email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 11 โซเชียลเดือดดดด (แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : Ep. 11 โซเชียลเดือดดดด (แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 104.6k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2560 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 11 โซเชียลเดือดดดด (แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

เช้าของอีกวัน แสงอ่อนๆจากดวงอาทิตย์ ส่องผ่านม่านกั้น ทำเอาร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงไซส์ใหญ่ที่ตอนนี้พยายามเปิดเปลือกตาขึ้นปรับกับแสงที่ส่องผ่านเข้ามา...

ฉันที่พยามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้ง จนตอนนี้พยายามปรับโฟกัสให้ชัดขึ้น ก่อนจะมองออกไปรอบๆห้อง พอจะนึกออกว่าเมื่อคืน...ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นจากเตียง กว่าจะได้นอนเขาเอาแรงมาจากไหนนักหนา..

ฉันจึงหันไปมองคนที่นอนข้างๆ ตอนนี้หลับสนิท ใบหน้าใสอย่างกับผู้หญิง จมูกโด่งรับกับใบหน้า ริมฝีปากบาง ดูตอนเขานอนนิ่งๆแบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบนะ ฉันจ้องมองแล้วยิ้มอย่างมีความสุข อยากอยู่ในอ้อมกอดเขาแบบนี้ไปทุกวันจัง...

ฉันจึงค่อยๆดันตัวออกจากอ้อมแขนเขา จังหวะนั้น เขาก็กอดฉันแน่นกว่าเดิม 

"นี่ละเมอ...หรอ" ฉันจึงพยามอีกครั้ง รู้สึกว่าพยายามมากเท่าเขากอดแน่นมากเท่านั้น

"นี่นายละเมอจริงๆหรือว่าแกล้งฉันกันแน่"

จนตอนนี้ออกจากอ้อมกอดเขาได้แล้ว แต่ก่อนที่จะก้าวลงจากเตียง

หมับบบบ!!!!

"จะรีบไปไหน...กำลังหลับสบายเลย" ผมที่ตื่นก่อนที่เธอจะตื่นนั้นแหละ ผมแค่แกล้งเธอก็แค่นั้น จนผมได้รู้สึกว่าเธอจ้องหน้าผม 

"ดรากอน ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่" ฉันที่ฝ่ายเอ่ยถาม ก่อนที่จะหันกลับไปประจันหน้ากับเขา อย่างไม่เกรงกลัว

"ทำไม?? ทุกวันนี้กล้าจ้องหน้าฉันหรอ ทำไมหึ"

ผมที่ค่อยเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ ยกยิ้มมุมปากอย่างกวนๆ แค่นี้เธอก็หลบตาผมแล้ว...

"ทำไมต้องทำตัวน่ารักด้วยวะ..."

ผมเอ่ยขึ้น ก่อนจะผละออกจากเธอ แล้วลุกขึ้นจากเตียง เธอจึงลุกขึ้นแล้วหยิบชุดคลุมข้างเตียงขึ้นมาใส่...

"นายจะเอาไงต่อ...." ฉันเอ่ยขึ้น

"อย่าดราม่า...ไม่ชอบ" ผมพูดขึ้นจ้องหน้าหวาน ตอนนี้ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ผม ผมจึงยกยิ้มที่มุมปาก...ก่อนจะกระชากร่างบางเข้าหาตัว...

"อย่าทำหน้าแบบนี้...เดี๋ยวไม่ได้ลงจากเตียง"

ผมเอ่ยจบก็ปล่อยร่างบาง แล้วเดินเข้าห้องน้ำ ไปในแบบผ้าเช็ดตัวพันรอบตัวผืนเดียว เผยให้เห็นแผงอกแกร่ง...

"อ่อ...ไปทำอาหารให้ฉันกินด้วยนะ ขี้เกียจไปซื้อ"

ฉันที่ทำหน้ายักษ์ใส่เขาในขณะที่เขาหันหลังกลับเข้าห้องน้ำ ก่อนที่จะบ่นอุบอิบๆกับตัวเองเบาๆ

"ผู้ชายบ้าอะไร...ชอบสั่ง ชอบวางอำนาจ ชอบขู่"

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

📞 กริ๊งงงงงงงงงงง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ลืมบอกไปตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดของฉันแล้ว หลังจากที่ดรากอนกินข้าวเสร็จ เขาก็มาส่งฉันที่คอนโด

"ว่าไงยัยก้อย..." ฉันที่กรอกเสียงไปยังคู่สนทนาที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนที่สนิทมาก

"นี่หายหน้าหายตา...กูนึกว่าตายไปแล้ว" ยัยก้อยเอ่ยขึ้นอย่างขำๆ

"นี่สาบานว่าเอาปากพูด" ฉันที่นั่งลงเตียงนอนของฉัน มองไปรอบๆห้อง มีห้องแต่ไม่ได้อยู่ห้อง

"เออน๊าาาา...ไปเที่ยวทะเลกันไหม...ขี้เกียจอยู่ห้องอ่ะ" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ฉันจึงครุ่นคิดอยู่พัก 

"เฮ้ย....ทำไมมึงเงียบวะ...ตอบหน่อย" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ก่อนฉันจะสะดุ้งหลับตาปริบ แล้วตอบไปว่า

"ได้....วันไหน..."  

"วันนี้...อีก1ชม.เดี๋ยวฉันกับยัยฮารุไปรับ"

"ห้ะ...เอาจริงดิ"  ฉันที่ต้องเบิกตากว้าง จู่ๆจะให้ไปวันนี้ ใครเตรียมตัวทันยัยเพื่อนบ้าเอ้ย..

"รีบเก็บของ ตามนั้นนะเพื่อน แล้วเจอกัน บรั๊ยยย!!!" 

ทุกการสนทนาจบลง เมื่อฉันวางโทรศัพท์ลงบนเตียง รีบไปเก็บของลงกระเป๋า ไปหาชุดว่ายน้ำที่ไม่ค่อยได้ใส่เหมือนแต่ก่อน มันอาจจะเก่าไปหน่อย แต่ก็พอใส่ได้...

"เฮ้อ...ขอให้ใส่ได้เหอะ"  ฉันที่หยิบมันออกมาแล้วคลี่ดู ก่อนที่รีบเก็บมันลงกระเป๋า แล้วฉันก็รีบไปจัดการตัวเอง...

ผ่านไป1ชั่วโมง...

ฉันลงมารอยัยเพื่อนตัวแสบฉันที่ด้านล่าง ก่อนที่ไม่นานรถของยัยเพื่อนบ้านั่นมันก็เคลื่อนมาจอด แต่เอะ!!นั่นรถยัยก้อย แล้วใครขับ..  

สักพักยัยก้อยก็เดินลงจากรถ ฉันต้องยิ้มแห้งๆให้ ก่อนที่จะเห็นชายหนุ่มอีกคนลงจากฝั่งคนขับ แล้วยกมือขึ้นทักทายฉัน แล้วยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร...

"นี่...แดน...แฟนฉัน แดนนี่ยัยพลอยเพื่อนก้อยเอง" ฉันมองหน้ายัยก้อยกับแฟนมันสลับกัน ก่อนที่จะมองหายัยฮารุ

"อ้าวแล้ว...ยัยฮารุล่ะ" ฉันที่เอ่ยขึ้น

"ไม่ต้องห่วง รายนั้นไปก่อนพวกเราแล้ว..."

ฉันได้แต่พยักหน้า ก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถ ฝั่งด้านหลัง ฉันไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน อาจเป็นเพราะขี้เกียจดูเพื่อนหวานกันกับแฟนมั้ง ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่บางแสนแล้ว...

ฉันลงจากรถ สูดอากาศเข้าเต็มปอด ผู้คนเยอะมากกก!!! ทั้งสายฝ๋อ สายตี๋ นับได้ว่าทะเลเมืองไทยสวยงามเป็นอย่างมาก ฉันรู้สึกว่าดีใจที่ได้เกิดในเมืองสยามแห่งนี้ ผู้คนน่ารัก ยิ้มสวย เป็นประเทศที่น่าอยู่มาก สำหรับฉัน...

ฉันก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ เพื่อเช็คอิน พร้อมกับเดอะแก๊งค์...

"ตอนนี้เหลือ3ห้องนะคะ..." เสียงพนักงานเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล...ฉันรู้สึกว่าที่นี่ก็บริการดี เหล่านักท่องเที่ยวต่างมาเป็นคู่ มีฉันคนเดียวที่เป็นคี่...คิดแล้วก็เศร้า!!!!

"เอางี้...ฉันกับแดน นอนห้องเดียวกันก็ได้...เหลืออีก2ห้อง" ฉันมองหน้ายัยฮารุกับแฟนของนาง...

"ยัยพลอยแกนอนคนเดียวได้ใช่ไหม...."   ยัยฮารุเอ่ยขึ้น

"สบายมากเพื่อน"  ฉันตอบออกไป พร้อมหยิบกุญแจที่ยัยฮารุยื่นมาให้ ก่อนที่จะพากันแยกย้ายขึ้นห้องพัก

"A202" ฉันอ่านเลขหน้าห้องที่อยู่บนกุญแจ ก่อนที่จะขึ้นลิฟต์ไป พอเปิดเข้าห้องมา      กลิ่นหอมอ่อนๆจากภายในห้อง ทำเอาฉันเคลิ้มไปเลยทีเดียว... ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู

"เบอร์ใคร..." ฉันจึงกดต่อสาย สักพักปลายสายก็รับ...

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเบอร์ใครหรอคะ" ฉันที่เอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินออกไปริมระเบียงชมท้องทะเลสีสวย...

"ฉันเอง..." ฉันต้องหยุดอารมณ์ ชื่นชมธรรมชาติและท้องน้ำไว้ แล้วหันมาโฟกัสที่เสียงปลายสาย...ก่อนที่ถลึงตาขึ้น...

"ดรากอน..." ฉันอุทานออกไป...

"ตกใจอะไร..."  เสียงปลายสายเอ่ยขึ้น ก่อนที่ฉันจะรีบทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ...

"นายได้เบอร์ฉันมาได้ยังไง..." ฉันที่เอ่ยถามออกไป

"มีอะไรที่เกี่ยวเธอแล้วฉันไม่รู้" เขาตอบออกมา ทำเอาฉันไปต่อไม่ได้เลย จึงเงียบใส่ปลายสาย...

"แล้วนี่เธออยู่ไหน..."  เขาเอ่ยขึ้น ฉันจึงได้อ้ำๆอึ้งๆ...

"อยู่ไหนก็เรื่องของฉัน...ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย"  ฉันเอ่ยออกไป ก่อนที่จะยิ้มเยาะให้ปลายสาย อย่างสะใจ...

"หึหึหึ...ปากเก่งแบบนี้...เจอกันหน่อยไหม" เขาเอ่ยขึ้นประโยคนี้ ฉันจึงกร่นด่าเขาไป

"บ้าา...ไม่คุยกับนายแล้ว..."

ติ๊ดดดด!!!

ทุกการสนทนาจบลง เมื่อฉันตัดสายเขาทิ้งไป ผู้ชายบ้าอะไรพูดแต่เรื่องใต้สะดือ หรือเราคิดมากไปเองวะ 

"แล้วจะยิ้มทำไม..." ฉันรีบเอามือตบที่หน้าตัวเอง ก่อนที่จะเปลี่ยนชุดไปเล่นน้ำกับเพื่อนทั้งสอง ที่นัดกันไว้....

ช่วงนี้เริ่มจะเย็นแล้ว ผู้คนไม่ค่อยมี เราสามคนเดินมาที่ริมหาด และมีองครักษ์ที่นั่งมองพวกเราอยู่ ฉันก็อึดอัดนะเวลาที่สายตา ทั้งสองคนนั่นมองมาที่ฉัน แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

"ถ่ายรูปกันหน่อยไหม..." ยัยฮารุที่เอ่ยขึ้น ก่อนที่จะพากันถอดกางเกงขาสั้นออกแล้วเหลือแต่ชุดว่ายน้ำถ่ายรูป....

ถ่ายไปถ่ายมาสักพัก ยัยก้อยก็บอกฉันว่าให้เป็นนางแบบให้หน่อย ยัยก้อยมีฝีมือด้านถ่ายภาพ เพราะเคยส่งภาพถ่ายเข้าประกวดแล้วได้รางวัลชนะเลิศมา...

"มันจะดีหรอก้อย...ฉันว่าฉันไม่เหมาะหรอก"

ฉันรีบคร้านยัยก้อย แต่ยัยเพื่อนบ้าหนิยืนเท้าสะเอวมองฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันจำต้องเป็นแบบให้....

แชะ แชะ แชะ  แชะ 

เสียงกดชัตเตอร์ของยัยก้อย ฉันก็เปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ จนฉันเดินมาดูรูปที่ยัยก้อยถ่าย

"ไหนดูหน่อย...."  ฉันที่ชะโงกคอดู ก็ตกใจตัวเอง นี่ฉันสวยหรือเป็นเพราะกล้อง

"เฮ้ยยยยสวยอ่ะ พลอยยย!!!" ยัยฮารุเอ่ยขึ้น

"ถ่ายให้ฉันมั้งดิ..." ยัยฮารุเอ่ยแล้วหันไปอ้อนยัยก้อย ยัยก้อยส่ายหน้าเบาๆ ก่อนที่จะแซวกับไป

"แบบแกน่ะ...ฉันว่าอย่าถ่ายเลย เปลืองฟิล์ม" ยัยฮารุทำหน้ายักษ์ใส่ ก่อนที่จะทำหน้างอนใส่ยัยก้อย แล้วหันหลังให้ฉันกับยัยก้อย

"งอนเอง ก็หายเองน๊าาาาา"  ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ทำเอาฉันต้องหัวเราะตามไปด้วย ฉันเพิ่งรู้นะ ถ้าไม่ใช่แฟนไม่มีการง้อแต่อย่างใด เมื่องอนเองก็ต้องหายเอง...

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงงง...หลังจากที่ยัยก้อยลงรูปฉันในเพจชื่อดัง ยอดวิว ยอดไลค์ ยอดแชร์ ทำไมมันสูงขึ้นแบบรวดเร็วแบบนี้...

"ยัยพลอยแกดูนี่..." ฉันทั้งสามคนต้องรีบถลึงตาขึ้น นี่มันจะเยอะเกินไปไหม 

"ดังแล้วเว้ยยย...เพื่อนกู"  เสียงยัยฮารุแซว..ฉันจึงเปิดไอจีขึ้นมาดู

"😱...ห้ะ...ยอดฟอล..."  ฉันอุทานเบาๆ ก่อนที่จะให้เพื่อนทั้งสองดู ยัยเพื่อนทั้งสองตกใจไม่ต่างกัน งานนี้ฉันกลายเป็นคนดังไปชั่วขณะ      ส่วนยัยก้อย งานติดต่อถ่ายภาพ แทบรับสายไม่หวาดไม่ไหว...

Part  Dragon

ผมที่นั่งบริเวณม้าหินอ่อนที่เดิมของพวกผม วันนี้ดูเหล่าสาวๆเยอะเป็นพิเศษ แต่ผมกลับเฉยๆ

เสียงดังของเพื่อนผมที่มันพากันเล่นเกม บนหน้าจอสมาร์ทโฟน จนไอเวย์ที่ไม่รู้มันเลื่อนดูอะไร..จนมันเอ่ยขึ้น

"เฮ้ย!!!...กร...เมียมึงปะเนี้ย"  มันยื่นโทรศัพท์ให้ผม ก่อนที่ผมเห็นแล้ว จะต้องกัดกรามเข้าหากันแน่น...ผมเลื่อนดูรูปที่มันทำให้ผมเดือด ยิ่งดูยิ่งเดือด ยิ่งอ่านคอมเม้นต์ ยิ่งอยากฆ่าคนให้ตายเลย..

ยิ่งผมเลื่อนดูแล้วเห็นผู้ชายทั้งหลายมาเม้น ผมนี่หน้าขึ้นสีเลย...

'อื้อหื้อ...หุ่นดี อยากปี้จัง'

'หุ่นแซ่บ ยิ้มสวย อยากให้เทอระทวยคาอกจัง'

'น่ารักดี...ขอปี้สัก3รอบ...ยาวไปๆๆ'

ตอนนี้ที่ผมอ่าน บอกได้คำเดียวว่าถ้าเจอมันที่ไหน ผมจะซัดให้น่วม...

"เมียมึงหุ่นใช้ได้เลยว่ะ..."  เสียงไอเวย์เอ่ยขึ้น

"หยุดเห่าเลยพวกมึง..." ผมที่เอ่ยขึ้น ตอนนี้เดือดเต็มที่...

ผมกดต่อสายไปหาต้นเหตุที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ แต่สิ่งที่ได้...

'บริการฝากหมายเลขโทรกลับ'

'บริการฝากหมายเลขโทรกลับ'

ผมยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่ กำโทรศัพท์แน่น จนเพื่อนผมต้องหัวเราะแซว...

"หวงเข้าไปๆๆๆ...เบื่อเมื่อไหร่ส่งมาทางนี้ได้นะครัช" เท้าไวเท่าความคิด!!!!

พลั่กกก!!!

"เชี้ยยยย!!!  เล่นแรงไปนะมึง"  ไอไบรท์ที่มันลูบที่ก้นตัวเองเบาๆ ก็ใครใช้พูดไม่เข้าหูผม...

"เอาไงวะ..ทีเนี้ย"  เสียงไอกัสเอ่ยขึ้น...ก่อนที่ผมจะนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

"อยากให้เป็นแบบนี้ได้...เดี๋ยวจัดให้"

ผมเอ่ยขึ้น ทำเอาเพื่อนผมมันมองหน้ากันแล้วยักไหล่ใส่กัน มันคงรู้ว่าผมแก้ปัญหาได้แน่นอน

"เดี๋ยวได้เห็นดีกันยัยตัวแสบ"



กดเม้น กดติดตาม กดไลค์ ให้หน่อยนะ....

​อื้อ....ตายแน่ๆๆๆๆ พลอยของไรท์






ความคิดเห็น