไม่ให้ผมร้องได้ไง..ผมเจอยายปีตีขาแทบหัก อดข้าวแระท้วงตั้งสามวันนู้น..แต่ก็ไม่ได้อะพอมารู้แบบนี้แล้วใครมันจะเก็บเอาไว้ได้วะ..


ผมเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วก็ต้องอึ้งไปอีกรอบ..มันคะคะคือ...งานแต่งของผม 


"น้องเป็นคนเฮ็ดเองเลยนะลูก"ยายปีมาสะกิดแล้วกระซิบเบาๆที่หูผม..ผมหันหน้าไปมองยายปีแล้วโผล่กอดยายปีแน่นด้วยความดีใจ..


วันนี้ผมได้ใส่ชุดหล่อที่ผมอยากได้แล้วผมก็ได้มายืนอยู่งานแต่งของตัวเอง..มันเป็นอะไรที่ดีและเหนือความคาดหมายมาก!


"ชอบมั้ยพี่ปื๊ดอิอิ"ตอนนี้ผมกับเมียเราก็ยืนรับแขกที่กำลังทยอยกันมาอย่างต่อเนื่อง!


"ชอบครับ..แต่ชอบคนตรงหน้ามากกว่า!ขอบคุณนะ"ผมก้มลงไปกระซิบเบาๆ


ตื่นเต้นมั้ยผมว่าผมไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่หรอกเพราะความรู้สึกผมมันช้ากับเรื่องพวกนี้แต่ผมต้องขอบคุณมันนะ..ที่มันต้องเหนื่อยกับงานนี้เพื่อผม..มั้ง!


"สวัสดีครับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน.."


"ตื่นเต้นป่ะพี่ปื๊ด..เค้าตั้งใจทำเองกับมือเลยนะ อิอิ"ตอนนี้ผมกับมันเข้ามาอยู่ห้องแต่งตัวรอขึ้นเวทีมันถามผมแต่ไม่ดูตัวเองเลยเนอะมือก็เย็นเหมือนกับน้ำแข็งปากเปิกนี้ซีดไปหมด..แต่ท่าทางก็ยังแรดๆเหมือนเดิมของมันนั่นแหละ


แต่วันนี้มันน่ารักกว่าทุกวันก็แค่นั้นเอง..


"ตื่นเต้นม๊าก!ฟอด~"ผมก้มลงหอมแก้มมันฟอดใหญ่ๆกอดจะไล้มาจูบริมฝีปากชมพูของมันแล้วก็ต้องรีบผละออก..อยู่นานไม่ได้ครับเดี๋ยวงานไม่มีคนแต่งงานนี่แย่เลย...




"ผมมีคำถามอยากจะถามเจ้าบ่าวของเราเหลือเกินครับว่า...คุณรักคู่ชีวิตของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนไหนเวลาไหน..ที่ไหนอย่างไร.."ผมหันไปยิ้มให้พวกไอ้นพไอ้ดำไอ้จอบที่มันกำลังรัวคำถามมาให้ผม!


"ผมไม่รู้ว่ารักของผมมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนไหนแต่พอผมรู้ตัวอีกทีผมก็ขาดน้องเขาไม่ได้แล้วครับ


รอยยิ้มเสียงหัวเราะแม้กระทั้งร่างกายรวมไปถึงใจมันล่วนแต่เป็นของผมตั้งแต่แรกเห็นแล้วครับ

ผมไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติก 

ผมไม่ใช่ผู้ชายพูดเพราะและไม่ใช่คนดีอะไร

แต่น้องเขาก็ยังรัก ยังอยู่เคียงข้างผม ยังคอยบอกรักผม มาเป็นเวลานานพอสมควร..

วันนี้ผมอยากจะขอบคุณเขา 

ขอบคุณที่ให้โอกาสคนเลวๆคนนี้ได้แก้ไขเรื่องในอดีต


ขอบคุณที่ให้โอกาสได้มาใช้ชีวิตร่วมกันจนถึงทุกวันนี้

ผมไม่สัญญาว่าจะรักเขาตลอดไปแต่ผมจะทำให้ทุกๆวันมีแต่ความรักครับผม

 กูรักมึงนะแรดน้อย..ของกู"


ผมจับมือมันแล้วพูดอย่างที่ใจคิด..นี่แหละคือสิ่งที่พยายามคะยั้นคะยอขอให้มันจัดงานแต่งผมรอคอยที่จะประกาศให้ทุกคนบนโลกใบนี้รู้ว่ามันเป็นของผมตั้งแต่เกิดแล้ว...


"ว๊าว..เจ้าบ่าวของเราก็มีโมเม้นหวานๆแบบชาวบ้านเขาเหมือนกันนะครับแหม่!.."ไอ้นพ


"เอาละครับฝั่งเจ้าบ่าวก็บอกความรู้สึกไปแล้วเดี๋ยวเรามาฝั่งทางน้องกันกี้เจ้าสาวของเราบ้างว่าอดทนกับเจ้าบ่าวแบบพี่ปื๊ดมาได้ไง.ผมได้ยินข่าวมาว่าทางฝั่งเจ้าสาวของเราเนี่ยเขาคอยรักคอยห่วงใยเจ้าบ่าวของเขาเนี่ยมาตั้งเก้าปี!..."ไอ้ดำ


"โห่วจริงหรือครับ!งั้นเรามาฟังเคล็ดลับอะไรที่อดทนมาได้จนถึงทุกวันนี้.."ไอ้จอบ



"ผมไม่มีเคล็ดลับอะไรหรอกครับผมแค่ทำตามหัวใจตัวเองที่มันสั่งให้ผมรักผู้ชายคนนี้..


ผู้ชายที่มีรอยสักเต็มตัว 


ผู้ชายโหดๆ ดิบเถื่อน


ผู้ชายปากร้ายพูดไม่เพราะหวานไม่เป็น


ผู้ชายที่มีแต่คนมองว่าเลว


เขาไม่ใช่คนเลวอย่างที่ทุกคนคิดครับเพราะเขาทำเลวกับผมแค่คนเดียว...แคร์ผมแค่คนเดี๋ยว ทุกๆการกระทำที่เขาปฏิบัตต่อผมถึงมันจะดูโหดร้ายไปหน่อยแต่สำหรับผมแล้วต่อให้เขาจะเป็นยังไงผมก็รักเขาครับ ขอบคุณที่รักเค้านะ"


มันพูดจบแล้วเงยหน้ามามองผมแล้วสงยิ้มหวานๆมาให้ผมทำไมมันพูดเยอะกว่าผมนักวะ ผมพูดแค่บรรทัดเดียวเองนะเว้ย..ผมรู้สึกเสียเปรียบวะ


"กูก็รักมึง~"ผมกระซิบบอกมันไปเบาๆพอให้ทุกคนได้ยิน..

.

.

.

"แรดกล่องแดงที่มึงให้กูไปเอามาคืออะไร!" มันให้ผมไปเอากล่องแดงอยู่ห้องไอ้นพแต่ผมก็ยังไม่ได้แกะดู...มันเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มชัวร้าย อะไรของมันวะ


"อ่ะนี้!..ชอบใช่มะล้า...."หื้มมมม...หึหึ


ยายครับผมขอตัดจบเลยนะยาย....เดี๋ยวผมขอไปใช้งานของในกล่องแดงก่อนนะครับ..


"มานี้เลยมึง!"

"อุ้ย!พี่ปื๊ดใจเย็นๆก็ได้..อิอิ."


กราบสวัสดี..

__________^^^^_______^^^^__________

จบไปอีกเรื่องแล้วเน้อ...

ยายขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ทุกคนมีให้ยาย..

ยายอาจจะเกเรไปบ้างนิดหน่อยแต่ยายก็ยังเข้ามาอ่านทุกเม้นนะจะบอกให้ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันเน้อ..

รักนะชุบๆ กอดคนละ1ที....


..เจอกันอีกตอน..กล่องแดง????




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว