ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่10 ซาคุยะกับบทที่หายไป

ชื่อตอน : ตอนที่10 ซาคุยะกับบทที่หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10 ซาคุยะกับบทที่หายไป
แบบอักษร

"เอาละมาเริ่มขั้นต่อไปกันดีกว่า" 

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก" 

ชั้นนั่งมองรินที่กำลังนอนหายใจหอบ 

"จะแกล้งหลับไปถึงเมื่อไรห้ะ" 

สิ้นเสียงพูดของชั้น รินก็ลืมขึ้นมาแล้วลุกขึ้นมานั่ง 

"ร รู้ตัวด้วยเหรอคะ" 

"ไม่อ่ะ แค่เดาเอาหน่ะ" 

"ง งั้นหรอกเหรอคะ" 

"ใช่แล้ว" 

ชั้นนั่งจ้องหน้ารินอยู่สักพัก แต่จู่ๆรินก็เริ่มถอดเสื้อของเธอ 

"ทำอะไรหน่ะ" 

"อ เอ่อก็นายท่านบอกว่าจะทำขั้นต่อไปหนิคะ แล้วเวลาทำเสื้อผ้ามันก็จะเกะกะด้วย หรือว่า นายท่านชอบแบบทำตอนใส่เสื้อผ้าหรือคะ" 

* ไรท์ : ใช่แล้วละชั่นชอบทำแบบตอนใส่เสื้อผ้ามากกว่าหน่ะ รินจังแฮ่ก แฮ่ก แฮ่-" 

ตุบ ตุบ ตุบ 

มาโอ : ไม่มีใครเค้าถามนาย* 

"ชั้นยังไงก็ได้ละนะ" 

รินหยุดถอดเสื้อ แล้วล้มตัวนอนลงบนเตียง 

"ถ ถ้าอย่างงั้น ก็เชิญเล่นตามสนุกกับร่างกายของฉัน ตามที่นายท่านต้องการได้เลยคะ" 

รินพูดด้วยเสียงสั่นๆ และเริ่มมีน้ำตาไหลออกมา 

จากท่าทางของเธอทำให้รู้ได้ว่าเธอกำลังกลัวชั้นอยู่ 

ซึ่งท่าทางของเธอ มันดันไปกระตุ้นความต้องการบางอย่างของชั้น 

ชั้นขยับเข้าไปหาริน แล้วนำหน้าไปใกล้ใบหน้าของเธอ 

"ถ้าอย่างงั้น ชั้นก็ไม่ขอเกรงใจละนะ แต่ก่อนอื่นหลับตาก่อนสิ" 

รินหลับตาตามที่ชั้นบอก 

ชั้นขยับหน้าเข้าไปใกล้กับหน้าของริน จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเธอ 

เพี้ยะ 

ชั้นดีดหน้าผากของริน 

"โอ้ย นายท่านทำอะไรหน่ะคะ" 

ชั้นจับไปที่ปลอกคอทาสของริน 

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครห้ะ ชั้นหน่ะไม่คิดจะทำเรื่องแบบนั้นกับเธอหรอกนะ แล้วเธอก็ไม่มีค่าพอที่ชั้นจะต้องลดตัวลงไปทำกับขยะไร้ค่าแบบเธอด้วย" 

"ฮึก ฮึก ฮึก" 

"เลิกร้องไห้ได้แล้ว ร้องไปก็ไม่ได้อะไร" 

"ฮึก ฮึก ฮึก ...." 

รินหยุดร้องไห้ตามที่ชั้นพูด 

"ดีมาก" 

ชั้นปล่อยมือจากปลอกคอของริน 

"แต่ชั้นยังต้องลงโทษเธออยู่ดี" 

ชั้นจับรินพลิกคว่ำหน้าลงโดยให้เธอหันก้นมาทางชั้น 

"ชั้นจะลงโทษเธอ ชั้นบอกได้เลยว่านี่จะเป็นบทลงโทษที่ทรมานเธอมากจที่สุดในชีวิตเลยละ หึ หึ" 

โครกกกกกกกกก 

"ข ขอโทษคะ" 

"เห้อ~ ลุกขึ้นนมานั่งสะ" 

รินลุกขึ้นมานั่งบนเตียงตามที่ชั้นพูด 

ชั้นใช้สกิลสร้างถาดขึ้นมา โดยบนถาดมี ถ้วยซุปข้นๆร้อนๆ กับขนมปังชิ้นใหญ่3ชิ้น จานผัก จานเนื้อร้อนๆ และช้อนส้อมกับมีด อยู่บนถาด 

ชั้นส่งถาดอาหารให้กับริน 

"เอ้า กินส่ะ" 

รินรับอาหารที่ชั้นส่งให้แต่เธอก็ยังไม่ได้กินทันที เธอมองชั้นสลับกับอาหารในมือ 

"อ เอ่อ คือว่า-" 

"รีบกินไปสะจะได้ทำต่อจากที่ค้างไว้" 

"ค คะ" 

รินนำขนมปังไปจิ้มกับซุป แล้วนำเข้าปาก 

รินกัดเข้าไปคำนึงแล้วนิ่งไปเลย แต่นิ่งไปได้สักพักเธอก็ นำขนมปังไปจิ้มซุป แล้วเอาเข้าปาก วนซ้ำไปจนขนมปังกับซุปหมด 

"อ อิ่มแล้วคะ" 

รินยื่นถาดอาหารคืนมาให้ชั้น โดยชั้นก็รับไว้ 

"เธอยังไม่ได้กินเนื้อกับผักเลยนะ" 

"ทาสอย่างฉันขอแค่ขนมปังกับซุปก็ถือว่าดีมากแล้วละคะ นายท่าน " 

"งั้นแล้วปกติเธอกินอะไรละ" 

"ปกติ ก็กินพวกเศษอาหารหน่ะคะ" 

"งั้นหรอ" 

ชั้นวางถาดไว้ด้านข้างแล้ว ชั้นขยับเข้าไปหาริน โดยที่ชั้นหยิบผักส่วนนึงใส่เข้าปากแล้วเคี้ยวมันให้ละเอียด 

ชั้นใชแขนทั้งสองข้างจับแก้มทั้งสองข้างของริน แล้วตรงเข้าไปจูบเธอ 

ชั้นปล่อยให้อาหารในปากชั้นไหลเข้าสู่ปากของริน 

รินตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ขัดขืนอะไร 

พวกเราจูบกันสักสักแล้ว ชั้นจึงผละออกจากริน 

เมื่อผละออกห่างจากรินชั้นก็สังเกตุเห็นบางอย่างอยู่บนหัวของริน ลักษณะมันคล้ายๆหูแมว 

"รินบนหัวเธออะไรคล้ายหูแมวเวยหน่ะ" 

"เอ๊ะหูแมวเหรอคะ ย อย่าจับนะคะ" 

ชั้นใช้มือขวาจับหูแมวนั้น 

"อ่า" 

จู่ๆ รินก็ส่งเสียงร้องออกมา ชั้นจึงผละมือออก 

"เป็นอะไรหรือเปล่า" 

"ม ไม่เป็นไรคะ แค่จู่ๆโดนหูหน่ะคะ" 

"ง งั้นเองเหรอ แล้วหูแมวกับหางนั้นละ" 

"คือ คือว่า..." 

"ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกก็ได้" 

"คือว่า ค ความจริงแล้วฉันไม่ใช่มนุษย์หรอกคะ" 

"แล้ว" 

"ฉันเป็นมนุษย์สัตว์หน่ะคะ แต่ที่นายท่านเห็นฉันเป็นมนุษย์เพราะฉันมีสกิล แปลงกาย หน่ะค่ะ" 

"ถ้างั้นแล้วทำไมเธอถึงกลับมาร่างนี้ได้ละ" 

"อาจจะเป็นเพราะ...." 

"เพราะจูบเมื่อกี้งั้นเหรอ" 

"เรื่องนั้น ฉ ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันคะ" 

"แต่ไงชั้นก็ขอโทษเรื่องจูบนั้นด้วยนะ ทั้งที่เป็นจูบแรกของเธอหน่ะ" 

"ร เรื่องนั้นไม่ต้องขอโทษฉันก็ได้นะคะ เพราะไงตอนแรกฉันก็เป็นทาสความใคร่อยู่แล้วด้วย เพราะงั้นไม่ต้องสนหรอกคะ" 

ชั้นหยิบเนื้อขึ้นมาแล้วกัดคำใหญ่ๆ แล้วเคี้ยวให้ละเอียดแล้วเข้าไปจูบกับรินอีกครั้ง 

แต่ครั้งนี้รินพยายามใช้มือทั้งสองข้างผลักชั้น 

แต่มีหรือแรงของมนุษย์ เอ้ยมนุษย์สัตว์เลเวล8 จะสู้แรงของจอมมารได้หน่ะ 

"อืมมม อืมมม อืมมม" 

ครั้งนี้ชั้นจูบรินนานกว่าครั้งแรก ถึงเนื้อจะไหลเข้าปากรินไปแล้ว ชั้นก็ยังคงจูบเธอต่อไป 

เมื่อชั้นสังเกตุว่ารินเริ่มไม่ไหวแล้ว ชั้นจึงผละปากออก 

"อะไรกันทนได้แค่นี้เองเหรอ" 

"ฮา ฮา ฮา ฮา ข ขอโทษคะนายท่าน" 

"อาหารส่วนที่เหลือชั้นให้เธอกินเองนะ หรือว่า เธออยากให้ชั้นป้อนให้อีกดีละ" 

"ฮา ฮา ฉ ฉันขอกินเองคะนายท่าน" 

หลังพูดจบรินก็เริ่มกินอาหารที่เหลือจนหมด 

เห็นดังนั้นชั้นก็ยิ้มออกมา เพราะชั้นได้ใส่ของบางอย่างเอาไว้ในอาหารที่รินกินไป 

"อะ เอ่อ นายท่านคะคือว่า...." 

รินพูดยังไม่ทันจบก็เริ่มทำท่าทางแปลกๆ โดยเริ่มจากเอาต้นขาทั้งสองข้างหนีบกัน แล้วเริ่มใช้ขาทั้งาองข้างถูกัน 

"หืมมีอะไรงั้นเหรอ" 

"คือร่างกายของฉันมันรู้สึกแปลกๆคะ นายท่าน ฉันรู้สึกร้อนๆตรงน้องสาวหน่ะคะ" 

"งั้นเหรอ" 

ชั้นตอบแบบไม่ค่อยสนใจ 

"อ่า อ่า น นายท่าน นายท่านใส่อะไรลงไปในอาหารหรอคะ" 

"ก็ไม่มีไรมากหรอกแค่ยาปลุกกำหนัดแบบอ่อนๆหน่ะ" 

"นายท่านฉันรู้สึกทรมานมากเลยคะ" 

รินเริ่มนำมือของตัวเองดึงกางเกงในอออกมาถูไถที่กลีบดอกไม้ของเธอ 

"ชั้นขอสั่งให้เธอหยุดส่ะริน" 

ด้วยคำสั่งของชั้นรินจึงหยุดสิ่งที่กำลังจะเริ่มทำ 

"ชั้นอยากให้เธออดทนไว้หน่ะ เข้าใจใช่ไหมริน" 

"อ่า อ่า อ่า ค คะ ถ ถ้านายท่านต้องการอย่างงั้น ฉ ฉันก็จะทำตามคะ อ่า อ่า" 

"หึ ดีมาก งั้นเราไปอาบน้ำกันดีกว่านะ" 

"อ เอ๊ะ คะ" 

รินลงมาจากเตียงโดยเธอยืนแบบต้นขาหนีบเข้าหากัน และมีน้ำอะไรบางอย่าง ไหลลงมาจากกลีบดอกไม้ของเธอ 

"มาสิริน" 

ชั้นเดินไปที่ประตูแล้วเรียกให้รินเดินตามมา 

รินเดินมาหาชั้นอย่างช้าๆ เมื่อรินเดินมาถึงชั้นก็ใช่แขนขวาโอบไหล่แล้วจับไปที่หน้าอกของริน แล้วบีบมันไปหนึ่งที 

"อ อ่า~~ น นายท่าน" 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โทษที" 

ชั้นเอามือออกจากหน้าอกของริน 

ชั้นเปิดประตูออกมายืนหน้าห้อง แล้วหยิบกระดิ่งออกมาด้วยมือซ้าย แล้วสั่นกระดิ่ง หลังจากสั่นไปสัพักก็มีเมดเดินมาหาชั้นกับริน 

เมดสาวมองไปที่หูกับหางของรินแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา 

"มีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือค่ะ" 

"คือพวกเราอยากอาบน้ำหน่ะ ช่วยพาไปห้องอาบน้ำหน่อยได้ไหม" 

"ได้ค่ะ เชิญตามมาเลยค่ะ" 

ชั้นกับรินเดินตามเมดไป 

"เอ่อเธอทำงานที่นี่นานเท่าไรแล้วเหรอ" 

"ฉัน ริสะ ค่ะ ฉันเพิ่งมาทำงานได้แค่2ปีคะ" 

ริสะ Lv7 

อายุ 11 เพศ หญิง 

คลาส เมด 

มนุษย์ 

"งั้นเหรอ ชั้น คุโระ ส่วนยัยนี่ชื่อ ริน" 

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ท่านคุโระ ท่านริน" 

"ยินดีทีได้รู้จัก" 

"อ่า ย ยินดีที่ได้รู้จักคะ อ่า อ่า" 

พวกเราเดินไปพลางคุยไปพลางจนมาถึงห้องอาบน้ำ 

"ทีนี่ละค่ะ ถ้ามีอะไรให้ฉันรับใช้ก็เชิญสั่นกระดิ่งเรียกได้เลยนะค่ะ" 

เมื่อพูดจบริสะก็เดินจากไป 

เมื่อชั้นเข้าไปก็พบกับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ชั้นจึงรีบถอดชุดที่ใส่มาหลายวันออกทันที 

ชั้นเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ใช่ปกปิดส่วนร่างของชั้น 

สิ่งที่เห็นคืออ่างน้ำร้อนขนาดใหญ่ที่มีพอสำหรับให้คน20ลงไปแช่พร้อมกันได้แบบสบายๆ 

ชั้นเดินไปล้างตัวให้สะอาด แล้วเดินไปแช่น้ำ โดยรินก็ทำตามชั้น 

"อ่าาา รู้สึกชะมัดเลย เธอว่างั้นไหมริน" 

ชั้นถามรินที่ลงมาแช่น้ำเหมือนกันโดยเธอลงมานั่งห่างชั้นประมาณ 1 เมตร 

"อ่า ค อ่า คะ อ่า " 

"เข้ามานั่งตักนี่สิ ริน" 

รินขยับมานั่งนั่งบนตักชั้น ตามที่ชั้นบอก 

เมื่อรินนั่งลงบนตักชั้น ชั้นจึงเริ่มนำมือทั้งสองข้างไปจับหน้าอกของริน 

ชั้นใช่มือทั้งสองข้างบีบคล้ำหน้าอก 

"อ่า อ่า นายท่าน อ่า อ่า" 

ชั้นนำปากไปใกล้ใบหูของรินแล้ว กัดไปที่ใบหูของเธอ 

"อ่า อ่า นายท่าน อ่า อ่า นายท่านฉันจะไม่ไหวแล้วคะ" 

'โอ้อ ยาเค้าดีจริงๆนะเนี่ยนี่ขนาดเล่นแค่หน้าอกกับหูของรินเองนะ แล้วถ้าเป็นแบบถ้าเป็นแบบแรงจะเป็นยังไงหน่ะ' 

#ฉันว่านายท่านระวังไว้ก็ดีนะคะ ระวังจะโดนกรรมตามสนองนะคะ# 

'ขอบคุณที่เตือนละกันนะเรย์' 

"เอาสิรินไม่ต้องอดทนไว้หรอกปล่อยออกมาเลย" 

ชั้นเปลี่ยนจากการบีบหน้าอกมาเป็น การบีบยอดอกของรินที่กำลังแข็งตัวอยู่ และก็เพิ่มแรงกัดไปที่ใบหูของริน 

"อ่า อ่า อ่า อ๋าาาาาา แฮ่ก แฮ่ก" 

โดยด่อนที่รินปล่อยน้ำสวรรค์ของเธอออกมา เธอยกก้นขึ้นมานิดๆ แล้วจึงปล่อยออกมา ซึ่งหลังจากที่ปล่อยน้ำสวรรค์ออกมาจนหมด เธอก็สลบไปทันที 

"เห้อ " 

ชั้นอุ้มรินขึ้นมาด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วเดินไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ เมื่อเปลี่ยนเสื้อตัวเดิม ส่วนรินชั้นใช้สกิลสร้างผ้าผืนใหญ่ๆคลุมร่างของเธอไว้ แล้วก็เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง 

โดยระหว่างทางชั้นพบกับริสะ 

"จะไปไหนเหรอคะท่านคุโระ" 

"อ่อ ชั้นจะกลับไปที่ห้องหน่ะ แต่ชั้นจำทางไม่ได้" 

"งั้นเดียวให้ฉันเดินนำทางไปให้นะคะ" 

"ขอบคุณมากเลยนะ ริสะ" 

"เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วคะ แต่ยังไงครั้งหน้าถ้าจะไปไหนก็กรุณาสั่นกระดิ่งเรียกฉันด้วยนะคะ" 

"เข้าใจแล้วครับ" 

"เอ่อแล้วท่านคุโระ ท่านรินเป็นอะไรไปเหรอคะ" 

"หืม อ่อ ยัยนี่แค่เหนื่อยหน่ะ" 

"งั้นเองหรอกเหรอคะ" 

หลังจากนั้นไม่นานพวกเราก็เดินมาถึงห้อง 

"ขอบคุณที่นำทางให้นะ อ้ะจริงสิเอานี่ไปแทนคำขอบคุณละกันนะ" 

ชั้นล้วงเข้าไปในเสื้อ แล้วหยิบเหรียญทองออกมา 1เหรียญ แล้วยื่นให้ริสะ 

"ขอบคุณค่ะ แต่ชั้นรับไม่ได้หรอกค่ะ" 

"รับไปเถอะนะ เพราะชั้นอาจต้องให้เธอช่วยอะไรอีกหลายอย่างหน่ะ" 

"ข ขอบคุณค่ะ" 

หลังจากส่งเหรียญให้ริสะชั้นก็เข้ามาในห้อง แล้ววางรินลงบนเตียงแล้วห่มผ้าให้เรียบร้อย 

และชั้นก็สร้างชุดเดรสสีเทาขึ้นมา โดยให้มันมีขนาดพอดีกับตัวของริน และชั้นก็สร้างกระดาษกับปากขนนกและหมึก 

ชั้นเขียนข้อความทิ้งไว้เพื่อรินตื่นขึ้นมา 

แล้วชั้นก็หายตัวไปจากห้องนั้น 

ถึง ริน 

"ชั้นจะออกไปข้างนอกจะกลับมาตอนเย็น        ป.ล. ชั้นขอคืนปืนของเธอให้ละกัน" 

จาก คุโระ 

​############### 

จบบริบูรณ์ 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# 

# ล้อเล่น 

############ 

จบตอน 

คุยท้ายตอน 

ไรท์ : ใครๆ ก็ไม่รักผม ขนาดว่างเปล่ากับเมือกคุง ยังหายไปไหนไม่รู้เลย 

เล็กน้อยท้ายตอน 

คุโระ : หืม ชั้นรู้ภาษาของโลกนี้ได้ไงหน่ะหรอก็ต้องเรียนเอาหน่ะสิ มันไม่มีวิธีลัดหรอกนะ ห้ะแล้วในตอนที่1 ชั้นตอบอเดกอลี้ว่าชั้นอ่านรายงานแล้วได้ไงหน่ะหรอ ชั้นก็แค่ให้เรย์แปลภาษาให้หน่ะ 

เรย์ : ใช้งานคนอย่างกับทาส 

ความคิดเห็น