นิยายเรื่องนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าคนเขียนอยากให้เป็น "งดมาม่า" ในงานเขียนของไรท์ อย่าจริงจังถึงขั้นโลกแตก ^^ (ถ้า"ไม่ชอบ" อย่าอ่าน!! และกรุณาอย่าอ่านด้วยความอคตินะคะ) หึหึ

3.ข้อเสนอ...nc (หน่วงๆ)

ชื่อตอน : 3.ข้อเสนอ...nc (หน่วงๆ)

คำค้น : Un friend เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้... 3P Yaoi (มีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม 25+)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.2k

ความคิดเห็น : 88

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2560 23:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3.ข้อเสนอ...nc (หน่วงๆ)
แบบอักษร

​ตอนที่ 3


ผมยืนเอนเอียงอยู่ที่ขอบอาคาร แค่ผมเอียงตัวไปข้างหน้าเพียงนิด ตัวของผมก็จะตกลงไปสู้พื้นด้านล่าง แล้วผมยังจำเป็นต้องรออะไรอีก นั่นสิ...ชีวิตนี้ก็ไม่ได้เหลือใครอยู่แล้ว ผมหลับตาพริ้มแล้วเอนตัวไปด้านหน้า ปล่อยสติทุกอย่างให้ดับไป


พรึ่บ!


"เฮือก!!" ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อมีใครบางคนมาดึงร่างของผมกลับไปยังตัวอาคารก่อนที่ผมจะทันได้ตก ผมเบิกตากว้างมองคนที่เข้ามาช่วยด้วยความตกใจ แว่นตาหนาที่ปิดบังใบหน้าที่แท้จริงกำลังมองผมเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง ทรงผมเนี๊ยบที่ถูกเซ็ทจนเรียบร้อยนั่น ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร


"ต้น?...." ผมเรียกชื่อหัวหน้าห้องเสียงเบา ก่อนที่สติจะดับวูบ ต้นช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาอุ้มไว้ มองใบหล่อที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมอกของเขานิ่งๆ ก่อนที่เท้ายาวจะก้าวออกมาจากจุดนั้น

.

.

.

"อึ่ก น้ำ....หิวน้ำ....." ผมฟื้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ระบมร้าวไปทั้งร่างกาย ผมกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสงให้ได้มองเห็นอะไรชัดขึ้นกว่าเดิม เพดานห้องที่ดูหรูหรานี่คืออะไร กลิ่นหอมอ่อนๆชวนให้นอนหลับนี่อีก ผมลุกขึ้นด้วยความเจ็บไปทั้งร่างกาย มองไปรอบๆตัวอย่างตกตลึง ผมอยู่ที่ไหน??


"ฟื้นแล้วหรอ? นายหลับไปสองวันเต็มๆเลยนะ" เสียงที่คุ้นหูดังมาจากหน้าประตู ผมตกใจนิดๆ เพราะไม่คิดว่าหัวหน้าห้องที่เคยเรียบร้อยตอนที่คุยกับผมจะดูเปลี่ยนไปขนาดนี้ แว่นตาหนาๆยังคงอยู่ แต่ทรงผมที่ถูกปล่อยเซอร์ ผมว่าก็ดูดีขึ้นมาอีกแบบหนึ่ง


"ทะ....ทำไมนายถึงช่วยเรา?" ผมถามออกไปด้วยเสียงที่แหบแห้ง ต้นเดินเข้ามานั่งใกล้ๆผม ยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของผม ผมตกใจและผงะเล็กน้อย ต้นก็กระตุกยิ้มออกมาทันที


"เราไม่คิดว่านายจะคิดสั้นถึงขนาดนั้นนะเอวา เสียแรงที่เราอุตส่าห์ตามมองนายมานานแสนนาน เพียงแค่เจอเรื่องเลวร้ายนิดๆหน่อยๆ นายก็คิดจะปลิดชีพตัวเองแล้วอย่างนั้นหรอ?" คำพูดที่ดูเปลี่ยนไปของต้นทำให้ผมมึนไปหมด 


"นายรู้หรอ? ว่าเราเจอเรื่องอะไรมา?" ผมถามออกไปอย่างสงสัย ก้มหน้าลงมองตัวเองนิดๆ เสื้อผ้าของผมถูกเปลี่ยนใหม่แล้ว ร่างกายก็รู้สึกเบาขึ้นด้วย ต้นคงไม่ได้เป็นคนทำให้ผมหรอกใช่มั้ย


"แล้วคิดว่าฉันรู้อะไรล่ะ?" ต้นถามออกมา หันมาจ้องหน้าผมผ่านเลนส์หนา ผมมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของต้นเลย เพราะแว่นมันค่อนข้างหนาเอามากๆ


"มะ...ไม่รู้สิ เอ่อ....ขอบใจนะ ที่ช่วยดูแลเรา" ผมบอกออกไปอย่างรู้สึกขอบคุณ ต้นกระตุกยิ้มนิดๆ ยกมือขึ้นลูบหัวของผม


"นอนพักเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักจะมีคนยกข้าวต้มมาให้ กินข้าวกินยาแล้วก็นอนพักซะ วันนี้นายไม่จำเป็นต้องไปโรงเรียน" ต้นบอกพร้อมกับเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ร่างสูงถอดเสื้อของตัวเองออกแล้วเปลี่ยนเป็นสวมเสื้อนักเรียนของตัวเอง ผมก้มหน้านิดๆเพราะกลัวจะเป็นการเสียมารยาทที่มองต้นแบบนั้น ต้นหันมากระตุกยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของคนตัวเล็ก


"ต้น...ฉันคิดว่า เดี๋ยวฉันจะกลับไปพักที่บ้านแล้วล่ะ นายไม่ต้องให้คนยกอะไรเข้ามาหรอกนะ" ผมบอกออกไปอย่างเกรงใจ ไม่เคยรู้ด้วยว่าบ้านของต้นจะมีฐานะขนาดนี้


"ไม่!!" คำพูดของต้นทำให้ผมถึงกับสะดุ้ง ต้นดูเหมือนจะหัวเสียนิดๆ ที่ผมจะกลับบ้าน


"เอ่อ....เราขอโทษ" ผมบอกออกไป ก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองพูดอะไรผิด แต่เวลาต้นขึ้นเสียงใส่แล้วน่ากลัวชะมัดเลย


"ทำตามที่เราบอก อย่าออกจากห้องนี้เด็ดขาด" ต้นบอกไว้แค่นั้นก็เดินออกจากห้องไป ผมอยู่กับความมึนงงไปหมด ต้นทำเหมือนกับรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับผม ผมเริ่มระแวงแล้วสิ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะสามารถไว้ใจใครได้อีกมั้ย? ไม่นานนักก็มีป้าแม่บ้านยกข้าวต้มมาให้ผมกิน ป้าเขาไม่ยอมพูดอะไรกับผมเลย กินเสร็จก็ส่งยาให้ ผมรับมากรอกใส่ปากและดื่มน้ำตาม จากนั้นป้าแกก็ออกจากห้องไป ผมแอบลุกตามไปที่ประตู ค่อยๆขยับลูกบิด แต่ผลปรากฏว่ามันล็อค ผมไม่สามารถเปิดได้ ทำไมถึงล็อค? นี่ไม่เท่ากับว่ากำลังขังผมอยู่งั้นหรอ ผมเปลี่ยนใจเดินกลับมานอนที่เตียงอีกครั้ง ร่างกายของผมดีขึ้นมาก ต้นคงดูแลผมดีมาก ไม่งั้นร่างกายของผมไม่ฟื้นเร็วขนาดนี้ แต่นั่นก็ยิ่งทำให้ผมเกิดความสงสัย ปกติต้นจะไม่เข้าหาผมถ้าไม่มีเรื่องให้คุยกัน แต่ครั้งนี้ดูต้นเปลี่ยนไปเป็นพิเศษ มันแปลกๆ


"....................." ผมนอนคิดอะไรอยู่พักใหญ่ก็เริ่มง่วงขึ้นมาอีกครั้ง คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไป ผมจึงหลับลงไปอีก ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว ผมลุกออกจากเตียงเพื่อจะตรงไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะชะงักเมื่อภายในห้องมีประตูถึงสองบานไม่รวมประตูทางออกจากห้อง ในตอนแรกผมไม่ได้สังเกตซะด้วย


"แล้วอันไหนมันประตูห้องน้ำกัน...." ผมพึมพำออกมา ก่อนจะเดินไปที่ประตูบานสีเข้ม ผมไม่รู้หรอกว่าเป็นห้องอะไร แต่คงต้องลองเปิดเข้าไปดูก่อนละกัน


กริ๊ก!


ภายในห้องค่อนข้างมืดสนิท ผมสอดหน้าเข้าไปดูว่าใช่ห้องน้ำหรือเปล่า ก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อสิ่งที่ผมเห็นนั้นนทำให้ผมอึ้ง


"นะ นี่มัน!!??" ผมเดินเข้ามาในห้องและปิดประตูลง ควานหาปุ่มเปิดไฟ เมื่อไฟสว่างขึ้นยิ่งทำให้ผมเห็นภาพทุกอย่างได้ชัดเจน


"นี่มันรูปเรานี่?" ผมพึมพำออกมา ตอนนี้มึนงงไปหมด ภายในห้องนี้เป็นห้องขนาดเล็กไม่ใหญ่มาก แต่รูปที่แปะตรงผนังทั้งหมดเป็นรูปของผม ในทุกอิริยาบถต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นตอนนอนหลับในห้องเรียน เล่นกีฬา อ่านหนังสือ หลายต่อหลายรูปถูกถ่ายเอาไว้ในตอนที่เผลอ ผมไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย...


"นี่มัน...เข้าขั้นโรคจิตแล้วนะ" ผมพูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะชะงักเมื่อยังมีกองรูปที่ยังไม่ได้แปะขึ้นผนังอยู่สองสามใบ มันเป็นรูปในตอนที่ผมหลับและร่างกายเปลือยเปล่า ดูจากพื้นที่นอนมันคงเป็นเตียงของต้นเอง งั้นก็แปลว่าเพิ่งจะถ่ายงั้นสินะ...!! ผมอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว ผมรีบลนลานวางรูปพวกนั้นคืนที่เดิม เดินไปเปิดประตูห้องออกก็ต้องชะงักเมื่อต้นยืนดักหน้าของผมอยู่ตอนนี้


"ต้น......คะ....คือว่า.........." ต้นก้มหน้าต่ำลงมามองที่ผม ก่อนที่ร่างสูงจะดันผมเข้ามาในห้อง ผมก็ก้าวถอยหลังด้วยความกลัว


"ระ...เราจะกลับบ้านแล้ว...เราขอตัวก่อนนะ" ผมบอกเสียงสั่น จะหลบไปด้านข้างแต่ต้นก็ยกมือขึ้นกันตัวผมเอาไว้ ผลักผมเข้ากับกำแพง จนหลังผมกระแทกกับผนังอย่างแรง


"อ่ะ!! อึ่ก!" ผมร้องออกมาด้วยความจุก ต้นตามเข้ามาคร่อมทับตัวผมทั้งสองข้างเพื่อปิดกลั้นทางออก แหว่นตาหนาถูกถอดออกไปช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาแต่สายตาเต็มไปด้วยความโรคจิตเผยให้ผมเห็นเต็มตา


"เห็นหมดแล้วไม่ใช่หรอวา?" ต้นกระซิบถามผมเสียงน่ากลัว ถ้าผมชกหน้ามันผมจะรอดมั้ย? แล้วผมจะโดนมันฆ่าหรือเปล่า สายตาของผมเริ่มมองหาหนทางหนี


