email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Look Like 17

คำค้น : Look Like รักเราใกล้กัน nana nanaกะหอยทาก ลุงอิน อินทร น้องพู่ พู่กัน เบาสมอง น่ารัก หวานมุ้งมิ้ง อบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ ไร่ส้มไร่องุ่น ใส่ใจ ดูแล ดราม่านิดหน่อย ฟิน หวานละมุน นิยาย ไม่ติดเหรียญ l

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2560 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Look Like 17
แบบอักษร


Look Like 17​ ​


“เป็นยังไงบ้างแผล” เช้ามืดของวันซ้อมวันแรกอาร์ตถามเสียงนุ่มอย่างเป็นห่วง ฉันได้แต่กลั้นน้ำตาไว้เพราะในใจอยากจะฟังคนบางคนถามคำถามนี้แต่มันก็แค่ความหวังเพราะเขาเงียบหายไปและไม่ได้ติดต่อมาเลย

“หายแล้วล่ะ”

“ยิ้มหน่อยสิไม่อยากให้เครียด”

“จะพยายามนะ” ฉันผืนยิ้มให้เพื่อนไปทั้งที่ในใจอยากจะร้องไห้เต็มทน

 ตลอดเวลาตั้งแต่เช้ามืดจนถึงดึกฉันไม่คิดจะหยิบจับโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลยสักนิดเพราะยังไงซะก็ไม่มีสายที่ฉันอยากรับโทรมาอยู่แล้ว ฉันทานข้าวกับอาร์ตเสร็จก็แยกย้ายกันกลับฉันบอกพ่อกับแม่แล้วล่ะว่าช่วงนี้จะกลับไปอยู่คอนโดตัวเองเพราะซ้อมเช้าแล้วเสร็จถึงซึ่งพ่อกับแม่ก็เข้าใจ ฉันแทบจะไม่เปิดไฟในห้องเลยด้วยซ้ำฉันเดินเข้าห้องน้ำด้วยความเคยชินพอเปิดไฟในห้องน้ำเสร็จฉันก็จัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยความอ่อนล้า

การใช้ชีวิตวันซ้อมรับของฉันมันผ่านไปอย่างเดิมซ้ำๆ ไม่มีอะไรพิเศษวันรับจริงที่ฉันและเพื่อนหลายๆคนรอคอยพอมาถึงมันก็ทำให้อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ คณะฉันรับช่วงเช้าพอเดินออกจากหอประชุมอาร์ตก็พุ่งเช้ามากอดฉันไว้แล้วพึมพำขอบคุณยกใหญ่ เราสองคนเดินจับมือกันออกจากที่นั่นโดยมีแฟนอาร์ตถือของบางส่วนให้เรานัดสายรหัสเราไว้ที่เดียวกันเพื่อนที่จะถ่ายรูปร่วมกัน

“เจ๊!! ทางนี้ๆ” น้องรนหัสฉันโบกมือกระโดดดึ๋งๆอย่างน่าหมั่นเขี้ยวเด็กนี่น่ะช่างพูดมากเลยนะ ส่วนน้องคนอื่นๆก็ยืนขำ

“เดี๋ยวๆ เจ๊รับนะทำไมเราดีใจแทนขนาดนั้นล่ะ” ฉันแซวน้องไปขำ

“ก็ดีใจด้วยนี่นา อ่ะนี่เจ๊ของขวัญจากพวกเรา” น้องรหัสยื่นกล่องสีเงินใหญ่ๆมาให้ฉันพอรับมาก็แอบแขนตกเพราะข้างในหนักนิดหน่อย ตอนนี้อาร์ตขยับไปคุยและถ่ายรูปกับน้องๆในสายแล้วล่ะ ฉันก็เริ่มถ่ายรูปและพูดคุยกับน้องๆแล้วเช่นกัน เฮ้อ ถ้านานเข้าฉันคงคิดถึงเด็กพวกนี้แน่ๆเลย

“พู่ ตอนเย็นเจอกันที่ร้านเลยนะเดี๋ยวขอไปหาพ่อกับแม่ก่อน” อาร์ตกระซิบข้างหูเบาๆ

“โอเค เดี๋ยวโทรหานะ” ฉันกระซิบเพื่อนกลับ

“เด็กๆเย็นนี้อย่าลืมนัดเรานะ”

“ไม่ลืมแน่นอนค่ะพี่พู่ หนูล้างท้องรอแล้ว” หลานรหัสบอกพร้อมกับรอยยิ้ม

“ฮ่าๆๆ เย็นนี้เต็มที่เลย โอ๊ะ เดี๋ยวพี่รับโทรศัพท์ก่อนนะ” ฉันรับขวดน้ำเป่ามาจากน้องรหัสมืออีกข้างก็รับโทรศัพท์มาจากน้องรหัสเมื่อน้องยื่นโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้ามาให้

“ค่ะแม่”

(หนูอยู่ตรงไหนลูก)

“ตรงร่มไม้พฤกษาค่ะ แม่อยู่ตรงไหนคะเดี๋ยวหนูเดินไปค่ะ”

(ไม่ต้องลูก อ้อ แม่เห็นแล้วเดี๋ยวแม่เดินไปนะ)

“ค่ะแม่”

“โอ๊ยดีอ่ะ อยากจบแล้วรับแบบเจ๊บ้าง”

“ก็แค่ปีเดียวเอง ถ้ารับแล้วบอกนะเจ๊จะมา”

“จริงนะ เจ๊จะมาจริงๆนะ”

“แน่นอน โทรมาบอกด้วยล่ะ”

“ฮื่อ! เจ๊ของเขาน่ารักที่สุดเลย” น้องรหัสคนเก่งของฉันโผเข้ามากอดแล้วร้องไห้ออกมา เรายืนคุยกันสักพักก็มีเสียงเรียกชื่อฉันดังจากด้านหลังเบาๆพอหันกลับไปมองก็เจอพ่อกับแม่ยืนยิ้มมาให้อย่างมีความสุขรวมถึงพ่อกับแม่ของพี่อินพี่ชายของพี่อินแต่ไม่มีแม้แต่เงาของพี่อิน...

ฉันสลัดความคิดท้องหมดทิ้งไปก่อนจะโผเข้าไปกอดพ่อกับแม่ด้วยความขอบคุณพวกท่านยิ้มแล้วอวยพรให้ด้วย ฮื่อ ฉันรักพ่อกับแม่มากจริงๆ

“แม่ให้ช่างภาพไปรอที่สวนสาธารณะใกล้ๆแล้วนะลูกไปกันเลยไหม” แม่พี่อินเอ่ยบอก ฉันเลยยิ้มให้ท่านบางๆ แล้วหันไปหาน้องๆ

“เย็นนี้เจอกันนะ”

“ค่า สวัสดีค่ะเจ๊สวัสดีค่ะ” น้องๆยกมือไหว้ฉันรวมถึงกลุ่มบุคคลที่มาใหม่ด้วยพวกท่านก็ยิ้มให้พร้อมกับรับไหว้เช่นกัน

“อันนี้มีคนฝากมาให้” พี่อาทิตย์พี่ชยของพี่อินบอกพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้สีขาวมาให้ อกกุหลาบดอกใหญ่ถูกจัดอยู่ในช่อสีน้ำตาลอย่างลงตัว ฉันยื่นมือไปรับพร้อมกับเอ่ยขอบคุณเบาๆ แม้จะสงสัยว่าใครฝากมาให้ก็ตามที

“แล้วน้องตัวดีแกไปไหนอาทิตย์” เสียคุณพ่อที่อินดังขึ้นจากด้านหลังระหว่างที่เรากำลังเดินไปยังจุดถ่ายรูปที่มีช่างภาพรออยู่

“มันหอบกล้องตามพู่กันตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ตอนนี้ไม่รู้อยู่ไหนเดี๋ยวผมโทรหามันให้”

“เออ ถ้าเมียมันไม่ยอมถ่ายรูปด้วยพ่อไม่ช่วยนะ”

“เอ่อ แม่คะเดี๋ยวเย็นนี้หนูไม่กลับบ้านนะคะนัดเลี้ยงสายค่ะ”

“ได้ลูก อย่ากลับดึกล่ะ”

“ค่ะ แล้วนี่แม่ร้อนหรือเปล่าแดดแรงมากเลยนะคะ”

“ไม่ลูก หนูร้อนไหม”

“นิดหน่อยค่ะ ชุดมันหนาไปนิดหนึ่งแต่ก็ยังไหวค่ะ”

“งั้นถ่ายรูปเสร็จกลับบานก่อนไหมเดี๋ยวแม่ให้ป้าทำอาหารไว้รอ”

“ไม่ดีกว่าค่ะแม่ เดี๋ยวกลับเข้าไปอาบน้ำที่คอนโดแล้วพักเลยเย็นๆค่อยออกไปทานทีเดียวตอนเลี้ยงสาย”

“อย่างนั้นก็ได้ แต่ให้พี่เขาไปด้วยนะเผื่อกลับดึกมันอันตราย”

“เอ่อ คือ...” จะบอกแม่ยังไงดีล่ะ ว่าฉันกับเขาไม่ได้คุยกันนานมากแล้วตั้งแต่ที่เขาไปปารีสเกือบหนึ่งเดือนแล้วมั้ง มันรู้สึกแปลกๆไม่ค่อยสนิทใจที่จะคุยกับเขาแล้วอ่ะ อ้อ เมื่อคืนเขาไลน์มาถามว่าวันนี้จะให้มารับไหมตอนเช้าฉันกดเข้าไปอ่านบอกแค่ไม่ไม่เป็นไรแล้วขอบคุณเขาไป จากนั้นก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก แล้วจู่ๆจะให้เขาตามไปด้วยแบบนี้มันก็คงจะดูแปลกๆหน่อยอ่ะนะ บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆก็ได้ใครจะไปรู้ เรื่องระหว่างเรามันเกิดขึ้นเร็วและมันก็คงจะไม่แปลกถ้ามันจะจบลงเร็วเหมือนกัน

“เดี๋ยวหนูไปเองค่ะแม่ แม่ไม่ต้องหวงนะคะอาร์ตก็ไป”

“แต่แม่...”

“เอาน่าคุณ ลูกโตแล้วนะ”

“คุณก็ตาใจลูก ป่ะๆถึงแล้วช่างภาพรอแล้วนั่น”

ระหว่างที่เรากำลังถ่ายรูปกันอยู่ก็เห็นร่างสูงๆที่ไม่ได้เจอไม่ได้คุยมานานเดินใกล้เข้ามาพร้อมกับกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่ที่ดูๆแล้วน่าจะแพงเอาการ ร่างสูงผอมลงนิดหน่อยแทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยในระหว่างสองเดือนที่ไม่ได้คุยหรือติดต่อกัน

“กว่าจะมาได้นะ” เสียงพี่อาทิตย์ดังขึ้นฉันและได้สติละสายตาออกจากใบหน้าหล่อที่ไม่ได้เจอมานาน

“ก็ถ่ายรูปอยู่ไหมล่ะ”

“ชิ เกลียดความอยากเซอร์ไพรท์” พี่อาทิตย์ยังพูดต่อฉันเลยถือโอกาสขยับออกไปดื่มน้ำข้างๆพ่อกับแม่ที่นั่งมองอย่างยิ้มๆ

“ไม่ดีใจเหรอลูก?” พี่ถามเมื่อเห็นหน้าฉัน

“ดีใจสิคะ หนูรอที่จะเรียนจบมาตั้งนานนะคะ”

“จ้า”

“พู่ไปถ่ายรูปกับพี่เขาหน่อยสิ พี่เขามองเราตาละห้อยเลย” คราวนี้พ่อฉันบอกเสียงเจือแววขบขัน แต่ฉันไม่ได้หันกลับไปมองหรอกว่าเขาจะทำหน้ายังไงอยู่ เพราะความโกรธและเคืองที่มีอยู่ในใจทำให้ฉันไม่อยากจะมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ เห็นแล้วจะหงุดหงิด

“พู่กัน!! มาถ่ายรูปกับสามีเรามาเดี๋ยวพี่ถ่ายแยกให้ด้วย” พี่อาทิตย์เดินเข้ามาจับมือฉันแล้วพาเดินออกจากกจุดเดิมเล็กน้อย ช่างภาพที่จ้างมาก็ตามมาด้วยนอกจากนั้นยังมีพี่อินตามมาด้วย พี่อาทิตย์ปล่อยให้ฉันยืนอยู่ริมขอบสระน้ำก่อนที่เขาจะเดินไปลากคอพี่อินมาพร้อมกับปลดกล้องออกจากคอพี่อินไป

“ยินดีด้วยนะ” คนตัวสูงบอกเสียงนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มที่ถูกส่งมาให้

“ขอบคุณค่ะ”

“มาๆมองกล้องหน่อย อ่ะหนึ่งสองสาม ยิ้มหน่อยครับ”

พี่อาทิตย์เปลี่ยนหน้าที่ไปเป็นช่างภาพอย่างเต็มตัวแล้วล่ะ เพราะเขาเอาแต่สั่งหันซ้ายหันขวายิ้มแบบนั้นดีแบบนี้ดี จนเวลาผ่านไปเกือบสี่สิบนาทีฉันถึงได้บอกให้หยดเพราะรู้สึกเหนื่อยและเวียนหัว

“ไม่สบายเหรอ? ทำไมหน้าซีดแบบนี้” พี่ยกขึ้นเกลี่ยไรผมออกจากกรอบหน้าแล้วยังหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเป้ของฉันมาซับเหงื่อให้

“เดี๋ยวนะ? เอากระเป๋ามาจากไหน” ฉันชี้ใส่กระเป๋าเป้อย่างสงสัย ฉันลืมไปเลยว่าเอากรเป๋ามาและที่สำคัญฉันฝากไว้กับน้องรหัสนะ

“ก็น้องรหัสเราไง เจอตั้งแต่เช้าแล้ว พี่เลยเอากระเป๋าเรามาถือเอง” พี่อินบอกอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรเลย และยังทำเหมือนก่อนหน้านี้เราไม่ได้ห่างกัน

“เจอได้ไง” “ก็พี่ตามเราตั้งแต่เช้าแล้วตั้งแต่คอนโดอ่ะ ที่จริงตอนโทรถามเมื่อคืนอยู่หน้าคอนโดแล้วล่ะ แต่พี่ก็มีความผิดอยู่ที่ไม่ได้ติดต่อเราตอนไปดูงานเลยยังไม่อยากทำให้หงุดหงิดเลยนอนรอที่รถอือ หลังเราออกมานิดหน่อยพี่ก็ขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องเรา โอ๊ย! ฮ่าๆๆ


ต้องขอภัยนะคะ ไม่ได้รีตรวจคำผิดเมื่อคืนลืมตอนนี้เลยแอบเข้ามาอัพให้ก่อน ตอนเย็นจะแก้คำผิดให้นะคะ ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็น