ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ตอนที่ 8 : ยาพิษ

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 8 : ยาพิษ

คำค้น : ​ตอนที่ 8 : ยาพิษ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 1,089
× 9,300
แชร์ :
​ตอนที่ 8 : ยาพิษ
แบบอักษร

ตอนที่ 8 : ยาพิษ

*************************************************


"เจ้าอิ่มแล้วเช่นนั้นหรือ"คุณชายลอบมองว่าที่ภรรยาที่เอาแต่ลูบท้องกลมดิก 

"จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าแค่จะพักเสียหน่อย"เรียวปากบางยังคงเคี้ยวอาหารตรงหน้าเต็มคำ แววตาตัดพ้อมองอย่างคาดโทษที่มาบอกว่าตัวเองอิ่มได้เช่นไร 

"ข้าก็คิดเช่นนั้น"

"เจ้าไม่มีอะไรทำหรือ"ทำไมถึงเอาแต่จ้องมองข้าเช่นนี้ มันทำให้ข้าทำตัวไม่ถูก

"ใครว่า ข้ากำลังทำอยู่นี่ไร"พูดเช่นนี้คงอยากจะไล่ให้เขาออกไปกระมัง แต่ยังไงเสียวันนี้คุณชายไม่มีทางปล่อยให้รอดพ้นสายตาไปได้อย่างแน่นอน

"ทำ"

"ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าเสียหน่อย"

"..."

"วันนี้อากาศดี ข้าจะพาเจ้าไปออกไปข้างนอก"

"จะ...จริงหรือ"ตั้งแต่อยู่ที่นี่ ข้ายังไม่เคยได้ออกไปข้างนอกกำแพงนั่น ข้าอยากจะออกไปใจจะขาด 

"อืม พวกเจ้า"พอเห็นท่าทางกระตือรือล้นของร่างบาง คุณชายก็หันไปเรียกเหล่าคนรับใช้ที่อยู่ด้านนอกให้เข้ามาเร็วพลัน

"เจ้าค่ะ"

"คุณหนู เชิญทางนี้เจ้าค่ะ"เหล่าสาวใช้กรู่กันเข้ามาพาคุณหนูน้อยออกไปแต่งตัวอย่างรู้หน้าที่ 

"เอ๋ เดี๋ยว"พวกเจ้าจะทำอะไรข้า ข้ายังไม่อิ่ม!


*************************************************​


ด้านนอกวัง

"ดูเจ้า ไม่สนุก"

"นั่นก็เพราะเจ้า"ทำไมถึงต้องบังคับข้าให้ใส่ชุดเช่นนี้อีก มันทั้งรัด ทั้งทำให้ข้ากินได้น้อยลงกว่าเดิม

"เจ้าทำหน้าเช่นนี้ ข้าก็ชอบ"แม้จะดูบิดเบี้ยวแต่ก็แฝงไปด้วยความไร้เดียงสา หากแต่แววตากลับต้องสะดุดเมื่อเผอิญสบกับสิ่งนั้นเข้า 

"นี่..."จะทำ...ทำไมต้องยื่นหน้ามาใกล้ข้าด้วย

จุ๊บ

"รางวัล ให้เจ้า"ความจริงคุณชายอยากจะเปลี่ยนเป้าหมาย หากทำในที่ที่คนเยอะเช่นนี้คงไม่สะดวก นั่นก็เป็นความผิดของเจ้าที่ทำให้ข้าไม่อาจยับยั้งตัวเองได้

"อ๊ะ...เอ๊ะ"ร่างบางยกมือปิดหน้าผากตัวเอง แววตาทอดมองอย่างไม่เข้าใจ

"มาสิ"

"นี่ ข้าอยากกินสิ่งนั้น"จะกลับแล้วหรือ แต่ข้ายังอยากกิน

"ไม่ได้"

"ทะ...ทำไมล่ะ"ทั้งที่เจ้าตามใจข้ามาตลอดทั้งเช้าแท้ๆ ทำไมสิ่งนั้นถึงไม่ยอมให้ข้าแตะต้องสิ่งนั้นเล่า ทั้งที่มันดูน่ากินมากๆ ข้าอยากกินจริงๆ นะ

"นี่...สิ่งนั้นคือสิ่งใด"ในเมื่อเจ้าไม่ยอมตอบข้า ก็หันไปถามเหล่าคนติดตามข้างหลังแทน

"เอ่อ น้ำเมา ขอรับ"มันไม่ใช่เพียงน้ำเมาธรรมดา แต่มันคือ...

"น้ำเมา คือสิ่งใดกัน"มันคือสิ่งที่ทำให้ตัวเองเป็นไข้เมื่อตอนนั้นหรือเปล่า แต่ไม่น่าใช่ เพราะสีสรรมันดูน่าลิ้มลอง ไหนจะกลิ่นหอมหวานที่ชวนหลงไหลนี่อีก 

"มัน เออ..."

"เสี่ยวเออร์"คุณชายห้ามปราม ที่ดูร่างบางไม่สนใจตนเอง เอาแต่พูดคุยกับเหล่าคนติดตามอย่างสนุกสนาน เสียงที่เปล่งออกมามันถึงได้ดูเย็นเยือกจนคนติดตามรีบกรู่ออกไปยืนให้ห่างไกล

"ข้าแค่เพียงอยากรู้ เจ้าไม่ยอมบอกข้าเองนี่"ทำไมเจ้าต้องดุข้าด้วยเล่า

"ถ้าเจ้าอยากรู้ คืนนี้ข้าจะให้เจ้าดื่ม"ถ้าหากคุณชายไม่ยอมให้ดื่ม ก็คงจะต้องหาทางดื่มให้ได้เป็นแน่แท้ อย่างนั้นให้ดื่มต่อหน้าเสียเองดีกว่า

"เจ้าพูดจริงๆ นะ"หูที่ลู่ตก กระดิกสองสามทีด้วยความพอใจ แววตาที่เปี่ยมล้นด้วยความตั้งใจ ทำเอาคุณชายเกือบจะหัวร่ออกมา

"อืม แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้" 


*************************************************​​


"คุณชาย เชิญทางนี้เจ้าค่ะ"เมื่อเห็นว่าเป็นขบวนเสด็จของคุณชาย พวกนางต่างรับกุลีกุจอมาต้อนรับอย่างดี คุณชายยกมือปรามเมื่อเหล่านางเตรียมเข้ามาถวายหน้าที่

"ไม่ต้อง"

"เจ้าค่ะ"พวกนางถอยหลังทำตามคำสั่งเร็วพลัน

"คะ...คุณหนู ทางนี้เจ้าค่ะ"นางรีบห้าม เมื่อเห็นคุณหนูภรรยาของคุณชายจะเดินตามไปอีกฝั่ง

"เอ๋ ข้าไม่ได้ไปกับท่านหรอกหรือ"

"เจ้าตามพวกนางไปเถิด"เขาเองก็ลืมเสียสนิทว่าที่นี่มีธรรมเนียมเรื่องการอาบน้ำร่วมกับสามีภรรยา จะต้องเคร่งครัดเสียหน่อย

"อื้อ"

"นี่ ข้าจะต้องถูกทำแบบนั้นอีกแล้วหรือ"ข้าไม่ชอบเลย ทำไมถึงชอบให้ข้าแช่น้ำสมุนไพรพวกนี้

"อดทนหน่อยนะเจ้าคะ"เหล่านางทั้งหลายต่างยิ้มกันเป็นแถว เมื่อเห็นความน่ารักของภรรยาคุณชายน้อย ยิ่งพอได้สัมผัสผิวที่ดูขาวผ่อง นุ่มลื่นก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจกับร่างกายที่ดูบอบบาง เย้ายวน มีเสน่ห์ไม่ต่างจากอิสตรี 

"แล้วข้าต้องทำเช่นไรอีก"

"พอถึงตรงนี้ คุณหนูต้องเดินเข้าไปเองเจ้าค่ะ"นางพาคุณหนูน้อยเดินมาจนสุดทาง ความอุ่นร้อนของทางเดิน ช่วยให้ผ่อนคลายก็จริง ก็ไม่ได้ทำให้ความง่วงที่เข้ามาเกาะกุมร่างกายจะรู้สึกดีตามไปด้วย

"อื้อ"ไม่รู้หรอกว่าข้างในนั้นคืออะไร แต่ก็เดินเข้าไปอย่างว่าง่าย

แอ๊ดดดด

"ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที"เขาแช่น้ำร้อนรอมาสักพัก ที่แห่งนี้มีเพียงเขาและร่างบางสองคน จึงไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบัง

"นี่ ข้าอยากกลับแล้ว"

"เจ้าง่วงเช่นนั้นหรือ"เสียงของคุณชายดูอ่อนลง แววตาที่ถอดมองคนรักนั้นช่างน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน คงจะง่วงอย่างที่เจ้าตัวว่า เสียงถึงได้แหบแห้งเช่นนั้นแล้วไหนแววตาที่ฉ่ำปรือด้วยรอยน้ำตาช่างดูเย้ายวน 

"อื้อ ข้าง่วง"

"มานั่งตรงนี้"เพียงไม่นาน ร่างบางก็เดินไปยืนอยู่ตรงหน้า มือบางถอดผ้าผืนน้อยที่ปิดตรงเอวออกอย่างไม่สนใจ ก้าวพาร่างกายเปลือยเปล่าลงไปในน้ำ

"นี่ กลับกันเถอะ"ง่วงจนเผลอซบตรงอกแข็งแกร่ง ผิวนุ่มลื่นที่เบียดลงกับร่างกายตน ทำเอาคุณชายแทบลืมหายใจไปชั่วขณะ

"ทำไมวันนี้เจ้าช่างอ้อนนัก"มันยิ่งทำให้อารมณ์ที่เก็บงำ ซ่อนไว้แทบจะปะทุออกมา

"แต่น้ำนี่ก็ทำให้ข้าผ่อนคลาย"จากที่ง่วงอยู่แล้วยิ่งง่วงเข้าไปอีกเท่าตัว ข้าจะนอนที่นี่แหละ

"เสี่ยวเออร์ เจ้าจะหลับไม่ได้"คุณชายก้มลงประทับริมฝีปากลงบนผมนุ่ม หากคนตรงหน้าหลับไปเขาจะทำหน้าที่ในวันนี้ให้สำเร็จได้เช่นไร

"ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าหลับ เจ้าต้องให้ข้ากินของอร่อย"

ช่างเป็นข้อต่อรองที่ทำเอาคุณชายเผลอยิ้มออกมา

"ได้สิ เจ้าดูเสียก่อนว่าตรงหน้าเจ้านั่นคืออะไร"คุณชายผายมืออีกฝั่ง น้ำเมื่อตอนบ่ายๆ ที่ร่างบางอยากลองชิมกับอาหารเลิศรสนั้นทำเอาแววตาที่ฉ่ำปรือลุกวาวทันใด

"ท่านให้ข้าหรือ"

"ของเจ้าทั้งหมด"

"ข้าดื่มได้ใช่หรือไม่"แม้จะถูกอนุญาตก็ยังไม่กล้าดื่มน้ำตรงหน้า เพียงคุณชายพยักหน้าเล็กน้อยร่างบางก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป

อึก อึก

"มันช่างอร่อย"อร่อยกว่าครั้งนั้นเสียอีก แถมความหอมของมันยังชวนยั่วยวนเสียจนร่างบางแทบจะห้ามสติไม่อยู่

"เจ้าเพลาๆ เสียหน่อย"ใครจะไปคิดว่าจะดื่มเหมือนดื่มน้ำเปล่าเสียอย่างนั้น

"เจ้าอนุญาติแล้ว อย่ามาห้ามข้าให้ยาก"ข้าไม่ยอมแบ่งให้เจ้าแน่นอน ก็มันอร่อยเลิศรสถึงเพียงนี้

"ตามใจเจ้า"คุณชายไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเสียหน่อย เพราะสิ่งที่หน้าสนใจกว่าคือคนที่อยู่ในอ้อมกอดเสียมากกว่า 

"นี่ เจ้าอยู่นิ่งๆ ไม่ได้หรือ"กวนร่างกายข้าเช่นนี้ ข้าจะกินอร่อยได้อย่างไร

"ข้าให้เจ้ากินแล้ว ต่อไปเจ้าก็ให้ข้ากินบ้าง"คุณชายเหว่ากระซิบ มือที่กำลังถืออาหารเข้าปากหยุดชะงักลง

"เจ้าหิวงั้นหรือ"

"อืม เจ้าอนุญาตหรือไม่"

"ได้สิ ถ้าเจ้าหิวเจ้าก็กิน ข้าไม่ห้ามเจ้า"แค่เพียงน้ำหวานขวดนี้ที่ข้าหวง อาหารเลิศรสตรงหน้าข้าแบ่งให้เจ้าได้

"อย่าลืมคำพูดของเจ้าเสีย"ถือว่าเจ้าอนุญาตข้าแล้วนะ เสี่ยวเออร์


*************************************************​​​


"อึก อื้อ!"

"เจ้าเมางั้นหรือ"ดูท่าทางคงจะหมดฤทธิ์ไปเสียแล้ว ถึงได้เงียบเชียบ มีเพียงเสียงอื้ออึงแว่วมากับสายลมเป็นบางครา

"ข้าไม่ได้เมา"คนที่นอนซบอยู่บนบกบ่นอู้อี้ แววตาฉ่ำปรือทอดมองคุณชายอย่างไม่ลดละ รอยยิ้มหวานที่ไม่เคยเห็นฉาบแววจนคุณชายชะงักค้างกับรอยยิ้มที่ดูงดงามกว่าครั้งไหนๆ

"อืม เจ้าดูแปลกไป"ไม่เหมือนคนเมา แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เมา

"นี่ ข้าร้อน"ผ้าผืนบางที่คุณชายคุมไว้ให้ถูกสะบัดออกอย่างไร้ความปรานี หน้าอกเปลือยเปล่าแนบลู่ลงกับอกแกร่ง  สัมผัสจากสองเม็ดโปร่งนูน ทำเอาสะท้านไปทั้งร่างกาย

"เสี่ยวเออร์ ทำไมเจ้า..."ถึงดูแปลกไป ใยถึงทำท่าทางยั่วยวนเช่นนี้

"คิก หน้าเจ้าดูตลก"

"เจ้าเมา"

"ข้าไม่ได้เมา ไม่เชื่อข้าจะเดินให้เจ้าดู"คุณชายยังคงแน่นิ่ง มองภรรยาที่ว่ายน้ำห่างออกไปแววตาฉายแววซุกซนก่อนจะดำดิ่งลงไปในน้ำเงียบสงบ

"เจ้า เสี่ยวเออร์"น้ำมันนิ่งผิดปกติ แม้จะเพียงแค่ครึ่งอก แต่วี่แววของร่างบางกับหายไปอย่างไร้ล่องรอย ทำเอาคุณชายเริ่มร้อนลน

"...."ไร้เสียงตอบรับ

"เสี่ยว...."

"ข้าจับท่านได้แล้ว"ความกังวลคลายหายไปเมื่อร่างบางโผล่พ้นตรงหน้า มือขาวซีดโอบรอบคอ ฉายรอยยิ้มซุกซนไม่น้อย

"เจ้ามัน..."ทำให้ข้าเป็นห่วงให้ได้เลยสินะ

"กลับกันเถอะ"ทั้งที่เป้าหมายมาที่นี่เพื่อมาดื่มด่ำความสุขกับร่างบางแต่ในเวลานี้คุณชายกลับรู้สึกเป็นห่วงร่างบอบบางเสียมากกว่าจะคิดเรื่องเหล่านั้น

"อุ้ม ข้าไป"

"ได้"คุณชายไม่ปฏิเสธอุ้มภรรยาสู่อ้อมอกพาเดินไปทั้งอย่างนั้น

"คะ...คุณชายเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ"ทำไมถึงออกมาในสภาพเช่นนี้ แล้วคุณหนู

"พวกเจ้าเปิดห้องให้ข้า"

"เจ้าค่ะ"

"ตามหมอหลวงมา"ไม่ลืมที่จะพูดสั่ง 

"มะ...เจ้าค่ะ!"พวกนางออกไปอย่างร้อนรนเมื่อคิดว่าคุณหนูเป็นอะไร

"มีอะไรให้ข้ารับใช้ขอรับ คุณชาย"ไม่นานหมอหลวงก็มาถึงที่พักโดยไว

"เสี่ยวเออร์ ดูแปลกไป"ตั้งแต่ที่นั่งเฝ้า ร่างบางก็เอาแต่คลอเคลียเขาไม่หยุดแถมชอบที่จะให้เขาจับหูอยู่นานสองนาน

"อืม ข้าขออนุญาตคุณชาย"หมอหลวงที่ดูชราภาพมองร่างบอบบางตรงหน้าอย่างอ่อนใจ แม้จะสามารถบอกได้ว่าเป็นอะไร แต่เพื่อความแน่ใจก็ใช้มือสัมผัสชีพจรตรงหลังมือบอบบาง

"อ๊ะ..."

"ท่าน ข้ากลัว"เสียงแหบแห้งเรียกคนรักอย่างออดอ้อนเมื่อถูกคนไม่รู้จักสัมผัส

"เสี่ยวเออร์ ข้าอยู่นี่"พอเห็นท่าทางอ่อนไหว ราวกับขาดกลัวคุณชายรีบเข้าไปประคับประคองปลอบเสียนานกว่าการตรวจจะจบลง

"ตกลง เป็นอะไรหรือ"คุณชายถามอย่างร้อนรน เขาชอบที่ร่างเล็กพูดจ้อ ซุกซนเสียมากกว่าจะเป็นเช่นนี้

"คุณชายอย่าได้กังวล มันแค่เพียงผลกระทบที่เกิดจากยาตัวหนึ่ง"

"อย่างไร"

"ทานาบิ* ข้าเองก็ไม่รู้ว่าคุณหนูได้ดื่มกินของชนิดนี้จากไหน แต่มันส่งผลกระทบโดยตรงต่อร่างกาย โดยเฉพาะเผ่าพันธุ์แมวยิ่งออกฤทธิ์มากกว่าทั่วๆ ไป แค่เพียงระยะสั้นเท่านั้น สักพักก็คงกลับคืนอย่างเดิม"

"เช่นนั้นหรือ"

"อะแห่ม คุณชายตามข้ามาหน่อยเถิด"หากจะให้พูดถึงเรื่องแก้ไขแล้วละก็ ต่อหน้าเหล่านางทั้งหลายและคุณหนูที่นอนมองอยู่คงไม่ดีเสียเท่าไหร่

"มีอะไรจะพูดกับข้า"คุณชายเดินตามออกมาเงียบๆ ท่านหมอหลวงหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าใบใหญ่สีดำสนิท

"ข้าให้ท่าน มันจะช่วยให้ท่านเออ...ท่านคงเข้าใจ"ซองยาใบเล็ก ข้างในบรรจุอะไรบางอย่างสีใสมันวาวเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิต คุณชายที่เฉลียวฉลาดเรียนรู้ได้ไวตั้งแต่เด็กเพียงแค่เห็นก็รับรู้ได้ทันที แต่สีหน้าก็ไม่อาจปิดความเขินอายได้หมด

"คุณชายทำตามความปรารถนาเถิด พรุ่งนี้เช้าคุณหนูก็จะกลับมาปกติ"

"ไม่มีทางแก้ทางอื่นแล้วหรือ"คุณชายหน้าเครียดมองถุงที่อยู่ในมือสลับกับท่านหมอ 

"ไม่มีขอรับ ข้าขอตัว"ท่านหมอหลวงวัยชราย่างจะหกสิบเดินออกไปอย่างไว เรื่องแบบนี้ทำไมคนแก่ๆ อย่างเขาต้องมารับรู้ของคนวัยหนุ่มสาวเข้าอีกแล้ว 

"หวังว่าเจ้าจะไม่โกรธข้า ตอนฟื้นขึ้นมา"ไม่มีทางอื่น คุณชายก็หันหลังกลับไป พร้อมกับไล่ทุกคนออกจากห้องมีเพียงสิ่งมีชีวิตสองสิ่งเท่านั้นที่อยู่ในห้องโถงกว้างกวางแห่งนั้น



***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น