"นะ...นายอย่าทำอะไรเรานะต้น นายปล่อยเราไปเถอะ เราไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" เสียงของผมสั่นอย่างเห็นได้ชัด ต้นกระตุกยิ้มอย่างน่ากลัว ยกมือขึ้นลูบแก้มใสของผม ลูบยาวลงมาจนถึงต้นคออย่างช้าๆ ผมเริ่มสั่นไปหมด ต้นตอนนี้ดูน่ากลัวกว่าไอ้กายกับวีอีก


"ร่างกายของนายมันสกปรกไปหมดแล้วเอวา ทำไมนายถึงได้ทำตัวน่าสมเพชขนาดนี้" คำพูดของต้นทำให้ผมสะอึก มือหนาเลื้อยต่ำลงมาจนถึงหน้าอกของผม ผมปัดมือมันออก แล้วสวนหมัดใส่หน้ามันไปอย่างแรง ต้นล้มลงไปกองกับพื้น ผมจึงได้โอกาสวิ่งไปที่ประตู แต่ข้อเท้าของผมกลับถูกมือของต้นคว้าเอาไว้ ทำให้ผมสะดุดล้มอย่างแรง ความจุกแล่นปี๊ดเข้ามาทันที


"หึหึ คิดจะหนีกันงั้นหรอวา? อย่าคิดว่าเราจะปล่อยนายไปง่ายๆ" ต้นบอกแล้วออกแรงดึงข้อเท้าของผม ผมพยายามคว้าทุกอย่างแต่มันมีแค่พื้นว่างเปล่า ผมไม่สามารถคว้าอะไรได้เลย


"อย่า!! ต้นนายอย่าทำอะไรเราเลยนะ" ผมพูดขอร้องออกมาด้วยความกลัว ต้นจับตัวผมให้พลิกมาเผชิญหน้ากัน ตรึงข้อมือทั้งสองข้างของผมเอาไว้ ขาของผมพยายามถีบไม่ให้ต้นเข้าใกล้ จนร่างสูงเหมือนจะทนไม่ไหว ฟาดมือเข้าใส่ใบหน้าของผมอย่างแรง มันแรงจนสมองของผมเบลอไปชั่วขณะ


"ฮึ่ก อย่ะ อย่าทำอะไรเราเลย...ฮืออ เรายอมแล้ว ปล่อยเราไปเถอะนะ" ผมพูดขอร้องออกมาทั้งน้ำตา เมื่อต้นฉีกเสื้อผ้าของผมอย่างคนหื่นกระหาย สายตาดูโรคจิตจนน่ากลัว ผมส่ายหน้าเร่าๆไปมา ไม่อยากโดนทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว


"จะกลัวอะไรกันล่ะวา? เราให้นายได้ทุกอย่างเลยนะ" คำพูดและน้ำเสียงของต้นมันไม่เข้ากับใบหน้าของต้นในตอนนี้เลยสักนิด ผมส่ายหน้าอย่างไม่เอา ต้นผละตัวลุกขึ้นปลดซิบกางเกง ผมพลิกตัวคว่ำและรีบคลานหนีแต่ก็โดนมือแกร่งดึงข้อเท้าเอาไว้แล้วลากกลับมาอยู่ที่เดิม


"ไม่!! อย่าทำเรา!! ฮืออออ" ผมเริ่มร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้งเมื่อกางเกงนอนถูกดึงให้ต่ำไปกว่าสะโพก มือของผมพยายามผลักดันคนข้างหลังอย่างเอาเป็นเอาตาย ต้นใช้มือกดหลังของผมเอาไว้เพื่อไม่ให้ลุกขึ้นได้ มืออีกข้างก็ปุกปั่นแท่งร้อนของตัวเอง


"เป็นของเรานะเอวา เป็นของเรา" ต้นพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้น เหมือนต้องการผมมากจนควบคุมร่างกายไม่อยู่แล้ว ผมดิ้นขลุกขลักไปมา แรงของต้นมีมากกว่าผมค่อนข้างมาก ผมจิกเล็บลงกับพื้นเพื่อดันตัวให้หลุดรอดจากการอยู่ใต้ร่างของต้น ก่อนที่ผมจะร้องลั่นออกมา เมื่อต้นแทรกแท่งร้อนเข้ามาในช่องทางรักโดยไม่บอกไม่กล่าว แผลเก่าของผมก็ยังไม่หายดีเลยด้วยซ้ำ


"อ๊ากกก!! เจ็บ!! ต้นเราเจ็บ!! ฮืออออ" ผมร้องลั่นฟูมฟายอย่างหนัก มันเจ็บจริงๆ ต้นไม่สนใจเสียงร้องของผม ก้มหน้าลงมาซุกไซร้ต้นคอด้านหลัง จับตรึงข้อมือทั้งสองข้างของผมลงกับพื้นด้านข้าง ขยับสะโพกจนตัวของผมถูไถไปมากับพื้น


"อ่าาาาา ดีอย่างที่คิดจริงๆ" ต้นครางอย่างพอใจ ผมส่ายหน้าเร่าๆ มันเจ็บ ผมไม่อยากได้ ไม่เอา


"ครางออกมาสิเอวา นายต้องครางเพราะฉันกำลังทำให้นายมีความสุข" ต้นกระซิบบอกข้างหูของผม แล้วขบเม้มมันเหมือนหยอกล้อ ช่องทางด้านหลังมันฝืดเคืองเพราะไม่มีตัวช่วยแต่ต้นก็ยังฝืนซอยเข้าออกโดยที่ไม่ถามความพร้อมจากร่างกายของผมเลย


"ฮึ่ก เจ็บ! มันเจ็บต้น อ๊า!!!" ผมร้องลั่นเมื่อต้นกระแทกเข้ามาแบบเน้นๆ แม้จะโดนจุดกระสันภายในแต่ความเจ็บของผมตอนนี้มันมีมากกว่า ผมส่ายหน้าเร่าๆ ไม่คิดเลยว่าคนที่น่าจะไว้ใจได้ ตอนนี้กลับเหยียบย่ำผมลงมาอีกคน


"อ่า เอวา....ซี๊ดดดด" ต้นครางพึมพำอยู่ข้างหูของผม ขยับสะโพกเข้าออกอย่างรุนแรง ตัวของผมโยกคลอนและสั่นไหวไปตามแรงกระแทก พื้นแข็งๆไม่ได้รองรับน้ำหนักร่างกายของผมไว้ได้เลย


"เจ็บ ต้น เราเจ็บ...เอาออกไป ฮึ่ก!" ผมขอร้องออกมาทั้งน้ำตา ต้นชะงักไปนิด ก่อนจะถอนแก่นกายออกไป ผมนอนหายใจหอบอยู่กับพื้นแบบนั้น ก่อนที่ร่างกายของผมจะถูกร่างสูงช้อนตัวแล้วอุ้มออกจากห้องเพื่อตรงไปที่เตียง ต้นวางผมลงกับเตียงอย่างแผ่วเบา ร่างกายของผมรู้สึกร้าวที่ช่วงล่างเป็นอย่างมาก ผมเห็นต้นเดินไปหยิบบางอย่างมาจากตู้เสื้อผ้า สิ่งนั้นมันทำให้ผมเริ่มดิ้นรนหนีอีกครั้ง


กริ๊กๆ


"อย่าคิดจะหนีกันซะให้ยากเลยวา วันนี้ยังไงนายก็ต้องตกเป็นของฉัน" ต้นบอกออกมา คว้าข้อเท้าของผมที่กำลังจะคลานลงเตียงแล้วดึงลากจนผมกลับมานอนที่เดิม กุญแจมือถูกสวมตรึงข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้กับหัวเตียง ผมพยายามดึงมันให้ออก แต่มันแข็งจนเกินไปที่จะทำให้พัง ต้นบีบเจลที่หยิบติดมือมาด้วยใส่มือแล้วลูบไล้ที่แท่งร้อนของตน ต้นแค่ถอดกางเกงของตัวเองเพราะคิดว่าคงไม่มีเวลามากพอเพราะกลัวผมจะหนี ซึ่งผมก็คิดจะหนีจริงๆ ผมหุบขาเข้าหากันเมื่อถูกต้นพยายามแยกออก


"อย่าขัดขืนเอวา ไม่งั้นนายจะเจ็บตัว" ใบหน้าหล่อที่ไร้กรอบแว่นตาอาจจะทำให้ผมรู้สึกดี ถ้าต้นไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายกับผมแบบนี้ ขาเรียวถูกจับแยกออกกว้าง เจลมีในขวดเท่าไหร่ต้นเทมันใส่ช่องทางด้านหลังของผมจนหมดขวด ผมดิ้นเร่าๆไม่เอาอย่างเดียว พยายามพูดขอร้องอ้อนวอนทุกทาง แต่ต้นก็ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น


สวบ!!


"ฮึ่ก! อ๊า!!!" ผมร้องลั่นเมื่อต้นกระแทกแท่งร้อนเข้ามาในช่องทางด้านหลังอย่างแรงจนตัวของผมสะเทือน เจลที่ใช้ทำให้มันลื่นและลดความเจ็บของผมได้บ้าง


"อ้าขากว้างๆ" ต้นบอกเสียงแหบพร่า หยัดสะโพกใส่ผมอย่างรุนแรง มือที่ว่างก็เอื้อมมาปลุกปั่นเร้าอารมณ์ที่แก่นกายของผม ผมส่ายหน้าไปมา ผมไม่ต้องการให้ทำ มันไม่อยากได้ มือของผมทั้งสองข้างที่ถูกตรึงกับกุญแจมือเอาไว้ก็เริ่มสั่นคลอนจนเกิดเสียง ผมเจ็บร้าวข้อมือไปหมด


“อึ่ก อ่ะ อ๊า!”


“บอกให้อ้าอีก!!” ต้นตะคอกเสียงดังลั่น ผมขยับขาออกอีกนิด เพราะกลัวจะโดนทำร้ายร่างกาย ตอนนี้ความกลัวเกาะกินจิตใจของผมหมดแล้ว แก่นกายเล็กของผมเริ่มตอบสนองการรุกเร้าของต้น ต้นยิ้มกระหิ่มอย่างพอใจ ปล่อยแก่นกายของผมให้สั่นไหวตามแรงกระแทก ตะปบสะโพกบางของผมแล้วอัดใส่เต็มแรง


“อึ่ก! อ่ะ อ่ะ อา” ต้นกระแทกกายเข้าออกอยู่แบบนั้น เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วห้อง มีเสียงครวญครางแต่ไร้ซึ่งความสุข ต้นก้มหน้าลงมาดูดเม้มซุกไซ้ทุกตารางนิ้ว สร้างร่องรอยเอาไว้เพื่อบ่งบอกความเป็นเจ้าของ มือหนาบีบสะโพกขาวก่อนจะเลื่อนมาขยุ้มหัวของผมแล้วกระชากให้ผมเชิ่ดหน้าขึ้น ร่างกายขยับเช่นเดิมและแรงขึ้นจนผมรู้สึกจุกไปทั่วท้อง


"พอแล้ว ฮึ่ก มะ ไม่ไหวแล้ว อ่ะ อ่ะ อ๊า!" ผมร้องลั่นทั้งๆที่น้ำตาไหลอาบแก้ม


“ไม่ต้องมาบีบน้ำตา” ต้นบีบคางก่อนจะสะบัดมือออกทำให้ผมหน้าหันนิดๆ ผมยิ่งสะอื้นหนัก เพราะเคยคิดว่าต้นจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดแต่มันกลับไม่ใช่


“เก็บเสียงไว้ครางอย่างเดียวพอ” ต้นบอกก่อนจะจับขาของผมอ้าออกกว้างอีก


“มะ ไม่ พอแล้ว อึ่ก อ๊า!”


“ซี๊ดดดด ทำไม? ทีเป็นของพวกไอ้กายยังยอมให้มันได้ กับฉันทำไมถึงขัดขืนห๊ะ?!” ต้นถามอย่างประชด ผมอึ้งหนักไปอีก ไม่คิดว่าจะต้นจะรู้หรือเห็นอะไรในเรื่องนั้น ตอนนี้ชีวิตของผมยังจะมีอะไรที่หลงเหลือความเป็นคนอยู่อีกมั้ย ผมน่าจะตายๆไปซะ ขาเรียวทั้งสองข้างถูกจับแนบชิดกันกับลำตัวของต้นแล้วถูกกระแทกสะโพกเข้าใส่อย่างแรง


“ซี๊ดดดอืมมมม”


“ฮึก ฮือออ พะ พอแล้ว...เจ็บ อื้อ เจ็บ อ๊า....!” ผมครางเสียงหลง ต้นมีแต่ความดิบเถื่อนที่มอบให้ผม หาความสุขจากไหนไม่ได้เลย


“อ่ะ อา อา”


“ร้องดังๆสิ ครางออกมาดังๆ อา....”


“ฮึ่ก พอแล้ว อ๊า!!” น้ำตายังคงไหลหยดมาเป็นสาย ต้นกระแทกสะโพกซ้ำๆ เน้นๆ ย้ำๆ จนผมแทบจะจมหายไปกับเตียง มือหนาบีบเค้นไปทั่วร่างกายของคนใต้ร่างอย่างสนุกมือ จนร่างกายของผมเริ่มบอบช้ำมากขึ้นเรื่อยๆ ต้นดูดดึงผิวเนื้อของผมมันเจ็บจนชา 


“อ่ะ อ๊า...!” ผมกำมือแน่นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะปลดปล่อย ร่างกายของผมมันตอบสนองไปเองโดยที่ผมไม่ได้แตะต้องแก่นกายเลย ไม่นานนักน้ำรักของผมก็พุ่งออกมาเลอะใส่หน้าท้อง ต้นก็อัดย้ำๆอีกสองสามครั้งก็ฉีดความอุ่นเข้ามาในร่างกายของผม ผมปล่อยโฮออกมาทันทีที่ต้นถอนแก่นกายออกไปพร้อมกับปล่อยข้อมือของผมให้เป็นอิสระ ต้นเหมือนจะดูอ่อนลงมากเมื่อได้ปลดปล่อย แต่ในใจของผมมันแหลกไม่เหลืออะไรแล้ว


"หยุดร้องนะเอวา" ต้นบอกออกมาเสียงแข็งเมื่อเห็นผมร้องไห้อย่างหนัก แต่ผมก็ไม่ได้หยุดตามคำพูดของมัน จมหน้าไปกับหมอนและร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนต้นเข้ามากระชากหัวของผม


"บอกให้หยุดร้องไง!!!" ต้นตะวาดลั่น ยกหลังมือทำท่าจะฟาดใส่หน้าของผม ผมกลัวจนยกมือขึ้นมาไหว้แทบไม่ทัน ต้นชะงักไปนิด


"ฮืออออ อย่าทำเราเลย เรากลัวแล้ว....." ผมบอกออกมาด้วยความกลัวจริงๆ หลับตาปี๋ไม่กล้าลืมเลยด้วยซ้ำ ต้นชะงักไว้แบบนั้นก่อนที่ประตูห้องของต้นจะถูกเปิดออก ผมลืมตาขึ้นมาดูทันที ก่อนจะหน้าซีดหนักกว่าเก่าเมื่อเห็นว่าเป็นใคร


"ไงมึง? ไหนบอกว่าจะทำตัวเป็นพระเอกไงวะ? แล้วนี่พระเอกเหี้ยอะไร ทำร้ายนางเอกกูซะแล้ว" ไอ้กายมันพูดออกมาพร้อมกับเดินมานั่งที่โซฟาใกล้ๆเตียง ผมจับเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ยเข้าหาตัวเพื่อปิดบังเนื้อหนัง มองหน้าของพวกมันอย่างไม่เข้าใจ ไอ้วีเองก็เดินตามกายเข้ามานั่งด้วยเช่นกัน


"หึ ก็ลูกแมวทำตัวไม่น่ารัก เลยอดไม่ได้ที่จะสั่งสอน" ต้นบอกออกมาเปลี่ยนจากมือที่จะตบผมเป็นขยับมาลูบไล้ใบหน้าของผมเอง นิ้วโป้งของมันแตะเข้าที่มุมปากของผมซึ่งมันช้ำเพราะโดนมันตบไปก่อนหน้านี้ 


"สงสัยอะไร ถามออกมาสิ?" ต้นพูดบอก ใช่...ผมสงสัย ผมไม่เข้าใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน?


"ฮึ่ก ระ...รู้จักกันงั้นหรอ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นอยู่ ยังคงสะอึกเป็นระยะ


"หึหึ ยิ่งกว่ารู้จักอีก พวกกูสนิทกันมากเลยล่ะเอวา...." ไอ้วีตอบแทนต้น ผมหน้าซีดหนักกว่าเก่า


"ต่อไปนี้ขายตัวให้พวกกูซะ กูรู้ว่าชีวิตของมึงมันไม่ได้ดีสักเท่าไหร่ ถ้าอยากอยู่ต่อแบบสุขสบายพวกกูก็มีทางเลือกให้" ไอ้กายพูดออกมา ผมส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่คิดอะไรทันที


"ถ้าไม่ตกลง พวกกูก็จะเอาเปรียบร่างกายของมึงต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ ชอบหรอวะ? โดนข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเนี่ย?" ไอ้วีเสริมมาอีก ผมกำเสื้อของตัวเองแน่น น้ำตาหยดเผาะลงมา ผมมีแต่ความเกลียดที่จะให้พวกมันเท่านั้น


"อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้ เพราะพวกเรารู้ว่านายไม่มีที่ไป" ต้นบอกออกมา ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้กับผม ผมกำมือเข้าหากันแน่น


"ไม่ตอบก็ถือว่าเป็นอันตกลงละกันนะเอวา น้ำละสองหมื่น พวกกูให้มึงได้เต็มที่ นี่ก็ให้มากกว่าพวกเด็กขายอีกนะ มึงควรจะดีใจซะ" ไอ้กายบอกออกมาพร้อมกับหัวเราะลั่นอย่างชอบใจลุกเดินออกจากห้องไปเป็นคนแรก ไอ้วีก็มองผมนิดๆ และเดินตามออกจากห้องไป ต้นมองหน้าผมเหมือนต้องการคำตอบแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรและเดินออกไปอีกคน ทันทีที่ประตูห้องปิดลงผมก็ระเบิดออกมาทันที



"กูเกลียดพวกมึง!! เกลียด!!! เกลียด!!! ฮืออออ!!!!" ไม่เคยคิดเลยว่าเกิดเป็นผู้ชายแล้วยังต้องมาทำตัวน่าสมเพชให้พวกมันเหยียบย่ำกันต่อไปอีก ถ้าอยากได้แบบนั้นผมนี่ล่ะจะตอบสนองพวกมันให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มันก็จะค่อยๆเอาคืนไปทีละนิด นายเอกของเรายังต้องโดนกระทำอีกเยอะ

​นิยายเรื่องนี้จะออกแนว sm หน่อยๆ นางเอกจะโดนทำร้ายร่างกายและจิตใจเยอะมาก

ใครคิดว่าไม่ชอบต้องขออภัยด้วยนะ

แล้วเหล่าพระเอกก็จะโดนเอาคืนอีกเยอะเช่นเดียวกัน นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นนะ

ยังอีกยาว อ่านแล้วไม่เม้น ไม่ต่อนะ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว