facebook-icon

ขอบคุณทุกคมเม้นท์และการติดตามนะคะ ติดตามการอัพเดทของไรท์ได้ที่ Page: Pcr Rb

ชื่อตอน : chapter 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2560 07:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 5
แบบอักษร



Chapter 5



ติ้ง!

Boss: หิวไหม เดี๋ยวซื้อกับข้าวไป

Boss: พี่กำลังออกเวร เดี๋ยวเข้าไปหา

Munin: มาบ่อย เกรงใจอ่ะ

ช่วงนี้เขามาหาแทบทุกวัน จนห้องข้างคิดว่าเขาเป็นสามีฉันอยู่แล้ว

Boss: ก็อยากเจอ

Munin: ค่ะ ขับรถดีๆ นะ

ฉันพิมพ์ข้อความกลับไปก่อนจะวางโทรศัพท์ลงและกลับมานั่งดูหนัง ก่อนหน้านี้ฉันโทรมมากเพราะกินอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้หายดีแล้วเพราะมีหมอมาคอยดูแลอาหารการกินอย่างใกล้ชิด จนพวกเพื่อนๆ แซวกันยกใหญ่

ช่วงนี้อะไรๆ ก็ดีไปหมด ^^

ฉันนั่งดูหนังคนเดียวได้สักพังก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง สงสัยพี่หมอคงมาแล้ว ฉันลุกขึ้นไปเปิดประตู และก็จริงด้วย พี่หมอเดินมาพร้อมกับข้าวของเต็มไม้เต็มมือ

“ขอทางหน่อยครับ” คนตรงหน้าเดินถือของมาวางที่เคาน์เตอร์ ฉันเลยปิดประตูและเดินตามเข้ามา

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะอ่ะ”

“ของบำรุงคุณแม่” พี่บอสยิ้มให้

“ขอบคุณนะนะ เดี๋ยวนินเอาเงินให้” ฉันหมุนตัวจะกลับไปเอากระเป๋าตังค์

หมับ!

มือใหญ่คว้ามือฉันเอาไว้ ฉันเลยมองหน้าพี่บอสอย่างงงๆ

“ไม่ต้องหรอก พี่เต็มใจซื้อให้”

“เปย์บ่อยนี่คิดอะไรป่ะ” ฉันแกล้งถามออกไป

“แล้วอยากให้คิดอะไรล่ะ” อีกฝ่ายมองสบตา ความรู้สึกคือใจเต้นผิดจังหวะ แกจะมาหวั่นไหวไม่ได้นะนิน แกมีลูกแล้ว

“เอ่อ…”

“พี่ไม่สนใจหรอกว่านินจะเป็นยังไง ลูกคนเดียวพี่เลี้ยงได้ สบายมาครับ” มือใหญ่วางลงบนหัวฉันก่อนจะผลักหัวเบาๆ ฉันอบอุ่นมากกับการกระทำของเขา ถ้าเราเจอกันก่อหน้านี้ก็คงจะดี

“พี่หมอ”

“ทานข้าวดีกว่าครับ คุณแม่”

พี่บอสยกอาหารที่เขาแกะใส่จานและเดินถือไปวางที่โต๊ะก่อนจะกวักมือให้ฉันเดินตาม

“กินเยอะๆ นะ ลูกจะได้แข็งแรง”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับ

“ลูกก็อย่าดื้อนะ แม่เขาเหนื่อย” พี่ยอสวางมือลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นมานิดหน่อยของฉันก่อนจะกระซิบบอกเบาๆ ช็อคนี้คือฉันละลายแล้วทุกคน มันงะมุนละไมมากเวอร์

“กินข้าวกันดีกว่าค่ะ”

ฉันรีบท้วงก่อนที่เราสองคนจะลงมือกินข้าว หลังจากที่นัดการทุกอย่างเรียบร้อยเราก็มานั่งลงตรงโซฟา

“พ่อแม่นินรู้หรือเปล่า” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา

“นินยังไม่กล้าบอกค่ะ” ฉันไม่รู้ว่าจะไปเริ่มต้นยังไง

“แล้วจะปิดไปอีกนานแค่ไหน ท้องเราจะโตขึ้นทุกวันนะ สักวันเขาก็ต้องรู้” พี่ยอสถามเสียงเครียด ฉันเองก็กังวลเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่จะให้เดินไปบอกว่าพ่อคะ แม่คะ หนูท้อง พ่อแม่คงช็อคตายแน่ๆ

“หนูไม่รู้ว่าควรทำยังไง”

“ค่อยๆ คิดนะ พี่เป็นกำลังใจให้” พี่บอสลูบผมฉันอย่างเบามือ

“อื้อ…” ฉันพยักหน้ารับ

“ถ้านินอยากให้ลูกมีพ่อ พี่เป็นให้ได้นะ”

“ฮะ 0.0”

ฉันตกใจกับคำพูดของเขา พี่บอสพูดอะไรออกมาเนี่ย

“พี่บอสล้อเล่นใช่ไหมคะ” ฉันเกาหัวและหัวเราะแห้งๆ

“นินคิดว่ายังไงล่ะ”

“มันจะบ้าเกินไปแล้ว เราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือน แล้วนินก็ท้องด้วย” ฉันมองหน้าคนที่ชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อย

“แล้วไง?”

“เราไม่พูดเรื่องนี้ดีกว่า เปลี่ยนเรื่องดีกว่า” ฉันยังไม่พร้อมจะคุยเรื่ิองนี้

“ไม่คุยก็ได้ แต่นินกลับไปคิดดูดีๆ นะ”

“…”

“พี่รอนินได้เสมอ”



วันต่อมา…

La la la la

Boss

“ค่ะ พี่บอส” ฉันควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า ก่อนจะกดรับสายเมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า

[ตื่นหรือยังคะ พี่จะเข้าไปหา] ปลายสายตอบมา

“ตื่นนานแล้วค่ะ แต่นินกำลังจะออกไปข้างนอก” ฉันตอบอีกฝ่ายหลังจากล็อคห้องเสร็จและเดินไปที่ลิฟต์

[ไปไหนคะ?]

“นินว่าจะไปห้างสรรพสินค้า อยากได้ของนิดหน่อย”

[เดี๋ยวไปส่งนะ] อีกฝ่ายอาสา

“พี่ต้องก็ได้ค่ะ 0.0” ฉันรีบปฏิเสธ

[อย่าดื้อค่ะ พี่จะถึงคอนโดหนูพอดี]

เสียงพี่บอสตอบกลับมาก่อนจะวางสายไป พร้อมกับฉันที่กดลิฟต์ลงไปยืนรอเขาข้างล่าง วันนี้วันเสาร์แต่ฉันตั้งใจจะมาเดินห้าง หาซื้อของบำรุงตัวหน่อย จะให้พี่หมอซื้อให้ตลอดก็เกรงใจ แต่คนที่ฉันเกรงใจกลับอาสาขับรถมาส่งแทน

“นินเอาอันนี้ไปด้วย” มือใหญ่หยิบโสมบำรุงที่ราคาแพงโคตรใส่ในรถเข็นโดยไม่ถาม นี่จะเอาเงินไหนมาจ่ายคะ บ้านหนูไม่ได้รวย T.T

“พอแล้วค่ะ แค่นี้ก็จะกินไม่หมดแล้ว”

“ต้องกินเยอะๆ สิ ใช่ไหมคับลูก” พี่บอสเอามามาแตะหน้าท้องฉันและพูดขึ้น ทำท่าทางเหมือนคุยกับลูกในท้อง ความคุณพ่อนี่มัน

งื้อ…

“อายเขา >///<“

ฉันถลึงตาใส่คนทำตัวมุ้งมิ้ง

“โอเคๆ ครับ” อีกคนยกมือยอมแพ้

เราสองคนเดินซื้อของกันเยอะมากจนคิดว่านี่จะกินหมดไหม จนมาถึงตอนจ่ายเงินพี่หมอก็รูดบัตรตัดหน้าฉัน สรุปวันนี้ก็ฟรีเหมือนเคย

“หนูบอกว่าจะจ่ายเองไง” ฉันเดินตามคนที่ถือของเต็มไม้เต็ม

“มากับสาวทั้งที ให้พี่เปย์บ้างเหอะ” อีกฝ่ายหันมามอง

“ก็เปย์อยู่ทุกวันนี่” วันไหนไม่ซื้อของให้บ้างล่ะ ฉันกอดอกมอง

“อยากเปย์ตลอดชีวิต”

“ชิ!” ฉันย่นจมูกใส่คนชอบหยอดก่อนจะเดินนำออกไป เราสองคนกำลังจะไปกินอาหารจีนกัน

“เดี๋ยวนินไปนั่งรอในร้านนะ พี่เอาของไปเก็บที่รถก่อน” พี่บอสหันมาบอก

“อ่าว! ให้นินไปด้วยไหมคะ”

“นั่งรอนะคะ เด็กดี” มือใหญ่ลูบผมฉันก่อนจะเดินจากไป ความอ่อนโยนนี่มันดีต่อใจจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เจอหันไม่กี่เดือนจะดีต่อใจ มากกว่าใครที่คบมาหลายปีคนนั้น

เวลาไม่ใช่เครื่องพิสูจน์จริงๆ

หมับ!

“ว้ายยย!” ฉันร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ดีๆ ก็ถูกใครบางคนกระชากแขน

“มากับใคร” เสียงเข้ามถามพร้อมกับทำใบหน้าดุ แม็กซ์มาจากไหนก็ไม่รู้ จู่ๆ ก็เข้ามาหาเรื่อง ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้หรอวะ

“ผัวใหม่”

“นิน” อีกฝ่ายถลึงตาใส่ ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย “เลิกไม่กี่วันนี่หาได้ แรดว่ะ”

“ก็ดีกว่าคนที่ไม่เลิกแต่แอบไปกินกันจนท้องป่อง” ฉันแสยะยิ้มตอบ นี่ก็คิดว่าจะไม่พูดแล้วนะ เรื่องพวกนี้ มันไม่ช่วยให้รอยหยักในสมองเพิ่มขึ้น ไร้สาระเปล่าๆ

“ใครแอบกิน” อีกฝ่ายทำหน้าตึง

“อ้อ! ลืมไปว่าหน้าด้าน กินกันแบบเปิดเผยไม่ได้แอบ” ฉันยิ้มขำกับตัวเอง

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง”

สนใจด้วยหรอ? เลิกกันแล้วฉันจะไปกับใครยังไงมันก็เรื่องของฉัน เขาก็มีคนของเขาอยู่แล้ว ยะตามมาระรานฉีนไปเพื่ออะไร

“หึ!”

“ลีลามันดีไหม สู้ฉันได้หรือเปล่า”

ทุเรศ! ฉันเกลียถ้อยคำถากถางและคำพูดต่ำๆ พวกนี้

“ดีกว่าร้อยเท่า นี่ก็แทบเดินไม่ไหว เมื่อคืนหนักไปหน่อย โอ้ยยย!”

ฉันร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายบีบแขนฉันแน่นมากจนรู้สึกเจ็บ ฉันพยายามสะบัดแขนออกแต่เขากลับไม่ปล่อย

“อย่ามาปากดี”

ใบหน้าเขาเรียบนิ่งแต่แววตาไม่น่าไว้ใจ

“ก็ของเขาดีจริง” ฉันยังคงไม่ยอมหยุด

“งั้นขอเช็คสภาพหน่อย พังไปหรือยัง”

เพี๊ยะ!

ฉันฟาดมือใส่ใบหน้าหล่อจนหน้าหันไปอีกทาง แม็กซ์หันกลับมามองและเอาลิ่นดุนแก้ม ฉันตบแรงแค่ไหนหรอ ก็ปากแตกอ่ะ

“มึงไม่มีสิทธิ์มาพูดเหี้ยๆ กับกู กูไม่ใช่เมียมึง”







……………………

** มาแล้วเด้อออออ

** ทีมพี่หมอมันก็จะฟินหน่อยนะ ตอนนี้

*** คนปากหมาก็ยังเป็นคนปากหมา มันก็จะมีคนดิ้นๆ หน่อย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว