facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่12 เมียป้ายแดง(?)

ชื่อตอน : ตอนที่12 เมียป้ายแดง(?)

คำค้น : เสือปะทะแรด,เฮียเสือ,นะโม,นิยายวาย,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 218

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2563 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12 เมียป้ายแดง(?)
แบบอักษร

 

#พาร์ทไทเกอร์ 

  

หลังจากเสร็จรอบล่าสุดไปผมก็ฟุบตัวลงไปกอดร่างนุ่มของไอ้นะโมไว้พร้อมกับใช้จมูกสูดดมความหอมตามลำคอขาวเนียน กลิ่นของคนตัวเล็กมันช่างหอมยั่วยวนใจจริงๆ  

กับคู่นอนที่ผ่านมาผมยังไม่เคยเอาใครแบบจัดหนักจัดเต็มจนสลบไปแบบนี้เลยสักครั้ง ผมไม่รู้ว่าตัวเองคลั่งอะไรถึงทำกับเด็กมันขนาดนี้ เพียงแค่ได้สัมผัสร่างกายนุ่มนิ่มน่าฟัดและกลิ่นตัวหอมๆ ของมันอารมณ์ของผมก็เตลิดจนกู่ไม่กลับ หน้ามืดตามัวจับไอ้นะโมทำจนร่างกายมันรับไม่ไหวเพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกของมันด้วย 

ผมค่อยๆ ผละตัวออกมาจากการกอดร่างเล็กเอาไว้ พอมองภาพแก่นกายตัวเองที่อยู่ในช่องทางบวมแดงที่เต็มไปด้วยคราบน้ำรักขาวขุ่นเลือดกำเดาผมแทบจะพุ่ง หุ่นไอ้นะโมโคตรเซ็กซี่ ก้นก็อวบใหญ่น่าขย้ำ เอวบางก็น่ากอดรัดให้จมอก ไหนจะยอดอกสีสวยที่ถูกผมฟัดจนบวมอีก 

บอกได้สามคำครับว่า ตายกูตาย ขืนอยู่ใกล้มันบ่อยๆ ผมคงอดใจไม่ไหวแน่ อุตส่าห์อดทนมาตั้งนาน สุดท้ายก็มาทนไม่ไหว แก้ผ้ายั่วขนาดนั้นถ้าทนได้ก็ไม่ใช่ไอ้ไทเกอร์แล้วครับ 

เสียงหยาบโลนดังขึ้นหลังจากที่ผมถอนแก่นกายตัวเองออกมาจากช่องทางบอบช้ำของไอ้นะโม ทันทีที่ผมถอนแก่นกายออกน้ำสีขาวขุ่นก็ไหลออกมาตามซอกขาของไอ้นะโมทำให้ผมจ้องตาไม่กะพริบ 

ผมมองภาพช่องทางรักบวมแดงขมิบไล่น้ำรักของผมที่ปลดปล่อยเข้าไปมากมายออกมาก่อนจะลอบกลืนน้ำลงคออึกใหญ่ ขนาดสลบไปแล้วยังทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะคลั่งตายให้ได้  

"เดี๋ยวกูพามึงไปล้างตัวก่อนนะ จะได้หลับสบาย" ผมพูดแล้วก้มลงไปกดจมูกหอมตรงขมับชื้นเหงื่อของคนใต้ร่าง จากนั้นก็อุ้มร่างเล็กที่ไร้สติเข้าไปในห้องน้ำ 

ผมจัดแจงให้ไอ้นะโมอยู่ในท่าซบกับหน้าอกของผมแล้วเปิดน้ำอุ่นรดตัวให้มัน ตามตัวของไอ้นะโมเต็มไปด้วยรอยรักที่ผมดูดเม้มทำรอยเอาไว้มากมาย ร่างมันสั่นระริกจนผมต้องคอยลูบหลังปลอบโยนไปด้วย 

รู้ทั้งรู้ว่ามันยังไม่เคย แถมยังเด็กอยู่ (สำหรับผม) แต่ผมก็ห้ามตัวเองไม่อยู่ ตักตวงความสุขจากร่างกายมันจนมันบอบช้ำขนาดนี้ หนักสุดก็คงจะเป็นช่องทางรักที่ถูกเสียดสีจนบวมแดงเพราะโดนผมจับทำตั้งหลายครั้ง  

"เอาน้ำออกก่อนนะ มึงจะได้ไม่อึดอัด" 

ผมกระซิบพูดชิดริมใบหูไอ้นะโมทั้งที่รู้ว่ามันคงจะไม่ได้ยิน ก่อนจะจับขาไอ้นะโมอ้าออกกว้างแล้วกดนิ้วตัวเองเข้าไปในช่องทางรักบวมแดงเพื่อคว้านน้ำรักที่คั่งค้างอยู่ภายในตัวมันออกมา 

"อึก! ฮึก ฮืออ...." 

ทันทีที่ผมกดนิ้วเข้าไปร่างเล็กก็ผวาเฮือกกอดรัดเอวผมไว้แน่นโดยอัตโนมัติ เล็บไอ้นะโมจิกแผ่นหลังผมเพื่อระบายความเจ็บพร้อมกับซุกหน้าร้องไห้กับหน้าอกของผมอย่างน่าสงสาร ตัวมันสั่นไหวรุนแรงจนผมต้องใช้วงแขนอีกข้างกอดรัดเอวบางไว้ไม่ให้ทรุดลงไปกับพื้น 

"อดทนหน่อยนะเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" 

ผมพูดข้างหูไอ้นะโมแล้วจูบลงไปบนหัวมันหนึ่งที จากนั้นก็จัดการใช้นิ้วคว้านเอาน้ำที่ค้างอยู่ในตัวไอ้นะโมออกมาให้หมด ยิ่งผมสอดนิ้วเข้าไปลึกไอ้นะโมยิ่งร้องไห้ส่ายหน้าไปมากับหน้าอกผมด้วยความทรมาน 

"ฮึก! หนูเจ็บ ฮือ มันแสบ..." 

ไอ้นะโมร้องไห้พูดพึมพำออกมาทั้งที่ยังไม่ได้สติ มันคงจะเจ็บมากจริงๆ เพราะมันยังไม่เคย เสียงร้องของไอ้นะโมทำให้ผมเร่งใช้นิ้วกดคว้านเอาน้ำรักที่อยู่ในตัวมันออกมาให้หมด 

พอคิดว่าสะอาดแล้วผมเลยอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายให้มันต่อรวมถึงทำความสะอาดช่องทางที่บอบช้ำของมันด้วย ไอ้นะโมก็ร้องไห้หนักตอนที่โดนผมทำให้ 

"อึก! ฮืออ..." 

"ชู่ว~ หยุดร้องได้แล้ว อาบเสร็จแล้ว" 

ผมกระซิบพูดชิดริมใบหูร่างเล็กที่ร้องไห้กับอกผมทั้งที่ยังหลับอยู่ พร้อมกับคอยจูบซับน้ำตาให้ ก่อนจะเอาผ้าขนหนูมาพันตัวมันแล้วอุ้มขึ้นมานอนบนเตียง 

หลังจากพาร่างเล็กกลับมานอนบนเตียงผมก็เช็ดตัวให้มันแล้วเอาเสื้อตัวเองใส่ให้มันไปก่อน โดยให้มันใส่แค่เสื้อตัวเดียวนั่นแหละ 

พอจัดการเปลี่ยนชุดแล้วห่มผ้าให้ไอ้นะโมเสร็จสรรพผมก็เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำให้ตัวเองบ้าง 

เมื่ออาบน้ำเสร็จผมก็ออกมาใส่เสื้อผ้าโดยใส่แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะปิดไฟแล้วเดินมานอนบนเตียงซุกตัวเข้าไปในใต้ผ้าห่มเดียวกันกับไอ้นะโมแล้วดึงร่างมันเข้ามากอดไว้ 

ร่างเล็กก็เบียดตัวเข้าหาอ้อมกอดผมอย่างต้องการไออุ่น นี่ขนาดหลับอยู่ตัวมันยังสั่นแถมสะอื้นละเมอออกมาอีก 

"อึก ฮึก เฮียจ๋า หนูเจ็บ..." 

ไอ้นะโมละเมอสะอื้นร้องไห้กับหน้าอกผมจนมันเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของมัน ผมก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วใช้มือลูบหลังเบาๆ เพื่อปลอบประโลมให้มันหยุดร้อง 

"จุ๊ๆ ไม่ร้องนะเด็กดี เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงก็หาย" 

ผมก้มลงมากระซิบพูดข้างหูไอ้นะโมพร้อมกับกดจมูกลงไปหอมแก้มที่ชื้นน้ำตาของมันทีนึง ไอ้นะโมก็ขยับส่ายหน้าเหมือนรำคาญเมื่อมีสิ่งรบกวนการนอนของมัน 

"ฮึก..." 

ไอ้นะโมสะอื้นอยู่พักใหญ่ก่อนจะนิ่งไป ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกได้อย่างดีว่ามันหลับสนิทไปแล้ว เนื้อตัวนุ่มนิ่มของมันทำให้ผมอยากกอดรัดแน่นๆ แต่ก็กลัวตัวมันจะช้ำไปมากกว่านี้เลยไม่ได้ทำ 

"หึ! จนได้สินะ" 

ผมก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงสิงที่ตัวเองทำลงไปก่อนหน้านี้ ไอ้นะโมมันน่ารักมากนะ ใครๆ ต่างก็เอ็นดูมันเพราะมันเป็นเด็กมารยาทดี และเพราะมันยังเป็นเด็กอยู่(ในความคิดของผม) แถมยังเป็นคนที่ผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก ผมเลยพยายามไม่คิดอะไร(?) ไม่อยากจะทำอะไรเกินเลยกับมัน 

แต่สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวมาตบะแตกวันนี้จนได้ แถมยังติดอกติดใจหลับหูหลับตาใส่ไม่ยั้งจนเด็กแรดสลบไปแบบนี้ 

ผมยังจินตนาการไม่ออกเลยว่าหลังจากนี้ผมกับไอ้เด็กแรดเมียใหม่ป้ายแดงคนนี้จะเป็นยังไงต่อไป... 

  

  

... 

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะแรงสะอื้นและเสียงร้องไห้ของคนในอ้อมกอด แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาก็เห็นไอ้นะโมไอ้นะโมร้องไห้หนักมาก มันใช้แขนกอดเอวผมไว้แน่นพร้อมกับมุดหน้าร้องไห้กับหน้าอกผมอยู่อย่างนั้น สภาพไอ้นะโมในตอนนี้คือน่าสงสารจนใจผมอ่อนยวบ 

ให้ตายเถอะ! เกิดมาผมก็ไม่เคยมีเซ็กส์กับใครที่ยังบริสุทธิ์เหมือนไอ้นะโมแบบนี้ซะด้วยสิเลยไม่รู้จะปลอบยังไง ปกติเวลาผมเอากับคู่นอนเสร็จก็แยกทางเพราะมันเป็นแค่ความใคร่ไม่ได้มีพันธะอะไรกัน 

แต่กับเด็กคนนี้มันแตกต่าง... 

"มึงตื่นนานรึยัง?" 

โอ๊ย! ผมอยากจะยกมือมาฟาดปากตัวเองเหลือเกินหลังจากที่พูดแบบนั้นออกไป มึงคิดหาคำถามดีๆ ได้แค่นี้เหรอวะไอ้ไทเกอร์!!  

"อึก! ฮึก เฮียจ๋า หนูเจ็บก้น ฮืออ" 

ไอ้นะโมส่ายหน้าตอบผมพลางสะอื้นร้องไห้พูดออกมาทั้งน้ำตา ใจผมนี่อ่อนยวบยาบไปหมดที่เห็นมันร้องไห้ขนาดนี้ เอาไงดีวะ ผมพูดปลอบใจไม่เก่งด้วยสิ 

หลังจากอ้ำอึ้งตะคริวกินปากอยู่นานผมเลยใช้มือลูบหัวไอ้นะโมเบาๆ แล้วพูดปลอบโยนข้างหูมัน โดยพยายามไม่ใช่คำพูดรุนแรงเพราะเดี๋ยวมันจะยิ่งงอแงร้องไห้หนักไปใหญ่ 

"ชู่ว~ ตื่นมาก็ร้องเลยนะมึง อย่างอแงน่า ครั้งแรกมันก็เจ็บแบบนี้แหละ เดี๋ยวกูให้เด็กไปซื้อยามาให้" 

ผมบอกมันไปแบบนั้นไอ้นะโมก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน่าสงสาร แต่สิ่งที่มันพูดออกมากลับไม่น่าสงสารเหมือนหน้าตามันสักนิด 

ยัง... 

เจ็บขนาดนี้มันยังมีอารมณ์มาแรดอีก! 

"เฮียเอานะโมแล้ว ได้เสียเป็นผัวเมียกันแล้ว เฮียต้องรับผิดชอบหนูนะ... ฮึก! หมั้นไว้ก่อนก็ได้จ้ะ ค่าสินสอดหนูคิดไม่แพงหรอก" 

เป๊าะ!! 

ผมดีดนิ้วลงไปตรงกลางหน้าผากของไอ้นะโมอย่างไม่แรงมาก ก่อนจะด่าเหน็บแนมมันไป ตอนแรกผมคิดว่ามันจะสิ้นฤทธิ์เลิกแรดไปแล้วซะอีก 

ที่ไหนได้... 

ยังเป็นเหมือนเดิม! 

"เรียนให้จบก่อนเถอะมึง ขนาดเจ็บยังจะมีอารมณ์มาแรดอีก! " 

"ฮึก งั้นถ้าหนูเรียนจบแล้วแต่งเลยนะจ๊ะ" 

ไอ้นะโมใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำตาออกจากแก้มของมันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นจนผมอยากจะเอาหัวตัวเองโขกเตียง ทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ 

"มึงนอนอยู่นี่นะ เดี๋ยวกูลุกไปหาข้าวหาน้ำมาให้กิน" 

พอผมเปลี่ยนเรื่องพูดไอ้นะโมก็ทำหน้าหงอยก่อนจะพยักหน้ารับแล้วล้มนอนลงไปเหมือนเดิม ผ้าห่มที่ห่มมาทั้งคืนตอนนี้ร่นไปอยู่ที่ข้อเท้าของไอ้นะโม ภาพนี่เห็นทำเอาผมต้องร้อง 

'โอ้~ แม่เจ้าโว้ย!!'  

ในใจหลายครั้งเพราะเสื้อที่ผมใส่ให้มันคลุมได้แค่หน้าขาเท่านั้น ต้นขาขาวเนียนของมันทำให้ผมต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไหนจะก้นงอนๆ ที่โผล่พ้นเนื้อผ้าออกมาให้เห็นนิดๆ นั่นอีก 

จัดรอบเช้าสักรอบดีไหมวะ! 

พรึ่บ!! 

ฝันของผมดับสูญสลายไปทันทีเมื่อไอ้นะโมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงคอของมันแล้วมองหน้าผมด้วยแววตาสั่นไหว แก้มขอบมันแดงเถือกไปหมดลามไปจนถึงใบหู กว่ามันจะรู้ตัวผมก็ใช้สายตาแทะโลมไปหมดแล้ว ความรู้สึกแม่งช้าฉิบหาย 

"เฮียยังไม่ไปเหรอจ๊ะ?" ไอ้นะโมถามผมเสียงสั่นก่อนจะหันหน้าหนีหลบสายตาของผม สงสัยผมจะแสดงความหื่นออกทางสายตามากไปจนมันกลัว 

"ไม่ว่ะ เอามึงสักรอบก่อนค่อยไป" 

พอผมพูดออกไปแบบนั้นไอ้นะโมก็หันมามองผมด้วยสีหน้าตกใจพร้อมกับขยับตัวหนีทันที แล้วมันก็ส่ายหน้าพูดตอบผมด้วยสีหน้าหวาดระแวง น้ำตานี่เอ่อคลอรอบเบ้าตาพร้อมจะร้องไห้ออกมาทุกเมื่อ 

"เฮียอย่าทำหนูนะ หนูยังเจ็บอยู่เลย ฮึก! เจ็บจริงๆ นะจ๊ะ" 

"ฮ่าๆ ๆ กูล้อเล่น กูไม่ทำหรอก เชื่อคนง่ายนะมึงเนี่ย! รอนี่แหละ เดี๋ยวกูมา" 

ผมหัวเราะออกมาดังลั่นกับคำพูดและแววตาสั่นกลัวของไอ้นะโม ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วเดินลงไปหาอะไรให้นะโมกิน ตอนที่เห็นผมเดินออกมาจากห้องน้ำไอ้นะโมก็เอาผ้าห่มคลุมหัวมันทันที สงสัยมันจะอายที่พูดออกมาแบบนั้น 

"ไอ้หนุน ไอ้หนุน! ไอ้หนุนโว้ย!!! " 

พอเดินลงมาถึงชั้นล่างของบ้านผมก็ร้องเรียกหาไอ้หนุนเพื่อจะให้มันมาทำข้าวต้มให้ไอ้นะโมกิน แต่ก็ไม่รู้ว่ามันหายหัวไปไหนเรียกจนคอจะแตกอยู่แล้วก็ไม่มาสักที เดี๋ยวหักเงินเดือนแม่ง! เวลาที่ผมต้องการนี่เสือกหายหัว!! 

"ไอ้หนุนไม่อยู่หรอกเฮีย มันออกไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้าแล้ว" 

พอเห็นผมทำท่าหงุดหงิดหัวเสียไอ้ชาติก็เป็นคน(กล้า)เข้ามาบอกผมว่าไอ้หนุนไม่อยู่ ปกติเวลาผมอารมณ์เสียพวกลูกน้องจะไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้ผมหรอกครับเพราะมันกลัวโดนผมประเคนหมัดประเคนบาทาเข้าใส่ 

"ไปไม่เห็นหัวกูเลยนะไอ้สัสหนุน! " ผมสบถด่าออกมาคนเดียวด้วยความหัวเสีย 

"เฮียมีอะไรรึเปล่าครับ" 

"มี! เดี๋ยวมึงไปซื้อของให้กูหน่อย" 

ผมบอกไอ้ชาติให้ออกไปซื้อยาที่ตัวเองสั่งไปก่อนจะเดินเข้ามาในครัวเพื่อที่จะลองทำข้าวต้มให้ไอ้นะโมกินเอง ความจริงจะสั่งให้ลูกน้องผมข้าวต้มจากร้านแถวบ้านมาให้ก็ได้ แต่ผมอย่างโชว์ฝีมือในการทำอาหารของผมที่ไม่ได้ทำมานานแล้ว 

เมื่อก่อนผมเองก็พอจะมีฝีมือในการทำอาหารอยู่บ้าง(?) เวลาผมทำให้พวกลูกน้องกินทีไรก็เห็นพวกมันบอกอร่อยทุกที อร่อยขนาดไปออกรายการเชฟกระทะหลุดได้เลย 

แต่ถึงพวกลูกน้องไม่บอกผมก็พอรู้อยู่แล้วว่าตัวเองก็ค่อนข้างเพอร์เฟคในระดับนึง เพราะทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังทำอาหารอร่อยอีกก็คงไม่แปลกที่จะมีทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิงคอยเข้าหาผมไม่ขาด 

  

  

... 

  

#พาร์ทนะโม 

  

ความรู้สึกแรกตอนที่หนูลืมตาตื่นขึ้นมาคือตัวของหนูมันเจ็บร้าวระบมไปทั้งร่าง เจ็บราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ โดยเฉพาะตรงช่องทางที่โดนเฮียกระทำอย่างหลายรอบ เมื่อคืนเฮียดูหื่นจนน่ากลัวมาก หนูห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหยุด หนูจำได้ว่าเฮียทำกับหนูจนหนูสลบเหมือดคาเตียงเลย 

ร่างกายของหนูมันเจ็บจนระบมไปทั้งตัวจนหนูต้องร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความเจ็บปวดออกมาทางน้ำตา เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่หนูรู้สึกเจ็บปวดร่างกายมาก หกล้มตอนเด็กยังไม่เจ็บขนาดนี้เลย 

หนูไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนถึงชอบเรื่องบนเตียงกัน แต่สำหรับหนู หนูคิดว่ามันไม่เห็นสนุกเลย หนูเจ็บอ่ะ! 

ตอนนี้หนูก็นอนตะแคงรอเฮียเสืออยู่เพราะเฮียบอกว่าจะไปหาข้าวหาน้ำมาให้หนูกิน เฮียช่างเป็นสามีที่น่ารักดีจริงๆ แต่รออยู่นานเฮียก็ไม่มาสักทีจนหนูปวดฉี่จึงต้องค่อยๆ พยุงตัวเองลุกเดินกะเผลกไปที่ห้องน้ำ จะเดินเร็วก็ไม่ได้เพราะมันเจ็บร้าวตรงช่องทางที่ระบมมาก ยิ่งขยับเดินเสียดสีกันยิ่งทำให้หนูเจ็บ 

"นะโม! อยู่ไหนวะ กูเอาข้าวมาให้กินแล้ว" 

ตอนหนูอยู่เฮียไม่มาแต่พอหนูลุกมาเข้าห้องน้ำนี่เฮียมาทันทีเลย หนูงงใจกับเฮียมาก พอได้ยินเสียงเฮียเรียกให้ไปกินข้าวหนูก็รีบจัดการธุระของตัวเองแล้วไปล้างมือ ก่อนจะเดินอย่างเชื่องช้ามาเปิดประตูห้องน้ำออกมา 

"หนูอยู่นี่จ้ะเฮีย" หนูใช้มือจับตรงของประตูห้องน้ำไว้พร้อมกับส่งยิ้มอ่อนไปให้เฮีย เฮียเสือก็ขมวดคิ้วมองหน้าหนูแล้วเดินสาวเท้าเข้ามาหาหนูทันที 

"เจ็บอยู่จะเดินมาทำไมวะ" 

พรึ่บ!!! 

เฮียเสือพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแล้วเข้ามาช้อนตัวอุ้มหนูขึ้นทันที เฮียทำยังกับหนูเป็นผู้หญิงจนหนูหน้าเห่อร้อนไปหมด 

"อ๊ะ! เฮีย... นะโมเดินเองได้" 

"เงียบ! ให้กูอุ้มนี่แหละ มึงเจ็บอยู่นะ" เฮียตะคอกเสียงใส่หนูจนหนูต้องปิดปากเงียบไม่กล้าเถียง แค่มาเข้าห้องน้ำก็โดนด่า หนูไม่เข้าใจกับอารมณ์ของเฮียเลยจริงๆ 

"หืม~ กลิ่นหอมจังเลย" 

หนูพูดขึ้นหลังจากที่เฮียอุ้มหนูมาวางบนเตียง แต่หนูยังไม่ค่อยหิวเลย ถ้าขอนอนต่อก่อนจะโดนเฮียด่าไหมเนี่ย ว่าแล้วหนูก็ค่อยๆ กระเถิบตัวนอนราบลงไปกับเตียง 

"ลุกมากินข้าวก่อนนะโม ไอ้หนุนไม่อยู่กูเลยลงทุนทำข้าวต้มให้มึงกินเองเลยเนี่ย" 

เฮียพูดดักทางหนูขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนหนูต้องกระเถิบขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงใหม่ พอเห็นสายตากดดันของเฮียตอนนี้มันทำให้หนูไม่กล้าพูดอะไรออกไป เอาเป็นว่าตอนแรกหนูไม่หิว แต่ตอนนี้หนูหิวแล้วก็ได้จ้ะ 

"เฮียต้องป้อนนะโมนะจ๊ะ" หนูสบตาพูดกับเฮียยิ้มๆ จนเฮียถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่เหมือนรำคาญ แต่ก็ยอมรับปากว่าจะป้อนข้าวต้มให้หนู 

"เออ!" 

สิ้นเสียงพูดเฮียก็ยกถาดข้าวต้มมาวางไว้ใกล้ๆ เพื่อจะป้อนหนูได้ถนัด หนูก็ขยับมาหาเฮียโดยที่ไม่ลืมดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายท่อนล่างของตัวเองด้วย 

เฮียก็ใจร้ายมากเลยที่ใส่เสื้อให้หนูแค่ตัวเดียว พอหนูขยับตัวทีนี่เห็นไปถึงไหนต่อไหน เมื่อกี้หนูก็น่าจะหยิบกางเกงเข้าไปใส่ห้องน้ำด้วย 

พอจัดแจงอะไรเสร็จเฮียก็ตักข้าวต้มร้อนๆ กลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมาเป่าแล้วยื่นมาจ่อปากหนู หนูก็อ้าปากรับข้าวต้มที่เฮียป้อนอย่างเต็มใจสุดๆ 

แต่พอได้ลิ้นได้รับรู้รสชาติกลับทำให้หนูนิ่งชะงักไป... 

เค็ม!!! 

ข้าวต้มของเฮียมันเค็มมากเลยจ้ะ เค็มจนหนูคิดว่ารถขนเกลือมาแหกโค้งคว่ำใส่หม้อข้าวต้มของเฮีย รสชาติคือสะเทือนไตหนูมาก 

 ตอนนี้หนูอยากขอโทรศัพท์จากเฮียโทรไปจองเครื่องฟอกไตที่โรงพยาบาลไว้เลย เพราะถ้าหนูกินข้าวต้มของเฮียจนหมดถ้วยนี่หนูคงได้ไปใช้บริการเป็นแน่ 

"เป็นไง อร่อยไหมวะ? กูทำสุดฝีมือเพื่อมึงเลยนะเว้ย" 

เฮียเสือถามหนูด้วยสีหน้ากระตือรือร้นแววตาดูเป็นประกายรอฟังคำตอบของหนูอย่างใจจดใจจ่อ จนสุดท้ายหนูก็ต้องกลั้นใจกลืนลงคอเพราะทำร้ายความรู้สึกเฮียไม่ลง 

บรื๋อ!! เค็มปี๋เลย เค็มจนขนลุก 

"อึก อื้ม! ก็อร่อยอยู่จ้ะเฮีย" 

หนูยิ้มเจื่อนตอบเฮียเสือไปในสิ่งที่ตรงกันข้าม หนูโกหกคำโตว่าข้าวต้มของเฮียอร่อยมาก ถึงแม้การโกหกผู้ใหญ่จะเป็นบาปแต่ถ้ามันทำให้เฮียรู้สึกดีหนูก็จะยอมโกหก เพราะเดี๋ยวเฮียเสือของหนูจะเสียความรู้สึก 

พอเฮียได้ยินแบบนั้นเฮียก็ตักข้าวต้มป้อนหนูใหญ่จนหนูตั้งรับแทบไม่ทัน จะปฏิเสธก็ทำไม่ลงเพราะดูท่าแล้วเฮียคงตั้งใจทำมาให้หนูกินมากเลย แต่อาจจะมีอะไรผิดพลาดไปนิดหน่อย 

"เป็นไรของมึงเนี่ย กินข้าวคำน้ำคำตลอดเลย" 

"เอ่อ... คือหนูคอแห้งหิวน้ำมากๆ เลยจ้ะเฮีย" หนูตอบเฮียไปยิ้มๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำมาดื่มเพื่อล้างปากล้างคออีก ตอนนี้ลิ้นหนูมันชาจนแทบไม่รู้รสแล้ว 

"มึงอิ่มแล้วเหรอ? " เฮียเสือเลิกคิ้วถามหนูเมื่อยื่นช้อนข้าวต้มมาจ่อปากหนูแล้วหนูส่ายหน้าปฏิเสธเพราะหนูกินไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว 

"หนูอิ่มแล้วจ้ะ หนูว่าหนูกินยาเลยดีกว่า จะได้หายเจ็บไวๆ " 

หนูบอกเฮียไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เฮียเสือก็หรี่ตามองหนูเหมือนจ้องจับผิด แต่สุดท้ายเฮียก็กระตุกยิ้มออกมาแล้วลุกเดินเอาถาดข้าวโต๊ะไปไว้บนโต๊ะจนหนูเป็นฝ่ายงงซะเอง เฮียยิ้มอะไรของเฮีย? 

"เอ้า! กินยาซะ เสร็จแล้วจะได้ทายา หึหึ"  

เฮียเสือพูดกับหนูพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากก่อนจะยื่นแก้วน้ำกับยาสามเม็ดมาให้หนู หนูก็หยิบน้ำมาดื่มเข้าไปก่อนจะเอายาหย่อนลงในปากแล้วค่อยกลืนลงไป จากนั้นก็ดื่มน้ำตามไปอีกสามอึก 

"กินแล้วจ้ะเฮีย" 

"กินแล้วก็หันหลังมาก็จะทายาให้" 

"หนูไม่เจ็บหลังหรอกเฮีย ไม่ต้องทาก็ได้" 

หนูตอบเฮียไปยิ้มๆ ก่อนรอยยิ้มของหนูจะเริ่มเจื่อนลง เมื่อเฮียขยับลงมานั่งชิดกับตัวหนูด้วยท่าทางคุกคาม แถมยังมองไปทั่วตัวหนูด้วยสายที่ไม่น่าไว้ใจอีก 

"กูไม่ได้จะทายาที่หลังมึงเด็กบื้อ!! กูจะทาตรงที่กูทำมึงเมื่อคืน" 

คำพูดของเฮียทำเอาหนูเบิกตากว้างอ้าปากค้างทันที จะทายาตรงนั้นของหนูงั้นเหรอ? 

ไม่เอาหรอก 

หนูอาย... 

"มะ ไม่ทาได้ไหมจ๊ะเฮีย" 

"ไม่ได้! มึงอย่าดื้อน่า หันหลังมาได้แล้ว มือกูสั่นอยากจะทาให้มึงเต็มทนแล้วเนี่ย" 

เฮียพูดเสียงดังอย่างไม่ยอมก่อนจะค่อยๆ สอดวงแขนเข้าโอบรัดเอวหนูไว้ ก่อนจะก้มลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ชวนขนลุกที่ข้างหูของหนูทำเอาใบหน้าหนูเห่อร้อนขึ้นมาทันที 

"อื้อ! เฮีย..." 

  

  

+++++++++++++++++++++++++++ 

  

น้องบอกว่าฝีมือการทำอาหารของเฮียอร่อยอยู่ มีคำว่าอยู่ แปลว่า ...? 

​ 

 

  

  

 

 

ความคิดเห็น