นิยายเรื่องนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าคนเขียนอยากให้เป็น "งดมาม่า" ในงานเขียนของไรท์ อย่าจริงจังถึงขั้นโลกแตก ^^ (ถ้า"ไม่ชอบ" อย่าอ่าน!! และกรุณาอย่าอ่านด้วยความอคตินะคะ) หึหึ

2.ขย้ำให้แหลกกันไปเลย...nc

ชื่อตอน : 2.ขย้ำให้แหลกกันไปเลย...nc

คำค้น : Un friend เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้... 3P Yaoi (มีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม 25+)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.2k

ความคิดเห็น : 78

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2560 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.ขย้ำให้แหลกกันไปเลย...nc
แบบอักษร

ตอนที่ 2



ผมเดินโซซัดโซเซกลับมาที่บ้านในช่วงเย็นของวันต่อมา ร่างกายของผมสภาพแย่มากในตอนนี้ ช่องทางด้านหลังเจ็บและแสบไปหมด บ้านของผมก็เป็นเพียงบ้านหลังเล็กๆเก่าๆ ไม่ได้ดีเด่อะไร เพียงแค่ใช้ซุกหัวนอนได้ เงินประกันที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ผมมันช่วยชีวิตของผมไปได้ระยะหนึ่ง แต่หลังจากจบม.หกผมคงต้องกระเสือกกระสนหาเลี้ยงตัวเองต่อ เพราะเงินในส่วนนั้นก็ล่อยหลอเต็มที  ผมเดินเข้าบ้านได้ก็ตรงไปอาบน้ำทันที ชำระสิ่งสกปรกออกจากร่างกาย ผมใช้นิ้วล้วงเข้าไปในช่องทางด้านหลังด้วยความทรมานมันเจ็บแสบไปหมดจนผมต้องกัดฟันสู้ ล้วงเอาน้ำแห่งกามออกมาเพราะผมเริ่มรู้สึกเสียดท้องแล้ว หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็ตรงไปหาถุงยาที่มีติดบ้านมาค้นดู หยิบยาหลายเม็ดออกมาจากถุง ทั้งยาแก้อักเสบ แก้ไข้ แก้ปวด ผมกรอกพวกมันเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม ข้าวผมก็ไม่มีอารมณ์จะไปหามากินแล้วตอนนี้ ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงเล็กของผม และหลับลงด้วยความเพลีย ไม่ขอรับรู้อะไรอีกเลยตั้งแต่นี้ไป...


.

.

.

พรึ่บ!


"อ่ะ!!" ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อมีคนมากระชากแขนผมให้ลุกขึ้นจากที่นอน ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่ดึงเป็นใครก็เล่นเอาผมหน้าซีดขึ้นมาทันที ตอนนี้น่าจะเป็นช่วงเย็นของอีกวันแล้วก็ว่าได้ พวกมันบอกให้ผมไปโรงเรียนนี่นา... แต่ผมเหนื่อยและเพลียมากหลับยาวจนไม่ได้ตื่นขึ้นมาดูเวลาเลย


"กูบอกว่าวันนี้ให้ไปเจอกันที่โรงเรียนไงเอวา? มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอ?" ไอ้กายมันถามผมเสียงโหด ไอ้วีก็ยืนกอดอกมองผมอยู่ด้านหลัง 


"กะ....กูไม่ค่อยสบาย ก็เลยไม่ได้ไป" ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ความรู้สึกปะปนไปด้วยความกลัว แล้วพวกมันมาบ้านผมได้ยังไง ขึ้นมาบนนี้ได้ยังไง?


"อ่อนแอชิบส์!!" ไอ้กายมันสบถแล้วปล่อยแขนผมอย่างหงุดหงิด ผมดึงแขนของผมคืนพร้อมกับลูบไปมาเพราะมันดึงแรงมาก มองมันทั้งสองคนด้วยสายตาหวาดหวั่น 


แกร๊ก!


"เฮือก!!" 


"แค่นี้ก็สะดุ้งแล้วหรอเอวาน้อย??" ไอ้วีมันถามออกมา เมื่อมันหยิบกรอบรูปของผมขึ้นมาดูแล้ววางลงจนทำให้เกิดเสียง ตอนนี้ผมขวัญอ่อนอยู่แล้ว อะไรนิดหน่อยก็ตกใจหมดล่ะ


"พะ...พวกมึงมาทำอะไรกันที่นี่? แล้วเข้ามาบ้านกูได้ยังไง" ผมถามออกไปอย่างกลัวๆ ไอ้กายมันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม พร้อมกับยกมือขึ้นมาไล้แก้มใสของผมอย่างยียวน สายตาของผมหล่อกแหล่กไปมา พยายามมองหาทางหนี


"พวกกูก็แค่แวะมาดู ว่ามึงตายหรือยัง?" ไอ้กายบอกผมเสียงเย็น ผมอยากจะปัดมือมันออกจากหน้า แต่ก็กลัวมันสวนหลังมือใส่ผมอีก แค่นี้ผมก็ช้ำจะแย่อยู่แล้ว


"ประตูบ้านของมึงมันเปราะจะตาย แค่ก็ผลักนิดเดียวแม่งก็หลุดแล้ว อยู่เข้าไปได้ยังไง?" ไอ้วีมันบอกพร้อมกับไล่สายตาสำรวจไปทั่วห้องของผม


"กะ...กู...ก็อยู่มานานแล้ว ไม่เห็นจะเป็นอะไร" ผมบอกไปเสียงเบา ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือหนาของกายมันเลื้อยต่ำลงมาบีบคอของผม ผมรีบยกมือขึ้นจับมือของมันไว้ทันทีด้วยความกลัว


"มองพวกกูด้วยสายตาแบบนี้หมายความว่ายังไง?" ไอ้กายมันถามออกมา ผมหลบสายตาหนีมันทันที จะให้ผมมองพวกมันนอกจากความกลัวได้ยังไง ก็เมื่อวานพวกมันเกือบจะฆ่าผมเลยด้วยซ้ำ ​


"พรุ่งนี้ไปโรงเรียนซะ... อย่าให้ใครมองมึงว่าหายตัวไปเพราะพวกกู ไม่งั้นมึงจะได้หายไปจากโลกนี้จริงๆแน่" ไอ้วีบอกออกมา ผมรีบพยักหน้ารับหงึกหงั่ก ไอ้กายก็ปล่อยมือออกจากคอของผม ผมโกยผ้าห่มขึ้นมากอดเอาไว้เหมือนเป็นที่พึ่ง ไอ้กายกับไอ้วีมองผมอยู่นิ่งๆสักพักก็เดินออกจากห้องของผมไป ผมได้ยินเสียงปิดประตูด้านล่างก็รู้ได้ทันทีว่าพวกมันสองคนคงจะออกจากบ้านของผมไปแล้ว น้ำตาของผมล่วงลงมาทันที ตัวสั่นจนผมเองยังรู้สึกได้...ผมกลัว...ผมกลัวพวกมันจริงๆ...


"จะทำยังไงดี..." ผมพึมพำออกมา ไม่อยากไปโรงเรียนเลยในวันพรุ่งนี้ แต่ถ้าไม่ไปพวกมันก็ต้องมาหาผมที่บ้านอีก ถึงตอนนั้นผมอาจจะไม่มีโอกาสได้หายใจต่อ ผมต้องกัดฟันอยู่ต่อให้จบม.หก เพราะผมต้องการวุฒิที่จะใช้สมัครงาน ผมคงต้องทน...


ผมลงมาด้านล่างเพื่อดูประตูบ้านของตัวเอง กลอนมันหลุดออกคงจะเป็นเพราะพวกมันพังเข้ามา นี่ผมหลับไม่รู้สึกตัวขนาดนี้เลยหรอ? ผมปิดประตูบ้านเอาไว้ดั่งเดิม ก่อนจะลงมือซ่อมเท่าที่พอทำได้ และเดินไปที่ครัวเล็กๆของผม ต้มมาม่าเพื่อกินปะทังความหิวไปก่อน หลังจากเสร็จ ผมก็กินยาและปิดบ้านนอน เพราะรู้สึกเหมือนช่องทางด้านหลังยังไม่หายดีเลยด้วยซ้ำ แถมร่างกายก็ยังเพลีย ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจออะไรอีก


.

.

.

เช้า


ผมเดินเท้าไปโรงเรียนปกติ ชุดนักเรียนของผมขาดไปหนึ่งชุดเพราะโดนดึงขาด เสื้อผ้าของผมยิ่งมีน้อยอยู่ด้วย ยังจะโดนพวกมันทำลายอีก ผมรู้สึกเสียดายจริงๆ


"เอวา นี่การบ้านของเมื่อวาน เราเห็นนายไม่มา เราเลยเก็บไว้ให้" หัวหน้าห้องแว่นหนาคนนี้ชื่อต้น ต้นเป็นเพื่อนคนเดียวที่เหมือนจะดีกับผม เหตุผลเพราะเรียนเก่งเหมือนกัน ผมไม่ได้เก่งหรอก ผมแค่พยายาม


"ขอบคุณนะ ถ้าไม่ได้นายเราแย่แน่ๆเลย" ผมบอกออกไป 


"อ่อ แล้วก็อาจารย์ที่สอนวิชาคณิตเรา เค้าย้ายแล้วนะ เห็นว่ามีคำสั่งย้ายลงมากระทันหัน ตอนนี้ยังไม่มีคนมาแทน ก็เลยไม่มีงานอะไร"ต้นบอกออกมาและยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ผมนิ่งอึ้งไปนิดเพราะอาจารย์คนนั้นคือคนที่ทำโทษกายและวี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้มีคำสั่งย้าย ก็คงจะเป็นเพราะอำนาจของครอบครัวทั้งคู่อีกตามเคย


".................." ผมนั่งไม่เต็มที่เท่าไหร่ เพราะรู้สึกระบมอยู่ไม่น้อย จนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับบุคคลที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด ไอ้กายและไอ้วีเดินเข้ามาในห้อง เมื่อพวกมันเห็นผมก็กระตุกยิ้มที่มุมปากเหมือนพอใจ ผมได้แต่นั่งเกร็งอยู่แบบนั้น แค่จะหายใจยังไม่กล้าเลย


ตึ่กตั่ก ตึ่กตั่ก ตึ่กตั่ก


เท้ายาวของทั้งคู่ที่เดินมายืนตรงหน้าโต๊ะเรียนของผม ทำให้ผมที่ก้มหน้าจำเป็นต้องเงยขึ้นมา แต่เมื่อสบตากับพวกมัน ผมก็แทบจะก้มหน้าลงมาเหมือนเดิม


"ตอนกลางวันขึ้นไปเจอพวกกูที่ด่านฟ้า อย่าให้ต้องลงมาตาม... ถ้าไม่ไปมึงเจอดีแน่" ไอ้วีก้มลงกระซิบที่ข้างหูของผม ผมตัวสั่นขึ้นมาทันที เพื่อนๆภายในห้องก็ยังปกติอยู่เหมือนเดิมไม่มีใครสนใจพวกมันสองคน พวกมันสองคนก็ไม่ได้สนใจใครเช่นกัน การเรียนภาคเช้ายังคงเป็นไปตามปกติ แต่สมองของผมวันนี้กลับไม่ปกติ เพราะเอาแต่คิดถึงช่วงกลางวัน พวกมันจะให้ผมขึ้นไปทำไม? พวกมันคิดจะฆ่าผมหรือเปล่า... ตอนนี้ผมตกอยู่ในความกังวล จนกระทั่งเสียงกริ่งดังขึ้น บ่งบอกว่าถึงช่วงพักแล้ว ผมหันหน้ากลับไปมองพวกมันทั้งสองคน ซึ่งพวกมันไม่อยู่ที่โต๊ะแล้ว ไม่รู้ว่าพวกมันออกตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมลุกออกจากโต๊ะเพื่อตรงไปด่านฟ้าตามที่พวกมันบอก ใจของผมเต้นแรงทุกครั้งที่ก้าวขึ้นบันได ผมเปิดประตูออก แสงแดดส่องจ้าเข้ามาจนผมแสบตา ผมปิดประตูลงหลังจากเดินเข้ามา ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงมีใครทำบางอย่างที่ประตู ไอ้วีมันเอาท่อนไม้มาล็อคดันประตูไม่ให้เปิดเข้ามาไว้ แล้วมันจะล็อคทำไม ผมเริ่มกลัวจนเดินถอยหลัง...แผ่นหลังของผมก็ชนเข้ากับใครบางคน ผมเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเจอใบหน้าหล่อของไอ้กายที่ก้มลงมาจนลมหายใจแทบจะติดกัน


"กลัวอะไรของมึงเอวา?" ไอ้กายมันถามออกมา ใช้แขนกอดรัดร่างกายของผมเอาไว้จนผมไม่สามารถดิ้นหนีหรือขยับไปไหนได้ มันลากผมเข้าไปในซอกกำแพงและผลักผมลงกับพื้นอย่างแรงจนมือผมถลอกเลือดซิบออกมา 


"พะ...พวกมึงจะทำอะไร?" ผมถามด้วยความกลัว ถดตัวหนีจนหลังติดกำแพงด้านหลัง ด่านฟ้าของตึกเรียนไม่ค่อยมีใครขึ้นมาอยู่แล้วเป็นปกติ ถ้าพวกมันคิดจะฆ่าผมจริงๆ ผมคงขอร้องให้ใครช่วยไม่ได้


"ทำอะไรงั้นหรอ? หึหึ ทำไมมึงถึงต้องกลัวพวกกูจนตัวสั่นขนาดนั้นด้วย เห็นแล้วมันน่าขย้ำให้แหลกจริงๆ" ไอ้กายบอกผม มันเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น ผมแหงนหน้ามองพวกมันสองคนด้วยสายตาที่สั่นระริก


"อย่ะ อย่าทำอะไรกูเลย กูไม่ไหวแล้ว พวกมึงปล่อยกูไปเหอะนะ แล้วกูจะไม่มาให้พวกมึงเห็นหน้าอีก" ผมต่อรองออกไป มันสองคนหัวเราะลั่นกับคำพูดของผม


"ฮ่าๆ คิดจะหนีพวกกูงั้นหรอวะ? ถ้ามึงคิดว่ามึงหนีกูพ้นก็ลองดู" ไอ้วีมันย่อตัวลงมาดึงขาของผมอย่างแรง จนตัวของผมหงายหลังลงไปกับพื้น หัวฟาดอย่างแรงกับผนังจนผมรู้สึกเจ็บ ถ้าให้ทายผมว่ามันน่าจะแตกแน่ๆ


"อย่า! ไม่! ปล่อยกู! ช่วยด้วย!! อุ้ก!!" เอาอีกแล้ว...มันชกซ้ำเข้ามาที่แผลเก่าของผม หน้าท้องของผมหดเกร็งอย่างหนัก คราวนี้มันจุกจนพูดไม่ออกเลย


"อย่าแหกปาก เดี๋ยวจะโดนดี" ไอ้กายบอกออกมา มันปลดเข็มขัดนักเรียนของผมแล้วดึงกางเกงออกทั้งนอกและใน ช่วงล่างของผมเปลือยเปล่า ผมไม่มีแรงจะขัดขืนหรือทำอะไรทั้งสิ้น ไอ้กายมันจับขาของผมแยกออกกว้าง ไอ้วีส่งบางอย่างให้กับมัน มันเทเจลบางอย่างออกจากขวดนั้นลงใส่ช่องทางด้านหลังของผม ผมสะดุ้งเฮือกรับรู้ได้ถึงความเย็น


"ถุงยางมาดิ๊" ไอ้กายบอกออกมา ไอ้วีส่งซองบางอย่างให้ มันฉีกออกและลงมือสวมถุงยางลงที่แก่นกายของมันซึ่งมันควักผ่านซิบกางเกงออกมาแค่นั้น


"กูขอร้อง...ฮึ่ก...อย่าทำ...มันไม่ไหวแล้ว" ผมบอกผ่านน้ำตาออกมา แค่คิดว่าจะต้องโดนทำระยำแบบวันนั้นอีกจิตใจก็แทบจะทนไม่ได้แล้ว


"เก็บเสียงมึงไว้ร้องครางเถอะ ขอร้องไปก็เท่านั้น" ไอ้กายบอกแล้วดันแก่นกายพรวดพราดเข้ามาในช่องทางคับแคบของผม ไม่เบิกทาง ไม่เร้าอารมณ์ ผมเจ็บเฮือก แผลเก่าก็ยังไม่หาย มันซ้ำลงมาอีกแล้ว


"อ๊า!! อื้ออออ!!!" ผมกำลังจะร้องเสียงดังลั่น ไอ้วีรีบเข้ามานั่งเหนือหัวของผมแล้วใช้ฝ่ามือปิดปากของผมเอาไว้ มือของผมปัดเป่าไปมาเพราะอยากให้ไอ้กายเอาแก่นกายออกไป แต่มันก็เริ่มขยับเร็วขึ้นซะงั้น คงจะเป็นเพราะตัวช่วยที่มันใช้ทำให้มันลื่นไหลได้ง่ายยิ่งขึ้น แต่ไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บให้ผมเลย


"อ่า.....แน่นเหมือนเดิมเลยมึง...ซี๊ดดดดด" ไอ้กายครางเสียงพร่าอย่างพอใจ ไอ้วีเองก็เลื้อยมืออีกข้างมาปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของผมออกจนหมด ก่อนจะบดขยี้นิ้วลงกับยอดอกที่ยังช้ำของผมอย่างรุนแรง ผมบิดเร้าหนีไปมาอย่างทรมาน มือของผมจิกขวนต้นขาของไอ้วีที่อยู่เหนือหัวเพื่อให้มันปล่อย แต่มันก็ทำเป็นไม่สนใจ


"จำไว้ไอ้วา มึงเป็นของพวกกู พวกกูสั่งอะไรมึงก็ต้องทำ ห้ามขัดคำสั่ง ไม่งั้นพวกกูจัดการมึงแน่" ไอ้วีกระซิบบอกข้างหูของผม พร้อมกับขบเม้มเหมือนหยอกล้อ ผมส่ายหน้าไปมา ส่งเสียงอู้อี้ผ่านฝ่ามือหนา ยิ่งไอ้กายเร่งจังหวะกระแทกหนักขึ้นผมยิ่งรู้สึกเจ็บและจุกไปหมด


"ทำให้ที่รักเราหน่อยสิวะไอ้วี เอวาน้อยของกูไม่ยอมตื่นตัวเลยว่ะ ซี๊ดดดดอ่าาาาา" ไอ้กายบอกออกมาก่อนจะครางพร่าเมื่อยิ่งดันลึก ช่องทางของผมก็ขมิบเหมือนกับต่อต้านสิ่งแปลกปลอม


"นั่นสินะ...หึหึ" ไอ้วีบอกออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ มันเอื้อมมืออีกข้างลงไปกอบกุมแก่นกายของผม ผมส่ายหน้าเร่าๆไปมา มันจับแก่นกายของผมแล้วสาวรูดเร็วๆเหมือนเร่งรัดให้มันแข็งไวๆ ผมก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่มีความรู้สึก โดนปลุกเร้าแบบรวบรัดขนาดนี้มันเจ็บมากกว่าจะสุขสม


"อา.....น่ารักจริงๆ" ไอ้วีบอกออกมาเมื่อแก่นกายของผมเริ่มตอบสนองมือของมัน ผมส่ายหน้าไปมาทรมานเหมือนจะขาดใจเมื่อมันใช้นิ้วโป้งขยี้ส่วนหัวของผม


"อื้อออออ!!!" ไอ้กายก็สวนสะโพกใส่ผมอย่างกระหน่ำ ไม่ยั้งแรงเลยสักนิด ผมทั้งจุกทั้งเจ็บเสียงเนื้อผ้าที่กระทบใส่สะโพกของผมดังออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ​ ยิ่งไอ้กายมันเร่งจังหวะยิ่งดังมากขึ้นมันยิ่งทำหน้าเหมือนพอใจ ไอ้กายตรึงสะโพกของผมแล้วอัดใส่ไม่ยั้ง


“อึ่ก อึ่ก อึ่ก !!”


“อา......อา.......อา ไม่ไหวแล้วสัสเอ้ย!!”


กายสบถออกมาก่อนจะดึงตัวของผมขึ้นให้ไปทับตัวมันที่เอนหงายหลังลงไป ทำให้ตัวของผมเหมือนขึ้นคร่อมมันเอาไว้ เผยช่องทางด้านหลังให้เห็นชัดเจน  ผมไม่รู้ว่าพวกมันสองคนกำลังจะทำอะไร แต่ผมเริ่มดิ้นอีกครั้ง ไอ้กายมันก็กดตัวของผมไว้ไม่ให้ลุกหนีขึ้นได้ ก่อนจะเด้งสะโพกสวนขึ้นมาเป็นระยะจนผมผวาเฮือก


“อ่ะ  อ่ะ  อ่ะ  อื้อออออ”


ไอ้กายรั้งท้ายทอยของผมให้ก้มลงไปรับจูบเหมือนจะดึงความสนใจบางอย่าง วีงัดแท่งร้อนของตัวเองออกมาใส่ถุงยางและชะโลมเจลจนทั่ว ก่อนจะประกบใส่ด้านหลังของผม ผมตาเบิกกว้างเมื่อเริ่มรับรู้ถึงบางอย่างที่ถูไถไปมาที่ปากทางเข้าซึ่งมีของไอ้กายมันเสียบอยู่แล้ว



“อื้อ....มะ......ไม่เอา.........อย่าทำกู......... ฮืออออ”


ผมผละปากออกได้ ก็พูดขอร้องออกมาทั้งน้ำตาเมื่อรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น แต่ไอ้กายก็รั้งผมให้ก้มลงไปรับจูบของมันอีกครั้ง  พร้อมกับสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวตวัดกับลิ้นของผมไปเรื่อยๆ ผมพยายามจะลุกขึ้นแต่มันก็กอดเอาไว้แน่นเกินไป 


“อย่าเกร็งนะมึง....”


เสียงทุ้มๆของไอ้วีพูดขึ้น  ยิ่งมันบอกว่าอย่าเกร็ง ผมยิ่งเกร็งหนักกว่าเดิม เมื่อมันแทรกแท่งร้อนเข้ามาในช่องทางด้านหลังของผมอีกอัน


สวบ!!


“อั่ก!  อื้ออออออออออออออ!!!”


ตุบ!  ตุบ!  ตุบ!


ผมทุบมือลงบนหน้าอกของไอ้กายเพื่อระบายความเจ็บ  มันเจ็บเหมือนร่างกายของผมจะแยกออกจากกัน ไอ้วีมันทิ้งตัวค้างไว้แบบนั้นพร้อมกับก้มตัวลงมาคลอเคลียที่ท้ายทอยของผมเหมือนปลอบใจ ไอ้กายผละจูบของมันออก ผมก็ต้องอ้าปากค้างเพราะมันเจ็บมากจริงๆ น้ำตาล่วงเผาะลงมาเป็นสาย ทั้งเจ็บทั้งอึดอัด

“อื้อออออออ ซี๊ดดดดดดด  อา................ แน่นเชี่ยๆ”


วีครางบอกพร้อมกับค่อยๆแทรกตัวเข้าออกช้าๆ  ส่วนกายแค่กดแก่นกายแช่เอาไว้ไม่ได้ขยับ ทั้งสองคนไม่ได้รอให้ผมปรับตัวนานนัก มันก็เริ่มเอาเปรียบร่างกายของผมต่อทันที


“อึ่ก........อื้อ.......อา..........เจ็บ.....ฮืออออ มันเจ็บ!”


ผมร้องไห้เหมือนจะขาดใจ ไอ้กายที่นอนอยู่ใต้ร่างของผมก็เลื่อนมือหนาขึ้นมาบดขยี้ยอดอกของผมพร้อมๆไปด้วย เหมือนต้องการให้ผมผ่อนคลาย แต่ผมผ่อนคลายไม่ลงแล้วจริงๆ 


ปึ่ก   ปึ่ก  ปึ่ก


“อ๊า!  อ่ะ  อ่ะ  อ่ะ  อื้อออออ”


“อา.........แน่นชะมัด........ซี๊ดดดดดดด”


“อื้อ......เจ็บ..........อ๊า!!”


ไอ้วีอัดสะโพกสอบใส่ช่องทางรักของผมถี่ยิบจนผมร้องเสียงหลง  แท่งเนื้อร้อนมันเสียดสีกับจุดกระสันภายในอย่างจัง  ไอ้กายก็เริ่มขยับอย่างไม่ยอมแพ้ ต่างคนต่างเอาเปรียบจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะวูบอีกแล้ว


“อ่ะ!!  อื้ออ ไม่ไหว.......อา เอาออกไป”


ปั่บ  ปั่บ  ปั่บ


พวกมันทั้งคู่กระแทกแท่งร้อนใส่ช่องทางด้านหลังของผมถี่ยิบเหมือนไม่เคยเอามาเป็นชาติ ทั้งที่วันก่อนพวกมันก็เพิ่งจะปลดปล่อยไปแท้ๆ ไม่เคยคิดจะสงสารร่างกายของผมเลย


“อา.....อา........แฮ่กๆ”


“อึ่ก.......แฮ่กๆ”


ตัวของผมโยกคลอนอย่างรุนแรง  ทั้งจุกและเจ็บไปพร้อมๆกัน มันแทรกซึมความเสียวลงมาน้อยๆ จนแก่นกายของผมเองก็เริ่มมีน้ำใสๆปริ่มออกมา


“เสียว  เสียวสุดๆ  แฮ่กๆ”


“อา.......เอวา...ซี๊ดดดดดดดดด”


เสียงครางทุ้มต่ำของพวกมันทั้งสองคนตอนนี้ไม่ได้เข้าโสตประสาทหูของผมเลย  ผมอ้าปากค้างพร้อมกับปล่อยให้พวกมันกระแทกแท่งร้อนเข้าออกช่องทางรักของผมจนหนำใจ  ผมรู้สึกเหมือนตัวลอยและใกล้จะตกลงมาเต็มที  มันเจ็บจนน้ำตาของผมไหลพราก ความรู้สึกยิ่งกว่าโดนไปเมื่อวันก่อนอีก


ปั่บ  ปั่บ  ปั่บ


สวบ สวบ สวบ


เหงื่อเริ่มไหลโทรมกาย เพราะแดดก็ค่อนข้างร้อน ผมรู้สึกเหมือนจะไม่ไหวเต็มที ไอ้วีมันก้มตัวลงมากอดตัวของผมเอาไว้ แผ่นหลังของผมยิ่งแนบแน่นไปกับหน้าอกของมัน มันสองเหมือนใกล้จะถึงเต็มที รัวสะโพกไม่ยั้ง ผมเองก็ใกล้จะปลดปล่อยแต่ก็ต้องร้องลั่นเมื่อไอ้วีมันเอื้อมมือมาบดขยี้ส่วนปลายแก่นกายของผมและใช้นิ้วโป้งปิดรูเอาไว้ไม่ให้ปลดปล่อย  ผมส่ายหน้าเร่าจะขาดใจ


“อา  อา  อา  ไม่ไหวแล้ว.......อื้อ......อือ  อ๊า  อ๊า  อ๊า”


“ ใกล้แล้วววววว  ซี๊ดอา  ซี๊ดอา   แม่งเอ้ยยยยย”


“มันส์ชิบส์  อา............”


พั่บๆๆๆๆๆ


ตัวของผมโยกคลอนอย่างรุนแรงเพราะสองคนอัดแท่งร้อนใส่ช่องทางรักของผมจนสะเทือนไปทั้งร่างกาย  มันทั้งสองคนเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ ผมจิกมือลงกับเสื้อของไอ้กายจนยับยู่ยี่ไปหมด


“อ๊า  อ๊า  อ๊า  อึ่ก   อื้อออออออออ”


ผมรู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบที่ถูกปลดปล่อยออกมา แม้จะมีบางอย่างปิดกลั้นเอาไว้ระหว่างน้ำเชื้อของพวกมันแต่ผมก็รู้สึกได้อยู่ดี ไอ้วีมันไม่ยอมปล่อยมือออกจากแก่นกายของผม ผมดิ้นขลุกขลักไปมา มันสองคนถอนแก่นกายออก และจับตัวของผมให้ลุกขึ้นด้วยขาที่อ่อนแรง ไอ้วีปล่อยนิ้วโป้งออกจากช่องทางของเชื้อพันธุ์ ผมก็ตัวเกร็งกระตุกปลดปล่อยออกมาทันที ไอ้กายเก็บแท่งร้อนของมันจนเรียบร้อย หลังจากผมปล่อยออกมา ไอ้วีก็ปล่อยตัวผมทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่สนใจ ผมนอนหอบหายใจเหนื่อย ดวงตาพร่ามัวเหมือนจะหลับเต็มที


"ขอเก็บภาพสวยๆไว้หน่อยนะ" ไอ้วีบอกออกมา มันสองคนเอาถุงยางที่พวกมันใช้กับผมไปเมื่อกี้มาวางเอาไว้บนหน้าของผมและกดถ่ายรูป สีหน้าของพวกมันยิ้มเยาะอย่างสะใจ ก่อนจะเดินลงไปจากด่านฟ้าแห่งนี้ น้ำตาของผมไหลออกมาอีกครั้ง ชีวิตของผมจะต้องถูกพวกมันทำระยำแบบนี้อีกกี่ทีพวกมันถึงจะพอใจและปล่อยผมไป..... 


ผมเผลอหลับโดยที่ไม่ได้ลงไปเรียนต่อในช่วงบ่าย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมโดดเรียน ผมไม่มีหน้าลงไปเจอใครในสภาพแบบนี้ด้วยซ้ำ หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาอีกทีมันก็เย็นมากแล้ว ผมหยิบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาใส่ แต่ไม่ได้ติดกระดุมเสื้อ ผมรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายของตัวเองว่ามันร้อนมากแค่ไหน ผมลากสังขารตรงไปที่ขอบอาคาร เบื้องล่างยังคงมีนักเรียนชายบางกลุ่มอยู่เล่นบอลที่สนามในตอนเย็น ผมก้มหน้ามองลงไปยังพื้นที่อยู่ด้านล่าง ถ้าผมโดดลงไป ผมจะเจ็บมากมั้ยนะ? ถ้าผมไม่มีลมหายใจอยู่แล้ว ชีวิตของผมจะเป็นอิสระมั้ย...? มันยังจะมีอะไรเจ็บไปมากกว่านี้อีกหรือไง.... น้ำตาของผมไหลลงมาอีกครั้ง มันล่วงนำผมไปด้านล่าง ลมที่ลอยปะทะหน้า ยิ่งทำให้สมองของผมนั้นว่างเปล่า... พอกันทีกับชีวิตแบบนี้....


++++++++++++++++++++++++++++++++

อ่านแล้วไม่เม้น ไม่ต่อนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว